IV SAB/Gl 51/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. na bezczynność Komendanta [...]Oddziału Straży Granicznej w R. w przedmiocie wydania zaświadczenia o pełnieniu służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Pismem z dnia 19 lutego 2016 r. W. K. (dalej: skarżący) wniósł skargę na bezczynność Komendanta [...]Oddziału Straży Granicznej w R. (dalej: organ) w przedmiocie wydania zaświadczenia o pełnieniu służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Z treści skargi wynika, że została ona skierowana do Sądu Rejonowego w R.. Ponadto, w aktach sprawy znajduje się koperta, z której wynika, że skargę nadano w placówce pocztowej w dniu 22 lutego 2016 r. do Sądu Rejonowego w R.. Pismem z dnia 15 kwietnia 2016 r. organ wniósł do Sądu Rejonowego w R. odpowiedź na skargę wnosząc o jej odrzucenie, bądź ewentualnie oddalenie. Do odpowiedzi na skargę załączone zostały akta sprawy. Postanowieniem z dnia [...]r., sygn. akt [...]Sąd Rejonowy w R. stwierdził niedopuszczalność drogi sądowej i przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że skarżący domagał się wydania przez organ zaświadczenia o pełnieniu służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jednak droga sądowa jest niedopuszczalna. Ponadto, Sąd stwierdził, że stosunek służbowy funkcjonariusza Straży Granicznej nie jest stosunkiem pracy, a sprawy wynikające ze stosunku służbowego funkcjonariusza nie są sprawami z zakresu prawa pracy. Wydawanie zaświadczeń o pełnieniu służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu regulowane jest przepisami k.p.a., co świadczy o administracyjno-prawnym charakterze sprawy. Ponadto Sąd wskazał, że sąd administracyjny rozpoznał skargę na postanowienie organu drugiej instancji odmawiające powodowi wydania zaświadczenia, co potwierdza niedopuszczalność drogi sądowej. Postanowieniem z dnia 6 lutego 2017 r., sygn. akt II SAB/Wa 44/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zgodnie z właściwością miejscową. W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że zgodnie z art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Stosownie do § 1 pkt 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652 ze zm.) dla obszaru województwa [...] gdzie ma siedzibę organ, którego bezczynność została zaskarżona, właściwy do rozpoznania sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach. Skarga wpłynęła do tut. Sądu w dniu 13 marca 2017 r. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału IV z dnia 15 marca 2017 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wskazanie, czy przed wniesieniem skargi skarżący wystąpił do organu z zażaleniem w trybie art. 37 k.p.a. oraz do nadesłania tego zażalenia wraz z potwierdzeniem złożenia go w organie. W wezwaniu zakreślono 7 dniowy termin na jego wykonanie oraz rygor odrzucenia skargi. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 27 marca 2017 r. W odpowiedzi na wezwanie pismem z dnia 28 marca 2017 r. skarżący wskazał, że przesyła w załączeniu wniosek o wydanie zaświadczenia skierowany do organu oraz zażalenie skierowane do Komendanta Głównego Straży Granicznej w W.. Do pisma załączono wniosek z dnia 12 sierpnia 2014 r. do organu o wydanie zaświadczenia dla celów emerytalnych, zażalenie z dnia 31 października 2014 r. kierowane do Komendanta Głównego Straży Granicznej w W. na postanowienie nr [...] organu z dnia [...]r. o odmowie wydania zaświadczenia oraz zażalenie z dnia 17 marca 2015 r. kierowane do Komendanta Głównego Straży Granicznej w W. na postanowienie nr [...] organu z dnia [...]r. o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, gdy wniesie ją uprawniony podmiot, gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 września 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn jej wniesienie jest niedopuszczalne. Sądy administracyjne sprawują kontrolę legalności działalności administracji publicznej orzekając między innymi w sprawach skarg na bezczynność organów oraz przewlekłe prowadzenie postępowania (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarżący wniósł skargę na bezczynność Komendanta [...]Oddziału Straży Granicznej w R. w przedmiocie wydania zaświadczenia o pełnieniu służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Stosownie do treści art. 52 § 1 p.p.s.a. przesłanką formalną dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na bezczynność organu, przed jej wniesieniem do Sądu strona winna wyczerpać środek prawny określony w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej k.p.a.), zgodnie z którym na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zażalenie lub wezwanie do usunięcia prawa służy kwestionowaniu przekroczenia maksymalnego ustawowego terminu załatwienia sprawy przez organ administracyjny. Stosownie do art. 6a pkt 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1643 ze zm.), w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Straży Granicznej, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, organami wyższego stopnia są w stosunku do komendanta oddziału Straży Granicznej - Komendant Główny Straży Granicznej. Tym samym, przed wniesiemy skargi do Sądu, zgodnie z art. 37 k.p.a. z związku z art. 6a pkt 1 ustawy o Straży Granicznej skarżący winien złożyć zażalenie do Komendanta Głównego Straży Granicznej na niezałatwienie sprawy w terminie (bezczynność organu). W odpowiedzi na wezwanie Sądu skarżący, co prawda, przedłożył do akt pisma kierowane do organu wyższego stopnia – Komendanta Głównego Straży Granicznej w W., jednak z treści tych pism wynika, że stanowiły one zażalenia na konkretne postanowienia organu wniesione w trybie art. 219 k.p.a. Powyższe oznacza, że nie sposób uznać, aby został wyczerpany środek prawny, o którym mowa w art. 37 k.p.a. W konsekwencji niewyczerpanie przez skarżącego przed wniesieniem skargi środka zaskarżenia, skutkuje niedopuszczalnością skargi. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. DM