IV SAB/Gl 78/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, , , po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. G. na bezczynność Prezydenta Miasta K. w przedmiocie udzielenia informacji p o s t a n a w i a odrzucić skargę Pismem z dnia [...] W. G. zwrócił się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. o "udzielenie informacji" dotyczącej podania podstawy prawnej konieczności przedstawienia pracownikowi socjalnemu zaświadczeń lekarskich dotyczących wykazów zażywanych przez wnioskodawcę leków. W odpowiedzi na wniosek organ w piśmie z dnia [...] poinformował wnioskodawcę, że w sprawie tej otrzymał on już odpowiedź w piśmie organu z dnia [...] nr [...]. W piśmie tym organ administracji przywołał treść art. 11 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej wskazując, że pracownik socjalny jest zobowiązany do monitorowania sposobu wykorzystania środków przyznanych stronie w formie zasiłku celowego, aby przeciwdziałać niewłaściwemu wykorzystaniu tych środków. W piśmie z dnia [...] W. G. ponowił swój wniosek z dnia [...] żądając podania mu podstawy prawnej wyżej opisanych działań podejmowanych przez organ. W odpowiedzi organ administracji w piśmie z dnia [...] ponownie wyjaśnił skarżącemu zasady przyznawania pomocy społecznej zaznaczając, że pracownik socjalny nawiązał kontakt telefoniczny z lekarzem prowadzącym skarżącego i ustalił, że wydane zaświadczenie lekarskie potwierdzające konieczność zażywania przez wnioskodawcę określonych leków musi ulegać okresowej weryfikacji i być dostosowywane do potrzeb zdrowotnych. Następnie W. G. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Prezydenta Miasta K. polegającą na braku odpowiedzi na wniosek złożony w dniu [...] w zakresie udzielenia wyżej opisanych informacji. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta K. opisał dotychczasowy przebieg postępowania i wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Kwestią zasadniczą w rozpoznawanej sprawie jest ocena, czy skarga W. G. z dnia [...] mieści się w zakresie przedmiotowym postępowania sądowoadministracyjnego bowiem obowiązkiem sądu przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi jest zbadanie między innymi legitymacji skarżącego, zachowania terminu do wniesienia skargi, a przede wszystkim ocena dopuszczalności skargi. Zgodnie z regulacją art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zakres kognicji sądu został unormowany w art. 3 § 2 i 3, art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. W myśl art. 3 powołanej ustawy sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt 5 podejmowane z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Analiza powołanych przepisów prowadzi do wniosku, iż zasadą jest dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej jedynie wówczas, gdy organy administracyjne realizują zadania administracji publicznej w formach władczych lub stanowiących, a więc właściwych dla działania administracyjnoprawnego. W tym miejscu zaznaczyć również należy, że skarga na bezczynność organu administracji jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia czy obowiązku wynikającego z przepisów prawa o których mowa w pkt od 1 do 4a art. 3 § 2 P.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2009 r., sygn. akt II GSK 1101/08 publ. w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych). Tak ukształtowana kognicja sądów administracyjnych uzasadnia stwierdzenie, że skarga złożona przez W. G., a dotycząca bezczynności organu administracji w przedmiocie udzielenia informacji o podstawie prawnej żądania przez pracownika socjalnego zaświadczenia lekarskiego z którego wynikać będzie, jakie leki są niezbędne skarżącemu nie mieści w zakresie właściwości rzeczowej sądu administracyjnego. Skarżący domagał się udzielenia mu przez organ administracji informacji o prawie – normie prawnej stanowiącej podstawę działania pracownika organu w postępowaniu w przedmiocie przyznania skarżącemu świadczenia z pomocy społecznej. Wskazane żądanie nie może zostać zakwalifikowane, jako żądanie udzielenia informacji publicznej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej bowiem informacja o prawie nie należy do kategorii informacji publicznej. W takim natomiast przypadku również nie można mówić o bezczynności organu w tym przedmiocie. Dodatkowo stwierdzić należy, że omawiane żądanie skarżącego nie jest objęte sądową kontrolą administracji bowiem organ administracji nie był zobowiązany do wydania jakiejkolwiek decyzji, podjęcia czynności czy innego aktu, który następnie podlegałby kontroli sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy skarga W. G. nie mieści się w zakresie właściwości sądu administracyjnego, wobec tego należało uznać ją za niedopuszczalną, co w świetle regulacji art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. stanowi przesłankę jej odrzucenia. Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a. orzekł jak sentencji.