IV SAB/Gl 151/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz – Furmanik (spr.), po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2013r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.W. na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie informacji publicznej postanawia: 1. umorzyć postępowanie, 2. zasądzić od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W piśmie z dnia [...] (złożonym w dniu [...]) J.W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na bezczynność Wojewody [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Skarżący wystąpił o zobowiązanie organu do niezwłocznego rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podał, iż zwrócił się do organu wnioskiem z dnia [...] o udostępnienie informacji publicznej. Jednakże pismem z dnia [...] organ poinformował skarżącego, że w związku z zaistniałymi wątpliwościami w kwestii rozporządzenia dobrami osobistymi Dyrektora Generalnego [...] Urzędu Wojewódzkiego, Wojewoda [...] zwrócił się do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z prośbą o wydanie w tym zakresie opinii prawnej. Skarżący zakwestionował takie stanowisko organu. Zaznaczył, że Wojewoda powinien udostępnić mu żądaną informację w terminach wynikających z ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Stwierdził, że wniosek skarżącego z dnia [...] został rozpatrzony w zakresie pkt 1-3 oraz 5 poprzez udzielenie informacji publicznej pismem z dnia [...], natomiast w zakresie pkt 4 wniosku Wojewoda wydał decyzję z dnia [...] o odmowie udostępnienia żądanej informacji. Z akt administracyjnych wynika, że skarżący J.W. wnioskiem dnia [...] (złożonym w organie w dniu [...]) wystąpił o udzielenie informacji publicznej w zakresie: 1. wysokości brutto wynagrodzenia zasadniczego dyrektora generalnego [...] Urzędu Wojewódzkiego w poszczególnych miesiącach 2011r. oraz w miesiącach od stycznia do września 2012r; 2. wysokości poszczególnych nagród, premii i innych dodatków do wynagrodzenia przyznanych dyrektorowi generalnemu [...] Urzędu Wojewódzkiego w 2011r. wraz z datami ich przyznania i wynagradzania; 3. wysokości poszczególnych nagród, premii i innych dodatków do wynagrodzenia przyznanych dyrektorowi generalnemu [...] Urzędu Wojewódzkiego w okresie od stycznia do września 2012r. wraz z datami ich przyznania lub wypłacenia; 4. w jakich dniach dyrektor generalny [...] Urzędu Wojewódzkiego był niezdolny do pracy lub przebywał na urlopie bezpłatnym - w okresie od stycznia 2011r. do września 2012r; 5. w jakich dniach dyrektor generalny [...] Urzędu Wojewódzkiego został zwolniony z obowiązku świadczenia pracy z innych tytułów - w okresie od stycznia 2011r. do września 2012r. i podaniem tytułu zwolnienia. Pismem z dnia [...] organ administracji poinformował skarżącego, iż w związku z zaistniałymi wątpliwościami w kwestii rozporządzenia dobrami osobistymi pracownika Urzędu Wojewoda [...] zwrócił się do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z prośbą o wydanie w tym zakresie opinii prawnej. W dniu [...] do organu wpłynęła odpowiedź Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych. W ocenie Inspektora, dane dotyczące szeroko rozumianego wynagrodzenia i pełnienia funkcji przez osobę wykonującą zadania publiczne stanowią informację publiczną, która może podlegać ujawnieniu w trybie ustawy o dostępie informacji publicznej. Natomiast dane dotyczące niezdolności do pracy należy traktować jako tzw. wrażliwe dane osobowe, które podlegają generalnemu zakazowi przetwarzania wynikającemu z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U z 2002r. Nr 101, poz. 926 ze zm.). Z tego powodu udostępnienie tych danych bez zasięgnięcia stosownej opinii mogłoby narazić organ na zarzut naruszenia dóbr osobistych pracownika. Pismem z dnia [...] nr [...] Wojewoda poinformował J.W. o tym, że: - wynagrodzenie zasadnicze Dyrektora Generalnego Urzędu nie uległo zmianie w okresie od stycznia 2011r. do września 2012r. i kształtowało się zgodnie z mnożnikiem 4,9 kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej na 2011r. i 2012r (pkt 1 wniosku); - świadczenie pieniężne w 2011r. stanowiły: dodatkowe wynagrodzenie roczne "13" – 10.141,46 zł wypłacone w lutym 2011r, nagroda okresowa – 3.500 zł wypłacona w kwietniu 2011r. (pkt 2 wniosku); - świadczenie pieniężne w 2012r. stanowiły: dodatkowe wynagrodzenie roczne "13" – 9.089,87 zł wypłacone w lutym 2012r., nagroda okresowa – 4.500 zł wypłacona w sierpniu 2012r. (pkt 3 wniosku); - w okresie od stycznia 2011r. do września 2012r. Dyrektor Generalny Urzędu nie przebywał na urlopie bezpłatnym, nie był też zwolniony z obowiązku świadczenia pracy (pkt 4 i 5 wniosku). Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] nr [...] odmówił udzielenia informacji publicznej w zakresie części pkt 4 wniosku tj. dotyczącej dni niezdolności do pracy Dyrektora Generalnego [...] Urzędu Wojewódzkiego w K., gdyż dane takie należy traktować jako tzw. wrażliwe dane osobowe, które podlegają generalnemu zakazowi przetwarzani wynikającemu z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. o ochronie danych osobowych. Powyższe pismo organu z dnia [...] oraz decyzja organu z tej samej daty zostały doręczone na podany przez skarżącego adres we wniosku w dniu [...], co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a P.p.s.a. Oznacza to, że w sprawach, w których wydawane są decyzje oraz postanowienia, jak też w sprawach, w których wydawane są inne akty z zakresu administracji publicznej albo podejmowane czynności materialnotechniczne - możliwe jest zaskarżenie samego zachowania się organu administracji. Uwzględnienie skargi w tym przypadku, w myśl art. 149 P.p.s.a., nakazuje sądowi administracyjnemu zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, a nadto rozstrzygnięcia kwestii, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ocena, co do bezczynności organu dokonana być musi na gruncie właściwego dla załatwienia sprawy prawa materialnego, gdyż ono rozstrzyga o legitymacji organu i wynikających z nich uprawnieniach i obowiązkach. W kontrolowanej sprawie stan prawny ma oparcie w regulacji zawartej w ustawie z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112 poz. 1198) zwanej dalej u.d.i.p., co skutkuje przyjęciem właściwości sądów administracyjnych w świetle art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, niepodjęcie przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej stosownych czynności, tj. nieudostępnienie informacji, ani niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia w terminie wskazanym w art. 13 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oznacza, że pozostaje on w bezczynności (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., l OSK 601/05, LEX nr 236545).Termin określony w art. 13 ust. 2 cytowanej ustawy wynosi – z wyjątkami w nim wymienionymi – 14 dni od dnia złożenia wniosku. Kwestia, czy adresat wniosku o udostępnienie informacji był podmiotem zobowiązanym w świetle u.d.i.p. nie była sporna. Nie budzi ona również wątpliwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w aspekcie art. 4 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Jednocześnie żądanie domagającego się udzielenia informacji podmiotu mieściło się na obszarze ustawy o dostępie do informacji publicznej. Prawo do informacji publicznej, o czym stanowi art. 3 ust. 1 pkt 1 ab initio u.d.i.p. obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, którą stanowi każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 w/w ustawy), a więc bezspornie również informacja o wysokości wynagrodzenia oraz dodatków do wynagrodzenia osoby pełniącej funkcje publiczne, a taką jest dyrektor generalny [...] Urzędu Wojewódzkiego. Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej załatwienie sprawy przybiera następujące formy – 1) czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej; 2) pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nie jest to informacja publiczna, nie dysponuje informacją albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać; 3) pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji. Natomiast sposób załatwienia sprawy w drodze decyzji administracyjnej przez organy władzy publicznej ustawa przewiduje wyłącznie w art. 16 ust. 1 ustawy, według którego odmowa udostępnienia informacji oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2, następują w tej właśnie formie. Dokumentacja sprawy przedstawiona Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu wraz ze skargą wskazuje, iż do dnia wniesienia skargi zobowiązany organ nie załatwił sprawy w żadnej z wymienionych wyżej form. Nie udzielił żądanych odpowiedzi. Nie wydał też decyzji o odmowie udzielenia informacji ani też nie przekazał adresatowi wniosku pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nie jest to informacja publiczna, nie dysponuje informacją albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać. Należy jednak zauważyć, że organ wystąpił do Generalnego Inspektora Danych Osobowych o wydanie opinii prawnej w związku z zaistniałymi wątpliwościami dotyczącymi ochrony danych osobowych osoby, której wniosek dotyczy. Jednocześnie nie ulega wątpliwości, że po dacie wniesienia skargi na bezczynność organ załatwił sprawę. Pismem z dnia [...] nr [...] udzielił odpowiedzi w zakresie pkt 1-3, 5 oraz częściowo pkt 4 wniosku, natomiast w pozostałym zakresie decyzją z dnia [...] odmówił udzielenia informacji. W związku z powyższym postępowanie w sprawie ze skargi na bezczynność organu stało się bezprzedmiotowe. Jednak stało się to dopiero po zainicjowaniu przez wnioskodawcę kontroli sądowoadministracyjnej. Podkreślenia wymaga, że w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym kontroli legalności nie podlega sposób rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej. Niezależnie bowiem od treści i formy udzielonych odpowiedzi w sprawie o bezczynność jakikolwiek przejaw działania ze strony organu wyklucza zarzut bezczynności (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 marca 2004r. sygn. akt II SAB/Wa 3/04). W przypadku, gdy organ załatwi sprawę po myśli właściwych przepisów w czasie pomiędzy wniesieniem skargi, a wydaniem przez sąd administracyjny wyroku powinien znaleźć zastosowanie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 26 listopada 2008r. (sygn. akt I OPS 6/08 LEX nr 463487 publ. Internetowa Baza Orzeczeń NSA) stwierdzając, iż przepis art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a ma zastosowanie, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu – w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4a tej ustawy – organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności. Zgodnie z wymienionym w cytowanej uchwale przepisem art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w sytuacji, gdy postępowanie to stało się bezprzedmiotowe z przyczyn innych niż wymienione w pkt 1 i 2 tego przepisu. Z przedstawionego wyżej powodu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 P.p.s.a. - postanowił umorzyć postępowanie. O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono po myśli art. 201 P.p.s.a.