IV SO/Gl 10/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska, po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku G.W. na Stowarzyszenie A - Zarząd Oddziału w K. w przedmiocie wymierzenia grzywny Stowarzyszeniu A – Zarząd Oddziału w K. za nieprzekazanie sądowi skargi na bezczynność wraz z aktami administracyjnymi i odpowiedzią na skargę w przedmiocie informacji publicznej postanawia 1. wymierzyć Stowarzyszeniu A - Zarządowi Oddziału w K. grzywnę w wysokości [...] złotych; 2. zasądzić od organu na rzecz skarżącego kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] r. G.W. złożył do Sądu wniosek o wymierzenie Stowarzyszeniu A - Zarządowi Oddziału w K. grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. Wnioskodawca wskazał, że wystąpił z wnioskiem o udostępnienie spisu wszystkich umów, jakie zostały zawarte pomiędzy Urzędem M., a Stowarzyszeniem, natomiast organ nie wykonał w terminie zgłoszonego żądania. W konsekwencji wnioskujący za pośrednictwem organu złożył skargę na jego bezczynność w przedmiocie informacji publicznej, jednakże organ nie poczynił żadnych działań w celu nadania skardze prawidłowego biegu. W odpowiedzi na wyżej opisany wniosek pełnomocnik organu wniósł o odrzucenie wniosku o wymierzenie grzywny jako niedopuszczalnego. W uzasadnieniu wskazano, iż Stowarzyszenie A Oddział w K. nie jest objęte zakresem podmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto Stowarzyszenie nie jest samorządem zawodowym. Tym samym nie można przyjąć, iż Stowarzyszenie jest zobowiązane do udzielania informacji publicznej. Postanowieniem z dnia 20 sierpnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (sygn. akt IV SO/GL 9/09) odrzucił wniosek o wymierzenie organowi grzywny. Sąd podzielił pogląd pełnomocnika Stowarzyszenia, iż informacje dotyczące go nie stanowią informacji publicznej, a samo Stowarzyszenie nie mieści się w katalogu podmiotów obowiązanych do udzielania informacji publicznej, dlatego też osoba zwracająca się do Stowarzyszenia z wnioskiem w tym przedmiocie nie może oczekiwać na załatwienie jej sprawy w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Szczególnie błędnym byłoby stanowisko, iż Stowarzyszenie może wydać w sprawie decyzję administracyjną. Tym samym nie można zarzucać mu pozostawania w bezczynności, a wniosek o wymierzenie grzywny podlegał odrzuceniu jako niedopuszczalny na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. Na skutek wniesionego przez skarżącego zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OZ 125/10, uchylił zaskarżone postanowienie. NSA uznał za niezasadne stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uznające, że działalność Stowarzyszenia ma jedynie charakter naukowy, kulturalny i chroniący środowisko, co wyłącza je z kręgu podmiotów obowiązanych do udzielania informacji publicznej. Nie przyjęto również tezy, że złożenie wniosku o udzielenie informacji publicznej skierowane do Stowarzyszenia nie wszczyna postępowania w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, a samo Stowarzyszenie nie może pozostawać w bezczynności. Z powyższych względów chybione jest stanowisko o niedopuszczalności wniosku o wymierzenie Stowarzyszeniu grzywny w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a. Oznaczałoby to bowiem, iż Stowarzyszenie nie ma obowiązku przekazania sądowi administracyjnemu skargi na działanie lub bezczynność tego podmiotu, co nie jest właściwe w świetle powyższych ustaleń. Zważyć bowiem trzeba, iż w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. Sąd bada przede wszystkim wykonanie przez organ obowiązków określonych w art. 54 § 2 powołanej ustawy. Ten zaś przepis nakazuje organowi przekazanie sądowi administracyjnemu skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w określonym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 54 §1 i 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej jako p.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od daty jej wniesienia. W sprawach dotyczących informacji publicznej termin ten wynosi piętnaście dni i liczy się go od dnia otrzymania skargi (unormowanie szczególne zawarte w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Art. 55 §1 p.p.s.a., w oparciu o który został złożony wniosek o wymierzenie grzywny, stanowi natomiast regulację prawną mającą na celu dyscyplinowanie organów administracji publicznej do terminowego wykonania obowiązków określonych w art. 54 §2 tej ustawy oraz zapobieganie przetrzymywaniu przez nie skarg skierowanych do sądu administracyjnego. Z akt niniejszej sprawy wynika jednoznacznie, że G.W. złożył za pośrednictwem Stowarzyszenia A - Zarządu Oddziału w K. skargę z dnia [...] r. na bezczynność tego organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Otrzymanie skargi nie było kwestionowane przez organ, który również potwierdził ten fakt na egzemplarzu skargi znajdującym się w posiadaniu skarżącego. W konsekwencji, także wobec wytycznych zawartych w uzasadnieniu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 kwietnia 2010 r. (sygn. akt I OZ 125/10), nie budzi wątpliwości, że skarga ta powinna zostać przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na zawartą w niej argumentację w wynikającym z obowiązujących przepisów piętnastodniowym terminie. Obowiązku tego nie może uchylać uznanie przez organ, iż złożona przez G.W. skarga jest niedopuszczalna. Należy w tym miejscu podkreślić, że organ zobowiązany do udzielenia informacji publicnzej nie jest uprawniony do oceny poruszonych w skardze zagadnień (w tym kwestii jej dopuszczalności), gdyż podlega to wyłącznej kognicji sądu, do którego jest ona skierowana. Sąd administracyjny dopiero po otrzymaniu skargi na bezczynność w zainicjowanym nią postępowaniu zbada, czy wnioskowane informacje stanowiły w rzeczywistości informację publiczną, które organ obowiązany był udostępnić. Natomiast na etapie rozpoznania wniosku o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 p.p.s.a. Sąd bada wyłącznie wypełnienie przez organ obowiązku określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a. W rezultacie pismo złożone przez skarżącego za pośrednictwem Stowarzyszenia A – Zarządu Oddziału w K. stanowiło skargę, którego bezpośrednim adresatem było Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach i niezależnie od jej dopuszczalność, czy też zasadności organ był zobligowany do dopełnienia czynności określonych w art. 54 §2 p.p.s.a., w terminie wskazanym w art. 21 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skoro zatem wskazana powinność nie została spełniona, to okoliczności sprawy uzasadniają uwzględnienie wniosku zgłoszonego przez stronę. Warto w tym miejscu wyjaśnić, że art.154 § 6 p.p.s.a. pozostawia ustalenie wysokości grzywny do uznania sądu określając jedynie jej maksymalną wysokość na poziomie dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (w II półroczu 2009 r. wynagrodzenie to wyniosło [...] zł – M.P. z 2010 r. Nr 10, poz. 104). W związku z powyższym Sąd, orzekł o wymierzeniu grzywny Stowarzyszeniu A – Zarządowi Oddziału w K., działając na podstawie art. 55 §1 w związku z art.154 §6 p.p.s.a. O kosztach postępowania obejmujących uiszczony wpis sądowy rozstrzygnięto po myśli art. 200, art. 205 §1 i art. 210 §2 w związku z art. 64 §3 p.p.s.a.