I SA/Go 1154/07

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. - Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E.Ś. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sadowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością postanowił: odmówić przyznania prawa pomocy. Skarżący wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Żądanie takie uzasadnił brakiem środków na poniesienie kosztów postępowania. Z oświadczenia skarżącego o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, iż mieszka on razem z żoną i szesnastoletnią córką. Sam jest bezrobotny lecz nie przysługuje mu prawo do zasiłku z tego tytułu. Jego żona pracuje zawodowo i uzyskuje wynagrodzenie miesięczne w wysokości 2100 zł. W trybie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skarżącego wezwano do złożenia dodatkowych dokumentów i oświadczeń z których wynikałaby wysokość wynagrodzenia za pracę jego żony, wysokość środków posiadanych przez skarżącego i jego żonę na rachunkach bankowych oraz wysokość kosztów bieżącego utrzymania. W odpowiedzi na wezwanie skarżący przedstawił kserokopie dwóch umów majątkowych małżeńskich: o wyłączeniu w jego małżeństwie wspólności majątkowej oraz o podziale majątku wspólnego jego i żony, jak również kserokopie umowy najmu mieszkania, rachunku za korzystanie z mieszkania i rachunku za gaz. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie całkowitym przysługuje osobie fizycznej, jeżeli wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z przepisu tego wynika, że ciężar udowodnienia istnienia przesłanek prawa pomocy spoczywa na osobie, która ubiega się o jego przyznanie. By uzyskać prawo pomocy w zakresie całkowitym osoba taka musi przedstawić oświadczenia i dowody, z których niewątpliwie wynikać będzie, że sytuacja majątkowa uniemożliwia poczynienie jakichkolwiek wydatków na koszty postępowania. Z dokumentów i oświadczeń złożonych przez skarżącego nie wynika taki stan rzeczy. Nie są one bowiem wystarczające do oceny sytuacji majątkowej i zdolności płatniczych skarżącego. Skarżący nie przedstawił bowiem dowodów miarodajnie zaświadczających stan posiadania jego i żony. Te natomiast, które złożył nie pozwalają na dokonanie niezbędnych ustaleń. Należy zwrócić uwagę, iż skarżący zaniechał złożenia dokumentów z których wynikałaby wysokość dochodów jego i jego żony oraz wyciągów z rachunku bankowego pomimo wezwania w trybie art. 255 p.p.s.a. Uchylenie się od ich przedłożenia zwalniało z obowiązku prowadzenia dalszych dochodzeń (zob. post WSA w Gdańsku z 13.1.2005r. I SA/Gd 523/04 LEX 203331). Oceny tej nie zmienia eksponowane w pismach skarżącego obowiązywanie w jego małżeństwie ustroju rozdzielności majątkowej. Z art. 23 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego wynika bowiem, iż małżonkowie są zobowiązani do wzajemnej pomocy. Obejmuje ona również udzielanie współmałżonkowi pomocy w zakresie prowadzenia procesów sądowych. Obowiązku tego nie uchyla również zniesienie wspólności ustawowej pomiędzy małżonkami (zob. post. SN z 5.5.1967r. I CZ 37/67 - Mon. Praw. Zestawienie Tez 2000 r. nr 8, post. NSA z 6.10.2004r. GZ 71/04 ONSAiWSA z 2005 r. nr 1 poz. 8). Uwzględniając powyższe, należało postanowić o odmowie przyznania prawa pomocy (art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).