I SA/Go 101/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędziowie Sędzia NSA Jan Grzęda Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Anna Szymczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi Nadleśnictwa na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012 r. 1. Uchyla zaskarżoną decyzję w całości. 2. Zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 7.400 (siedem tysięcy czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Nadleśnictwo ( zwane dalej jako: nadleśnictwo, skarżący ) wniosło skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego ( zwane dalej jako: SKO, organ drugiej instancji, organ odwoławczy) z dnia [...] grudnia 2016r nr [...] utrzymujące w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] sierpnia 2016r. [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012r. W sprawie został przez organy ustalony następujący stan faktyczny. W dniu 1.02.2012 r nadleśnictwo złożyło deklaracje na podatek od nieruchomości na rok 2012 i zadeklarowało do zapłaty za rok 2012 kwotę 38 608,00 zł i taką kwotę wpłaciło na konto organu podatkowego. Ze złożonej deklaracji wynika, że w 2012r zgłosiło do opodatkowania budynki mieszkalne, budynki pozostałe, budynki związane z działalnością gospodarczą, grunty związane z działalnością gospodarczą, budowle związane z działalnością gospodarczą i grunty pozostałe. Organ podatkowy ustalił, że wymienione wyżej przedmioty opodatkowania zostały przez podatnika zadeklarowane w sposób prawidłowy i podatek od nich został wyliczony i zapłacony w prawidłowej wysokości. Podatnik nie zadeklarował do opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów związanych z działalnością gospodarczą, będących w posiadaniu podatnika, wykorzystywanych w roku 2012 przez E Spółka z.o.o. do prowadzonej działalności gospodarczej. Podatek od gruntów związanych z działalnością gospodarczą, będących w posiadaniu nadleśnictwa, wykorzystywanych w roku 2012 przez E Spółka z.o.o. do prowadzonej działalności gospodarczej wynosi 120 349,00 zł. W ocenie organu podatkowego I instancji podstawę do takich wyliczeń stanowią dane wynikające z zawartej dnia [...].11.2012r. umowy nr [...] i z umowy [...]. Organ I instancji podkreślił, że nie przedstawiono dokumentów, z których wynikałoby, że została zawarta umowa z zakładami energetycznymi, przenosząca posiadanie gruntów pod napowietrznymi liniami energetycznymi na te podmioty i że zakłady energetyczne posiadają te grunty bez tytułu prawnego, a zatem podatnikiem jest Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe faktycznie władające tymi gruntami. Organ I instancji powołując się na pismo Podsekretarza Stanu znak: [...] skierowane do wójtów, burmistrzów, prezydentów miast w sprawie jednolitego stosowania prawa podatkowego przez organy podatkowe w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów pod napowietrznymi liniami energetycznymi, którymi zarządza Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe, opublikowane w Dzienniku Urzędowym Ministra Finansów z 2006 r. Nr 4, poz. 42. Podkreślił, że w przypadku gdy, Państwowe Gospodarstwo Leśne Lasy Państwowe zawarło umowy z zakładami energetycznymi przenoszące posiadanie gruntów pod napowietrznymi liniami energetycznymi na te podmioty, to podatnikami od tych gruntów będą odpowiednie zakłady energetyczne. Jeżeli jednak zakłady energetyczne posiadają grunty pod liniami bez tytułu prawnego, wówczas podatnikiem od tych gruntów będą odpowiednie jednostki organizacyjne Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe faktycznie władające tymi gruntami. W rozpatrywanym przypadku, w związku z faktem nieuregulowania przez strony formy prawnej korzystania z gruntów, która pozwoliłaby na przeniesienie korzystania na podmioty, które wykorzystują te grunty do prowadzenia działalności gospodarczej związanej z przesyłem energii - podatnikami od tych gruntów będą odpowiednio PGL Lasów Państwowych faktycznie władających tymi gruntami. Zatem, skoro Nadleśnictwo nie zawarło z E Spółka z.o.o. umów dzierżawy lub służebności gruntów to obowiązek podatkowy spoczywa na Nadleśnictwie. Należy podkreślić, że nadleśnictwa nie są podatnikami podatku od nieruchomości jako posiadacze, ale jako zarządcy nieruchomości będących własnością Skarbu Państwa. W przypadku przekazania gruntu przez nadleśnictwo w dzierżawę na podstawie umowy cywilnoprawnej obowiązek podatkowy przeszedłby na dzierżawcę, czyli posiadacza zależnego (art.3 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych).Kwestią sporną jest opodatkowanie gruntów pod napowietrznymi liniami energetycznymi. W ocenie organu podatkowego I instancji grunty te są wyłączone z produkcji leśnej, a w ewidencji gruntów i budynków Starostwa Powiatowego oznaczone są symbolem przeważnie Ls. Wprawdzie z pisma Nadleśnictwa dnia [...].04.2016 r. wynika, że na gruntach sklasyfikowanych w ewidencji jako Ls pod napowietrznymi liniami energetycznymi w 2011 r., a zatem również w 2012 r., była również prowadzona działalność uboczna polegająca na plantacji choinek, które pełnią ważną funkcję schronienia dla zwierzyny, jednak w piśmie z dnia [...].06.2016 r. Nadleśnictwo podkreśliło, że plantacja choinek była prowadzona tylko na działce, na której znajduje się szkółka leśna. Szkółka ta jest w całości ogrodzona, a zatem zwierzęta nie mogą się tam schronić. Natomiast jest tam brama i jest możliwy wjazd celem wykonania prac przez E sp. z o. o. Wbrew twierdzeniom Nadleśnictwa z dnia [...].06.2016 r., E sp. z o. o. twierdzi, że na działkach wymienionych w umowie [...] w 2011 r. były prowadzone prace na linii [...], polegające na wycince drzew i gałęzi, które wrastały w linię. Był również prowadzony remont uziemień przy słupach średniego napięcia i wymiana słupa. Z ustaleń organu podatkowego I instancji wynika, iż Nadleśnictwo nie miało w roku 2012 zawartych żadnych umów z zakładami energetycznymi, regulujących kwestię korzystania przez nie z gruntów pod liniami energetycznymi. Strony zobowiązały się dopiero [...].11.2012 r. umową nr [...] do ustanowienia służebności przesyłu do dwóch lat od dnia podpisania niniejszych umów (§11). Należy zwrócić uwagę, że w odniesieniu do gruntów będących w zarządzie Lasów Państwowych nie znajduje zastosowania instytucja tzw. posiadania bez tytułu prawnego (art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. b uopol). W konsekwencji jeżeli dany podmiot korzysta z tych gruntów bezumownie, podatnikiem nadal jest Nadleśnictwo (art. 3 ust. 2 u.p.o.l.). Dalej organ I instancji podniósł, że zgodnie z art. 1a pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Grunty pod liniami energetycznymi nie są gruntami związanymi z budynkami mieszkalnymi, nie są ( jeziorami ani gruntami, które ze względów technicznych nie są i nie mogą być wykorzystywane do działalności gospodarczej). Bezsporne jest w niniejszej sprawie, że na omawianych gruntach posadowione są słupy przesyłowe oraz rozciągnięte pomiędzy nimi sieci energetyczne. W ustawie o podatkach i opłatach lokalnych posiadanie jest rozumiane bardzo szeroko, co ma na celu wyeliminowanie unikania płacenia najwyższych stawek przez prowadzących działalność gospodarczą. W przypadku posiadania rzeczy na podstawie zawartych umów jego stwierdzenie nie nastręcza problemów. Inaczej jest w przypadku braku takich umów. Wówczas należy, zdaniem organu podatkowego I instancji, sprawdzić czy są znamiona świadczące owładaniu rzeczą jak najemca, dzierżawca czy użytkownik. I takie znamiona tu występują. W rozważanym przypadku mimo iż zarządcą gruntów nie jest przedsiębiorca, to faktycznie służą one do działalności gospodarczej podmiotowi prowadzącemu taką działalność. Ponieważ nie ma on zawartych umów, nie jest więc najemcą, dzierżawcą, ale korzysta z gruntów tak jak użytkownik czy najemca - na gruntach posadowione są jego budowle, ma do nich zapewniony stały dostęp w celu naprawy i konserwacji, to on dba o prawidłowy stan tych terenów. Ponieważ nie ma zawartych umów jego władztwo jest również ograniczone ale jako takie jest. Wszystko to świadczy również o tym, że grunty te są zajęte pod działalność - służą one wyłącznie przedsiębiorcy do prowadzonej przez niego działalności, a właściciel (zarządca) nie ma możliwości i nie prowadzi na nich z tego powodu działalności leśnej ani rolnej. Art. 336 kc stanowi, że posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny) jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Dlatego organ podatkowy I instancji uznał, że posiadaczem gruntów pod liniami jest E Spółka z.o.o., która jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą. Zgodnie z art. 1a pkt 3 należało uznać te grunty jako związane z działalnością gospodarczą i opodatkować według stawek najwyższych. Ponieważ jednak posiadanie tych gruntów jest bezumowne podatnikiem jest Nadleśnictwo. W oparciu o powyższe organ I instancji w decyzji z dnia [...] sierpnia 2016r. określił Nadleśnictwu, jako jednostce organizacyjnej Lasów Państwowych, podatek od nieruchomości z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej z uwagi na fakt posadowienia na tychże nieruchomościach linii elektroenergetycznych, których właścicielem jest E Spółka z o. o. Podmiot ten wykorzystuje przedmiotowe grunty do prowadzenia działalności gospodarczej. W związku z tym grunty te zostały opodatkowane stawką podatku zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit.a jako grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej bez względu na sposób zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków. Nadleśnictwo, wniosło odwołanie zarzucając zaskarżonej decyzji: I. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności naruszenie: 1) art. 1 a ust. 1 pkt 3, art 1 a ust. 3 pkt 2 i 5 oraz art 2 ust. 2, art. 5 ust. 1 pkt 1a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez przyjęcie, że objęte decyzją lasy są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność leśna w rozumieniu art. 1. ust. 3 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym. 2) art. 1 ust. 1 i 2 , art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (Dz. U. Nr 200 poz. 1682 ze zm.) poprzez bezzasadne przyjęcie, że od objętych decyzją lasów nadleśnictwo jest zobowiązane zapłacić podatek od nieruchomości, a nie podatek leśny, 3) art. 7 ust. 1, art. 18 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 4 pkt 2a i 3 lit. c, d ustawy z dnia 18 września 1991 r. o lasach (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 12, poz. 59, t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 2100 ze zm.) oraz art. 4 ust. 1, art. 8 ust. 1,3, 3b, 3e i art. 11 ust. 1 i 2 pkt 1,2 i 6 ustawy z dnia 13 października 1995r. - Prawo łowieckie (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 127, poz. 1066 ze zm., t. j. dz. U. z 2015 r., poz. 2168 ze zm.) w związku z art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym oraz art. 1 a ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez bezpodstawne i dowolne ustalenie, że Nadleśnictwo nie prowadzi i nie może na przedmiotowych gruntach prowadzić działalności leśnej, chociaż taka działalność była w 2011 r. prowadzona, 4) art. 4 pkt 11 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (obecnie t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 909) poprzez przyjęcie, że przedmiotowe grunty zostały wyłączone z produkcji leśnej, na skutek usytuowania na nich linii elektroenergetycznych, II. Błąd w ustaleniach faktycznych organu podatkowego, który błędnie przyjął, że 1) grunty pod liniami elektroenergetycznymi są wyłączone z produkcji leśnej i jest na nich prowadzona działalność gospodarcza przez E sp. z o.o., podczas gdy nadleśnictwo prowadzi na spornych gruntach gospodarką leśną, 2) zakłady energetyczne są posiadaczami nieruchomości, na których posadowione są linie energetyczne III. Naruszenie art. 120, art. 122, art. 187 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa, przez naruszenie zasady prawdy obiektywnej i niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie sposobu wykorzystania gruntów leśnych położonych pod napowietrznymi liniami energetycznymi i prowadzenia pod nimi gospodarki leśnej oraz: 1) naruszenie art. 180 § 1, art. 188 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, przez zaniechanie powołania biegłego (art. 197 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa), w celu ustalenia czy i ewentualnie jak część gruntów znajdujących się w zarządzie nadleśnictwa, na terenie Gminy, jest zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż leśna i rolna, a konkretnie działalności polegającej na przesyle i dystrybucji energii elektrycznej, 2) nieprzeprowadzenie dowodu przeprowadzającego inwentaryzację w terenie wszystkich gruntów, co do których organ podatkowy wydał zaskarżoną decyzję, 3) nieustalenie faktycznego sposobu wykorzystywania gruntów i rodzaju prowadzonej działalności na spornych gruntach IV. Naruszenie art. 121 w zw. z art. 124 Ordynacji podatkowej w następstwie obciążenia podatkiem od nieruchomości i powołaniem okoliczności faktycznych, które wobec wadliwości prowadzonego postępowania dowodowego nie sposób uznać za udowodnione. Nadleśnictwo wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wójta Gminy. W uzasadnieniu odwołania podnosząc, że posiadaczem samoistnym gruntów, nad którymi przebiegają linie energetyczne pozostaje Skarb Państwa, w imieniu którego zarządza gruntami PGL Lasy Państwowe Nadleśnictwo. Od przedmiotowych gruntów sklasyfikowanych w ewidencji gruntów jako .Ls" Nadleśnictwo zapłaciło właściwy podatek - podatek leśny. Sam fakt posadowienia elementów infrastruktury energetycznej nie może stanowić przesłanki uzasadniającej przyjęcie zmiany podmiotu władającego przedmiotowym gruntem. E Sp. z o.o. jest właścicielem elektroenergetycznej sieci dystrybucyjnej. Posadowienie oraz prowadzenie przez E S.A. linii oraz urządzeń elektroenergetycznych na gruntach pozostających w zarządzie PGL Lasy Państwowe ogranicza, ale nie wyklucza prowadzenia gospodarki leśnej. Grunty pod liniami mogą być wykorzystywane w gospodarce leśnej między innymi płodów runa leśnego. Powierzchnię tego gruntu Wójt ustalił w oparciu o wielkość wynikającą z załącznika do zawartej umowy wykonawczej z dnia [...].11.2012 r., w której uzgodniono zasady współpracy operatora sieci z Nadleśnictwem. Tymczasem powierzchnie te zostały zapisane jako szerokość pasa istniejąca i szerokość pasa wymagana. Zdaniem nadleśnictwa organ I instancji dokonał błędnej interpretacji § 4 ust.2 lit..b umowy wykonawczej. Skarżąca podkreśliła, że bezpieczeństwo korzystania z linii elektroenergetycznej stwarza potrzebę ustalenia wymaganej szerokości pasa technicznego biegnącego wzdłuż linii. W stosunku zaś do szerokości istniejącej na gruncie, na części długości linii pas wymagany jest węższy od istniejącego, a na części - szerszy, co wywołało potrzebę jego poszerzenia w przyszłości. Strony zgodnie przyjęły w umowach, że ograniczenia w prowadzeniu działalności leśnej stwarza wyłącznie pas o szerokości wymaganej, a jeżeli pas istniejący jest węższy niż wymagany - ograniczenia wywołuje pas istniejący. Wójt ustalił, dla celów podatkowych, tę powierzchnię, a w rzeczywistości jest ona inna. Powierzchnie te zostały zapisane w załączniku nr 1 do umowy. W kolumnie 12 - szerokość pasa istniejąca, w kolumnie 13 - szerokość pasa wymagana. Ustaleń dotyczących błędnych obliczeń organu nadleśnictwo dokonało analizując dokładniej uzasadnienie decyzji, co nie mogło być możliwe na etapie wcześniejszym, podczas zapoznawania się z aktami sprawy w siedzibie organu. Nadleśnictwo nie podzieliło poglądu wyrażonego przez NSA w wyroku z 9.06.2016 r. II FSK 1156/14, w myśl którego sama okoliczność usytuowania gruntu pod napowietrzną linią energetyczną pozwala na stwierdzenie, że grunt taki staje się zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie przesyłu. Ponadto przedmiotowe grunty wchodzą w skład zarządzanych bezpośrednio przez Nadleśnictwo obwodach łowieckich nr [...]. W art. 26 Prawa łowieckiego określono tereny niewchodzące w skład obwodu łowieckiego, a wśród nich nie wymieniono gruntów pod liniami elektroenergetycznymi. Zgodnie z planem urządzania lasu nadleśnictwo prowadzi pod liniami działalność leśną w zakresie gospodarowania zwierzyną i jej pozyskiwania, tworząc zakrzewienia, utrzymuje roślinność przyziemną, tworzy osłony dla zwierzyny, wzbogaca naturalna bazę żerowa, itd. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] grudnia 2016r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podkreślając, że w sprawie bezspornym jest, iż grunty znajdujące się pod napowietrznymi liniami energetycznymi zostały sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy - "Ls" Potwierdza to zgromadzony materiał dowodowy w postaci wydruku z rejestru gruntów. Zdaniem organu odwoławczego podatnikiem podatku od nieruchomości będzie nadleśnictwo, bowiem podmiot prowadzący działalność gospodarczą (PSE Operator) korzysta z gruntu bez tytułu prawnego, to zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, obowiązek podatkowy w podatku od gruntów pozostających w zarządzie nadleśnictwa, oznaczonych w ewidencji gruntów symbolami Ls, R, będzie obciążać nadleśnictwo. Mając zatem na względzie przedmiot sporu, SKO wskazało, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 30.10.2002 r. o podatku leśnym, opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna. Z kolei, w myśl ust. 3 powołanego przepisu, za działalność leśną w rozumieniu ustawy, uważa się działalność właścicieli, posiadaczy lub zarządców lasów w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymywania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania - z wyjątkiem skupu - drewna, żywicy choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów w stanie nieprzerobionym. Tożsamej treści definicję działalności leśnej zawiera również art. 1a ust. 1 pkt 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Stosownie natomiast do art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Definicja "lasu" została precyzyjnie określona w art.1 ust. 2 ustawy o podatku leśnym - to grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako "Ls". Również w art. 1a ust. 3 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wskazano, że pod pojęciem lasu należy rozmieć grunty sklasyfikowane w ten sposób w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie zatem z przytoczonymi powyżej regulacjami, pierwszym i podstawowym kryterium, wynikającym z treści art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, rozgraniczającym zaliczenie do przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości rolnym czy też leśnym, jest klasyfikacja w ewidencji gruntów i budynków. Sklasyfikowanie gruntu w tym rejestrze ma bowiem podstawowe znaczenie w kontekście prawidłowego wymian podatku, co wynika z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17.05.1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, zgodnie z którym, podstawę (...) wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji i gruntów i budynków. Od reguły tej istnieje jednak wyjątek. Kolejnym bowiem kryterium, o którym mowa w treść art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jest okoliczność, czy grunt został zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Zatem grunty pod liniami energetycznymi, sklasyfikowane jako lasy, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości tylko wówczas, gdy organ podatkowy wykaże w sposób niebudzący wątpliwości, że grunty te zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej Termin "zajęcie gruntów na prowadzenie działalności gospodarczej" nie jest bliżej określony ani w ustawie o podatku leśnym, ani też w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, gdzie uregulowany jest podatek od nieruchomości. Brak definicji gruntów "zajętych" na prowadzenie działalności gospodarczej powoduje, że należy posiłkować się przy interpretacji tego określenia jego językowym znaczeniem. Zgodnie z definicjami zawartymi w Uniwersalnym słowniku języka polskiego (red. Stanisław Dubisz, Tom 5, Warszawa 2003, s. 468), wyraz "zająć", "zajmować" oznacza: zapełnić (zapełniać), wypełnić (wypełniać) sobą lub czymś jakąś przestrzeń lub powierzchnię zaś zwrot "zająć się", "zajmować się" oznacza: zacząć coś robić lub pracować nad czymś, wykonywać jakąś pracę. Termin : "zająć" rozumieć należy również, jako - zacząć użytkować jakieś pomieszczenie, skorzystać z jakiegoś pomieszczenia lub urządzenia, wziąć coś w posiadanie, które to wyjaśnienie wydaje się bardzie przydatne w analizowanej sprawie. Wskazać także należy na znaczenie słowa "zająć" zawarte w Słowniku języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego (wydawnictwo internetowe: http://sjp.pwn/doroszewski/.pl), gdzie wyjaśniono, że "zająć" to także: wziąć w użytkowanie, wziąć w posiadanie, zawładnąć czymś, zająć ziemię, grunt pod coś - "obsiać, obsadzić czym grunt, pole". Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wydanych w analogicznych sprawach wyrokach, m.in. w wyroku z dnia 09.06.2016 r. sygn. akt II FSK 1238/14 oraz w wyroku z dnia 09.06.2016 r. sygn. akt II FSK 1156/14, oparcie się wyłącznie na wykładni językowej nie jest wystarczające. Nie ulega wątpliwości, że termin "zajęcia gruntów na prowadzenie działalności gospodarczej" budzi wątpliwości i kontrowersje, co znajduje odzwierciedlenie w orzecznictwie i piśmiennictwie. W orzeczeniach sądów administracyjnych wielokrotnie wypowiadano się na temat rozumienia pojęcia zajęcia gruntów rolnych lub lasów na prowadzenie działalności gospodarczej. Sądy podkreślały, że terminu "zajęcie na prowadzenie działalności gospodarczej" nie można utożsamiać ze "związaniem z prowadzeniem działalności gospodarczej", zdefiniowanym w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Stanowisko takie uzasadniono tym, że wykładnia synonimiczna zabrania przyjmowania, że ustawodawca nadaje różnym zwrotom to samo znaczenie. Powyższy pogląd należy podzielić przyjmując, że zakres znaczeniowy obydwu pojęć przedstawia się w ten sposób, że grunt zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej zawsze będzie gruntem związanym z prowadzeniem tej działalności, natomiast grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zawsze będzie gruntem zajętym na prowadzenie działalności gospodarczej. Jak stwierdził NSA w ww. wyrokach z dnia 09.06.2016 r. dokonanie takiej wykładni spornego przepisu wymaga w tych sprawach wykroczenia poza wykładnię językową. Należy mieć bowiem na względzie, że wykładnia prawa musi opierać się na założeniu racjonalności ustawodawcy, wewnętrznej spójności aktu prawnego, ale i całego sytemu prawa, a nadto musi precyzować dane normy prawne w sposób możliwie najbardziej wyczerpujący. Z tego względu, nie negując tego, że wykładnia językowa jest podstawowym i niejako wstępnym punktem wyjścia do interpretacji tekstu prawnego, koniecznym jest sięgnięcie, przy analizowaniu spornego terminu, do pozajęzykowych dyrektyw wykładni. Koniecznym jest, zdaniem NSA, sięgnięcie także do pozostałych sposobów dokonywania wykładni, znajdującej zastosowanie w sprawie normy prawnej, celem nadania interpretowanemu przepisowi znaczenia, które uczyni go rozwiązaniem najtrafniejszym prakseologicznie. Jest oczywistym, że wykładni prawa należy dokonywać na podstawie całokształtu obowiązujących przepisów dotyczących określonej sprawy, a nie na podstawie jednego przepisu w oderwaniu od innych (vide: wyrok NSA z 27.11.2007 r. sygn. akt I OSK 659/07 opublikowany: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Samo brzmienie art. 2 ust. 2 u.p.o.l. wskazuje, że dopiero wzbogacenie go o odpowiednie postanowienia ustaw o podatku rolnym lub leśnym, stanowi kompleksowe unormowanie opodatkowania gruntów w Polsce. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że rozumienie treści przepisu prawnego jest wyznaczone nie tylko przez jego brzmienie, lecz także przez treść innych przepisów, mających wpływ na rozumienie interpretowanego przepisu (w ramach wykładni systemowej), a także przez wyznaczniki pozaustawowe, jak przyjęte reguły wykładni, aksjologia leżąca u podstaw danego porządku prawnego, cel i funkcje danego unormowania w kontekście aktualnych stosunków społecznych, ekonomicznych, kulturowych, itp. (zob. uzasadnienie uchwały pełnego składu Trybunału Konstytucyjnego z 7.03.1995 r., W 9/94, OTK 1995, nr 1, poz. 20). Nie ulega zatem wątpliwości, że WSA nie powinien w rozpoznawanej sprawie ograniczyć się wyłącznie do wykładni językowej, wobec zaistniałych wątpliwości, z uwagi na fakt, że "wykładnia w prawie administracyjnym musi uwzględniać szereg wartości istotnych w demokratycznym państwie prawnym, a zatem nie może być oparta wyłącznie na wykładni językowej" (ww. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt I OSK 695/07 opublikowany: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Także w piśmiennictwie przyjmuje się, że "ograniczenie się przez sąd wyłącznie do wykładni literalnej jest wręcz niewłaściwe — konieczne jest potwierdzenie jej przez wykładnię systemową i funkcjonalną" (M. Zirk- Sadowski, Wykładnia w prawie administracyjnym, op. cit., s. 126-208). Wykładnia systemowa polega na ustaleniu znaczenia przepisów prawnych ze względu na ich lokalizację w strukturze źródeł prawa oraz powiązania, jakie występują pomiędzy rozmaitymi aktami normatywnymi. Opiera się na założeniu, że system prawa jest pewną zorganizowaną całością, spajaną zarówno wspólnymi wartościami, jak i racjami logicznymi. Ze względu na swój charakter uznawana jest za subsydiarną lub wspomagającą - służy do tego, aby rozstrzygać wątpliwości, jakie nasuwa wykładnia językowa, podobnie, jak wykładnia celowościowa, która znajduje zastosowanie, gdy wykładnia systemowa i językowa nie doprowadzą do odczytania sensu tekstu prawnego (por. uchwała Sądu Najwyższego z 7.05.1992 r., IIUZP 1/92, OSNC 1992, nr 10, poz. 173; uchwała Trybunału Konstytucyjnego z 25.01.1995 r., w 14/94, OTK 1995, nr 1, poz. 19; uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29.11.1999 r., FPK 3/99 opublikowana: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe, brzmienie przepisu zawartego w art. 2 ust. 2 u.p.o.l. powiązać zatem należy, nie tylko z analizą funkcjonalną, ale również systemową i to zarówno przepisów dotyczących podatku od nieruchomości, jak i między innymi podatku leśnego, ustawy o lasach oraz ustawy - Prawo energetyczne. SKO stwierdziło, że w sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania odwoławczego (analogicznie jak w sprawie będącej przedmiotem cytowanych wyżej rozstrzygnięć NSA z dnia 09.06.2016 r.) jest bezspornym, że E sp. z o. o. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie, m. in.: dystrybucji energii elektrycznej, a na gruntach będących w zarządzie Nadleśnictwa posadowione są linie energetyczne będące własnością tego przedsiębiorcy. Grunty te zostały udostępnione powyższemu podmiotowi na posadowienie na nich słupów przesyłowych oraz rozciągnięciu pomiędzy nimi sieci energetycznej, a także w celu utrzymania i umożliwienia prawidłowej eksploatacji, konserwacji, remontu i modernizacji linii oraz urządzeń elektroenergetycznych, w sposób gwarantujący niezawodność funkcjonowania systemu dystrybucyjnego, a także budowy na tych gruntach nowych linii i urządzeń energetycznych. Na grunty te zakłady energetyczne muszą mieć ciągły dostęp w celu usuwania awarii i konserwacji, remontów, modernizacji posadowionych na nich budowli, a także oczyszczania ich z roślinności drzewiastej i krzewiastej oraz jej porządkowania po powyższym zabiegu, nie naruszając zapisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz bezpodstawnie nie poszerzając przyjętych w inwentaryzacji istniejących pasów gruntów pod powyższymi liniami. Wprawdzie powołana wyżej umowa zawarta została w listopadzie 2012 r., niemniej nie ma uzasadnionych podstaw, aby przyjąć, że związany z eksploatacją linii przesyłowych zakres czynności E sp. z o. o., na początku 2012 r. w istotny sposób odbiegał od określonego w tej umowie, zwłaszcza, że na spółce ciążą w tym zakresie obowiązki wynikające z przepisów Prawa energetycznego oraz wydanych na jego podstawie aktów wykonawczych. Spółka jako operator zobowiązana jest do realizacji celów publicznych, m.in. w zakresie utrzymywania we właściwym stanie technicznym sieci dystrybucyjnej, poprzez prowadzenie eksploatacji, konserwacji, remontów i modernizacji sieci w sposób gwarantujący niezawodność funkcjonowania systemu dystrybucyjnego. Pasy technologiczne (eksploatacyjne) znajdujące się pod napowietrznymi liniami mają na celu efektywne i bezpieczne wykonywanie przez przedsiębiorcę uprawnień w ramach wykonywania działalności gospodarczej, polegającej na dystrybucji i przesyle energii elektrycznej, a w szczególności: eksploatacji, konserwacji, usuwania awarii, remontów, modernizacji, przebudowy, odbudowy lub wymiany. Pas technologiczny powinien być określony przez właściciela sieci, a dokumentem, który to ustala, jest Instrukcja Ruchu i Eksploatacji Sieci Przesyłowej czy Dystrybucyjnej. Powierzchnia pasa zależy od parametrów sieci przesyłowych i dystrybucyjnych oraz przeznaczenia terenu ("Wyznaczanie stref ochronnych w pobliżu linii elektroenergetycznych 110 kW", Opracowanie Instytutu Energetyki, Warszawa 1992).Z uwagi na fakt, że aktualnie brak jest jednoznacznych uregulowań prawnych w zakresie norm wyznaczania pasów technicznych (od 1.01.2003 r. stosowanie Polskich Norm jest dobrowolne - zob. art. 5 ust. 3 ustawy z 12.09.2002r. o normalizacji, Dz. U. Nr 169, poz. 1386 ze zm.), przy wyznaczaniu wskazanego pasa terenu poglądowo stosowane są wymogi określone np. w nieobowiązującej już Polskiej Normie PN-E-05100, zgodnie z którą pas techniczny, to pas gruntu o długości równej długości napowietrznej linii energetycznej i szerokości obejmującej, w zależności od napięcia linii energetycznych, bądź podstawową wycinkę drzew na trasie linii, bądź dodatkową wycinkę drzew przy trasie linii. Musi być on wyznaczony tak, aby odpowiadał bezpiecznej eksploatacji tych linii. Kwestia istnienia pasów technicznych nie jest sporna w przedmiotowej sprawie, a powierzchnia gruntów udostępnionych przez Nadleśnictwo dla E sp. z o.o. została przyjęta na podstawie umowy nr [...] i nr [...]. Wytyczenie przedmiotowego pasa technicznego wymaga usunięcia drzew lub krzewów lub ich podkrzesywaniu w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpiecznej pracy linii i urządzeń elektroenergetycznych. Powyższe czynności i obowiązki operatorów linii przesyłowych związane są z regulacjami zawartymi w ustawie z 10.04.1997 r. - Prawo energetyczne, gdzie wskazano, że przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się przesyłaniem lub dystrybucją paliw lub energii (...) jest obowiązane utrzymywać zdolność urządzeń, instalacji i sieci do realizacji zaopatrzenia w te paliwa lub energię w sposób ciągły i niezawodny, przy zachowaniu obowiązujących wymagań jakościowych (art. 4 ust. 1 Prawa energetycznego). Powyższe obowiązki nałożone na przedsiębiorstwo energetyczne mają charakter publicznoprawny, a ich prawidłowe wypełnianie umożliwia sprawne funkcjonowanie całej gospodarki (M. Czarnecka, T. Ogłódek "Prawo energetyczne. Komentarz", Warszawa 2012, str. 37-38). Nieutrzymywanie w prawidłowym stanie tych urządzeń i sieci zagrożone jest karą pieniężną, której podlega ten, kto nie utrzymuje w należytym stanie technicznym obiektów, instalacji i urządzeń (art. 56 ust. 1 pkt 10 Prawa energetycznego). Powyższe wywody przesądzają, zdaniem NSA, zaprezentowanym w ww. wyrokach (z czym zgadza się Skład Orzekający SKO), że grunty pod liniami napowietrznymi zajęte są na prowadzenie działalności gospodarczej przez E sp. z o. o., która prowadzi działalność w zakresie przesyłu energii elektrycznej. Celem wykonywania wskazanej działalności podmiot ten wykorzystuje w sposób trwały, dla potrzeb tej działalności, pasy techniczne pod napowietrznymi liniami energetycznymi, które zostały wytyczone w związku z przebiegającą przez las linią energetyczną, są niezbędne do prowadzenia przesyłu energii, a nadto przedsiębiorstwo energetyczne jest zobowiązane utrzymywać wskazane grunty w sposób umożliwiający bezpieczne i bezawaryjne funkcjonowanie linii napowietrznej pod rygorem nałożenia kary pieniężnej przy uwzględnieniu szeregu przepisów prawa regulujących min. kwestie bezpieczeństwa, funkcjonowania i posadowienia linii energetycznych. W ocenie nadleśnictwa natomiast na gruntach tych prowadzona jest działalność leśna w ograniczonym zakresie, a zatem grunt ten powinien zostać opodatkowany podatkiem leśnym. NSA w swoim najnowszym orzecznictwie odniósł się do powyższej kwestii w sposób następujący:,, warunek uniemożliwiający prowadzenie jakiejkolwiek innej czynności na gruntach leśnych poza czynnościami wynikającymi z zajęcia tego gruntu na działalność gospodarczą nie wynika wprost z przepisów prawa, a wywiedziony został z piśmiennictwa, gdzie wskazuje się, że "zajęcie oznacza, że na gruncie tym muszą być wykonywane rzeczywiście czynności składające się naprowadzenie działalności gospodarczej. Czynności te muszą być wykonywane w sposób trwały i tak, że w zasadzie wykluczają prowadzenie innej działalności, np. rolniczej lub leśnej." (L. Etel "Podatek od nieruchomości", Komentarz, LEX 2012). Stanowisko to zostało następnie wielokrotnie powielone w orzeczeniach sądów administracyjnych, gdzie wskazywano, że zajęcie gruntów leśnych na prowadzenie działalności gospodarczej musi wykluczać prowadzenie tam działalności leśnej lub rolnej. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 1 ust. 1 u.o.l. opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna. Zgodnie z art. 1 ust. 3 u.p.l. za działalność leśną, w rozumieniu tej ustawy, uważa się działalność właścicieli, posiadaczy lub zarządców lasów w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymywania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania - z wyjątkiem skupu - drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów w stanie nieprzerobionym. Zgodnie z definicją legalną pojęcia "las" zamieszczoną w art. 1 ust. 2 tej ustawy, lasem są grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy. Definicja działalności leśnej z art. 1 ust. 3 u.p.l. jest identyczna z zawartą w u.p.o.l., w art. 1 a ust. 1 pkt 7. Z kolei, w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z 28.09.1991 r. o lasach wskazano, definicję gospodarki leśnej, która stanowi działalność leśną w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania - z wyjątkiem skupu - drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów oraz realizację pozaprodukcyjnych funkcji. Definicja ta, w odróżnieniu od przytoczonych powyżej, została poszerzona o realizację pozaprodukcyjnych funkcji lasu." W niniejszej sprawie strona w toku postępowania podatkowego prowadzonego przez organ I instancji oraz na etapie postępowania odwoławczego podnosiła, że grunty pod napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi są wykorzystywane jako szlaki komunikacyjne, stałe miejsca żerowania zwierzyny, miejsca wykonywania polowań, stałe miejsca dokarmiania zwierzyny, pasy zaporowe, poletka zgryzowe, poprzez wprowadzanie krzewów liściastych urozmaica się bazę żerową zwierzyny. Do kwestii tej NSA również odniósł się w przywołanych wyżej wyrokach z dnia 09.06.2016 r. wskazując, że "inwestycje w postaci budowy linii wysokiego napięcia, w (zależności od długości i parametrów, stanowią inwestycje mogące znacząco (stacje elektroenergetyczne lub napowietrzne linie elektroenergetyczne, o napięciu znamionowym nie mniejszym niż 220 kV, o długości nie mniejszej niż 15 km) lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (stacje elektroenergetyczne lub napowietrzne linie elektroenergetyczne, o napięciu znamionowym nie mniejszym niż 110 kV) - § 2 ust. 1 pkt 6 i § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 10 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 2013, poz. 1397 ze zm.). Powyższe nakłada obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, co stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając uwarunkowania danej inwestycji - art. 63 ustawy z 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r. Nr 199, poz. 1227 ze zm.). Jak już wskazano powyżej sieci energetyczne muszą spełniać też wymogi ustawy — Prawo ochrony środowiska. Za fakt bezsporny należy uznać oddziaływanie linii energetycznych wysokiego napięcia na otoczenie. Z licznych opracowań wynika, że zarówno w fazie budowy urządzeń, jak i podczas ich eksploatacji ulegają zniszczeniu gleby znajdujące się wzdłuż trasy przebiegu z racji pracy ciężkiego sprzętu transportowo - budowlanego przy wykopach pod fundamenty, montażu i ustawianiu słupów oraz naciąganiu przewodów. Podstawowa wycinka drzew może wynosić, w miejscu przebiegu przez lasy, od 18 do 50 m szerokości, czyli następuje utrata 180-500 m powierzchni leśnej na 1 km. ("Infrastruktura i ekologia terenów wiejskich" Nr 2/2005, Polska Akademia Nauk, Oddział w Krakowie, s. 47-59, Komisja Technicznej Infrastruktury Wsi, Krzysztof Koreleski "Oddziaływanie napowietrznych linii energetycznych na środowisko człowieka"). Wzdłuż linii przesyłowych o napięciu 400 i 750 kV powstają strefy niesprzyjające rozwojowi życia biologicznego (S. Kozłowski "Gospodarka a środowisko", Warszawa 1991, Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzenia dotrzymania tych poziomów (Dz. U. nr 192, poz. 1883). Mając na uwadze powyższe, a także przytoczone powyżej definicje działalności leśnej, należy przyjąć, że w rejonie pasów technicznych niemożliwe jest prowadzenie działalności leśnej w zakresie, ochrony i zagospodarowania lasu, a także utrzymywania i powiększania zasobów i upraw leśnych. Prowadzenie działalności leśnej, która nosi znamiona działalności wskazanej w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej, czyli jest zorganizowana i ciągła, nie można utożsamiać z samym istnieniem i funkcjonowaniem lasu oraz jego ekosystemu. W ustawie o lasach wskazano, że lasem jest także grunt związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej, tj. np.: tereny pod liniami energetycznymi. Wynika z tego, że na gruncie tym występuje roślinność leśna, możliwe jest żerowanie zwierząt leśnych. Powyższe jednak w żaden sposób nie przesądza o tym, że tereny zajęte na pasy techniczne pod liniami wysokiego napięcia nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie przesyłu energii elektrycznej. Fakt, że powstałe, w wyniku ulokowania w lesie linii napowietrznych, pasów technicznych, o których przebiegu, szerokości i warunkach utrzymania decyduje ich operator, mogą stanowić jednocześnie pasy przeciwpożarowe, nie może zatem decydować o zasadności zastosowania względem tych gruntów podatku leśnego, zamiast podatku od nieruchomości. Pomimo okoliczności, że pasy techniczne znajdują się w granicach lasu, to przywołana powyżej argumentacja, wskazuje, że sporne grunty udostępnione zakładowi energetycznemu na posadowienie na nich słupów przesyłowych oraz rozciągnięcie pomiędzy nimi sieci energetycznych, a także w celu utrzymania i umożliwienia prawidłowej eksploatacji, konserwacji, remontu i modernizacji linii i urządzeń elektroenergetycznych, w sposób gwarantujący niezawodność funkcjonowania systemu dystrybucyjnego, zajęte zostały na prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na przesyłaniu energii elektrycznej, tj. działalności innej niż działalność leśna. Z pewnością także wskazana działalność nie jest prowadzona incydentalnie, a grunty te zostały zajęte na ten cel w sposób trwały. Jak podkreślił NSA w przedmiotowych rozstrzygnięciach z dnia 09.06.2016 r. analiza powyższej regulacji w powiązaniu z art. 5 ust. 1 u.p.o.l., wymieniającego poszczególne stawki podatku, wskazuje na ratio legis tego przepisu, który uzależnia wysokość podatku od nieruchomości od sposobu wykorzystania gruntu. Najwyższymi stawkami podatkowymi podatku od nieruchomości opodatkowane są grunty związane z prowadzeniem, działalności gospodarczej, bez względu na sposób ich zakwalifikowania w ewidencji gruntów i budynków, natomiast zdecydowanie niższą stawką opodatkowane są grunty rolne i lasy, z tym że te regulacje znalazły się poza ustawą o podatkach i opłatach lokalnych, tj. w ustawie z 15.11.1984 r. o podatku rolnym oraz ustawie z 30.10.2002 r. o podatku leśnym. Zróżnicowanie to można wytłumaczyć specyfiką działalności leśnej (czy też rolnej) w odróżnieniu od działalności gospodarczej prowadzonej przez podmioty gospodarcze prowadzące tę działalność na podstawie ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, gdzie wskazano, że działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, handlowa, budowlana, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Działalność leśną wymieniono wśród wyłączeń zawartych w art. 3 tejże ustawy. Wszystkie wyłączone działalności wskazane w art. 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej związane są w jakiejś mierze z warunkami przyrodniczymi. Nie bez znaczenia jest też również wyjątkowo wysoki element losowości wynikający z uzależnienia prowadzenia działalności rolnej czy leśnej od sił przyrody. Wyłączenie spod przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej działalności leśnej świadczy też o tym, że ustawodawca dostrzega potrzebę ochrony zasobów przyrodniczych i ich prawidłowego odtwarzania. W tym kontekście trafny jest pogląd, że leśnictwo nie jest typową działalnością gospodarczą, nie traci przez to jednak cech działalności gospodarczej, a jedynie cechy działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Tak więc, celem zróżnicowania stawek podatkowych od poszczególnych nieruchomości jest realizowanie celu fiskalnego podatku od nieruchomości i dążenie do obciążenia stawkami najwyższymi podmiotów, które wykorzystują dane grunty lub budynki do prowadzenia stricte zarobkowej działalności gospodarczej. Działalność leśna tymczasem korzysta z preferencji podatkowej, co jest spowodowane jej specyfiką, tj. funkcjonowaniem na terenach leśnych, przez co łączy w sobie "motywy ochrony" z "motywem korzystania", a zatem nie sprowadza się tylko do działań gospodarczych związanych, np. z pozyskiwaniem drewna czy runa leśnego, ale także do zachowania, ochrony i powiększania zasobów leśnych (D. Danecka, A. Habuda, W. Radecki, J. Rotko "Polskie prawo leśne w systemie prawa", Warszawa 2016). Na zakończenie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż prawidłowe odczytanie normy prawnej zawartej w art. 2 ust. 2 u.p.o.l. pozwala na stwierdzenie, że grunty znajdujące się pod pasami technicznymi, usytuowane pod napowietrznymi liniami energetycznymi, są gruntami zajętymi na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie przesyłu przez przedsiębiorstwo energetyczne energii elektrycznej, a tym samym grunty te stosownie do treści art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. "a" u.p.o.l. podlegają opodatkowaniu najwyższymi stawkami podatku od nieruchomości. Taką wykładnię art. 2 ust. 2 ustawy Naczelny Sąd Administracyjny wyraził w analogicznych sprawach, czego przykładami są następujące orzeczenia: wyroki NSA z dnia 9.06.2016r. o sygnaturach : II FSK 1156/14, II FSK 1157/14 i H FSK1238/14, z dnia 17.06.2016 r. o sygnaturach: II FSK 1315/14,11 FSK1391/14 II FSK 1392/14 i II FSK 1367/14. Nadleśnictwo wniosło do Wojewódzkie Sądu Administracyjnego skargę, zarzucając wydanej decyzji: I. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności naruszenie: 1) art 2 ust. 2, w zw. art. 1a ust. 1 pkt 4 i 7, art 1a ust. 3 pkt 2 oraz ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r o podatkach i opłatach lokalnych poprzez przyjęcie, że objęte decyzją lasy są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność leśna w rozumieniu art. 1. ust. 3 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym i przyjęcie, że zajęcie lasu na prowadzenie działalności gospodarczej oznacza również sytuacje, gdy na gruncie leśnym stanowiącym pas techniczny pod napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi operator linii wykonuje sporadycznie czynności związane z konserwacją urządzeń przesyłowych, co nie oznacza prowadzenia na tym terenie działalności leśnej, pomimo, iż prawidłowa wykładnia tych przepisów powinna prowadzić do wniosku, że o zajęciu gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej można mówić wtedy, gdy wykonywanie działalności wyklucza całkowicie prowadzenie na danym obszarze działalności leśnej, zatem obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości za grunt leśny powstaje dopiero w sytuacji, gdy ten grunt jest stale zajęty i wykorzystywany na prowadzenie działalności gospodarczej w sposób wyłączający możliwość prowadzenia jakiejkolwiek formy gospodarki leśnej, 2) art. 1 ust. 1-3 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym Dz. U. Nr 200 poz. 1682 ze zm.) poprzez bezzasadne przyjęcie, że od objętych decyzją lasów nadleśnictwo jest zobowiązane zapłacić podatek od nieruchomości, a nie podatek leśny, 3) art. 7 ust. 1, art. 18 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 4 pkt 2a i 3 lit. c, d ustawy z dnia 18 września 1991 r. o lasach (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 12, poz. 59, t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 2100 ze zm.) oraz art. 4 ust. 1, art. 8 ust. 1, 3, 3b, 3e i art. 11 ust. 1 i 2 pkt 1, 2 i 6 ustawy z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 127, poz. 1066 ze zm., t. j. dz. U. z 2015 r., poz. 2168 ze zm.) w związku z art. 1 ust. 3 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym oraz art. 1a ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez bezpodstawne i dowolne ustalenie, że Nadleśnictwo nie prowadzi i nie może na przedmiotowych gruntach prowadzić działalności leśnej, chociaż taka działalność była w 2012 r. prowadzona, 4) art. 4 pkt. 11 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych ( t.j. Dz.U. z 2015 r. poz.909) poprzez przyjęcie, że przedmiotowe grunty zostały wyłączone z produkcji leśnej jako zajęte na wykonywanie na nich działalności gospodarczej innej niż działalność leśna. II. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy: 1. przepisu art. 120, art. 122, art. 187 §1 i art. 191 i 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, przez naruszenie zasady prawdy obiektywnej i niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i niezebranie całego istotnego dla sprawy materiału dowodowego, w tym zaniechanie samodzielnego rozpatrzenia materiału dowodowego i niedokonanie samodzielnych ustaleń faktycznych w zakresie sposobu wykorzystania gruntów leśnych położonych pod napowietrznymi liniami energetycznymi i prowadzenia pod nimi gospodarki leśnej, a w konsekwencji nieustalenie istotnych okoliczności faktycznych dotyczących, w szczególności okoliczności, czy grunt leśny w zarządzie Nadleśnictwa stanowiący pas techniczny pod napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi jest zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej i czy ten stan wyklucza wykonywanie na tym gruncie działalności leśnej i wadliwe sformułowanie uzasadnienia zaskarżonej decyzji polegające w zasadzie na przytoczeniu treści uzasadnienia orzeczenia NSA i zaniechaniu przedstawienia własnych rozważań na tle danej sprawy, 2. naruszenie art. 197 w zw. z art. 180 § 1, art. 122 i art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, przez zaniechanie powołania biegłego z dziedziny gospodarki leśnej ( art. 197 § 1 ustawy - Ordynacja podatkowa ) , w celu ustalenia czy i ewentualnie jaka część gruntów znajdujących się w zarządzie nadleśnictwa, na terenie Gminy, jest zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż leśna i rolna, a konkretnie działalności polegającej na przesyle i dystrybucji energii elektrycznej, pomimo, że ocena, czy na gruncie leśnym w zarządzie Nadleśnictwa stanowiącym pas położony pod napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi możliwe jest prowadzenie działalności (gospodarki) leśnej oraz czy była tam i w jakim zakresie taka działalność prowadzona w roku 2012, wymagało posiadania informacji specjalnych, 3. naruszenie przepisów art. 188 w zw. z art. 180 § 1 ordynacji podatkowej poprzez odmowę przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę postępowania, pomimo, że mogły one służyć ustaleniu okoliczności faktycznych dla sprawy. 4. Przepisu art. 121 § 1 i 2, 123 § 1 oraz 200 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez zmianę oceny prawnej w zakresie rozumienia pojęcia nieruchomości leśnej zajętej pod prowadzenie działalności gospodarczej w stosunku do jednoznacznych wytycznych organu odwoławczego, który poprzednio wielokrotnie rozpoznawał sprawy o identycznym stanie faktycznym i prawnym , np. decyzją z dnia [...] grudnia 2011 roku [...], z dnia [...] grudnia 2015 nr [...]) Nadleśnictwo wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie od organu administracji na rzecz podatnika zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi powtórzono argumentację zawartą w odwołaniu podkreślając ponadto, że w zaskarżonej decyzji SKO diametralnie zmieniło swoje dotychczasowe stanowisko dotyczące wykładni pojęcia " zajęcie gruntu na działalność gospodarczą". Mianowicie SKO przyjęło, że zajęcie lasu na prowadzenie działalności gospodarczej oznacza również sytuację, gdy na gruncie leśnym stanowiącym pas położony pod napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi operator linii wykonuje sporadycznie czynności związane z konserwacją urządzeń przesyłowych, co nie wyłącza prowadzenia na tym terenie działalności leśnej. Przy czym jednocześnie SKO poddało w wątpliwość, czy na terenach położonych pod napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi w ogóle możliwe jest prowadzenie działalności leśnej z przyczyn faktycznych, technicznych i prawnych. Trzeba wskazać, że zmiana stanowiska SKO nastąpiła pod wpływem uzasadnień dwóch wyroków NSA z dnia 9 czerwca 2016 roku wydanych w sprawach o sygn. akt II FSK 1238/14 i II FSK 1156/14. Nadleśnictwo nie zgadza się z taką wykładnią SKO i nie podziela poglądu wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanych wyżej wyrokach, w myśl których sama okoliczność usytuowania gruntu pod napowietrzną linią energetyczną pozwala na stwierdzenie, że taki grunt staje się zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie przesyłu. Zdaniem Nadleśnictwa, opisane wyżej wyroki są oczywiście sprzeczne z systemem prawa polskiego, choćby dlatego, że pomija treść art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach. Zgodnie z tym przepisem, grunt jest lasem, gdy jest związany z gospodarką leśną i zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej tereny pod liniami energetycznymi. W sprawie objętej zaskarżoną decyzją przedmiotowe grunty figurują w ewidencji gruntów i budynków jako lasy i nie były w latach 2011 i 2012 wyłączone z produkcji leśnej, są więc gruntami objętymi podatkiem leśnym. Z ustaleń organu podatkowego wynika, że w latach 2011 i 2012 wykonywane przez E na tych gruntach czynności miały wyłącznie charakter incydentalny. Gdyby uznać za prawidłową wykładnię zastosowaną przez NSA w szeroko opisanym wyżej wyroku z 09.06.2016 r., II FSK 1156/14, pod liniami energetycznych nie byłoby możliwe prowadzenie nawet upraw rolniczych, a rzeczywistość wygląda zupełnie inaczej. Przejeżdżając drogami publicznymi, obserwuje się, że pod liniami prowadzone są uprawy, a wolny od nich jest jedynie grunt przy słupach podtrzymujących linie. Jest oczywiste, że w przypadku prowadzenia poważnych prac inwestycyjnych przez operatora, grunt rolny i leśny podlega czasowemu wyłączeniu z produkcji rolnej i leśnej i za okres takiego czasowego wyłączenia z produkcji od gruntu winien być zapłacony podatek od nieruchomości. Niewątpliwie wykładnia pojęcia prawnego "zajęcie gruntu rolnego i leśnego na działalność gospodarczą inną niż działalność rolnicza i leśna" nie jest jednoznaczna, przy braku jego ustawowej definicji. W takiej sytuacji organ powinien był dokonać wykładni systemowej, uzupełniającej wykładnię językową. Zdaniem podatnika, przy dokonywaniu takiej wykładni nie można pominąć cytowanych przepisów ustawy o lasach i ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a także ustawy Prawo łowieckie. Ustawy te są częściami zorganizowanej całości systemu prawa krajowego, a rolą wykładni systemowej jest ustalenie znaczenia przepisów prawnych ze względu na ich lokalizację w strukturze prawa oraz powiązania, jakie występują pomiędzy rozmaitymi aktami prawnymi w sytuacji, gdy treść przepisu nie jest jednoznaczna. Przede wszystkim jednak, zdaniem Nadleśnictwa, organy I i II instancji nie dopełniły ustawowego obowiązku podjęcia wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy. Definicje pojęć działalności leśnej, zamieszczone w ustawach podatkowych są zbieżne z definicją pojęcia "gospodarka leśną", zawartą w art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach. Zgodnie zaś z art. 7 ust. 1 oraz art. 18 ust. 1 pkt 1 i 2, ust. 4 pkt 2a i 3 lit. c. d ustawy o lasach, a także art. 4 ust. 1, art. 8 ust. 1, 3, 3b, 3e i art. 11 ust. 1 i 2 pkt 1, 2 i 6 ustawy z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie, Nadleśnictwo prowadzi na przedmiotowych gruntach leśnych gospodarkę leśną i gospodarkę łowiecką, stanowiącą element gospodarki leśnej, zgodnie z obowiązującym w tych latach planem urządzania lasu. Plan ten, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o lasach zatwierdzony przez ministra właściwego ds. środowiska, w myśl art. 20 ustawy jest ujmowany w planach zagospodarowania przestrzennego, a jego ustalenia dotyczące granic i powierzchni lasu uwzględnia się w ewidencji gruntów i budynków. Ewidencja ta, co jest ugruntowane w orzecznictwie i czego organ pierwszej instancji nie kwestionuje, jest- w odniesieniu do gruntów będących lasem - wiążące dla organów podatkowych. Reguła ta została zresztą wprost zawarta w art. 3 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym, w myśl którego podstawę opodatkowania podatkiem leśnym stanowi powierzchnia lasu, wyrażona w hektarach, wynikająca z ewidencji gruntów i budynków. Powierzchnię tego gruntu Wójt ustalił w oparciu o wielkość wynikającą z załącznika do zawartych w dniu [...] listopada 2012 r. z E Spółka z o.o. "Umowy wykonawczej" nr [...] i w dniu [...] listopada 2012 r. z E Spółka z o.o. "Umowy wykonawczej" nr [...], w których uzgodniono zasady współpracy operatora sieci z Nadleśnictwem, celem umożliwienia Spółce realizowania przez nią wynikającego z ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne celu publicznego, polegającego na obowiązku utrzymywania w sprawności technicznej sieci dystrybucyjnej, poprzez prowadzenie konserwacji, remontów i modernizacji sieci, a także jej ewentualnej rozbudowy. Zgodnie z § 4 ust. 1 umów, strony określiły w załączniku do umów powierzchnię gruntów udostępnianych w tym celu operatorowi sieci. Organ podatkowy pierwszej instancji błędnie zinterpretował treść § 4 ust. 2 lit. b umów wykonawczych. Bezpieczeństwo korzystania z linii elektroenergetycznej stwarza potrzebę ustalenia wymaganej szerokości pasa technicznego biegnącego wzdłuż linii. W stosunku zaś do szerokości istniejącej na gruncie, na części długości linii pas wymagany jest węższy od istniejącego, a na części - szerszy, co wywołało potrzebę jego poszerzenia w przyszłości. Strony zgodnie przyjęły w umowach, że ograniczenia w prowadzeniu działalności leśnej stwarza wyłącznie pas o szerokości wymaganej, a jeżeli pas istniejący jest węższy niż wymagany - ograniczenia wywołuje pas istniejący. Wójt ustalił, dla celów podatkowych, tę powierzchnię, a w rzeczywistości jest ona inna. Powierzchnie te zostały zapisane w załączniku nr 1 do umowy. W kolumnie 12 - szerokość pasa istniejąca, w kolumnie 13 - szerokość pasa wymagana. Ustaleń dotyczących błędnych obliczeń organu nadleśnictwo dokonało analizując dokładniej uzasadnienie decyzji, co nie mogło być możliwe na etapie wcześniejszym, podczas zapoznawania się z aktami sprawy w siedzibie organu. Okoliczność tę całkowicie pominął organ II instancji. Nierozpatrzenie w ogóle tego zarzutu i przyjęcie, że szerokość pasa jest bezsporna narusza art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co odnosi się również do pozostałych wniosków dowodowych Nadleśnictwa. Na marginesie należy podnieść, że organ podatkowy jest niekonsekwentny w swoim stanowisku zajętym w przedmiotowej sprawie. Nadleśnictwo jest bowiem zarejestrowanym producentem rolnym oraz zarządza gruntami pod liniami energetycznymi , które są sklasyfikowane jako Ls i Ps czyli użytki rolne , a organ podatkowy żąda od Nadleśnictwa uiszczenia podatku za prowadzoną działalność gospodarczą. W identycznym stanie prawnym wobec innych posiadaczy gruntów rolnych, przez które prowadzą linie elektroenergetyczne, organ podatkowy nie wysuwa takiego żądania. Zdaniem skarżącego stanowi to naruszenie zasady obiektywizmu i równości wobec prawa. Nadleśnictwo wskazało, że działka [...] za którą organ podatkowy domaga się uiszczenia podatku od działalności gospodarczej, nie jest położona na terenie Gminy, a wiec żądanie organu zapłacenie za nie podatku jest bezpodstawne. SKO w udzielonej odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Nadleśnictwo przed rozprawą złożyło jeszcze pismo procesowe z dnia [...] kwietnia 2017r., w którym ponownie wskazało na nieprawidłowe objęcie decyzją przez organ I instancji działki nr [...], która nie leży na terenie Gminy tylko Gminy na dowód czego przedłożono wyrys z mapy ewidencyjnej działek położonych na terenie Gminy, obręb ewidencyjny [...]. Nadleśnictwo ponownie wskazało na zawyżenie podatku poprzez błędną interpretację warunków umowy wykonawczej zawartej [...] listopada 2012r., i przyjęciu do podstawy opodatkowania tzw. powierzchni istniejącej zamiast wymaganej. Nadleśnictwo nie zgadza się także z poglądem, że pod liniami elektroenergetycznymi wykluczone jest prowadzenie gospodarki leśnej, powołując się na opracowanie Uniwersytetu Przyrodniczego pt. " Ocena funkcji przyrodniczych terenów pod liniami elektroenergetycznymi i możliwości prowadzenia gospodarki leśnej na tych terenach". Sąd na rozprawie 12 kwietnia 2017r., działając na podstawie art.106 § 3 P.p.s.a przeprowadził z urzędu dowód uzupełniający z dokumentu urzędowego – wyrysu z mapy ewidencyjnej jednostki ewidencyjnej [...] ( k.67 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Na wstępie wskazać należy, że stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą decyzją ostateczną z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. W związku z tym wyeliminowanie z obrotu prawnego aktu wydanego przez organ administracji następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd, że doszło do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też naruszenia przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. zwanej dalej "P.p.s.a."), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Wyjaśnić również należy, że stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W wyniku przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonego postanowienia, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty i wspierające je argumenty, Sąd stwierdził, że wystąpiły podstawy do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Istotą sporu zawisłego między stronami w rozpatrywanej sprawie są ustalenia dotyczące gruntu leśnego pod napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi, począwszy od ustalenia jego powierzchni, a skończywszy na ustaleniu jakim podatkiem - leśnym czy od nieruchomości - powinien być ten grunt objęty. Podkreślić należy, że we wniesionej skardze podniesiono zarówno zarzuty naruszenia przez organ odwoławczy przepisów prawa procesowego jak i prawa materialnego. Oznacza to, że w pierwszej kolejności należało rozpoznać zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego, w tym przypadku dotyczące nieprawidłowego ustalenia przez organ odwoławczy, że powierzchnia gruntów ustalona przez organ I instancji będąca podstawą wyliczenia podatku jest prawidłowa. Z przeprowadzonego przez Sąd na rozprawie dowodu z dokumentu urzędowego w postaci wyrysu z mapy ewidencyjnej działek położonych na terenie Gminy [...], obręb ewidencyjny [...] jednoznacznie wynika, że działka o numerze [...] jest położona na terenie Gminy a nie jak przyjął w decyzji z dnia [...] sierpnia 2016r. organ I instancji na terenie Gminy ( str.3 decyzji - k.29 akt adm.). Należało także uwzględnić zarzut odnoszący się ustalenia powierzchni gruntu, którą organ I instancji przyjął w oparciu o dane zawarte w załącznikach do umów zawartych przez nadleśnictwo w dniu [...] listopada 2012r. z E Spółka z o.o. "Umowy wykonawczej" nr [...] i nr [...]. Zgodnie z § 4 ust. 1 tych umów, strony określiły w załącznikach do nich powierzchnię gruntów udostępnianych operatorowi sieci, stanowiących podstawę do ustalenia rocznego wynagrodzenia. W § 4 ust. 2 lit. b umów wykonawczych, wskazano na jakich zasadach jest ustalana szerokość pasa technicznego pod liniami i urządzeniami elektroenergetycznymi, która jest konieczna do prowadzenia w sposób prawidłowy działalności gospodarczej przez E Spółka z o.o. Organ podatkowy pierwszej instancji w swoim uzasadnieniu nie wskazał dlaczego do wyliczenia podatku przyjął szerokość pasa "istniejącego" a nie "wymaganego". Nie przeprowadził żadnej interpretacji § 4 ust. 2 lit. b umów wykonawczych, przyjmując do ustalenia powierzchni na, której jest prowadzona przez zakład energetyczny działalność gospodarcza, szerokość pasa "istniejącego" a nie "wymaganego". Organ I instancji samodzielnie w terenie nie dokonywał obmiarów powierzchni gruntu koniecznego (czyli zajętego a nie będącego w posiadaniu) do prowadzenia przez E działalności gospodarczej, przyjmując w tym zakresie oświadczenia wiedzy złożone przez strony umów z dnia [...] listopada 2012r. Nie wskazał przy tym powodów dla których, nie uznał zawartych w tym umowach twierdzeń stron odnoszących się do powierzchni powodującej ograniczenie prowadzenia gospodarki leśnej, czyli zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu nadleśnictwo słusznie podniosło, że bezpieczeństwo korzystania z linii elektroenergetycznej stwarza potrzebę ustalenia wymaganej szerokości pasa technicznego biegnącego wzdłuż linii. Powierzchnie dotyczące pasów zostały zapisane w załącznikach nr 1 do umów. W kolumnie 12 - szerokość pasa istniejąca, w kolumnie 13 - szerokość pasa wymagana. Okoliczność tę całkowicie pominął także organ II instancji, chociaż zarzut ten został podniesiony na stronie 6 odwołania ( k.89 akt adm.). W tym miejscu należy, przypomnieć, że na podstawie art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1/grunty; 2/budynki lub ich części; 3/budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przepis art. 2 ust. 1 u.p.o.l. statuuje przedmiot podatku od nieruchomości. Wykładnia systemowa wewnętrzna prowadzi do wniosku, że opodatkowane podatkiem od nieruchomości w świetle cytowanej ustawy są: grunty, budynki, budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., definiuje zatem gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Należy za nie uważać wszelkie wymienione wyżej nieruchomości, będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Art. 2 ust. 2 u.p.o.l. wprowadza natomiast zasadę, zgodnie z którą nie podlegają podatkowi od nieruchomości użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na gruntach rolnych lub lasy. Wyjątkiem od tej zasady są grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na gruntach rolnych lub lasy zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Niewątpliwe zatem w świetle powyższych przepisów jest, że ustawodawca posłużył się w art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. pojęciem "grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej" a w art. 2 ust. 2 u.p.o.l. pojęciem "grunt zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej". Nie można zatem, dokonując wykładni językowej i przyjmując działanie ustawodawcy za racjonalne uznać, iż pojęcie użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na gruntach rolnych lub lasy "zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej" jest tożsame z pojęciem gruntu "związanego z działalnością gospodarczą". Wykładnię taką potwierdza również wykładnia systemowa wewnętrzna - pojęciem gruntu, budynku czy budowli związanych z działalnością gospodarczą ustawodawca posługuje się bowiem przy określeniu przedmiotu opodatkowania (w stosunku do budowli- art. 2 ust. 1 u.p.o.l.) i stawek opodatkowania (w odniesieniu do gruntów - art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. i budynków- art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l.). Cecha w postaci związku z działalnością gospodarczą przesądza więc o powstaniu obowiązku podatkowego tylko w przypadku budowli, zaś w przypadku gruntów i budynków wyłącznie o wysokości podatku. Wobec tego w pierwszej kolejności należy ustalić, czy dany grunt w ogóle podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości czy też podatkowi rolnemu lub podatkowi leśnemu, a dopiero wówczas, gdy zostanie stwierdzone, iż grunt ten podlega podatkowi od nieruchomości (a więc nie odpowiada hipotezie art.2 ust. 2 u.p.o.l.), dla wysokości stawki opodatkowania znaczenie będą miały okoliczności wymienione w art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Tym samym w odniesieniu do gruntów ujętych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na gruntach rolnych lub lasy dla potrzeb opodatkowania ich podatkiem od nieruchomości należy ustalić, co oznacza pojęcie "grunt zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej". Zajęcie gruntu na prowadzenie działalności gospodarczej będzie polegać na faktycznym jego wykorzystywaniu w tej działalności. Konieczne jest w każdym przypadku wykazanie bezpośredniego związku danego gruntu, zajętej powierzchni z wykonywaną działalnością gospodarczą. Nie jest wystarczający sam fakt posiadania gruntu przez przedsiębiorcę. Wyjaśniając termin "zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej", należy sformułowanie "zajęty" odczytywać jako "zajęty faktycznie", na co wskazał Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 26 września 2013r., sygn. akt. K 22/12 oraz NSA w wyrokach z dnia 14 lipca 2010 sygn. akt II FSK 2002/09 oraz 7 grudnia 2012r. sygn.. akt II FSK 747/1. Podzielić należy również pogląd przedstawiony przez WSA w Warszawie w prawomocnym wyroku z dnia 5 listopada 2015r., III SA/Wa 687/14, że grunt zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej zawsze będzie gruntem związanym z prowadzeniem tej działalności, natomiast grunt związany z prowadzeniem działalności gospodarczej nie zawsze będzie gruntem zajętym na prowadzenie działalności gospodarczej. Termin "zajęcie na działalność gospodarczą" oznacza silniejsze powiązanie przedmiotu opodatkowania niż "związanie z tą działalnością", dlatego do uznania gruntu rolnego lub lasu za zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej nie wystarcza samo tylko posiadanie przez przedsiębiorcę. Podkreślić należy, że organy podatkowego chociaż obciąża je prowadzenie z urzędu postępowania podatkowego w zakresie ustalenia istotnych elementów stanu faktycznego, w przypadku gdy nie kwestionują danych zawartych w dokumentach przedstawionych przez stronę postępowania, nie mają obowiązku w tym zakresie prowadzić postępowania. W rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji, co wynika z treści decyzji z dnia [...] sierpnia 2016r. przyjął dane z wykazów załączonych do umów z dnia [...] listopada 2012r., jednak pominął zasady dotyczące powierzchni gruntów ustalonych przez strony tych umów a wskazane w § 4 ust. 2 lit. b umów wykonawczych, chociaż regulacja ta odnosiła się do ustalenia wynagrodzenia rocznego, to jednak wskazywała uzgodnioną przez strony tej umowy wolę uregulowania wielkości pasa technicznego koniecznego "zajętego faktycznie "do prowadzenia działalności gospodarczej przez E sp. z o.o. Takie działanie organu I instancji naruszyło regulacje z art.122, art.187§1 i art.191Ordynacji podatkowej, i skutkowało również powieleniem w tym zakresie błędu dokonanego przez organ II instancji. Brak przeprowadzenie analizy § 4 ust. 2 lit. b umów wykonawczych w sytuacja braku samodzielnego pomiaru powierzchni przez organ "zajętej faktycznie" na prowadzenie działalności gospodarczej, skutkował uznaniem, że w sprawie wystąpiło naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie można bowiem wykluczyć, że organ po dokonaniu samodzielnych pomiarów albo przeprowadzeniu analizy w § 4 ust. 2 lit. b umów wykonawczych, ustali powierzchnię zgodną z warunkami przyjętymi przez strony tych umów. Z danych zawartych w załącznikach do umów z [...] listopada 2012r., wynika, że powierzchnia "wymagana" jest mniejsza od powierzchni " istniejącej". Wskazane powyżej uchybienie skutkowało zastosowaniem regulacji z art. 145§ 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy uwzględni wyrażony powyżej przez Sąd pogląd dotyczący działki nr [...] oraz w przypadku braku przeprowadzenia samodzielnych pomiarów powierzchni gruntów "zajętej faktycznie" na prowadzenie działalności gospodarczej prowadzonej przez E sp. z o.o. podlegającej opodatkowania, dokona analizy §4 ust. 2 lit. b umów wykonawczych, a następnie wskaże, którą wielkość przy ustalaniu szerokości pasa technicznego ( szerokość pasa istniejącego czy szerokość pasa wymaganego) przyjął i dlaczego. Ustosunkowując się natomiast do zarzutów naruszenia prawa materialnego podniesionych przez stronę skarżącą w puntach I.1-4 wniesionej skargi należy stwierdzić, że nie są one zasadne. Mając na względzie przedmiot sporu, należy ponownie przypomnieć, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002r. o podatku leśnym (Dz.U. Nr 200, poz. 1682 ze zm. - zwanej dalej "u.p.l."), opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna. Stosownie do art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm. - powoływanej jako "u.p.o.l."), opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Za działalność leśną w rozumieniu ustawy o podatku leśnym uważa się działalność właścicieli, posiadaczy lub zarządców lasów w zakresie urządzania, ochrony i zagospodarowania lasu, utrzymywania i powiększania zasobów i upraw leśnych, gospodarowania zwierzyną, pozyskiwania - z wyjątkiem skupu - drewna, żywicy, choinek, karpiny, kory, igliwia, zwierzyny oraz płodów runa leśnego, a także sprzedaż tych produktów w stanie nieprzerobionym (art. 1 ust. 3 u.p.l.). Tożsamej treści definicję "działalności leśnej" zawiera również art. 1a ust. 1 pkt 7 u.p.o.l. Definicja "lasu" została zaś precyzyjnie określona w art. 1 ust. 2 u.p.l. jako grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako "Ls". Również w art. 1a ust. 3 pkt 2 u.p.o.l. wskazano, że pod pojęciem lasu należy rozumieć grunty tak sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków. Z powyższych przepisów wynika, że pierwszym i podstawowym kryterium decydującym o zaliczeniu gruntu do przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, rolnym czy też leśnym jest jego klasyfikacja w ewidencji gruntów i budynków. Sklasyfikowanie gruntu w tym rejestrze ma bowiem podstawowe znaczenie w kontekście prawidłowego wymiaru podatku, co wynika z art. 21 ust.1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287), zgodnie z którym podstawę wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Tak więc to na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków organ podatkowy wymierza odpowiedni podatek i tymi danymi jest związany. Stanowią one zatem podstawę wymiaru podatków (por. wyrok NSA z dnia 14 września 2011r., sygn. akt II FSK 533/10). Od tej reguły istnieje jednak wyjątek. Kolejnym bowiem kryterium jest okoliczność, czy grunt został zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Co do zasady zatem, grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy ("Ls") powinny zostać opodatkowane podatkiem leśnym, chyba, że grunty te zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej i wówczas podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zauważyć w tym miejscu należy, ten problem prawny, który wystąpił w rozpoznawanej sprawie, był przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyrokach z dnia 9 czerwca 2016r. sygn. akt II FSK 1238/14 i II FSK 1156/14. Zaakceptować należy zatem stanowisko NSA, że podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów leśnych będzie fakt ich zajęcia na działalność gospodarczą, czyli rzeczywiste wykonywanie na nich czynności składających się na prowadzenie działalności gospodarczej, przy czym czynności te muszą być wykonywane w sposób trwały (nieincydentalny). Zatem, grunty znajdujące się pod pasami technicznymi, usytuowane pod napowietrznymi liniami energetycznymi są gruntami zajętymi na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie przesyłu przez przedsiębiorstwo energetyczne energii elektrycznej, a tym samym grunty te, stosownie do treści art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a tej ustawy, podlegają opodatkowaniu najwyższymi stawkami podatku od nieruchomości. Grunty te są bowiem udostępniane operatorowi na postawienie na nich słupów przesyłowych, rozciągnięciu pomiędzy nimi sieci energetycznej, a następnie w celu utrzymania i umożliwienia prawidłowej eksploatacji, konserwacji, remontu i modernizacji linii oraz urządzeń elektroenergetycznych. Zgodnie z wykładnią celowościową art. 2 ust. 2 u.p.o.l. wskazać należy, że reguluje on wyjątki od opodatkowania poszczególnych nieruchomości podatkiem od nieruchomości (użytków rolnych, gruntów zadrzewionych, i zakrzewionych na użytkach rolnych lub lasów z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej), bowiem zasadą, wskazaną w art. 2 u.p.o.l., jest opodatkowanie gruntów podatkiem od nieruchomości. W ocenie Sądu, grunty pod liniami napowietrznymi zajęte są na prowadzenie działalności gospodarczej przez E S.A., która prowadzi działalność w zakresie przesyłu energii elektrycznej. Zgromadzony w sprawie materiał dowodzi jednoznacznie, że celem wykonywania wskazanej działalności ww. operator wykorzystuje dla potrzeb swej działalności pasy techniczne pod napowietrznymi liniami energetycznymi, które zostały wytyczone w związku z przebiegającą przez las linią energetyczną, są niezbędne do prowadzenia przesyłu energii, a nadto przedsiębiorstwo energetyczne jest zobowiązane utrzymywać wskazane grunty w sposób umożliwiający bezpieczne i bezawaryjne funkcjonowanie linii napowietrznej pod rygorem nałożenia kary pieniężnej przy uwzględnieniu szeregu przepisów prawa regulujących min. kwestie bezpieczeństwa, funkcjonowania i posadowienia linii energetycznych. Zatem, ww. grunty wykorzystywane są na ten cel w sposób trwały, z pewnością nieincydentalny. W ocenie Sądu, na akceptację nie zasługuje również pogląd ferowany przez stronę skarżącą, że nieodzowną cechą "zajęcia" gruntów na prowadzenie działalności gospodarczej, warunkującą uznanie jego zaistnienia, jest stan, w którym wykluczona jest możliwość prowadzenia na tych gruntach innego rodzaju działalności (tu - leśnej). Podkreślić należy, że zdefiniowane w art. 1 ust. 3 u.p.l. oraz w art. 1a ust.1 pkt 7 u.p.o.l. pojęcie działalności leśnej jest bardzo szerokie. W ujęciu przedstawionym przez skarżącego każdy, choćby bardzo ograniczony, przejaw prowadzenia działalności leśnej na gruntach usytuowanych pod liniami energetycznymi, np. postawienie paśnika, zasadzenie choinek lub krzewów liściastych, pozyskanie karpiny, itd., czy też każdy z przykładów takiej działalności z innych podanych przez Nadleśnictwo, powodować by musiało skutek w postaci opodatkowania tych gruntów podatkiem leśnym. Zaakceptowanie takiego stanowiska doprowadziłoby do sytuacji, w której grunty te podlegałyby opodatkowaniu różnymi podatkami. Zależałoby to jedynie od tego, czy pod liniami jest prowadzona w ograniczonym, czy nawet w jakimkolwiek zakresie gospodarka leśna, a nie od tego, czy grunty są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy umów wykonawczych z dnia [...] listopada 2012 r. Nadleśnictwo zezwoliło spółce na wstęp bądź wjazd na grunty usytuowane w pasie technicznym pod liniami energetycznymi w celu usuwania awarii linii i urządzeń elektroenergetycznych, prowadzenie czynności eksploatacyjnych, konserwacyjnych, remontowych lub modernizacyjnych linii i urządzeń elektroenergetycznych, dokonanie wycinki drzew bądź krzewów lub ich podkrzesywanie w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpiecznej pracy linii i urządzeń energetycznych, przy czym wycinkę drzew lub krzewów spółka przeprowadzać miała własnym staraniem i na własny koszt. Z art. 2 ust. 2 u.p.o.l. nie wynika, aby na gruntach zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej nie mogła być prowadzona inna działalność (tu - leśna), o ile specyfika prowadzonej działalności gospodarczej na to pozwala. Nie ma to jednak wpływu na opodatkowanie takich gruntów, o ile są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej i jest to główny i podstawowy cel ich wykorzystywania ( tak też NSA w wyrokach z dnia 4 października 2016r. sygn. akt II FSK 2463/14 i II FSK 2462/14), co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Strony bowiem same w § 2 ust. 1 lit. b wymienionej powyżej umowy wskazały, że prowadzenie gospodarki leśnej na gruntach pod liniami i urządzeniami elektroenergetycznymi jest możliwe w ograniczonym zakresie. Ograniczenia dotyczą w szczególności realizacji zasady ciągłości i zrównoważonego wykorzystania wszystkich funkcji lasu. Reasumując należy stwierdzić, że E S.A. prowadząc działalność w zakresie przesyłu energii elektrycznej, wykorzystuje w sposób trwały, dla potrzeb tej działalności, pasy techniczne pod napowietrznymi liniami energetycznymi, które zostały wytyczone w związku z przebiegającą przez las linią energetyczną i które są niezbędne do prowadzenia przesyłu energii, a nadto Spółka jako operator jest zobowiązana utrzymywać wskazane grunty w sposób umożliwiający bezpieczne i bezawaryjne funkcjonowanie linii napowietrznej. Zatem ww. grunty zajęte były na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie przesyłu energii elektrycznej. Powyższe nie stoi jednak na przeszkodzie możliwości prowadzenia na tych gruntach w ograniczonym zakresie działalności leśnej, tym bardziej, że specyfika prowadzonej przez E S.A. działalności gospodarczej na to pozwala. Skoro podmiot prowadzący działalność gospodarczą ( E) korzysta z gruntu bez tytułu prawnego, to zgodnie z art.3 ust.2 u.p.o.l., obowiązek podatkowy w podatku od gruntów pozostających w zarządzie Nadleśnictwa, oznaczonych w ewidencji gruntów symbolami "Ls", będzie obciążać Nadleśnictwo. Mając na uwadze powyższe zaskarżoną decyzję należało na postawie art.145§1pkt 1 lit c) a nie art.145§1pkt 1 lit a) art., P.p.s.a. uchylić z przyczyn powyżej wskazanych. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 i art205 § 2 P.p.s.a oraz § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 507, z późn. zm.)