I SA/Go 1073/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko Sędziowie: sędzia WSA Jacek Niedzielski asesor WSA Barbara Rennert (spr.) Protokolant: ref. Monika Mierzyńska po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2006r. na rozprawie sprawy ze skargi B.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w formie ryczałtu za 1999r. od przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. określa, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej kwotę 269 zł ( dwieście sześćdziesiąt dziewięć) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 8 marca 2005 r. B.B. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] uchylającą decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] i ustalającą zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych za 1999 r. w kwocie 6.705,75 zł od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Na początku 2002 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego rozpoczął czynności kontrolne wobec M. i B. małżonków B. mające wyjaśnić źródła ich przychodów w latach 1998 - 2001. W oświadczeniu złożonym dnia [...] maja 2002 r. małżonkowie B. wskazali, iż w roku 1999 ich wydatki wynosiły na: wyżywienie 6.000,- zł, utrzymanie mieszkania (ogrzewanie, czynsz, woda, gaz, elektryczność) 4.548,- zł, eksploatację samochodu 1.050,- zł, podatki 396,97 zł, naukę córki 250,- zł i opłaty za telefon i RTV 320,- zł. Jednocześnie wynagrodzenie netto z pracy M.B. wyniosło 5.484,- zł, a B.B. 5.370,- zł. Nadto B.B. przedłożyła zawartą w dniu [...] lutego 1999 r. umowę darowizny, z której wynika, iż od brata T.W. otrzymała kwotę 7.500,- zł. Rodzina B. liczyła trzy osoby. W dniu [...] lipca 2002 r. organ I instancji uzyskał z Urzędu Skarbowego informację, iż z zeznania podatkowego T.W. wynika, że w 1999 r. osiągnął on dochód brutto 7.034,- zł, a w 2000 r. 1.792,- zł. W sierpniu 2002 r. organ I instancji dołączył do akt złożony przez małżonków B. PIT - 31 za rok 1999. W wyjaśnieniach złożonych w dniu [...] września 2002 r. M.B. oświadczył, iż w 1992 r. pracował przez okres miesiąca w Holandii przy zbiorze szparagów. Natomiast w latach 1991, 1993 i 1994 pracował w Holandii nielegalnie przez okres od miesiąca do dwóch w roku i zarobił ok. 10.000 DEM, które później wymieniał na USD i przechowywał w domu. Przed zakupem lokalu mieszkalnego (2001 r.) zarobione pieniądze wymienił na kwotę ok. 55.000,- zł. M.B. przedłożył także kserokopię dokumentu wydanego w języku niderlandzkim wraz z jego tłumaczeniem, z którego wynika, iż jest pozwolenie na zatrudnienie M.B. przy zbiorze szparagów, ważne od maja do czerwca 1992 r. W dniu [...] października 2002 r. małżonkowie B. złożyli oświadczenie w związku z okazanym im protokołem czynności kontrolnych, w którym m. in. wskazali, iż poniesione w roku 1999 wydatki na wyżywienie są zawyżone o co najmniej 3.000,- zł. W październiku i listopadzie 2003 r. małżonkowie B. przedłożyli dwa zaświadczenia z Banku, z których wynika, iż M.B. (posiadacz konta, którego pełnomocnikiem była B.B.) w dniu [...] września 1999 r. dokonał wpłaty dwóch lokat terminowych w łącznej kwocie 6.600,- zł. Lokaty zostały zlikwidowane i w dniu [...] lutego 2000 r. wypłacono M.B. z tego tytułu łączną kwotę 6.791,22 zł. Nadto na dzień 1 stycznia 1999 r. stan konta dewizowego M.B. wynosił 24,49 USD, a na dzień 31 grudnia 1999 r. 25,05 USD i w tym okresie nie wpłacano ani nie wypłacano żadnych kwot. Jednocześnie M.B. oświadczył, iż nie posiada rozliczeń podatkowych z dochodów uzyskanych z pracy z Holandii. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2003 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie podatkowe wobec B.B. w sprawie ustalenia ryczałtu od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów - na pokrycie wydatków w roku 1999. W styczniu 2004 r. organ I instancji przesłuchał m. in. T.W. na okoliczność uczestnictwa przez niego w przyjęciu jubileuszowym małżonków B. w 1998 r., pomijając zupełnie okoliczności dokonanej przez niego na rzecz siostry B.B. darowizny. Decyzją z dnia [...] listopada 2004 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego ustalił B.B. podatek dochodowy od osób fizycznych w formie ryczałtu za rok 1999 w kwocie 7.206,80 zł, przyjmując za podstawę opodatkowania kwotę 9.609,- zł. Decyzję tę doręczono skarżącej w dniu 18 listopada 2004 r. Decyzję tej samej treści organ I instancji wydał w stosunku do M.B., a doręczył ją mu w dniu 15 listopada 2004 r. Każdy z małżonków B. złożył od doręczonej decyzji w terminie odwołanie, w którym małżonkowie B. m. in. wskazali, iż pieniądze zarobione w Holandii zostały wydane w 2001 r. na zakup mieszkania. Ponadto podnieśli, iż nie posiadają dowodów na okoliczność wydatków związanych z wyżywieniem, gdyż takich dokumentów (rachunków, paragonów) sprzed kilku lat nikt nie posiada. Rozpoznając sprawę organ odwoławczy ustalił, iż przeciętne miesięczne wydatki w gospodarstwach domowych pracowników na stanowiskach robotniczych w 1999 r. wynosiły 456,79 zł. Jednocześnie małżonkowi B. przedłożyli zaświadczenie Banku z dnia [...] lutego 2005 r., z którego wynika jakie obroty dokonywane były na rachunku bankowym M.B. w latach 1994 - 1997. Na koniec roku 1997 stan konta wynosił 210,91 zł. Decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej uchylił zaskarżoną decyzję i ustalił B.B. podatek dochodowy od osób fizycznych w formie ryczałtu za 1999 r. w kwocie 6.705,75 zł od przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach w wysokości 8.940,80 zł. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 233 § 1pkt 2a ustawy Ordynacja podatkowa oraz art. 3 ust. 1, art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 20 ust. 1 i ust. 3, art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze zm.). Z uzasadnienia decyzji wynika, iż po stronie wydatków małżonków B. przyjął łączną kwotę 32.540,43 zł, a ich wspólne dochody ustalił na kwotę 14.678,83 zł. W wydatkach znalazły się m. in. koszty wyżywienia trzyosobowej rodziny wg rocznika statystycznego w kwocie 16.4444,44 zł, założenie dwóch lokat bankowych w łącznej kwocie 6.600,- zł. Organ odwoławczy przyjął dane dotyczące kosztów wyżywienia, podobnie jak organ I instancji, wg rocznika statystycznego, argumentując tym, iż małżonkowie B. nie przedłożyli żadnych dowodów potwierdzający wydatkowanie na wyżywienie przez nich wskazanej kwoty (3.000,- zł) ani też nie uprawdopodobnili ponoszenia tak niskich wydatków. Natomiast założenie lokaty terminowej oba organy uznały za wydatek, ponieważ potraktowały to jak inwestowanie pieniędzy, pożyczanie ich bankowi za wynagrodzeniem jakim są odsetki. Oceniając przedłożone przez małżonków B. w postępowaniu odwoławczym zaświadczenie Banku z dnia [...] lutego 2005 r. organ odwoławczy stwierdził, iż nie potwierdza ono pracy M.B. w Holandii w latach 1991, 1993 i1994 i nie wpływa na rozstrzygnięcie w przedmiotowym postępowaniu za 1999 r. Odnośnie umowy darowizny z dnia 9 lutego 1999 r. organ odwoławczy stwierdził, iż zasadnie nie została ona uwzględniona przez organ I instancji po stronie dochodów B.B., ponieważ darczyńca nie posiadał środków finansowych, bowiem uzyskiwał przychody z zasiłków pieniężnych z ubezpieczenia społecznego oraz zasiłku dla bezrobotnych. Środki te stanowiłyby majątek odrębny B.B., który nie wchodzi do majątku wspólnego. Nadto organ odwoławczy pomniejszył ustalone przez organ I instancji wydatki o kwotę 23,80 zł, ponieważ była to kwota do zapłaty z tytułu rozliczenia podatkowego za 1999 r., ale płatna dopiero w 2000 r., a także powiększył kwotę przychodów M.B. oraz kwotę przychodów B.B.. Łącznie w tym zakresie organ odwoławczy zwiększył kwotę przychodów małżonków B. o 1.333,08 zł, wskazując w uzasadnieniu decyzji, iż powodem dla którego w tym zakresie zmienił decyzję organu I instancji było zaniżenie przez ten organ rozporządzalnego dochodu o koszty nie stanowiące faktycznych wydatków. Powyższą decyzję doręczono skarżącej w dniu 15 lutego 2005 r., a w dniu 8 marca 2005 r. B.B. złożyła na nią skargę. Skarżąca zarzuciła organowi odwoławczemu, iż mimo dostarczenia dowodu bankowego z dnia [...] lutego 2005 r. organ ten nie zrewidował swojego stanowiska w sprawie wymiaru podatku, nie uzasadniając nawet swojego stanowiska. Nadto wskazała, iż wydatki na wyżywienie były tak niskie, ponieważ skarżąca od lipca 1999 r. do stycznia 2002 r. pracowała w sklepie mięsnym, skąd otrzymywała deputat mięsno -wędliniarski, co powodowało, iż wydatki na wyżywienie sprowadzały się tylko do zakupu produktów mlecznych i zbożowych. Ponadto posiadają działkę ogrodniczą, na której uprawiają owoce i warzywa, co zaspakaja ich potrzeby w tym względzie na cały rok. Nie bez znaczenia jest fakt, iż posiadają rodzinę w USA i Holandii, która regularnie zaopatrywała ich w żywność, ubrania i wiele rzeczy niezbędnych do życia. Odnośnie darowizny dokonanej przez brata T.W. zdaniem skarżącej urzędnicy nie mają prawa kwestionować tego faktu, skoro obie strony umowy darowiznę tę potwierdzają. Opieranie się na danych z ostatniego roku podatkowego nie ma wpływu na stan faktyczny posiadanych zasobów finansowych, a kwota darowizny była wówczas wolna od podatku i nie trzeba było zgłaszać tego faktu. Zdaniem skarżącej dowód bankowy z dnia [...] lutego 2005 r. potwierdza posiadanie oszczędności sprzed 1998 r. Z części tych oszczędności zostały założone lokaty bankowe w 1999 r., nie stanowiły zatem te lokaty wydatku w 1999 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i przytoczył argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wyjaśnił, iż B.B. powołując się na otrzymywanie deputatu mięsno - wędliniarskiego nie przedłożyła żadnego dowodu na okoliczność jego otrzymywania, a samo jej oświadczenie złożone w tym względzie nie stanowi nawet uprawdopodobnienia tej okoliczności. Nie uprawdopodobniono także faktu posiadania jakiejkolwiek rodziny w USA, ponieważ powołując się na pomoc wujka z USA, małżonkowie B. nie chcieli wskazać jego adresu, a o rodzinie z Holandii wspomnieli dopiero w skardze, tak samo jak o posiadaniu działki, nie przedkładając w tym zakresie żadnych dowodów. Odnośnie stanu posiadania na rachunku walutowym organ odwoławczy wyjaśnił, iż rozpatrywany jest on odrębnie dla każdego roku i nie można tu mówić o zaoszczędzeniu pieniędzy. Wyjaśnił dokładniej niż w zaskarżonej decyzji dlaczego przedłożone zaświadczenie nie zostało w niej uwzględnione jako zwiększające przychód małżonków B.. W związku z darowizną T.W., zdaniem organu, sama obdarowana powinna wykazać, iż darczyńca posiadał środki finansowe na jej dokonanie. W dniu [...] maja 2005 r. do Sądu wpłynęło pismo skarżącego wraz z załącznikami. Wśród tych załączników znajduje się zaświadczenie Banku z dnia [...] maja 2005 r. wyszczególniające operacje skarżącego na koncie walutowym w latach 1994 - 1995, zaświadczenie POD "M" o dzierżawieniu przez małżonków B od 1992 r. działki owocowo - warzywnej od użytkownika ogrodu, oświadczenie S.K. z dnia [...] maja 2005 r. o pobycie w 2000 r. na wakacjach u niego J.B. - wnuczki zaprzyjaźnionej rodziny, której w formie prezentu dał kwotę 4.000,- USD oraz oświadczenie D.B. z dnia [...] maja 2005 r., iż pomaga synowi M. i jego rodzinie w formie pieniędzy i paczek, ponieważ syn od 5 lat nie jest w stanie dostać zatrudnienia. W złożonym piśmie skarżący podniósł m. in., iż kwestię pomocy od rodziny mieszkającej w Holandii podniósł już w swoim pierwszym odwołaniu z dnia 2 stycznia 2003r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim zważył: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Sąd bada zgodność z prawem obowiązującym w dniu podjęcia zaskarżonej decyzji. Nadto, zgodnie z przepisem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), sądy te sprawując kontrolę działalności administracji publicznej stosują środki określone ustawą. Środki te określone zostały przez przepisy art. 145 do art. 150 cyt. wyżej ustawy. Skarga okazała się zasadna, choć nie wszystkie podnoszone przez skarżącą w niej zarzuty Sąd podzielił. Podniesione w skardze zarzuty nie wskazują naruszenie jakich konkretnie przepisów zarzuca skarżąca, co usprawiedliwione jest działaniem skarżącej bez zawodowego pełnomocnika procesowego. Zarzuca ona natomiast Dyrektorowi Izby Skarbowej niewłaściwą ocenę niektórych dowodów, co spowodowało błędne ustalenie stanu faktycznego, czego konsekwencją było wydanie błędnej decyzji, a także braki w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rozpoznawana przez organy podatkowe obu instancji sprawa dotyczyła opodatkowania przychodów z nieujawnionych źródeł, na podstawie art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. (Dz. U. z 1993 r., Nr 90, poz. 416) o podatku dochodowym od osób fizycznych. Do przychodów z innych źródeł (art. 10 ust. 1 pkt 9 cyt. ustawy) zalicza się również przychody nie znajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzące ze źródeł nie ujawnionych. Stosownie natomiast do art. 20 ust. 3 tejże ustawy, wysokość tych przychodów ustala się na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tym roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Opisane wyżej przychody opodatkowane są zryczałtowanym podatkiem dochodowym w wysokości 75% (art. 30 ust 1 pkt 7 cyt. ustawy). Podkreślić należy, że w przypadku, gdy na skutek przeprowadzonego postępowania podatkowego dotyczącego dochodu z nieujawnionych źródeł przychodu, zostanie stwierdzone poniesienie wydatków przekraczających znacznie zeznany dochód, na podatniku ciąży wykazanie, że wydatki te znajdują pokrycie w określonym źródle przychodów lub posiadanych zasobach. Jednakże nie zwalnia to organu podatkowego od szczegółowej analizy zebranych dowodów celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W niniejszej sprawie organ podatkowy, zdaniem Sądu, taką analizę przeprowadził tylko w stosunku do części dowodów. Nie dokonał jej w sposób rzetelny oceniając darowiznę dokonaną przez T.W. na rzecz B.B.. Organ podatkowy nie uwzględnił tej darowizny, twierdząc, iż darczyńca nie posiadał środków finansowych na jej dokonanie, ponieważ uzyskiwał dochody z zasiłków. Tymczasem w aktach administracyjnych znajduje się jedynie informacja o dochodach uzyskanych przez T.W. w 1999 r. Należy podkreślić, iż darowizna została przez niego dokonana dnia [...] lutego 1999 r., a więc na samym początku roku, w którym osiągnął dochody uniemożliwiające mu, według oceny organu podatkowego, dokonanie darowizny kwoty 7.500,- zł. Jakie dochody osiągał darczyńca w latach ubiegłych - tego organ nie wyjaśnił, a przesłuchując go na okoliczność uczestnictwa w przyjęciu rocznicowym małżonków B. o dokonaną w lutym 1999 r. darowiznę nie zapytał. Podczas tego przesłuchania T.W. wyjaśnił, iż w 1998 r. powodziło mu się dobrze ponieważ prowadził własną firmę. Ocenę tego dowodu organy obu instancji zupełnie pominęły. Ponadto darowizna dokonana na rzecz jednego z małżonków mogła zostać przeznaczona na cele wspólne małżonków (jako nakład na ich majątek wspólny) pozostających we wspólności majątkowej małżeńskiej. Dodatkowo należy podkreślić, iż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 lutego 1999 r. w sprawie I SA/Gd 88/97 (publ. LEX nr 38221) uznał, iż o ważności czynności prawnej nie może w żaden sposób przesądzać stan majątkowy jednej ze stron tej czynności, ponieważ powodowałoby to odpowiedzialność osoby obdarowanej za legalność dochodów darczyńcy. Z poglądem tym zgadza się także Sąd rozpoznający niniejszą sprawę. Nie do przyjęcia jest natomiast przerzucenie odpowiedzialności za wykazanie stanu majątkowego darczyńcy na stronę postępowania. Strona bowiem przedstawiła dowód na dokonanie darowizny, a skoro organ podatkowy odmówił wiary temu dowodowi to winien wykazać i uzasadnić powody tej odmowy. W tej sytuacji należy przyjąć, iż organ podatkowy naruszył przepis art. 121 § 1, art. 122 i 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60). Już na etapie postępowania odwoławczego skarżąca przedłożyła zaświadczenie z Banku, które jego zdaniem dowodzi, iż w latach wcześniejszych posiadał oszczędności, które były źródłem jego przychodów w latach badanych przez organy podatkowe. Należy uznać, iż dowód ten nie został przez organ odwoławczy oceniony. Uzasadnienie decyzji w tym zakresie jest tak lakoniczne, iż należy podzielić zarzut skarżącej dotyczący braku ustosunkowania się przez organ do tego dowodu. Nieco szerzej kwestia ta została omówiona przez organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę lecz nie ma to w ocenie materiału dowodowego w niniejszej sprawie żadnego znaczenia, ponieważ przedmiotem badania Sądu jest zaskarżona decyzja a nie odpowiedź na skargę, natomiast strony winny uzyskać wyczerpujące informacje o rozpatrywanych dowodach właśnie z decyzji, a nie z odpowiedzi na skargę. Tym samym organ odwoławczy naruszył przepis art. 210 § 4 cyt. wyżej ustawy - Ordynacja podatkowa. Sąd nie podzielił pozostałych zarzutów skargi, a dotyczących sposobu ustalenia kwoty wydatków rodziny skarżącego na wyżywienie w 1999 r. Początkowo strona postępowania kwotę tę określiła na 6.000,- zł, po czym złożyła oświadczenie, iż kwota ta wynosiła 3.000,- zł. Organy podatkowe uznały, iż skarżąca nie uprawdopodobniła tak niskich wydatków, zatem ustaliły je w oparciu o dane statystyczne. W tym względzie należy zgodzić się z organami podatkowymi, ponieważ przyjęcie kwoty z oświadczenia strony, bez wskazania przez nią jakichkolwiek okoliczności uprawdopodabniających te wydatki, prowadziłoby do przyjęcia, iż miesięcznie w 1999 r. rodzina B. na wyżywienie jednego jej członka wydawała 83,33 zł, co w zestawieniu z wydatkami jakie poniosła w tymże roku jest kwotą nieprawdopodobnie niską. Należy zgodzić się z organem odwoławczym, iż dopiero w skardze strona powołała się na pomoc rodziny z Holandii czy posiadanie działki owocowo - warzywnej. Natomiast oświadczenie o zaspakajającym potrzeby rodziny B. deputacie ze sklepu mięsnego i pomocy wujka z USA nie zostało niczym udowodnione czy choćby uprawdopodobnione. Jedynie do wskazania przez organ, iż wcześniej skarżący nie powoływał się na pomoc rodziny z Holandii Sąd nie może się ustosunkować, ponieważ w aktach administracyjnych przedłożonych w niniejszej sprawie (5 tomów) brak odwołania strony złożonego w styczniu 2003 r., w którym skarżący (jak twierdzi w piśmie skierowanym do Sądu dnia 23 maja 2005 r.) powoływał się ma tę pomoc. Dodatkowo należy wskazać, iż organ odwoławczy powołując się przy ustalaniu kwoty wydatków na wyżywienie, powołując się na dane statystyczne organ podatkowy winien wskazać dokładne źródło tych danych, na którym się oparł. Ze znajdującej się w aktach administracyjnych kserokopii tabeli przeciętnych miesięcznych wydatków w gospodarstwach domowych nie wynika skąd tabela ta pochodzi. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 145 § 1 pkt c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji, stwierdzając, iż naruszenie przez organ podatkowy przepisów postępowania zawartych w art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 210 § 4 cyt. ustawy Ordynacja podatkowa mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym miejscu należy podkreślić, iż już po złożeniu skargi skarżący przedłożył zaświadczenia i oświadczenia, które przez organy podatkowe nie mogły być oceniane, ponieważ nie zostały organom tym w trakcie postępowania przedłożone. Uchylenie zaskarżonej decyzji powodów wyżej wskazanych umożliwi organowi II instancji ocenę tych dokumentów, jeżeli zostaną mu przez stronę przedłożone. O kosztach postępowania (na które składa się jedynie wpis sądowy w kwocie 269,- zł) Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., określając jednocześnie, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana, do czego obligował go przepis art. 152 p.p.s.a. ( - ) Jacek Niedzielski ( - ) Krystyna Skowrońska - Pastuszko ( - ) Barbara Rennert