IV SAB/Gl 45/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Szczepan Prax po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.C. na bezczynność Prezydenta Miasta C. w przedmiocie rozliczeń z tytułu umowy najmu lokalu mieszkalnego oraz bezumownego korzystania z tego lokalu p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] M.C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Gminy Miasta C., reprezentowanej przez jej Prezydenta, "zarzucając: rażące przekroczenie terminów do załatwiania spraw w postępowaniu, chronienie za wszelką cenę urzędników notorycznie łamiących obowiązki wynikające z zapisów ustawy o ochronie praw lokatorów, podejmowanie różnych czynności mających na celu wprowadzenie w błąd jego osoby i nikczemne doprowadzenie do usunięcia go z zajmowanego lokalu". W uzasadnieniu skargi podkreślił, iż jego zdaniem zasadność skargi potwierdza m.in. sprawa montażu wodomierza i naliczania opłat za wodę oraz kwestia naliczania opłat z tytułu centralnego ogrzewania. W odpowiedzi na skargę z dnia [...] Zakład Gospodarki Mieszkaniowej Towarzystwo Budownictwa Społecznego Sp. z o.o. w C. wniósł o odrzucenie wyżej wymienionej skargi z uwagi na fakt, że jej przedmiotem są objęte kwestie cywilnoprawne, dotyczące rozliczeń z tytułu umowy najmu lokalu mieszkalnego, bezumownego korzystania z lokalu oraz zaległości z tytułu opłat niezależnych. A tym samym, w ocenie organu, sprawa nie ma charakteru administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1–3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1–4a. Zgodnie z tym przepisem, skarga jest dopuszczalna tylko wówczas, gdy dotyczy aktu lub czynności organu administracji, należącego do jednej z kategorii wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a. Poza tym należy zauważyć, iż sprawy wynajmowania lokali przez gminę są sprawami cywilnoprawnymi należącymi do właściwości sądów powszechnych (por. postanowienie NSA z dnia 29 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 2303/11, LEX nr 1149329 ). Niniejsza sprawa dotyczy bezczynności Prezydenta Miasta C. w przedmiocie rozliczeń z tytułu umowy najmu lokalu mieszkalnego oraz bezumownego korzystania z tego lokalu a zatem stosunków cywilnoprawnych, rozstrzyganych przez sądy powszechne i regulowanych na podstawie ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t. j. Dz.U.2005.31.266 ze zm.). Nie stanowi natomiast sprawy administracyjnej. W konsekwencji należało stwierdzić, że przedmiot skargi nie mieści się w zakresie właściwości sądu administracyjnego, co czyni skargę niedopuszczalną. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego Sąd odrzuca skargę. W tej sytuacji na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.