IV SAB/Gl 155/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Miliczek - Ciszewska, , , po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A sp. z o.o. sp. k. w K. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie sądowe. WSA/post.1 - sentencja postanowienia A sp. z o.o. sp. k. w K. (dalej: strona skarżąca), reprezentowana przez pełnomocnika A.P., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi wskazując, że w terminie ustawowym udostępnił żądaną informację publiczną. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 11 grudnia 2015 r. wezwano A.P. do nadesłania w terminie 7 dni pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej, pod rygorem przyjęcia, że skarga została złożona przez A sp. z o.o. sp. k. w K. bez udziału pełnomocnika. Wezwanie zostało odebrane w dniu 21 grudnia 2015 r. W wyznaczonym terminie A.P. nie przesłał do Sądu żądanego pełnomocnictwa. Natomiast w piśmie z dnia 22 grudnia 2015 r. złożył oświadczenie o cofnięciu skargi. W związku rygorem zawartym w zarządzeniu z dnia 11 grudnia 2015 r. i nie przedłożeniem przez A.P. żądanego pełnomocnictwa, Sąd uznał, że skarga została wniesiona przez A sp. z o.o. sp. k. w K. W oparciu o zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 28 stycznia 2016 r., wezwano stronę skarżącą do wskazania w terminie 7 dni, czy podtrzymuje oświadczenie o cofnięciu skargi złożone przez A.P. w piśmie z dnia 22 grudnia 2015 r., pod rygorem uznania, że je podtrzymuje. Wezwanie zostało doręczone stronie skarżącej - A sp. z o.o. sp. k. w K. w dniu 9 lutego 2016 r. Strona skarżąca nie odpowiedziała na wezwanie, ani w wyznaczonym terminie, ani w terminie późniejszym. Tym samym istniała podstawa do przyjęcia, że oświadczenie o cofnięciu skargi zostało przez stronę skarżącą podtrzymane. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: P.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie z kolei do art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że skarżący może rozporządzać skargą po jej wniesieniu. Oznacza to, że może on zrezygnować z kontynuowania postępowania sądowego, cofając skargę. Czynność skarżącego w postaci cofnięcia skargi co do zasady wiąże sąd. Ustawa dopuszcza możliwość nieuwzględnienia żądania skarżącego dopiero wówczas, gdy zostanie stwierdzone naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub stanowiące przyczynę wznowienia postępowania przed organem administracji publicznej (por. np. postanowienie NSA z dnia 9 września 2010 r., sygn. akt I OSK 776/10, LEX nr 741676; postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 18 maja 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 358/10, LEX nr 670827). Zaznaczyć jednocześnie trzeba, że w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym cofnięcie skargi, o jakim mowa w art. 60 P.p.s.a., ze skutkiem określonym w art. 161 § 1 pkt 1 tejże ustawy możliwe jest do czasu wydania przez ten sąd orzeczenia, od którego przysługuje skarga kasacyjna (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 551/04, LEX nr 187112). W rozpatrywanej sprawie w piśmie procesowym z dnia 22 grudnia 2015 r. zostało złożone oświadczenie o cofnięciu skargi, które z powodów wyżej opisanych stanowi oświadczenie strony skarżącej. Sąd uznał przy tym, że cofnięcie skargi nie zmierza ani do obejścia prawa, ani też do utrzymania w mocy aktu czy czynności, które dotknięte byłyby wadą nieważności lub wydane byłyby z naruszeniem prawa, stanowiącym podstawę do wznowienia postępowania. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w związku z art. 60 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.