I SA/Go 1141/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Asesor WSA Barbara Rennert (spr.) Protokolant Asystent sędziego Aleksandra Kosiecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi J.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej . z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. W dniu 27 listopada 2007 r. J.B. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2007 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...], określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2005 w kwocie 2.717 zł. Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny: W dniach [...] listopada 2006 r. – [...] grudnia 2006 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego przeprowadził wobec skarżącego kontrolę w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 r. Kontrola ustaliła, iż skarżący w zeznaniu podatkowym za 2005 r. wykazał przychód z działalności gospodarczej w kwocie 300.331,77 zł, koszty uzyskania przychodu w wysokości 304.924,13 zł, a tym samym stratę z działalności gospodarczej w wysokości 4.592,36 zł. W trakcie kontroli skarżący przedłożył oświadczenie żony T.B. z dnia [...] lipca 2004 r., z którego wynika, iż budynek stolarni oraz teren, na którym się on znajduje użycza ona nieodpłatnie mężowi na podstawie art. 14 ust. 2 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W aktach administracyjnych znajduje się faktura nr [...] z dnia [...] września 2005 r. wystawiona przez Przedsiębiorstwo Wielobranżowe M.T. opiewająca na kwotę 5.500 zł netto (6.710 zł brutto) za roboty ziemne – profilowanie terenu. Z protokołu pokontrolnego z dnia [...] grudnia 2006 r. wynika, iż skarżący w 2005r. prowadził działalność gospodarczą pod nazwą – B.J.A. "T", zajmując się usługami stolarskimi – produkcją wyrobów z drewna. Kontrolujący stwierdzili szereg uchybień. Nieprawidłowości polegały na niezgodności księgowań w podatkowej księdze z dowodami źródłowymi: na podstawie faktury nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. opiewającej na kwotę 2.940 EURO zaksięgowano kwotę 2.940 zł; nie zaksięgowano składek własnych kontrolowanego. Stwierdzono także nieprawidłowości w ustalaniu wartości początkowej środków trwałych zapisanych w ewidencji pod pozycjami od 1 do 7, jak również pominięcia w księdze przychodów i rozchodów sprzedaży samochodu [...]. Wskazano na błędy w księgowaniu kwot tytułem odpisów amortyzacyjnych dotyczących maszyny [...] i samochodu [...]. Nadto kontrola wykazała, iż skarżący ponosił wydatki, których charakter wskazuje na związek z pracami inwestycyjnymi, a tymczasem obciążono nimi koszty działalności kontrolowanego. Między innymi skarżący dokonał utwardzenia placu manewrowego pod samochody ciężarowe, dokumentując wydatek na ten cel fakturą z dnia [...] września 2005 r. wystawioną przez M.T. na kwotę 5.500 zł. Kontrolujący w dniu [...] grudnia 2006 r. przeprowadzili oględziny miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, stwierdzając m. in., iż teren posesji w okolicy bramy wjazdowej jest częściowo podniesiony i utwardzony przez nasypanie żużla. Widoczna jest także różnica poziomów. Po zakończeniu kontroli organ uznał księgę przychodów i rozchodów prowadzoną przez skarżącego za nierzetelną z uwagi na zaniżenie przychodu ze sprzedaży (zaksięgowanie kwoty 2.940 zł na podstawie faktury opiewającej na 2.940 EURO i brak zaksięgowania kwoty uzyskanej ze sprzedaży [...]) oraz za nierzetelną uznał ewidencję środków trwałych z uwagi na pominięcie w niej środka trwałego w postaci inwestycji w obcym środku trwałym – stolarni i placu wokół stolarni. W dniu [...] grudnia 2006 r. skarżący złożył zastrzeżenia do powyższego protokołu, wskazując m. in., iż organ kontrolny pomieszał pojęcia inwestycji i remontu, nie zadając sobie trudu wyjaśnienia do czego służyły w jego działalności zakupione różnego rodzaju materiały. Podniósł, iż faktura z [...] września 2005 r. dotyczy robót ziemnych naprawczych dojazdu do stolarni, gdyż przez wcześniejsze użytkowanie został on zniszczony, co uniemożliwiało dojazd samochodów ciężarowych do obiektu. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2007 r. organ I instancji wszczął wobec skarżącego postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r., a w dniu [...] marca 2007 r. zawiadomił skarżącego o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym. Natomiast postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007 r. wyznaczył mu siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie tego materiału. W dniu [...] maja 2007 r. organ podatkowy przesłuchał skarżącego w charakterze strony. Podczas przesłuchania wyjaśniano jedynie okoliczności dotyczące samochodu [...]. Następnie postanowieniem z [...] lipca 2007 r. ponownie wyznaczono skarżącemu siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego określił skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. w kwocie 2.717 zł. Z uzasadnienia decyzji wynika, iż skarżący zaniżył przychód o kwotę 8.619,49 zł tj. kwotę wynikającą w błędnego zaksięgowania faktury wystawionej na 2.940 EURO jako opiewającej na 2.940 zł oraz o kwotę 30.800 zł przez nie zaewidencjonowanie w podatkowej księdze przychodów i rozchodów sprzedaży środka trwałego jakim był samochód [...]. Nadto organ I instancji przyjął, iż skarżący zawyżył koszty uzyskania przychodu o następujące kwoty: 2.287,89 zł przez ujęcie w kosztach działalności gospodarczej składek ZUS, które nie zostały przez niego zapłacone; 10.865,75 zł przez ujęcie wydatków związanych z odbudową stolarni użyczonej nieodpłatnie przez T.B. (5.365,75 zł), wydatków (5.500 zł) związanych z utwardzeniem placu manewrowego przed budynkiem stolarni pod samochody ciężarowe (także użyczonego nieodpłatnie przez T.B.). Organ podatkowy powołał w podstawie przepis art. 16 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazując iż bez względu na fakt istnienia między małżonkami rozdzielności majątkowej nadal pozostają oni w związku małżeńskim. Powołując natomiast przepis art. 14 ust. 2 pkt 8 w/w ustawy wskazał, iż T.B. zaliczana jest o członków rodziny I grupy, w związku z czym koszty poniesione na remont użyczonej od małżonki stolarni oraz utwardzenie placu manewrowego, nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. Poza tym organ I instancji przyjął, iż skarżący zawyżył koszty prowadzenia działalności gospodarczej o kwotę 1.129,93 zł ujmując w tych kosztach fakturę, która dotyczył jego prywatnych wydatków, a także zaniżył koszty uzyskania przychodów o kwotę 21.500 zł przez nie ujęcie w kosztach nie zamortyzowanej części sprzedanego środka trwałego w postaci samochodu [...]. W konkluzji organ I instancji nie uznał podatkowej księgi przychodów i rozchodów za dowód tego co wynika z jej zapisów w części dotyczącej wyszczególnionych wyżej nieprawidłowości w zakresie kosztów uzyskania przychodów. Powyższą decyzję doręczono skarżącemu w dniu 3 sierpnia 2007 r., który w dniu 13 sierpnia 2007 r. złożył od niej odwołanie, zarzucając w nim organowi I instancji, iż nietrafnie i całkowicie bezzasadnie powołał się w zaskarżonej decyzji na przepis art. 16 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Skarżący wskazał, iż nie naruszył tego przepisu, a kontrolujący początkowo uważał, że jest to inwestycja, która powinna podlegać amortyzacji. W decyzji natomiast zmieniono zdanie powołując się na przepis art. 16 ust. 2. Skarżący wskazał, iż nie dokonywał żadnych inwestycji lecz robił potrzebne naprawy. Wykonany przez niego podjazd nie był inwestycją, a wydatek był zasadny gdyż inaczej żaden odbiorca nie mógłby podjechać dużym samochodem. Po kilku wizytach TIR-ów podjazd musiał być naprawiany, tzn. przywracany do stanu pierwotnego. Decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, powołując w jej podstawie prawnej m. in. przepisy art. 9 ust. 1 i 2, art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 14 ust. 1a, 2 pkt 1 lit. a, pkt 8, art. 22 ust. 1, art. 23 ust. 1 pkt 55a, art. 24 ust. 2, art. 27b ust. 1 i art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż w przypadku wykorzystywania w prowadzonej działalności gospodarczej obcych składników majątku w oparciu o stosowną umowę podatnik może ponosić wydatki związane z przystosowaniem obcych środków trwałych do potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Jeżeli są to wydatki o charakterze remontowym będą one stanowić koszt uzyskania przychodów . Mogą one zostać także zaliczone do inwestycji w obcych środkach trwałych i podlegać amortyzacji. Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 1c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wydatki na remont mogą być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów pod warunkiem, że efektem wykonania prac nie jest zwiększenie wartości technicznej, użytkowej a w konsekwencji – wartości początkowej środka trwałego, stanowiącej podstawę naliczenia odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 22g ust. 17 ustawy. Ustawa o podatku dochodowym nie wyjaśnia pojęcia "inwestycje". Powołując się na przepisy ustawy o rachunkowości organ odwoławczy wyjaśnił, iż inwestycje w obcych środkach trwałych to działanie podatnika odnoszące się do nie stanowiącego jego własności środka trwałego polegające na jego przebudowie, rozbudowie, adaptacji lub modernizacji. Natomiast zgodnie z przepisami ustawy – Prawo budowlane remont to wykonanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Istotą remontu jest przywrócenie (odtworzenie pierwotnego) stanu technicznego środka trwałego, niezmieniające jego charakteru i funkcji, następujące w trakcie eksploatacji środka trwałego i wynikające z tej eksploatacji. W dniu przejęcia stolarni nadawała się ona do częściowej odbudowy po pożarze, a skarżący nie mógł w tym czasie prowadzić w niej działalności, wydatki na tę odbudowę nie mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Kwota wydatków na inwestycję w obcym środku trwałym w związku z odbudową stolarni, w dniu przyjęcia środka trwałego do używania, stanowić będzie wartość początkową środka podlegającą amortyzacji. Organ odwoławczy podniósł także, iż art. 16 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ wydatki poniesione przez skarżącego należy zaliczyć jako inwestycję w obcym środku trwałym i w dniu przyjęcia tego środka do używania będą stanowić wartość początkową środka podlegającą amortyzacji. W tym kontekście Dyrektor uznał uzasadnienie decyzji organu I instancji za błędne. Nadto organ odwoławczy wskazał, iż amortyzacji podlegają m. in. budynki. W skład budynku jako pojedynczego obiektu inwentarzowego wlicza się także tzw. "obiekty pomocnicze" obsługujące dany budynek m. in. dojazdy, podwórka, place. W tej sytuacji organ odwoławczy stwierdził, iż wykonane na podjeździe prace mają charakter inwestycji. Wykonanie utwardzenia terenu oraz podjazdu miało na celu przygotowanie do prowadzenia działalności, gdyż bez tych zabiegów podatnik nie mógłby korzystać z placu. Organ stwierdził, iż wydatki związane z profilowaniem terenu i wykonaniem podjazdu należy zaliczyć jako inwestycję w obcym środku trwałym i w dniu przyjęcia tego środka do używania będą stanowić wartość początkową środka podlegającą amortyzacji. Podatnik będzie mógł odliczyć wydatki na stolarnię i podjazd przez amortyzację w sytuacji, gdy wprowadzi je do ewidencji środków trwałych jako inwestycje w obcym środku trwałym. Decyzję Dyrektora Izby Skarbowej skarżący otrzymał w dniu 30 października 2007 r., a w dniu 27 listopada 2007 r. zaskarżył ją do tut. Sądu, kwestionując wydatki związane z remontami podjazdu. Podniósł, iż w trakcie postępowania kwalifikacja tych wydatków ciągle się zmieniała, a organ podatkowy nie wyjaśnił, że kwestionowana faktura obejmowała nie jednorazową czynność lecz kilkukrotne remonty podjazdu. Przypomniał także błędne powołanie się przez organ I instancji na przepis art. 16 ust. 2. Wskazał również, iż organy podatkowe zawiadamiały go o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, a on chciałby przedstawić świadków na poparcie swoich twierdzeń. Zaznaczył jednak, iż nie kwestionuje oczywistych swoich uchybień, ale zaskarżona decyzja ma wady prawne i nie odzwierciedla stanu faktycznego. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, wskazując, iż w złożonym odwołaniu skarżący nie podnosił, aby prace związane z podjazdem miały charakter powtarzalny, a z faktury można domniemywać, iż jest to usługa jednorazowa. Nadto skarżący przez całe postępowanie nie składał żadnych wniosków dowodowych. Sąd zważył: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Sąd bada zgodność z prawem obowiązującym w dniu podjęcia zaskarżonej decyzji. Nadto, zgodnie z przepisem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy te sprawując kontrolę działalności administracji publicznej stosują środki określone ustawą. Środki te określone zostały przez przepisy art. 145 do art. 150 cyt. wyżej ustawy. Skarga okazała się zasadna, choć Sąd nie podzielił wszystkich zawartych w niej zarzutów. W skardze zakwestionowano przede wszystkim przyjęcie przez organ odwoławczy, iż wydatki na prace wykonane na podjeździe to inwestycja w obcym środku trwałym. Rozpoznawana przez organy podatkowe obu instancji sprawa dotyczyła podatku dochodowego prowadzącego działalność gospodarczą skarżącego za 2005r., a u jej podstaw legły przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r., Nr 90, poz. 416 ze zm.) – w brzmieniu obowiązującym w 2005 r. Rozpoznając sprawę organ odwoławczy, w oparciu o tę ustawę, jak i przepisy ustawy o rachunkowości oraz ustawy – Prawo budowlane, szczegółowo i precyzyjnie wyjaśnił czym jest inwestycja w obcym środku trwałym, a co jest remontem, którego koszty mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Z rozważaniami tymi należy się zgodzić, jednakże to nie przesądza jeszcze o prawidłowości zakwalifikowania poczynionych przez skarżącego wydatków związanych z podjazdem jako inwestycji w obcym środku trwałym. W tym miejscu należy podnieść, iż cała nieruchomość, "użyczona" nieodpłatnie skarżącemu przez żonę celem prowadzenia działalności gospodarczej stanowi obcy środek trwały. Sąd podzielił pogląd organu odwoławczego, iż poniesione na odbudowę stolarni wydatki stanowią, zgodnie z art. 22a ust. 2 pkt 1 cyt. wyżej ustawy, inwestycję w obcym środku trwałym. Także w skardze takie ustalenia organu odwoławczego nie są kwestionowane. Jednakże Sąd uznał zarzuty skarżącego dotyczące kwalifikowania przez organ odwoławczy poniesionych przez niego wydatków na podjazd – plac manewrowy. Zdaniem Sądu organy obu instancji nie przeprowadziły żadnego postępowania dowodowego celem ustalenia charakteru poniesionego w tym zakresie przez skarżącego wydatku, a zatem brak podstaw do uznania, iż wydatek ten to inwestycja w obcym środku trwałym. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił jedynie, że wykonane prace mają charakter inwestycji, ponieważ bez tych zabiegów skarżący nie mógłby korzystać z placu niezbędnego do odbioru wytworzonych przez niego produktów. Tak lakonicznego argumentu nie można zaakceptować, gdyż nie można wykluczyć, iż bez prowadzenia prac naprawczych będących niezbędnym remontem uszkadzanego przez auta ciężarowe placu manewrowego swoją działalność skarżący mógłby prowadzić. Dowody dotyczące placu manewrowego to dokonane w dniu [...] grudnia 2006 r. oględziny nieruchomości, wyjaśnienia skarżącego z dnia [...] grudnia 2006 r. oraz faktura z dnia [...] września 2005 r. dokumentująca wykonane prace. Z protokołu oględzin wynika jedynie, iż teren posesji w okolicy bramy wjazdowej jest częściowo podniesiony i utwardzony przez wysypanie żużla, widoczna jest różnica poziomów terenu. Faktura wystawiona przez M.T. jako nazwę usługi podaje "Roboty ziemne – profilowanie terenu". W oparciu o te dowody nie można przyjąć, iż wykonane prace zwiększają wartość techniczną i użytkową placu manewrowego, stanowią przebudowę, rozbudowę, adaptację lub modernizację tego placu. Takich ustaleń organy podatkowe nie mogły dokonać tym bardziej, iż już w wyjaśnieniach do protokołu kontroli skarżący podnosił, że w/w faktura dotyczy robót ziemnych naprawczych dojazdu do stolarni, gdyż przez wcześniejsze użytkowanie został on zniszczony, co uniemożliwiało dojazd samochodów ciężarowych do obiektu. Także w odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący wskazał, iż dokonywał tylko niezbędnych napraw, bo po kilku wizytach TIR-ów podjazd musiał być naprawiany. Zgodnie z przepisem art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Jest to zasada prawdy obiektywnej nakładająca na organy podatkowe obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a obowiązek ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności obciąża organ podatkowy. Zasada ta skonkretyzowana została w art. 187 § 1 Ordynacji podatkowe, który nakłada na organ podatkowy obowiązek zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W niniejszej sprawie Sąd stwierdził, iż oba te przepisy zostały przez organy podatkowe naruszone, ponieważ nie podjęły one wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w przedmiocie prac wykonanych na placu manewrowym. Mimo zgłaszanych przez skarżącego w toku postępowania zastrzeżeń nie został on przesłuchany na okoliczność rodzaju wykonanych prac, nie odebrano od niego nawet wyjaśnień w tym zakresie, choć dwukrotnie był wysłuchiwany – w dniach [...] listopada 2006 r. Nie przesłuchano także na tę okoliczność wystawcy faktury M.T.. Należy przy tym wskazać, iż organy podatkowe nie mogą podnosić, żę skarżący nie zgłaszał żadnych wniosków dowodowych w tym zakresie, ponieważ ustalenie charakteru wykonanych na podjeździe prac było niezbędne celem prawidłowego zakwalifikowania poniesionych na ten plac wydatków. Należy także zauważyć, iż w niniejszej sprawie organy podatkowe naruszyły także przepis art. 191 Ordynacji podatkowej, uznając za udowodnione, iż przeprowadzone na placu manewrowym prace stanowiły inwestycję w obcym środku trwałym, ponieważ z uwagi na wskazane wyżej braki w ustaleniu stanu faktycznego, na podstawie dowodów, które zostały przeprowadzone okoliczności tej za udowodnioną uznać nie mogły. Odnośnie pozostałych zarzutów skarżącego należy zauważyć, iż wskazanie przez organ I instancji błędnej podstawy prawnej decyzji (art. 16 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym) nie może przesądzać o wadliwości zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, gdyż organ ten dokonując rozstrzygnięcia dopełnił wynikającego z art. 127 Ordynacji podatkowej obowiązku ponownego merytorycznego załatwienia sprawy i wyjaśnił kwestię błędnego powołania przez organ I instancji przepisu art. 16 ust. 2. Ze skargi wynika też, iż J.B. nie zrozumiał istoty zawiadamiania go przez organy obu instancji o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, jak i wypowiedzenia się w sprawie tego materiału. O uprawnieniach takich organy podatkowe są, w myśl przepisu art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązane zawiadomić skarżącego, co w niniejszej sprawie, jak zasadnie podnosi organ odwoławczy, uczyniły. Takie właśnie zapoznanie się z materiałem dowodowym i wyznaczenie terminu do ewentualnego wypowiedzenia się w tym zakresie przez stronę, ma na celu umożliwienie tej stronie przedstawienia jeszcze wniosków dowodowych, które jej zdaniem będą zmierzały do wyjaśnienia sprawy. Skorzystanie z tych uprawnień jest wyborem strony, a w niniejszej sprawie skarżący z tej możliwości nie skorzystał. Nie zmienia to jednak faktu, iż w prowadzonym przez siebie postępowaniu organy podatkowej winny w pełni ustalić stan faktyczny (czego, jak wyżej wykazano nie uczyniły) i z obowiązku tego nie zwalniał ich brak wniosków dowodowych skarżącego. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 145 § 1 ust. 1c p.p.s.a, stwierdzając opisane wyżej naruszenia przepisów postępowania, uznał iż miały one istotny wpływ na wynik sprawy, orzekł jak w sentencji. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy obowiązkiem organu podatkowego będzie wyjaśnienie stanu faktycznego w kwestii charakteru poniesionych przez skarżącego wydatków dotyczących placu manewrowego. Taki obowiązek organu podatkowego nie pozbawia skarżącego możliwości zgłaszania wniosków dowodowych celem wyjaśnienia podnoszonych przez niego okoliczności. Jednocześnie Sąd, zobligowany przepisem art. 152 p.p.s.a. orzekł, iż zaskarżona decyzja nie może być wykonana. ( - ) Barbara Rennert ( - ) Dariusz Skupień ( - ) Jacek Niedzielski