IV SAB/Gl 86/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr), Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik, Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz, , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi I. T. na przewlekłe postępowanie administracyjne Zarządu A w G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) stwierdza, że organ dopuścił się przewlekłości postępowania oraz, że przewlekłość ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2) umarza postępowanie w pozostałym zakresie; 3) zasądza od Zarządu A w G. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z 13 grudnia 2017 r. I.T. wystąpiła do Zarządu A w G. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Wniosek ten zawiera 11 punktów i dotyczy wywozu odpadów rozbiórkowych z altany 167a: 1. Umowa przyjęcia przez A zlecenia prac na rozbiórkę starej altany i budowę nowej, na ogrodzie 167a w roku 2017; 2. Jakie koszty związane z rozbiórką starej altany i budową nowej na ogrodzie 167a poniósł Zarząd; 3. Jaka kwota do kasy Zarządu wpłynęła tytułem wykonania prac rozbiórkowych starej altany i budowy nowej na ogrodzie 167a, i data wpłaty; 4. W jaki sposób i przez kogo, usunięty został odpad rozbiórkowy ze starej altany - ogród 167a; 5. W jaki sposób i przez kogo, usunięty został odpad rozbiórkowy ze starej altany z terenu ogólnodostępnego; 6. Ile zleceń na usunięcie starych altan z ogrodów dzierżawców, przyjął Zarząd w latach 2013, 2014, 2015, 2016, 2017. Jakie były wpłaty do Zarządu z tego tytułu?, 7. Protokoły Zarządu stwierdzające prawidłowość w naliczeniu wartości wykonanej usługi. 8. Protokoły przeglądów działek A, w których odnotowano obowiązek wezwania dzierżawcy do usunięcia wskazań tych rozlatujących się altan, na ogrodach w latach 2011 - 2017, 9. Jakie były koszty Zarządu A, dotyczące wystawionych wezwań dla dzierżawców o usunięcie lub naprawę starych altan w ogrodach A, w latach 2011 - 2017, w rozbiciu na dzierżawców - pełnoprawnych członków PZD; dzierżawców, którym odebrano działki pozbawiając ich członkostwa w PZD, 10. Jakie koszty, związane z usuwaniem starych altan i zgromadzonych na ogrodach odpadach komunalnych, po byłych dzierżawcach, którym odebrano działkę, Zarząd poniósł w latach 2012 - 2017, 11. Protokoły komisji organu nadrzędnego to znaczy Delegatury PZD ul. [...], w których wskazuje nieprawidłowości związane z naruszeniem regulaminu ROD § 44 ust. 1 na A. w latach 2012 - 2017. Pismem z 17 stycznia 2018 r. I. T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Zarządu A w G., który w ocenie skarżącej nie udzielił odpowiedzi na jej wniosek z 13 grudnia 2017 r. W skardze tej skarżąca przedstawiła w poszczególnych punktach swoje czynności podejmowane w sprawie dotyczącej nieprawidłowości związanych z gospodarką odpadami na terenie ogrodów działkowych. Pismem z 26 marca 2018 r. skarżąca sprecyzowała przedmiot swojej skargi i uznała, że jest ona skargą na przewlekłe postępowanie organu administracji w zakresie udostępnienia jej żądanej informacji sformułowanej we wniosku z 13 grudnia 2017 r. W motywach tego pisma skarżąca odniosła się do wadliwości działań podejmowanych przez organ pierwszej instancji, przy czym ujęła je w kontekście naruszenia zasady równości obywateli wobec prawa, gdyż za naruszenia prawa została z nią rozwiązana stosowna umowa, a z innymi dzierżawcami działek nie. Z kolei w piśmie z 11 kwietnia 2018 r. skarżąca odniosła się do działań związanych z rozbiórką altany nr [...] w 2017 r., w dalszej części tego pisma odniosła się do zagadnień związanych z utylizacją odpadów na terenie ogrodów działkowych. Pismem z 13 kwietnia 2018 r. Zarząd A w Gliwicach reprezentowany przez adwokata W. W. udzielił odpowiedzi na skargę. W odpowiedzi tej wystąpił o odrzucenie skargi względnie o jej oddalenie. W odpowiedzi tej podniesiono w pierwszej kolejności, że Zarząd A w G. nie legitymuje się zdolnością sądową i nie można wnieść skargi do sądu administracyjnego na czynności przez niego podejmowane. W dalszej części odpowiedzi na wniesioną skargę odniesiono się do skarg wnoszonych przez skarżącą i zaakcentowano, że jest to forma odreagowania na wypowiedzenie mężowi skarżącej umowy dzierżawy ogródka działkowego z powodu braku troski o ten ogród jak również z powodu naruszania regulaminu ROD. Wyłącznym celem skarżącej jest paraliż działań pracy Zarządu A w G., a także obciążenie tego podmiotu kosztami udzielanej informacji publicznej. Podkreślono, że przewidziany w ustawie termin 14 dni na załatwienie wniosku posiada charakter gwarancyjny także dla adresata wniosku, zwłaszcza wówczas, gdy jest to podmiot prywatny. Zaakcentowano, że pismem z 8 lutego 2018 r. organ zwrócił się do skarżącej o sprecyzowanie formy w jakiej ma zostać udzielona informacja publiczna, nadto wskazano, że udostępnienie tej informacji wymagało będzie jej przetworzenia, co będzie kosztowało 315 zł. Podjęcie tych działań przerywa bezczynność organu i uzasadnia umorzenie prowadzonego postępowania. Pismem z 4 maja 2018 r. skarżąca odniosła się do odpowiedzi organu na wniesioną skargę jak również zaprezentowała własne stanowisko w sprawie podtrzymując wniesioną skargę. Przywołane w piśmie argumenty oraz okoliczności w luźny sposób związane są z przedmiotem skargi. Pełnomocnik organu adwokat W. W. pismem z 28 maja 2018 r. odniósł się do przywołanego pisma i podkreślił, że Zarząd ROD nie ponosi odpowiedzialności za zachowania poszczególnych dzierżawców ogrodów, a jeżeli nastąpiło samowolne utylizowanie odpadów to miało to miejsce bez wiedzy i zgody samego Zarządu. W piśmie tym odniesiono się również do zarzutów formułowanych przez skarżącą co do braku odpowiedzi na jej żądania udostępnienia informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Na wstępie niniejszych rozważań przyjdzie dostrzec, że przed tutejszym Sądem prowadzonych jest szereg spraw, których przedmiot jest zbliżony i z tego powodu treść uzasadnienia niniejszego wyroku będzie odwoływała się do wcześniej sporządzanych zob. wyrok WSA w Gliwicach z 6 czerwca 2018 r. sygn. akt IV SAB/GI 87/18. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jednolity tekst: Dz. U. 2017 r. poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018, poz. 1302 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, natomiast kontrola tej działalności, zgodnie z § 2 pkt 8 tego przepisu obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłość organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub 4a. Jednocześnie, w oparciu o art. 134 § 1 tej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W pierwszej kolejności wskazać należy, że przepisy prawa nie definiują wprost na czym polega "przewlekłość postępowania". Pojęcie to wprowadzone zostało do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ustawą z 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2011 r., nr 6, poz. 18 ze zm.) i obowiązuje od 11 kwietnia 2011 r. Celem nowelizacji było usprawnienie postępowania administracyjnego poprzez stworzenie możliwości zaskarżenia nie tylko samej czynności organu administracji publicznej, ale również prowadzenia przez te organy postępowania w sposób przewlekły. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że przez przewlekłe prowadzenie postępowania należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy. Przewlekłość postępowania obejmuje zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Pojęciu "przewlekłość postępowania" przypisano opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym. Jako przewlekłość w prowadzeniu postępowania określono sytuację, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 k.p.a. ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Można wtedy skutecznie przedstawić organowi zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia (por. J. P. Tarno, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz", Warszawa 2012, str. 44). Stwierdzenie przez sąd administracyjny, że postępowanie organu można uznać za dotknięte przewlekłością, wymaga gruntownego zbadania sprawy pod wieloma względami, dokonania oceny czynności procesowych, analizy faktów i okoliczności zależnych od działania organu i jego pracowników oraz stanu "zastoju" procesowego sprawy wynikającego z zaniechania lub wadliwości działań podejmowanych przez strony lub innych uczestników postępowania. Sąd uznając za zasadną skargę na bezczynność lub przewlekłe postępowanie organu, w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 lub 4a przywoływanej ustawy, uwzględnia skargę i zobowiązuje organ do wydania aktu lub podjęcia czynności w terminie przez siebie wskazanym, albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zatem może orzekać jedynie o obowiązku wydania decyzji (lub postanowienia) lub dokonania czynności w przedmiotowej sprawie, nie może natomiast nakazywać organowi sposobu rozstrzygnięcia, ani też bezpośrednio orzekać o jego prawach i obowiązkach (por. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2001 r. sygn. akt I SAB 37/00, CBOS). Skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania tych stanów, zatem do załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcia czynności, bowiem jej celem jest wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań. Takie stanowisko prezentowane jest konsekwentnie w judykaturze i piśmiennictwie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2006 r. o sygn. akt II OSK 52/06, ONSAiWSA 2006, nr 4, poz. 100; oraz T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz.", Warszawa 2005, s. 243). W przypadku złożenia skargi na bezczynność czy przewlekłość postępowania w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy. Z uwagi na zawarty w odpowiedzi na skargę zarzut braku zdolności sądowej po stronie podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, a w związku z tym zachodząca możliwość niedopuszczalności skargi, rozważyć na wstępie należy, czy adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej, Aw G. jest organem w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zakres podmiotowy ustawa o dostępie do informacji publicznej wyznacza poprzez wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku. Zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Poza wymienionymi podmiotami, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080, z późn. zm.), oraz partie polityczne (ust. 2 tego przepisu). W świetle przywołanych unormowań, zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie adresat wniosku o udostępnienie informacji jest organem w rozumieniu przedmiotowej ustawy. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku. Jako "zadania publiczne" ujmuje się zadania, które należą do państwa i które powinny wykonywać szeroko rozumiane podmioty władzy publicznej (art. 15 ust. 2, art. 16 ust. 2, art. 163 i 166 ust. 1 i 2 Konstytucji RP). Wykonywanie zadań z zakresu administracji publicznej należy przede wszystkim do organów administracji rządowej i organów samorządu terytorialnego, jak i innych podmiotów nienależących do aparatu administracji publicznej, takich jak samorządy zawodowe, spółdzielnie, spółki prawa handlowego, w tym także podmioty prywatne, którym zlecono w drodze prawnej realizację tego typu zadań. Powyższe rozważania ujmowane muszą być w kontekście postanowień ustawy z 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (t.j. Dz.U. z 2017r.poz.2176 ), a także Statutu Polskiego Związku Działkowców, albowiem Polski Związek Działkowców realizuje cele użyteczności publicznej, a nadto gospodaruje na gruntach, które uzyskał od Skarbu Państwa lub gminy. Zgodnie bowiem z art. 3 i art. 4 wyżej wymienionej ustawy rodzinne ogrody działkowe są urządzeniami użyteczności publicznej, służącymi zaspokajaniu wypoczynkowych, rekreacyjnych i innych potrzeb socjalnych członków społeczności lokalnych poprzez zapewnienie im powszechnego dostępu do ROD oraz działek dających możliwość prowadzenia upraw ogrodniczych na własne potrzeby, a także podniesienie standardów ekologicznych otoczenia. Ponadto po myśli art. 6 ust. 1 i 2 tej ustawy, organy administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego tworzą warunki dla rozwoju ROD. Jednostki samorządu terytorialnego mogą otrzymywać dotacje celowe z budżetu państwa na realizację celu określonego w ust. 1. Odnosząc się do sygnalizowanego braku zdolności sądowej, przyjdzie stwierdzić, że zgodnie ze Statutem Polskiego Związku Działkowców uchwalonym przez XII Krajowy Zjazd Delegatów tego Związku w dniu 2 lipca 2015 r. i uwzględniając wprowadzone do niego zmiany, Polski Związek Działkowców jest ogólnopolskim stowarzyszeniem ogrodowym powołanym do zakładania i prowadzenia rodzinnych ogrodów działkowych oraz reprezentacji i obrony interesów swoich członków działającym na podstawie ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych, ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. Prawo o stowarzyszeniach oraz uchwalonego statutu. Rodzinny ogród działkowy, jest podstawową jednostką organizacyjną tego Związku i posiada swoje organy, a to walne zebranie (konferencja delegatów), zarząd, komisja rewizyjna (§ 56 i nast. Statutu). Zarząd rodzinnego ogrodu działkowego prowadzi jego sprawy i reprezentuje Związek, w tym prowadzi sprawy Ogrodu polegające na realizacji zadań koniecznych do zapewnienia bieżącego funkcjonowania (sprawy zwykłego zarządu), a w szczególności realizuje obowiązki wynikające z prawa powszechnie obowiązującego (§ 69 i 72 Statutu). Jednym z takich obowiązków jest bezspornie rozpatrzenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, jaki wpływa do zarządu Ogrodu. W rozpoznawanej sprawie skarżąca domagała się udzielenia odpowiedzi na wniosek, złożony w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, zacytowany w części historycznej niniejszego uzasadnienia. Skoro żądana we wniosku skarżącej informacja dotyczy sposobu wykonywania przez A. zadań, mających na celu zaspokojenie potrzeb społeczności lokalnej, a także wydatków z tym związanych, to z tego powodu organ po jego otrzymaniu, był zobowiązany do udostępnienia bez zbędnej zwłoki informacji publicznej, zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych. Wnioskowane informacje zostały udostępnione przez organ w treści skierowanego do skarżącej pisma z 12 marca 2018 r. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny w sprawie skargi na bezczynność czy przewlekłość jest zatem art. 149 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd administracyjny, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Nadto brzmienie przepisu art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowiącego podstawę orzekania przez Sąd przy uwzględnianiu skargi na bezczynność organu, nakłada jednak na sąd obowiązek nie tylko zobowiązania bezczynnego organu do załatwienia sprawy ale również wypowiedzenia się, czy bezczynność miała charakter rażącego naruszenia prawa. Celem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania jest wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań. Wniesienie tej skargi jest zatem czasowo ograniczone jedynie trwaniem niepożądanego stanu przewlekłości lub bezczynności, a więc np. do czasu wydania decyzji, postanowienia czy załatwienia wniosku strony. Wskazać należy, że skarżąca w odrębnym postępowaniu toczącym się przed tut. Sądem pod sygnaturą akt IV SAB 57/18 wnosiła o stwierdzenie bezczynności organu w rozpatrzeniu jej wniosku z 13 grudnia 2017 r. Natomiast w niniejszym postępowaniu skarżąca wskazuje na przewlekłość organu polegającą na nie rozpoznaniu jej wniosku w terminie i sposób określony m.in. w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, czyli nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Tym samym spór, co do zasady, koncentruje się wokół ustalenia czy w sprawie wystąpiła przewlekłość - jak wywodzi strona skarżąca, czy też nie - jak twierdzi organ. Sąd stwierdza, że w przedmiotowej sprawie Zarząd A w G., po otrzymaniu wniosku skarżącej, zgodnie z art. 13 ust. 1 przywoływanej powyżej ustawy zobligowany był do udostępnienia informacji bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku, czego nie uczynił. W terminie wyznaczonym przez tę ustawę nie udzielił bowiem informacji ani nie wydał decyzji na podstawie art. 16 ust. 1, odmawiającej udzielenia takiej informacji z uwagi na prawnie chronioną tajemnicę, czym spowodował stan bezczynności. Informacji tej, co istotne dla rozstrzygnięcia udzielił 12 marca 2018 r., a zatem przed wyrokowaniem w niniejszej sprawie. Powyższe kwalifikuje wniesioną skargę jako zasadną wobec zachowania Zarządu A w G. w aspekcie załatwienia wniosku kierowanego w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej i zasadniczo nie podejmowania żadnych działań w tym zakresie. Wobec tego należało orzec w pkt 1 wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Przyjmując takie stanowisko Sąd zobowiązany był ocenić, czy przewlekłość po stronie adresata wniosku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie akcentuje się, iż rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Naruszenie kwalifikowane jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi więc być znaczne, niezaprzeczalne i podyktowane niejako złą wolą organu. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 468/13). Zatem brak udzielenia odpowiedzi, względnie zwłoka w wykonaniu obowiązku, musi być efektem nacechowanego złą wolą, uporczywego zaniechania, pozbawionego racjonalnego uzasadnienia. Wymienionych okoliczności Sąd nie dostrzega w zachowaniu organu w załatwieniu wniosku strony z 13 grudnia 2017 r. W niniejszej sprawie brak jakiejkolwiek aktywności i nieudzielenie żądanej informacji do 12 marca 2018 r. wynikało, co można odczytać z odpowiedzi na skargę, z faktu wpływu wniosku w okresie bierności w funkcjonowaniu organów ROD, które w okresie od listopada do marca nie działają każdego roku. Sąd wziął pod uwagę również fakt, że Zarząd A nie jest organem administracji publicznej i niezbyt często stosuje ustawę o dostępie do informacji publicznej, zaś stosowanie tej ustawy ma niejednokrotnie charakter skomplikowany czego dowodzi piśmiennictwo przedmiotu i ilość oraz charakter spraw sądowych. W tych okolicznościach zdaniem Sądu nie można uznać, że bezczynność przybrała postać celowego działania nacechowanego złą wolą, czy też poważnego zaniedbania. Dlatego orzeczono jak w pkt 2 wyroku, stosownie do art. 149 § 1a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W przedmiotowej sprawie dopiero w dniu 8 lutego 2018 r., a zatem ze znaczącym uchybieniem 14 dniowemu terminowi, Zarząd A wniosku wystosował do strony skarżącej pismo domagając się sprecyzowania wniosku w zakresie formy przekazania wniosku. Natomiast w dniu 12 marca 2018 r., Zarząd ten sporządził pełną odpowiedz na wszystkie, zamieszczone we wniosku o udostępnienie informacji publicznej pytania. Tym samym wskazania wymaga, że przypadku, gdy żądana we wniosku informacja publiczna została skarżącej udostępniona pismem z dnia 12 marca 2018 r. brak było podstaw, aby zobowiązać organ do rozpatrzenia wniosku z dnia 13 grudnia 2017 r. Mając powyższe na względzie, umorzono postępowanie w zakresie zobowiązania adresata wniosku do jego załatwienia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając to na uwadze Sąd stwierdza, że jakkolwiek przewlekłość w załatwieniu wniosku strony skarżącej z 13 grudnia 2017 r. zaistniała, to jednakże zwłoka w jego rozpoznaniu i opóźnienie z tym związane zostało w dominującym zakresie spowodowane trybem działania organu, a nie złą wolą czy podejmowaniem bezsensownych działań przez skarżony organ. W ocenie Sądu zachowania organu nie można zakwalifikować w niniejszej sprawie jako rażącego naruszenia prawa. Wobec tego, że skarga była zasadna w dniu jej wniesienia, na podstawie art. 200 wyżej wymienionej ustawy, Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania. Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.