IV SAB/Gl 224/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik, Sędziowie Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi R. K. na bezczynność "A" S.A. w B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności; 2) stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) zobowiązuje "A" S.A. w B. do załatwienia wniosku R. K. z dnia [...] r. w kwestii rozliczenia i faktury za wykonaną usługę w terminie 1 miesiąca od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 4) w pozostałej części postępowanie umarza; 5) oddala wniosek o wymierzenie organowi grzywny; 6) zasądza od "A" S.A. w B. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 16 marca 2017 r. skierowanym do Prezesa A S.A. w B. (dalej zwana w skrócie jako: "Spółka" lub "organ"), R.K. zwróciła się o udostępnienie informacji publicznej polegającej na przekazaniu jej operatu szacunkowego z dnia 16 grudnia 2016 r., wykonanego przez W.L. – rzeczoznawcę majątkowego B Sp. z.o.o. w K., określającego wysokość wynagrodzenia za bezumownego korzystanie z nieruchomości wnioskodawczyni przez podmiot wchodzący w skład Spółki C w Z. Wnosiła również o kserokopię zamówienia - zlecenia operatu, jak i rozliczenia i faktury za wykonaną usługę. Żądała przesłania kserokopii tych dokumentów na jej adres korespondencyjny. W dniu 24 kwietnia 2017 r. R.K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Zarzuciła organowi naruszenie: art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 4 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. wnosząc o zobowiązanie Prezesa Spółki do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 16 marca 2017 r., orzeczenie czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W uzasadnieniu wskazała, że Spółka, jako wykonująca zadania publiczne, w której, jak wynika z § 8 Statutu wszystkie akcje objął Skarb Państwa, obowiązana jest do udzielenia informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Ponadto stwierdziła, że zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o funkcjonowaniu górnictwa węglowego (Dz.U. nr 112 poz.1379 z poź. zm.)"przedsiębiorstwo górnicze, którego podstawowym przedmiotem działalności jest prowadzenie likwidacji kopalń (...)wykonuje te czynności z dotacji budżetowych oraz z innych źródeł finansowych. Dalej odniosła się do pojęcia informacji publicznej określonego w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wskazując, że umowa zawarta przez Spółkę z rzeczoznawcą majątkowym, jak również zlecenie na wykonanie operatu, które jest finansowane ze środków publicznych, stanowią informację publiczną. W tym zakresie skarżąca zacytowała obszerne fragmenty uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 6 czerwca 2016 r. sygn. akt. II SAB/Op 33/16. Skarżąca stwierdziła, że organ nie dotrzymał 14 dniowego terminu do udostępnienia informacji publicznej określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Zauważyła, że skoro termin ten minął 5 kwietnia 2017 r., to nie może budzić wątpliwości, że organ pozostaje w zwłoce w załatwieniu złożonego wniosku. Jednocześnie stwierdziła, że nie otrzymała pisma, które wskazywałoby na powody opóźnienia oraz wskazywałoby termin w jakim nastąpi udostępnienie wnioskowanej informacji - zgodnie z art. 13. ust. 2 u.d.i.p. Wobec powyższego, w ocenie skarżącej, organ dopuścił się bezczynności w zakresie dostępu do informacji publicznej. Spółka pismem z dnia 5 maja 2017 r., po wniesieniu skargi przez wnioskodawczynię i po uzyskaniu zgody C sp. z o.o. w K., udzieliła odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji publicznej w zakresie przesłania na adres wnioskodawczyni operatu szacunkowego oraz zamówienia – zlecenia dotyczącego tego operatu. Dalej poinformowała, że należność za faktury nr [...] r. z dnia [...]r. za opracowanie operatu szacunkowego została przez Spółkę uiszczona przelewem. Organ wskazał też, że w ocenie Spółki, dokument faktury, jako dokument wykonawcy, jest objęty ograniczeniem jego udostępnienia w myśl art. 5 ust. 2 u.d.i.p., wobec tego przekazano wnioskodawczyni informację finansową dotyczącej podstawy i wysokości uiszczonej należności. W odpowiedzi na skargę Spółka- reprezentowana przez radcę prawnego E.K.- wniosła o oddalenie skargi w całości; ewentualnie umorzenie postępowania oraz stwierdzenie, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, odstąpienie od zasądzania od organu na rzecz skarżącego zwrotu całości lub części kosztów postępowania. Ponadto wniosła o zasądzenie kosztów procesu i zastępstwa procesowego wg norm przepisanych, a w razie skierowania sprawy na rozprawę rozpoznanie jej także pod nieobecność organu. W uzasadnieniu wskazała, że po doręczeniu w dniu 22 marca 2017 r. wniosku skarżącej pismem z dnia 29 marca 2017 r. Spółka wystąpiła do "C" Sp. z o.o z pisemnym wnioskiem o wyrażenie zgody na udostępnienie operatu szacunkowego z dnia 16 grudnia 2016 r. jednakże zgodę uzyskano dopiero w piśmie z dnia 27 kwietnia 2017 r. Dalej wskazała, że w dniu 26 kwietnia 2017 r. wpłynęła do Spółki skarga na bezczynność organu R.K. w sprawie rozpatrzenia zgłoszonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a pismem z dnia 5 maja 2017 r. Spółka poinformowała wnioskodawczynię o sposobie załatwienia sprawy przedstawiając w załączeniu kopię operatu stanowiącego. W ocenie organu, skarga na bezczynność nie zasługuje na uwzględnienie, a skoro organ udostępnił w dniu 5 maja 2017 r. informację publiczną zgodnie z wnioskiem skarżącej to, wobec bezprzedmiotowości skargi, zachodzą podstawy do umorzenia postępowania sądowego zgodnie z art. 161 §1 pkt 3 p.p.s.a. Stwierdził, że w piśmie uwzględniającym wniosek o udostępnienie informacji publicznej organ wskazał powody dla których udostępnienie informacji publicznej nastąpiło z opóźnieniem. Zdaniem organu nie dopuścił się on bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, gdyż od wystąpienia przez skarżącą z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej podjął czynności zmierzające do jego realizacji, a brak odpowiedzi C nie jest winą organu. Ponadto organ zauważył, że skarżąca nie wykazała, by pozyskanie danych, o jakich mowa we wniosku o udzielenie informacji publicznej, było niezbędne dla realizacji konkretnego celu publicznego lub ważnego celu prywatnego. Nadto skarżąca nie wykazała, by okres oczekiwania na informację publiczną wiązał się dla niej z określonymi dolegliwościami lub negatywnie oddziaływał na sferę jej praw lub obowiązków. Zaakcentował dalej, że informacja publiczna została udostępniona z niewielkim opóźnieniem terminu z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., co nie stanowi istotnego naruszenia powołanego przepisu. Szeroko opisał okoliczności, jakie zdaniem organu wpłynęły na szybkość rozpatrzenia wniosku skarżącej takie jak: duża struktura organizacyjna Spółki, trudności w uzyskaniu zgody od autora operatu szacunkowego, fakt, że termin złożenia i realizacji wniosku przypadła w okresie urlopowym, a na okres realizacji wniosku przypadały dni ustawowo wolne od pracy. Spółka podkreśliła, że nie można jej zarzucić celowego i istotnego naruszenia prawa bądź też lekceważącego stosunku do prawa. Organ wskazał na duże rozdrobnienie organizacyjne Spółki, specyfikę jej działania, zamiany strukturalne Spółki obejmujące również zmiany w jej zarządzie. Organ zauważył też, że dokumenty niezbędne do załatwienia wniosku skarżącej znajdują się na Oddziale Spółki - B w Z. - a więc poza siedzibą główną znajdującą się w B. Zdaniem organu, w stanie faktycznym nie można przyjąć, że postępowanie organu kwalifikuje się do obciążenia go grzywną lub przyznania sumy pieniężnej na zasadzie art. 149 §2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1–7 i § 3 p.p.s.a, a także, z mocy art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., na bezczynność organów administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a tej ustawy. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt organu administracji, lecz jego brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym trybie. Na zasadzie art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Poza tym należy wskazać, iż Sąd ocenia skargę na bezczynność na moment jej wniesienia, niemniej zobowiązany jest również uwzględnić wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania. Problematyka dostępu do informacji publicznej została unormowana przez ustawodawcę w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j.t. Dz.U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm. -dalej "u.d.i.p."). Zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Przykładowy katalog informacji publicznych, podlegających udostępnieniu wymienia przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego informacją publiczną w rozumieniu art. 6 u.d.i.p. będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Stosownie do treści art. 7 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej (pkt 1), udostępniania na wniosek zainteresowanego podmiotu, o którym mowa w art. 10 i 11 (pkt 2), wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (pkt 3); umieszczania informacji publicznych w centralnym repozytorium (pkt 4). Zgodnie z treścią art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust.1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1). Organ, do którego wniesiono wniosek o udostępnienie informacji publicznej winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w związku z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami powołanej ustawy polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem. Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest bezczynność A S.A. w B. w udzieleniu informacji publicznej. Skarga złożona w niniejszej sprawie przez skarżącą była dopuszczalna. W rozpatrywanym przypadku wniesienie skargi nie było zdeterminowane żadnym terminem. Skarżąca nie miała również obowiązku wykazania w rozpatrywanym przypadku, że uzyskanie wnioskowanych informacji publicznej było niezbędne dla realizacji konkretnego celu publicznego lub ważnego celu prywatnego, a także wykazania, iż okres oczekiwania na informację publiczną wiązał się dla niej z określonymi dolegliwościami lub negatywnie oddziaływał na sferę jej praw lub obowiązków. Sąd zauważa, że wskazywane przez organ obowiązki nie zostały nałożone na skarżącą w żadnym obowiązującym przepisie prawa. Sąd orzekający aprobuje również pogląd, że skarga do sądu administracyjnego nie musi być w tym konkretnym przypadku poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Zgodnie z u.d.i.p. adresatami obowiązku udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, wymienione w przepisach art. 4 ustawy, w tym "podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów" . Nie jest sporne, że Spółka jako podmiot wykonujący zadania publiczne, w której wszystkie akcje objął Skarb Państwa, obowiązana jest zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. do udostępnienia informacji publicznej. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że termin "informacja publiczna" obejmuje swoim znaczeniem szerszy zakres pojęciowy, niż tylko dokumenty urzędowe oraz że nie można zawężać i utożsamiać dostępu do informacji publicznej z dostępem do dokumentów. W doktrynie zasadnie wskazuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28–29). Przy takim unormowaniu żądane przez skarżącą informacje dotyczące operatu szacunkowego sporządzonego na zlecenie Spółki, w tym także kopie zamówienia – zlecenia usługi oraz związane z tą usługą rozliczenia i faktury należało uznać za informacje publiczne w rozumieniu u.d.i.p. Wobec powyższego przedmiotowy wniosek skarżącej musiał zostać uznany za wniosek o udostępnienie informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej przyjmuje się, że udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej. Natomiast powiadomienie o tym, że żądana informacja nie jest informacją publiczną lub, że podmiot zobowiązany taką informacja nie dysponuje, następuje w formie pisma. Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział natomiast w takich przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia bądź zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), to jest, gdy istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 1 i 2), bądź przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (art. 14 ust. 2). Aby można było uznać, iż nie zachodzi bezczynność w zakresie udzielenia żądanej informacji publicznej – także tej, która jest ogólnodostępna, a nawet takiej, której organ faktycznie nie posiada – podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej w formie uregulowanej u.d.i.p. powinien wypowiedzieć się w tym przedmiocie. Tylko w takim przypadku uwolni się od zarzutu bezczynności w sprawie. Identycznie powinien postąpić w sytuacji, gdy posiada żądane informacje, lecz z uwagi na ograniczenia dostępu nie może ich udostępnić (zob. wyrok NSA z 17 kwietnia 2013 r., I OSK 3109/12, - http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). W tym miejscu zauważyć należy, iż prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (art. 5 ust. 1 u.d.i.p.), a także z uwagi na jej "prosty" lub "przetworzony" charakter. O ile bowiem dostęp do informacji "prostych" ma właściwie nieograniczony charakter – co wynika z przepisów art. 2 ust. 1 i 2 u.d.i.p., w świetle których każdemu przysługuje prawo dostępu do informacji publicznej, a od osoby wykonującej to prawo nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego, ani też stosować praktyk i procedur utrudniających dostęp do informacji publicznej – to już udostępnienie informacji publicznej "przetworzonej" wymaga wykazania przez wnioskodawcę, że jej uzyskanie jest "szczególnie istotne dla interesu publicznego" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Powyższe uwagi prowadzą do stwierdzenia, iż prawidłowe załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej wymaga od jego adresata przeprowadzenia gruntownej analizy takiego wniosku pod kątem ustalenia, czy posiada żądane informacje oraz czy są one informacjami publicznymi, czy też nie. Jeżeli zaś żądane informacje (wszystkie lub choćby niektóre z nich) stanowią informacje publiczne, to czy są one ogólnodostępne, czy też podlegają udostępnieniu tylko w trybie wnioskowym. A jeśli ten ostatni tryb okaże się właściwy – to czy zachodzą przesłanki ograniczające dopuszczalność udostępnienia żądanej informacji, np. z uwagi na to, iż informacja ta ma charakter przetworzony, na przeszkodzie jej udostępnieniu stoją ustawowo chronione tajemnice, względnie zachodzą inne przesłanki określone w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Taka wstępna weryfikacja i klasyfikacja jest niezbędna, gdyż, jak to już wyżej wskazano, w zależności od sposobu odpowiedzi na powyższe pytania inaczej będzie się przedstawiać tryb oraz forma załatwienia odnośnego wniosku. Zauważyć należy, że zgodnie z art.16 ust.1 i 2 u.d.i.p. przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się wyłącznie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz do decyzji o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy w pierwszej kolejności zauważyć należy, iż Spółka odpowiedziała na wniosek skarżącej dopiero po wniesieniu skargi na bezczynność tego podmiotu, pismem z 5 kwietnia 2017 r. Spółka przy tym udostępniła częściowo żądana informację przekazując na adres skarżącej operat szacunkowy i zamówienie-zlecenie zawarte we wniosku z dnia 16 marca 2017 r. Należy zatem uznać, iż na dzień rozpatrywani skargi Spółka odpowiedziała na wniosek o udzielenie informacji publicznej jedynie częściowo i w tym zakresie nie pozostawała w bezczynności – wniosek w tej kwestii został rozpoznany merytorycznie. Ustała zatem w tej mierze bezczynność organu administracji publicznej, a tym samym postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe w zakresie zobowiązania organu administracji publicznej do podjęcia określonych działań. W tej też sytuacji Sąd, na mocy art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. umorzył postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania Spółki do udzielenia informacji publicznej, o którą wniosła skarżąca o czym orzeczono w pkt 4 sentencji wyroku. Spółka jednakże nie odniosła się w sposób określony w u.d.i.p. do objętych wnioskiem skarżącej kwestii rozliczeń i faktury za wykonana usługę. W zakresie faktury wykonawcy wyraziła podgląd, że dokument ten objęty jest ograniczeniem w jego udostępnieniu w myśl art. 5 ust. 2 u.di.p. Zauważyć należy, że ustrojową rolą sądu administracyjnego nie jest załatwianie spraw administracyjnych, a tylko kontrola sposobu ich załatwienia przez powołane podmioty administrujące – upoważniałoby do dokonania ewentualnej oceny, czy prawo do informacji publicznej danego rodzaju podlega ograniczeniu. Odmowa udostępnienia informacji ma charakter aktu woli, co oznacza, iż odmówić można wyłącznie udostępnienia informacji, którą podmiot zobowiązany posiada, zaś w przypadku nieposiadania wnioskowanej informacji lub uznaniu, iż nie stanowi ona informacji publicznej, właściwym sposobem rozpoznania wniosku jest, jak to już wyżej wskazano, poinformowanie o tym strony "zwykłym" pismem. Również ocena, czy prawo do informacji publicznej danego rodzaju podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy winna być dokonana w sposób zindywidualizowany – odrębnie dla każdej z żądanych informacji – z wyraźnym wskazaniem, jakie konkretnie przesłanki przemawiają za odmową udzielenia danej konkretnej informacji. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 stwierdził, iż Spółka dopuściła się bezczynności w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej i zobowiązał Spółkę do załatwienia wniosku strony skarżącej z dnia 6 marca 2017 r. w terminie 1 miesiąca od doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami – o czym orzeczono w pkt 1 i 3 sentencji wyroku. Stwierdzona bezczynność nie miała jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Niewątpliwe doszło do przekroczenie ustawowego terminu, lecz w ocenie Sądu nie wiązało się z lekceważącym stosunkiem do przepisów prawa. Podkreślić należy, iż organ częściowo odpowiedział na wniosek skarżącej z 6 marca 2017 r . i pismem z 5 maja 2017 r. udzielił jej pozostałych żądanych informacji, zatem Sąd dał wiarę organowi, iż bezczynność w zakresie udostępnienia informacji była skutkiem między innymi braku szybkiej reakcji zleceniobiorcy oraz zmianami organizacyjnymi w Spółce, a nie złą wolą organu, na co wskazuje także fakt, iż po wpłynięciu skargi Spółka w ciągu kilku dniu udzielił częściowo żądnej informacji. Ponadto brak praktyki organu w rozpatrywaniu wniosków o udostępnienie informacji publicznej mogła rodzić po stronie Spółki przeświadczenie, iż udzielono pełnej informacji w piśmie z dnia 5 maja 2017 r. Z tych samych przyczyn Sąd oddalił wniosek skarżącej o wymierzenie Spółce grzywny. W przedmiocie zwrotu kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a,. uwzględniając poniesiony przez skarżącą koszt wpisu sądowego (100 zł). Sprawę rozpatrzono w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a.