IV SAB/Gl 19/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2007r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w S. w przedmiocie funkcjonariuszy Policji postanawia o d r z u c i ć s k a r g ę Pismem procesowym, które wpłynęło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w dniu [...] r., M. K. wniosła skargę na bezczynność organu – zaniechania przeprowadzenia przez zobowiązanych funkcjonariuszy interwencji oraz nieprawidłowe wykonanie obowiązków służbowych, co w konsekwencji doprowadziło do uniknięcia odpowiedzialności przez sprawę gróźb karalnych kierowanych pod jej adresem. W piśmie tym zarzuciła niestaranne działanie interweniującym policjantom, polegające na brak dokładnego ustalenia przebiegu zajścia w barze A, oraz brak właściwego spisania świadków tego zajścia, co w konsekwencji, w jej odczuciu, uniemożliwiło ukaranie sprawcy gróźb karalnych pod jej adresem. Wyjaśniła, że pomimo dwóch interwencji, dwukrotnie otrzymała pismo z podobną treścią "nie stwierdzono naruszenia przepisów podczas interwencji" – w przypadku skargi z [...] r. oraz "uwagi postawione funkcjonariuszowi były bezpodstawne" – skarga z dnia [...]r. W odpowiedzi na powyższą skargę, Komendant Miejski Policji wskazał, że w sprawie prowadzone były dwa postępowania, a mianowicie: z pisma skarżącej z dnia [...] r. oraz z dnia [...] r., w oparciu o przepisy Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego, które nie potwierdziły zasadności zarzutów. O podjętych rozstrzygnięciach skarżąca została poinformowana odpowiednio pismami z dnia [...] r. oraz [...] r., od których skarżąca się nie odwoływała, nie podniosła także żadnych, nowych okoliczności. Dodatkowo poinformował, że skarżąca została pouczona, iż ewentualne przestępstwa do jakich mogło dojść w stosunku do jej osoby, ścigane są tylko z oskarżenia prywatnego, zatem nie są ścigane z urzędu. Rozpatrując niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zaważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na : 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4. Takie wyznaczenie zakresu sądowej kontroli sądu administracyjnego oznacza, że sąd ten nie jest właściwy do rozpatrywania innych spraw i wniosków, nie mieszczących się w powyżej przedstawionym zakresie. Obowiązujący system prawa dopuszcza możliwość wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu administracji publicznej. Zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy. Tak więc zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Analiza treści skargi oraz odpowiedzi na skargę pozwalają zakwalifikować niniejszą skargę jak skargę na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w S. w zakresie rozpatrzenia skarg wniesionych przez M. K. na sposób załatwienie jej interwencji. Należy stwierdzić, że materia będąca przedmiotem skargi M. K. mieści się w zakresie postępowania skargowego uregulowanego w rozdziale VIII Kodeksu postępowania administracyjnego zatytułowanym "Skargi i wnioski". W myśl art. 227 Kodeksu postępowania administracyjnego przedmiotem skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy lub ich pracowników. Skargi te dotyczą więc oceny sposobu działania organu i jego pracowników i są wewnętrznymi sprawami tych organów. Nie podlegają natomiast kognicji sądów administracyjnych, gdyż brak przepisu prawa, który przewidywałby dopuszczalność zaskarżenia do sądu administracyjnego tego rodzaju działań i zaniechań organów. Stanowisko judykatury w tym zakresie jest utrwalone. Jako przykład można w tym miejscu powołać m.in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2002 r., sygn. akt II SA/Wr 3121/01 (nie publ.), postanowienie NSA z dnia 9 grudnia 1999r. sygn. III SAB 7/99 (publ. ONSA 2001/1/27), postanowienie NSA z dnia 23 lipca 2001r. sygn. II SAB 213/00 (nie publ.), wyrok NSA z dnia 1 grudnia 1998r. sygn. III SA 1636/97 (nie publ.), postanowienie NSA z dnia 18 lutego 1997r. sygn. III SAB 1/97 (nie publ). W tym miejscu wypada zauważyć, że skarżąca została prawidłowo pouczona o możliwości prywatnego skarżenia do sądu powszechnego – karnego - kierowanych pod jej adresem gróźb. Jak wynika ponadto z dołączonych akt, sprawa prowadzona była pod kierunkiem Prokuratury Rejonowej w S., gdzie także została pouczona o przysługujących jej środkach zaskarżenia. Mając powyższe na uwadze stwierdzono, że skarga do sądu administracyjnego jest w tej sprawie niedopuszczalna. W wyniku poczynionych spostrzeżeń orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 58 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym.