I SA/Go 1080/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Skowrońska - Pastuszko Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Protokolant Sekr. sąd. Agnieszka Baczuń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2008 r. sprawy ze skargi T.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2001 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] ustalającą T.B. wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 rok od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w kwocie 47.732,00 zł. Kierując się dyspozycją art. 20 ust. 1 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14 poz. 176 ze zm.) Naczelnik Urzędu Skarbowego porównał wysokość wydatków skarżącego do wartości opodatkowanych bądź zwolnionych od podatku zasobów finansowych jakie zgromadzone zostały w badanym roku podatkowym oraz zasobów zgromadzonych w latach wcześniejszych. Na podstawie zebranego w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji materiału dowodowego ustalono, że w 2001 roku małżonkowie K. i T.B. (w małżeństwie strony obowiązywał ustrój wspólności majątkowej) ponieśli wydatki w łącznej kwocie 1.103.902,78 zł., z tego: -920.620,37 zł stanowiły koszty prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej (wysokość kosztów uzyskania przychodów ustalono na podstawie ostatecznej decyzji Urzędu Skarbowego z dnia [...].01.2003r. nr [...], pomniejszając je o odpisy amortyzacyjne od środków trwałych w kwocie 17.207,16 zł); -982,79 zł na zakup telewizora SONY; -4.460,65 zł opłaty za lokal sklepowy (czynsz, telefon, energia); -139.284,00 zł wydatki inwestycyjne na przystosowanie nieruchomości na prowadzenie działalności gospodarczej; -12.739,00 zł spłata rat kapitałowych kredytów zaciągniętych w 1999 r. na zakup samochodów do działalności gospodarczej; -3520,40 zł zaliczki na podatek dochodowy; -6.428,99 zł składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne; -15.866,58 zł koszty utrzymania rodziny skarżącego. W wyniku prowadzonego postępowania ustalono natomiast, że zasadniczym dochodem podatników w 2001 r. był dochód z działalności gospodarczej prowadzonej przez K.B. w zakresie produkcji stelaży meblowych z płyt wiórowych opodatkowanej podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych. W zeznaniu PIT-36 za 2001 r. podatnik wykazał przychód z działalności gospodarczej w kwocie 963.506,90 zł. (wysokość przychodu wynikająca z deklaracji została przyjęta przez Urząd Skarbowy w decyzji z dnia [...].01.2003r. nr [...] określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001r.). Ponadto, pozostałe ujawnione źródła dochodów małżonków B. to: zasiłek wypłacony T.B. przez organ zatrudnienia w kwocie 1.441,06 zł, zasiłek rodzinnym w kwocie 653,10 zł, nadpłata z zeznania rocznego za 2000 r. w kwocie 1.015,80 oraz oszczędności zgromadzone przez małżonków w okresie poprzedzającym kontrolowany rok podatkowy w kwocie 10.000,62 zł (w wysokości wynikającej z decyzji ostatecznej NUS z dnia [...].09.2006r. nr [...] ustalającej podatek od dochodów nie znajdujących pokrycia za 2000 rok). Brak pokrycia w dochodzie wyniósł 127.285,30 zł czyli po 63.642,65 zł na każdego z małżonków. W toku prowadzonego postępowania podatkowego organ I instancji nie dał wiary wyjaśnieniom podatnika o pokryciu w/w wydatków darowizną otrzymaną od matki U.B. w kwocie 150.000 zł, która w całości, w opinii skarżącego, pochodziła z oszczędności życia jego rodziny. Ojciec podatnika pracował w lalach 1960-1981 na stanowisku dyrektora Suszarni z wynagrodzeniem znacznie przewyższającym średnie wynagrodzenie miesięczne w tamtym okresie, zaś bracia matki oraz inni krewni będąc obywatelami Wielkiej Brytanii, RPA i Niemiec pomagali rodzicom, zarówno w formie rzeczowej, jak i pieniężnej. Organ I instancji odrzucając przedmiotową darowiznę jako źródło pokrycia wydatków poniesionych przez małżonków B. w 2001 r. podkreślił, iż śmierć obydwojga rodziców (ojca w 1989 r., matki w 2004 r.) uniemożliwiła przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie, czy darczyńca na dzień przekazania darowizny rzeczywiście dysponował wskazaną przez skarżącego kwotą, zaś przedłożony przez samego obdarowanego jako stronę postępowania wypis z legitymacji ubezpieczeniowej ojca, potwierdził jedynie wysokie zarobki ojca w latach 1979-81, nie dowiódł w żadnym razie faktu zgromadzenia oszczędności przez rodziców, a tym bardziej posiadania przez matkę w 2001 r. oszczędności kwotę 150.000 zł. Również zeznania rodzeństwa podatnika z uwagi na ich ogólnikowość (nie wiedzieli w jakiej kwocie matka podatnika miała przekazać mu pieniądze, kiedy i w jaki sposób do tego doszło) nie dowodzą faktu przekazania owej darowizny. Organ I instancji w oparciu o zasady doświadczenia życiowego stwierdził, iż gdyby nawet przyjąć, że otrzymywane w latach 1960-1990 bliżej nieokreślone kwoty pieniędzy od rodziny z zagranicy, ewentualne oszczędności z wynagrodzenia uzyskiwanego przez ojca do 1981 r., przechowywane w gotówce i złocie w domu, w warunkach zachodzących w Polsce przemian gospodarczych, panującej w szczególności w latach 1990/91 galopującej inflacji, deprecjacji dolara, bez wątpienia straciłyby na wartości i w żadnym razie nie stałyby się źródłem finansowania przekazanej w 2001 r. darowizny w łącznej kwocie 150.000 zł. Ponadto w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, zwrócono uwagę na fakt, iż to raczej matka skarżącego wymagała wsparcia finansowego od rodziny, skoro za 1996 r. podatnik odliczył od dochodu darowiznę na rzecz U.B. z przeznaczeniem na ochronę zdrowia w kwocie 1.500 zł, co stanowiło około 20% jego rocznego dochodu. T.B. odwołaniem z dnia 20 lipca 2007 r. zaskarżył decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] ustalającą skarżącemu zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2001 rok od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów, wnosząc jednocześnie o jej uchylenie. Rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 180 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 196 § 3 w/w ustawy poprzez dopuszczenie jako dowód w sprawie wskazanych przez podatnika świadków, a następnie odrzucenie ich zeznań w całości, pomimo, iż nie zarzucono im krzywoprzysięstwa. W jego ocenie otrzymanie pomocy od rodziny nie wymaga żadnego określonego przepisami prawa udokumentowania. Okoliczność ta może być udowodniona jakimkolwiek dowodem, w tym także zeznaniami świadków. Jeżeli organ podatkowy odrzucił w/w dowód, to zdaniem skarżącego, powinien wskazać podatnikowi jakimi dowodami powinien on uwiarygodnić posiadane oszczędności. Fakt nieuiszczenia zaś podatku od otrzymanej darowizny skarżący tłumaczył jedynie swoją nieświadomością istnienia takiego obowiązku. Ponadto strona odwołująca upatrywała naruszenia przez organ podatkowy art. 121 i art. 122 Ordynacji podatkowej wskutek wielokrotnego wzywania strony do uzupełnienia danych, ich powielania, składania wielu oświadczeń, w których niejednokrotnie mógł popełnić niezawinione błędy. Korzystając z prawa wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego, pismem z dnia [...] września 2007 r. podatnik podtrzymał w całości zarzuty przedstawione w odwołaniu. Dyrektor Izby Skarbowej , rozpatrując sprawę w następstwie wniesionego odwołania, nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia i decyzją z dnia [...] września 2007r. Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W opinii Dyrektora Izby Skarbowej ocena dowodów zebranych w sprawie na okoliczność otrzymanej od matki podatnika darowizny, zaprezentowana przez organ I instancji w zaskarżonej decyzji, jest prawidłowa. Organ l instancji słusznie uznał, że na podstawie zeznań świadków rodzeństwa strony I.B. i M.B. oraz oświadczenia złożonego przez E.C. nie można stwierdzić, że podatnik uzyskał darowiznę w kwocie 150.000 zł. Jak wynika z ich zeznań nie byli oni świadkami darowizny, a o zdarzeniu tym dowiedzieli się jedynie od brata i matki. Nie potrafili określić kiedy darowizna miała miejsce, w jaki sposób nastąpiło przekazanie pieniędzy oraz w jakiej kwocie. Całkowicie chybiony jest zarzut podniesiony przez skarżącego w odwołaniu, iż organ l instancji odrzucił zeznania świadków jako dowód w sprawie. Organ podatkowy zgodnie z prawem przysługującym mu na podstawie art. 191 Ordynacji podatkowej ocenił, że złożone w toku prowadzonego postępowania pierwszoinstancyjnego zeznania świadków w żadnym razie nie potwierdzają tego co chciał dowieść sam skarżący tzn. że w 2001 r. otrzymał od matki darowiznę w łącznej kwocie 150.000 zł, i w konsekwencji przeznaczył ją w całości na sfinansowanie wydatków poniesionych w badanym okresie. Jak podkreślił Dyrektor Izby Skarbowej , dowód z zeznań świadków nie był jedynym dowodem analizowanym przez organ podatkowy, który posłużył do stwierdzenia, iż przedmiotowa darowizna w kwocie wskazanej przez podatnika nie miała miejsca. Zgodnie z art. 890 §1 kodeksu cywilnego oświadczenie darczyńcy powinno być złożone w formie aktu notarialnego. Darowizna bez zachowania tej formy staje się ważna, gdy przyrzeczone świadczenie zostało spełnione. W niniejszej sprawie podatnik nie udowodnił, że owa darowizna faktycznie została spełniona. W toku postępowania podatnik nie przedstawił dowodów otrzymania darowizny np. pokwitowania odbioru sumy darowizny, dowodu przelewu na rachunek bankowy itp. Ponadto, przedmiotowa darowizna nie została zgłoszona do właściwego urzędu skarbowego celem jej opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn, pomimo ciążącego na stronach umowy obowiązku podatkowego z tego tytułu. Również K.B., w swych gołosłownych i lakonicznych zeznaniach o uzyskiwaniu pomocy przez swoją matkę od jej krewnych, oprócz wymienienia okresu w jakim świadczona była ta pomoc, nie wskazał nawet w przybliżeniu w jakiej wysokości została ona udzielona i w jakiej wysokości mogła być podstawą do gromadzenia oszczędności, z których udzielono w 2001 r. darowizny. Pełnomocnik T.B. w dniu [...] października 2007 r. złożył skargę na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, a także kosztów zastępstwa procesowego na rzecz skarżącego. Strona skarżąca zarzuciła rozstrzygnięciu Dyrektora Izby Skarbowej : • naruszenie art. 20 ust.3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000r. Nr 14 poz.176 ze zm.) poprzez przyjęcie, że poniesione przez podatnika w 2001r. wydatki nie znajdują pokrycia w posiadanych przez podatnika zasobach majątkowych, • naruszenie art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8 poz 60 ze zm.) poprzez zaniechanie ustalenia przez organ podatkowy podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego, • obrazę art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa poprzez dowolną ocenę przez organ podatkowy zebranego w sprawie materiału dowodowego. Naruszenia w/w przepisów skarżący upatruje w stanowisku Dyrektora Izby Skarbowej , który nie uznał wyjaśnień strony skarżącej, iż wydatki poniesione w 2001 r. zostały sfinansowane darowizną otrzymaną od matki męża – U.B. w kwocie 150.000 zł. jedynie w oparciu o drugorzędne okoliczności, że powołani w sprawie świadkowie nie byli bezpośrednimi świadkami darowizny, a o zdarzeniu dowiedzieli się jedynie od strony i matki męża skarżącej, i w związku z tym nie potrafili określić daty, kwoty i sposobu przekazania pieniędzy. W opinii skarżącego, bezspornym dowodem na fakt przekazania darowizny przez matkę męża skarżącej są zeznania świadków, którzy to zdarzenie jednomyślnie potwierdzili, tym bardziej, że wszystkie ewentualne wątpliwości związane z dokonaniem darowizny nie powinny być tłumaczone na niekorzyść podatnika lecz powinny być zweryfikowane innymi ustaleniami, związanymi z dokonaniem darowizny, a takich organ odwoławczy zaniechał. Natomiast pozostały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, zdaniem skarżącego, świadczy niezbicie, iż U.B. była w posiadaniu znacznych środków pieniężnych, które przez okres kilkudziesięciu lat otrzymywała od rodziny (braci) zamieszkujących za granicą. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, w szczególności co do tego, że rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie zapadło na podstawie całości materiału dowodowego zebranego w sprawie, a materiał ten został wnikliwie i szczegółowo oceniony. Nie można zatem mówić o naruszeniu art. 122 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Ponadto, Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, iż swobodna ocena dowodów by nie przerodzić się w ocenę dowolną, i nie przekroczyć ram określonych w art. 191 Ordynacji podatkowej, nie może być dokonywana z pominięciem reguł oceny materiału dowodowego sformułowanych na podstawie zasad ogólnych oraz przepisów prawnych postępowania podatkowego czy kontrolnego. Należy wskazać następujące reguły, które winny być respektowane przy ocenie dowodów zgromadzonych w sprawie: • ocena powinna być oparta na całokształcie materiału dowodowego, tzn. z uwzględnieniem wszystkich dowodów w ich funkcjonalnym powiązaniu, bez pomijania któregokolwiek z nich; • wyciągane wnioski powinny być zgodne z zasadami logiki, praw naukowych oraz doświadczeniem życiowym; • wyciągane wnioski nie powinny być sprzeczne z innymi zebranymi w sprawie dowodami. Organ II instancji zdecydowanie podkreślił, że na gruncie niniejszej sprawy kierował się w/w regułami dla oceny dowodów zebranych na okoliczność pokrycia poniesionych przez podatnika w 2001 r. wydatków środkami uzyskanymi przez nią od matki męża tytułem darowizny. Dokonując oceny dowodów zebranych na okoliczność przedmiotowej pożyczki organ odwoławczy doszedł do przekonania, iż przedmiotowa umowa nie miała miejsca, w całości podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zdaniem Sądu skarga nie jest zasadna. W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż zarzuty skargi opierają się w głównej mierze na naruszeniu art. 122 i 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. nr 137, poz. 926 z późniejszymi zmianami). Zdaniem Sądu organy podatkowe prawidłowo ustaliły stan faktyczny, opierając się na treści zebranych w toku prowadzonego postępowania dokumentów i dokonały właściwej oceny zebranego materiału dowodowego, spełniającej wymogi z art. 191 Ordynacji podatkowej. Organy obu instancji przy rozstrzyganiu sprawy uwzględniły zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, dokonując jego oceny we wzajemnym powiązaniu poszczególnych dowodów, a wypływająca z tej oceny konkluzja ma walor logiczności i znajduje oparcie także w zasadach doświadczenia życiowego. Wbrew zarzutom skargi, w przedmiotowej sprawie, postępowanie dowodowego zostało przeprowadzone przez organy podatkowe w zakresie zgodnym z wymogami nałożonymi przez art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej. Organ podatkowy poddał analizie wszystkie dowody, aby następnie w zaskarżonej decyzji w sposób spójny i przekonujący wykazać, że dokonana przez niego ocena materiału dowodowego nie była oceną dowolną, lecz oparto ją na całokształcie zgromadzonego i udowodnionego w stosunku do strony materiału dowodowego. Wydając przedmiotową decyzję organy podatkowe oparły się na regulacji wynikającej z art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000r. Nr 14 poz. 176 ze zm.) zgodnie, z którym wysokość przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych ustala się na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tym roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz latach poprzednich, pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. W przypadku, gdy stwierdzone zostanie, że poniesione wydatki nie znajdują pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów oraz w zgromadzonych wcześniej zasobach finansowych, organ podatkowy zyskuje uprawnienie do przyjęcia, iż podatnik osiągnął przychody ze źródeł, których nie ujawnił. Linia orzecznictwa wyraźnie wskazuje, że w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 20 ust. 1 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, inicjatywa dowodowa obciąża tę stronę postępowania, która z określonych okoliczności wywodzi skutki prawne. Zatem, to właśnie w interesie samego skarżącego jest wykazanie źródeł dochodów, z których zostały pokryte poniesione wydatki. W niniejszej sprawie takim źródłem wskazanym w toku postępowania przez stronę skarżącą była darowizna otrzymana w 2001 r. od matki męża – U.B. w łącznej kwocie 150.000 zł. Jak już wcześniej wskazano, okolicznością jaka winna zostać udowodniona jest nie tylko fakt przekazania skarżącemu tytułem darowizny kwoty w wysokości 150.000 zł, lecz także możliwość zgromadzenia i posiadania przez U.B. w 2001 r. oszczędności w w/w kwocie. Trafnie podkreśliły organy podatkowe obu instancji, iż samo uprawdopodobnienie przez skarżącego okoliczności ewentualnego uzyskiwania w latach sześćdziesiątych, siedemdziesiątych i osiemdziesiątych bliżej nieokreślonych kwot pieniędzy od krewnych z zagranicy, czy nawet osiągania przez ojca skarżącego w latach do 1989 r. wynagrodzenia przewyższającego wynagrodzenie średnie krajowe, w żadnym razie nie oznacza jeszcze przyjęcia za dostatecznie udowodniony fakt posiadania przez matkę męża – U.B. w 2001 r. oszczędności w wysokości 150.000 zł, a tym bardziej przekazania ich następnie tytułem darowizny. Powołani w toku prowadzonego postępowania podatkowego świadkowie, jak i sam mąż skarżącej złożyli bardzo ogólnikowe i lakoniczne wyjaśnienia dotyczące gromadzonych i posiadanych przez U.B. oszczędności oraz udzielonej przez nią synowi pomocy finansowej, ograniczając się jedynie do potwierdzenia, iż mieszkający za granicą krewni pomagali oraz, że pomoc finansowa dla męża skarżącej również miała miejsce, a wiedzę o darowiźnie, jak sami przyznali, posiadali jedynie od darczyńcy i obdarowanego. W związku z powyższym, nie potrafili wskazać ani okresu w jakim owa pomoc finansowa miała miejsce, w jakiej ona była formie czy kwocie. Także strona skarżąca nie przedstawiła żadnego materialnego dowodu wskazującego na fakt zgromadzenia przez matkę męża oszczędności (dowodów przelewów bankowych, korespondencji, nazwisk osób, które miały pośredniczyć w przekazywaniu pieniędzy itp), jak również nie przedstawiła dowodu zawarcia darowizny (umowy darowizny) ani jakiegokolwiek dowodu świadczącego o jej wykonaniu, spełnieniu (np. pokwitowania odbioru sumy darowizny, dowodu przelewu na rachunek bankowy itp.). W ocenie wiarygodności wskazanego przez stronę skarżącą źródła dochodu, dokonanej przez Sąd, brany był pod uwagę również fakt, że skarżąca w toku prowadzonego postępowania podatkowego przed organami obu instancji w żaden sposób nie wykazała powiązania otrzymanych od matki męża – U.B. poszczególnych rat, transz darowizny z ich przeznaczeniem, wydatkowaniem na cele modernizacyjne na nieruchomości, mimo że, jak twierdzono, na taki właśnie cel owe środki zostały przeznaczone. Na ocenę podnoszonej darowizny wpływa też to, że przedmiotowa darowizna nie została zgłoszona do urzędu skarbowego celem jej opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn, pomimo że na stronach tej czynności ciążył obowiązek podatkowy z tego tytułu. W świetle przedstawionych powyżej okoliczności, trafnie organy podatkowe wskazały, iż przy ocenie zgromadzonych dowodów nie można również pominąć faktu, iż w 1996 r. to matka skarżącego – U.B. potrzebowała wsparcia finansowego na ochronę zdrowia, i to właśnie skarżący takiej pomocy w wysokości 1.500 zł jej udzielił, o czym świadczy odliczenie od dochodu darowizny na jej rzecz wykazane w rocznym zeznaniu podatkowym małżonków B. za 1996 r. Przyjęcie od syna pomocy finansowej w niewielkiej wysokości, bo kwota ta stanowiła zaledwie 20% jego dochodu, w sytuacji gdy "potrzebująca" rzekomo była w posiadaniu oszczędności 150.000 zł, które przechowywała w formie gotówkowej w domu, zdaniem Sądu, jest co najmniej nieracjonalne i całkowicie pozbawione logiki. W ocenie Sądu, na podstawie analizy całokształtu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, organ prawidłowo uznał, że strona skarżąca w żaden materialny i wiarygodny sposób nie udowodniła, że w 2001 r. dysponowała kwotą w wysokości 150.000 zł w całości otrzymaną od matki tytułem darowizny, która mogła stanowić źródło finansowania wydatków małżonków B. w kontrolowanym okresie. Nie ulega więc wątpliwości Sądu, iż wydatki jakie poczynili małżonkowie K. i T.B. w 2001 r. znacznie przekroczyły ich dochody ze źródeł ujawnionych i opodatkowanych, jak i wolnych od opodatkowania. Sąd nie uznał także podniesionego przez pełnomocnika skarżącej na rozprawie 21 maja 2008 r. zarzutu konieczności zastosowania w tej sprawie regulacji z art. 6 ust. 4 i art. 15 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Regulację ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn, należy zastosować gdy wystąpił przedmiot opodatkowania nią regulowany, w tym przypadku darowizna. W sprawie organy udowodniły, że strona nie wykazała jej istnienia a samo oświadczenie, czy nawet zgłoszenie jej do opodatkowania nie skutkuje automatycznym przyjęciem, że darowizna istniała. Jak z powyższego wynika, organy podatkowe prowadząc postępowanie w przedmiocie ustalenia skarżącej T.B. zryczałtowanego podatku dochodowego za 2001 r. nie naruszyły przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. nr 153, poz. 1270), również zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem prawa materialnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.) Nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Sędzia WSA Sędzia WSA Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko Dariusz Skupień Joanna Wierchowicz