IV SAB/Gl 48/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Szczepan Prax po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E.Ś. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Dyrektora A w K. w przedmiocie wydania zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Pismem z dnia 24 marca 2015 r. E.Ś. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Dyrektora A w K. w przedmiocie wydania zaświadczenia o zatrudnieniu i wynagrodzeniu. W odpowiedzi na skargę z dnia 6 maja 2015 r. organ administracji wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie przez skarżącego przysługujących mu środków zaskarżenia i nie złożenia, przed wniesieniem skargi, zażalenia do organu wyższego stopnia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Ponadto wskazał, że skarżący wielokrotnie składał wnioski o wydanie zaświadczenia zawierającego żądane przez niego zapisy jednakże organ za każdym razem informował go o prawidłowości zaświadczenia Rp-7, wydanego w 2009 r. i zarazem braku podstaw do sporządzenia zaświadczenia o odmiennej treści. W wykonaniu zarządzenia Sędziego sprawozdawcy z dnia 18 czerwca 2015 r. wezwano skarżącego do wskazania – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, czy przed wniesieniem skargi do Sądu, składał zażalenie w trybie art. 37 kpa na przewlekłość postępowania toczącego się przed Dyrektorem A w K. do organu wyższego stopnia, a jeżeli tak to do nadesłania odpisu wyżej wymienionego zażalenia. W odpowiedzi na wezwanie pismem z dnia 2 lipca 2015 r. skarżący oświadczył, że "jego skarga z dnia 24 marca 2015 r. przekazana do Okręgowego Inspektoratu Służby Więziennej w K. była także zażaleniem na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Dyrektora A w K.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Poza tym stosownie do art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267), zwanej dalej w skrócie K.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Natomiast na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie z aktualnym orzecznictwem sądów administracyjnych wniesienie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania lub niezałatwienie sprawy w terminie jest dopuszczalne wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 k.p.a. Uprzednie złożenie zażalenia lub wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania (por. postanowienie NSA z dnia 19 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 1449/13, LEX nr 1346815). Wyżej wymieniona zasada znajduje również zastosowanie w przypadku skargi na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania w sprawie wydania zaświadczenia (por. postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 18 lipca 2014 r., sygn. akt II SAB/Sz 65/14, LEX 1490779). Tym samym skargę z dnia 24 marca 2015 r. należało odrzucić z uwagi na fakt, iż skarżący nie dopełnił warunku stanowiącego o dopuszczalności skargi tj. nie wyczerpał środków zaskarżenia i nie wniósł zażalenia do organu wyższego stopnia na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Dyrektora A w K. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 P.p.s.a orzeczono, jak w sentencji.