I SA/Go 1224/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Sędzia WSA Alina Rzepecka Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Głowacka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2012 r. sprawy ze skargi D.K. i J.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005r. oddala skargę. D. i J.K. wnieśli skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2011 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 rok. Rozstrzygnięcia organów podatkowych zapadły na podstawie następującego stanu faktycznego sprawy. D. i J.K. dnia [...] maja 2006 r. złożyli w Urzędzie Skarbowym zeznanie podatkowe za rok 2005 (PIT-36), z którego wynika, że J.K. uzyskał dochód z emerytury - renty krajowej w wysokości 39.904,92 zł oraz stratę z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości 109.768,87 zł. W dniu [...] czerwca 2007 r. małżonkowie K., w związku z ustaleniami kontroli, zawartymi w protokole kontroli nr [...] złożyli korektę w/w zeznania, w której wykazali dochód J.K. z emerytury - renty krajowej w wysokości 39.904,92 zł oraz stratę z pozarolniczej działalności gospodarczej w wysokości: 105.794,12 zł. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami w trakcie kontroli skarbowej Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] określił skarżącym zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 rok w wysokości 33.135,00 zł. Organ pierwszej instancji stwierdził, że: 1. w ramach PHU "E" Spółka jawna K. i spółka (wspólnicy: J.K., M.K., K.K. i K.O.) zawyżono koszty uzyskania przychodów o kwotę 30.680,00 zł, poprzez ujęcie w księdze rachunkowej faktury VAT nr [...] z dnia [...] stycznia 2005 r., wystawionej przez firmę T Sp. z o.o., która nie dokumentuje rzeczywistej sprzedaży i została wystawiona w celu wprowadzenia do obiegu dokumentów zawierających nieprawdziwe dane dotyczące wystawcy faktury, 2. w ramach w PHU "K" J.K., K.K. Spółka jawna (wspólnicy: J.K. i K.K.) zawyżono koszty uzyskania przychodów o kwotę 452.170,20 zł poprzez ujęcie w księgach rachunkowych niedokumentujących rzeczywistych transakcji handlowych faktur VAT wystawionych przez firmę T Sp. z o.o.: * [...] z dnia [...].03.2005 r., * [...] z dnia [...].04.2005 r., * [...] z dnia [...].04.2005 r., * [...] z dnia [...].04.2005 r., * [...] z dnia [...].04.2005 r., * [...] z dnia [...].05.2005 r. Ponadto, na podstawie przedłożonych dokumentów dotyczących składek zapłaconych w 2005 r. na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne, organ podatkowy do rozliczenia podatku dochodowego przyjął składki na ubezpieczenie zdrowotne w wysokości 6.302,25 zł. W rozliczeniu podatku uwzględniono także ulgę mieszkaniową za rok 2005 w wysokości 3.694,61 zł. Na powyższą decyzję małżonkowie K. złożyli odwołanie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie jako bezprzedmiotowego lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji z uwagi na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego w istotnym zakresie, zarzucili jej naruszenie przepisów prawa podatkowego: * art. 120, 121, 122 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez działanie wbrew przepisom prawa, * art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez nie wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia w zakresie normy prawnej wyłączającej sporne wydatki z kosztów uzyskania przychodów, * art. 187 i 191 Ordynacji podatkowej poprzez wadliwe i niepełne zebranie materiału dowodowego i nie wyjaśnienie istoty sprawy z zakresie dokonania spornych transakcji, * art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych poprzez nieuzasadnione zaniżenie kosztów podatkowych w spółkach PHU "E" sp.j. K. i Spółka oraz PHU "K" J.K., K.K. sp. j. w formie nieuwzględnienia wydatków poniesionych na zakup paliwa od firm TR Sp. z.o.o. i T Sp. z.o.o.. W uzasadnieniu wskazali, że zaskarżona decyzja jest wadliwa i została wydana w oparciu o niepełnym materiał dowodowy. Zarzucili organowi, że "w sposób szablonowy posłużył się argumentacją zaczerpniętą z rozstrzygnięć wydanych wobec podmiotów w zbliżonej sytuacji faktycznej", powielił wnioski zebrane w toku innych postępowań, przedkładając "prawdę formalną" nad "materialną" co w konsekwencji doprowadziło do wadliwych ustaleń w kwestii "nieprawidłowości" w zakresie kosztów uzyskania przychodów powstałych w związku z działalnością w PHU "E" i PHU "K". Za bezsporny w sprawie wskazali fakt, że spółki "TR" i "T" legalnie funkcjonowały w kontrolowanym czasie w obrocie prawnym i dokonywały rzeczywistych transakcji na rynku hurtowego obrotu paliw. Odbiorcy odebrali paliwo i dokonali rozliczeń, dokonali czynności sprawdzających wiarygodność kontrahentów, tj. koncesje, KRS, NIP, jakość paliwa, w związku z powyższym, brak jest materiału dowodowego, który pozwalałby organowi na niezaliczenie spornych faktur do kosztów uzyskania przychodów. Nie jest przy tym zrozumiałe przyjęcie przez organ, iż sporne faktury nie dokumentują czynności, które zostały dokonane, skoro z ich realizacją związane są niekwestionowane dostawy. Dodatkowo zarzucili organowi, że dał wiarę zeznaniom Prezesa Zarządu spółki "TR" T.L. kwestionując jednocześnie stanowisko strony oraz innych świadków. W ich ocenie, organ nie wyjaśnił ponadto kluczowych dla sprawy wątpliwości wynikających z zeznań L., w szczególności w jaki sposób sporne faktury znalazły się w dokumentacji księgowej spółki "TR", skoro T.L. ich nie wystawił, za co odbiorcy dokonywali przelewu środków na rachunek spółki "TR" oraz w jaki sposób znalazły się w dokumentacji księgowej spółki dowody przyjęcia gotówki (zaliczki) za sporne transakcje skoro ich nie zawarto. Zatem, w toku postępowania, organ winien był przeprowadzić kontrolę dokumentacji księgowej spółki "TR" na okoliczność źródeł dostaw paliwa w roku 2004 i 2005 oraz stanów magazynowych nabytego wcześniej paliwa na koniec 2004 r. oraz przesłuchać w charakterze świadka Z.B. na okoliczność, czy sporne w sprawie transakcje były realizowane, jak również wyjaśnić jaka rolę w tych transakcjach pełniła spółka T. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] października 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W motywach rozstrzygnięcia podkreślił, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia wskazanych przez skarżących przepisów prawa procesowego; postępowanie było prowadzone prawidłowo, z zachowaniem zasad określonych w Ordynacji podatkowej, a ustalenia organu dokonane w oparciu o wyczerpująco zgromadzony materiał dowodowy - trafne. W ocenie organu odwoławczego, Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej bezsprzecznie wykazał, że firmy "TR" i "T" nie prowadziły rzeczywistej działalności gospodarczej (tylko były zarejestrowane w urzędach skarbowych), a co za tym idzie zasadnie uznał, że faktury przez nie wystawione nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Jak trafnie przy tym podkreślił, nie każdy wydatek poniesiony przez podatnika stanowić będzie koszt uzyskania przychodu; aby wydatek mógł być zaliczony do kosztów podatkowych konieczne jest nie tylko zaistnienie konkretnego zdarzenia gospodarczego polegającego na zakupie towaru, ale przede wszystkim jego odpowiednie udokumentowanie. Faktura nie odzwierciedlająca rzeczywistości gospodarczej nie jest dokumentem, który pozwala zweryfikować związek wydatku z przychodem. W skardze, będącej powtórzeniem zarzutów i argumentacji podnoszonych na etapie postępowania odwoławczego, skarżący wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, a także o zasądzenie od strony przeciwnej na ich rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych. Odpowiadając na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało oddalić, jako nie mającą usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustrojów sądów powszechnych (Dz. U nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość miedzy organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i miedzy tymi organami a organami administracji rządowej ( § 1). Kontrola, o której mowa sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( § 2 ). Oznacza to, że w badaniu w postępowaniu sądowo-administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Dodać również należy, że stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwaną dalej P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z przepisu tego wynika, że niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze sąd z urzędu bada, czy nie nastąpiło naruszenie prawa materialnego lub procesowego skutkujące koniecznością usunięcia zaskarżonego aktu z obrotu przez jego uchylenie lub stwierdzenie nieważności. Dokonana w tak zakreślonych granicach kontrola zaskarżonej decyzji wskazuje, że jest ona zgodna z prawem. Niezasadne okazały się, podniesione w skardze, zarzuty naruszenia przepisów art. 120, 121, 122 i art. 187 i 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej (Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm.). Podkreślić należy, że w toku postępowania organy podatkowe zebrały bardzo obszerny materiał dowodowy. Materiał ten został poddany wszechstronnej analizie i ocenie. Wnioski wyprowadzone z tej oceny uznać należy za spójne i logiczne. Dokonana przez organy podatkowe ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie naruszyła zasady swobodnej jego oceny, wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom wiarygodności odmówił. Spełnia więc kryteria określone w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Całkowicie niezrozumiały i niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 187 i 191 Ordynacji podatkowej, poprzez wadliwe zebranie materiału dowodowego i nie wyjaśnienie istoty sprawy w zakresie faktu zapłaty podatku akcyzowego na wcześniejszym etapie obrotu oraz ustalenia ewentualnej podstawy opodatkowania. Podkreślić należy, że przedmiotem postępowania organów podatkowych był podatek dochodowy od osób fizycznych i kosztów z tym podatkiem związanych, a nie podatek akcyzowy. Za niezasadny uznać również należało naruszenia art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez nie wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia w szczególności normy prawnej wyłączającej sporne wydatki z kosztów uzyskania przychodów. Zauważyć należy, że w zaskarżonej decyzji organ II instancji w sentencji powołał się m. in. na art. 22 ust. 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przepis ten określa ogólną definicję kosztów uzyskania przychodów. Ponadto w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przywołał treść tego przepisu, a także uzasadnił dlaczego sporne wydatki nie mogą stanowić kosztu uzyskania przychodów. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 ww. ustawy. Natomiast zaliczenie konkretnego wydatku do kosztów uzyskania przychodów uzależnione jest od powiązania określonego wydatku z działalnością podatnika, istnienia bezpośredniego lub nawet tylko potencjalnego związku przyczynowego między wydatkiem, a uzyskanym przychodem oraz właściwego udokumentowania tego wydatku, przy czym przesłanki te muszą być spełnione łącznie. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że skarżący nie nabył paliwa od firm TR i T, gdyż firmy te nie prowadziły rzeczywistej działalności gospodarczej, były tylko: zarejestrowane w urzędach skarbowych. Trafnie wskazały organy podatkowe, że potwierdzeniem powyższej konstatacji jest m. in. treść aktu oskarżenia z dnia [...] marca 2007 r. przeciwko T.L., G.M., A.S., M.K.i innym. Z uzasadnienia ww. aktu wynika, że M.K. polecił T.L. i G.M. nabycie udziałów lub założenie firm TR i M w celu upozorowania legalnego obrotu gospodarczego polegającego na handlu produktami ropopochodnymi i zatajenia przedmiotu i rozmiaru prowadzonej działalności, wystawianie przez ww. osoby dokumentów poświadczających nieprawdę, co do okoliczności transakcji, posługiwania się takimi dokumentami w trakcie dokonywania poszczególnych transakcji. Prowadzenia bieżącej obsługi kont bankowych, poprzez wystawianie dokumentów bankowych, a także dokonywanie przelewów na rachunki innych podmiotów gospodarczych oraz wpłat i wypłat gotówkowych. Śledztwo wykazało, że jesienią 2004 r. M.K. polecił P.G. znaleźć osobę, która jako figurant nabyłaby udziały w spółce z o.o. zajmującej się obrotem paliwami ciekłymi. W ten sposób [...] listopada T.L. nabył udziały w spółce z o. o. TR. Podmiot ten posiadał koncesję na obrót paliwami. Z aktu oskarżenia wynika, że to M.K. kierował wszelkimi działaniami T.L., związanymi z zawarciem umowy sprzedaży udziałów spółki, zmiany siedziby spółki na [...]. T.L. wykonywał tylko poszczególne polecenia M.K.. Obszerne uzasadnienie aktu oskarżenia wskazuje, że T.L. działał w zorganizowanej grupie przestępczej, mającej na celu wprowadzenia do obrotu paliwa nieustalonego pochodzenia. Ponadto potwierdzeniem powyższego jest prawomocny wyrok z dnia [...] maja 2010 r. Sądu Okręgowego Wydział Karny, w którym to uznano T.L. za winnego przestępstw polegających, m.in. "na zalegalizowaniu środków płatniczych pochodzących z popełnienia czynów zabronionych ukierunkowanych na przestępne uzyskiwanie dochodów z obrotu paliwem nieustalonej jakości, składzie i pochodzeniu, a także udziale w zorganizowanej grupie mającej na celu popełnianie przestępstw przeciwko mieniu i dokumentom oraz przestępstw skarbowych". Z treści wyroku wynika, że "T.L. w okresie od [...].11.2004 r. do [...].01.2005 r., w [...], działając w krótkich odstępstwach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, w ramach zorganizowanej grupy mającej na celu popełnienie przestępstw przeciwko mieniu i dokumentom oraz przestępstw skarbowych, wg przyjętego i zaakceptowanego podziału ról i zadań przy realizacji poszczególnych przestępczych przedsięwzięć, pod kierownictwem M.K. oraz wspólnie i w porozumieniu z P.G. oraz osobami o nieustalonej tożsamości, co do których wyłączono materiał do odrębnego prowadzenia, w celu zatajenia prowadzenia działalności na rachunek tych osób oraz rzeczywistych rozmiarów tej działalności, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, nabył udziały w Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością TR i objął w niej funkcję prezesa zarządu, a następnie wystawiał szereg dokumentów mających znaczenie prawne, stwierdzających nierzeczywisty stan faktyczny, w tym kwity fiskalne i faktury VAT w zakresie obrotu olejem napędowym wskazujące, że od naliczonej ceny za sprzedany towar uiszczony został podatek akcyzowy, podczas gdy w rzeczywistości takie świadczenie podatkowe nie było odprowadzane, oraz złożył podpisy na dokumentach, pozorując prowadzenie działalności gospodarczej przez tę firmę, a .następnie udostępniając takie dokumenty innym osobom, pomógł im w ten sposób w narażeniu Skarbu Państwa na uszczuplenie podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego". Podkreślić również należy, że organy podatkowe oparły swoje ustalenia również na zeznaniach i wyjaśnieniach wspólników spółki "E": J.K. i M.K., dotyczących okoliczności związanych z przeprowadzoną transakcją zakupu paliwa od firmy TR. J.K. wyjaśnił, że nie miał wiedzy na temat spółki TR i nie znał adresu prowadzenia jej działalności, nie znał zarządu spółki i osób w niej zatrudnionych, a w 2005 r. zajmował się tylko paliwem na swojej stacji w Rosinie, natomiast sprawdzaniem paliwa zajmował się osobiście M.K.. J.K. nie miał wątpliwości, że transakcja zakupu oleju napędowego potwierdzona fakturą wystawioną przez firmę TR została zrealizowana. M.K. zeznał, że również nie znał osobiście właściciela firmy TR, nigdy osobiście nie był w siedzibie firmy i nie wie gdzie ona się znajduje. Współpraca została nawiązana z przedstawicielem firmy TR, którego nazwiska nie pamięta, a powodem rozpoczęcia współpracy była atrakcyjna cena zakupu oleju napędowego. Kolejnym dowodem potwierdzającym fakt, że firma TR nie zajmowała się obrotem paliwa w badanym okresie jest protokół przesłuchania G.M. z Prokuratury Okręgowej, z którego wynika, że T.L. miał powiązania przy sprzedaży paliw z G.M., właścicielem firmy M. Z zeznań G.M. wynika, że firma M w 2005r. nie prowadziła działalności gospodarczej, a sam G.M. zajmował się rozsyłaniem faktur w kopertach otrzymanych od wspólników, nigdy nie zajmował się sprzedażą paliwa, a jedynie za niewielkie wynagrodzenie podpisywał faktury i przesyłał koperty z fakturami, których nawet nie otwierał cyt "Chcę powiedzieć, że ja nie mam żadnej dokumentacji tej firmy. Wszystkie przesyłki wysyłałem dalej, nie prowadziłem żadnej dokumentacji księgowej, ani żadnej innej, a także za wyjątkiem tego pierwszego pobytu w Urzędzie Skarbowym nie wypełniałem żadnych deklaracji podatkowych, czy też innych z tym związanym pism". Nadto w materiałach dowodowych postępowania znajduje się protokół przesłuchania w charakterze świadka T.W. z [...] czerwca 2011r., która zeznała, że odebrała fakturę nr [...] z [...].01.2005 r. wystawioną przez TR na rzecz spółki "E", co potwierdziła swoim podpisem i pieczątką. Przed dokonaniem zakupu paliwa nie sprawdzała firmy TR w żadnych urzędach, jedynie widziała wyciąg z KRS, Nie uczestniczyła osobiście w dostawie paliwa. Zeznała, że widziała z okna biura dostawę paliwa na stacji paliw w [...]. Paliwo było dostarczone cysterną na której nie było żadnych specjalnych oznaczeń. Odebrała przedmiotowe faktury przesłane faxem, po kilku dniach przyszły pocztą oryginały i po uzgodnieniu z właścicielem podpisała i odesłała na wskazany adres kopie ww. faktur. Płatnościami zajmował się właściciel spółki. Zeznania T.W. nie potwierdzają tego, że spółka TR dostarczyła paliwo wyszczególnione na fakturach. Wynika z nich, że do spółki "E" zostało dostarczone paliwo cysterną bez oznakowań, z czego organy podatkowe zasadnie wysnuły wniosek, iż było to paliwo niewiadomego pochodzenia. Wszystkie wskazane okoliczności przemawiają za zasadnością stanowiska organów podatkowych, iż wystawiona przez firmę TR nie obrazuje rzeczywistego zdarzenia gospodarczego. Również faktury VAT wystawione przez spółkę T nie dokumentują rzeczywistych operacji gospodarczych. Potwierdzeniem tego stanu rzeczy jest, m.in. protokół przesłuchania z dnia [...] maja 2007 r. w charakterze strony J.K., który zeznał, że nie posiadał wiedzy na temat spółki T, nie znał jej wspólników oraz adresu, nie podpisywał również żadnej umowy z ww. firmą, a transakcję zakupu oleju napędowego od firmy T przeprowadził M.K. ze swoją żoną wspólniczką PHU "K". J.K. potwierdził, że olej napędowy wynikający z faktur wystawionych przez spółkę T faktycznie został dostarczony, a spółka "K" poniosła z tego tytułu koszty. W związku z tym, że J.K. zeznał, iż transakcje z T przeprowadził M.K. wraz ze swoją żoną do akt postępowania organy podatkowe przyjęły wyciąg z protokołu przesłuchania M.K. z dnia [...] stycznia 2009 r., który jest również wspólnikiem spółki PHU "O" O.K., w której także w 2005 r. dokonywane były transakcje ze spółką T. Z wyciągu protokołu wynika, że M.K. nie znał P.F., widniejącego na fakturach jako Prezes Zarządu. M.K. zeznał również, że współpracą z firmą T polegała na tym, iż przedstawiciel firmy proponował zakup paliwa, nie istotne natomiast było, od jakiego dostawcy ono pochodzi, lecz najważniejsza była jakość paliwa, cena i termin płatności. Spółka "K" zapłaciła należności wynikające z ww. faktur tego samego dnia lub dnia następnego, co data wystawienia dokumentów. Zatem argument, że powodem zakupu paliwa i przyjęcia oferty od firmy T był m.in. atrakcyjny termin płatności nie jest wiarygodny. Odnosząc się do zarzutu nie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania Z.B. zauważyć należy, że w odwołaniu od decyzji I instancji brak jest - wbrew twierdzeniom zawartym w skardze - wniosku dowodowego w tym zakresie. Ponadto w odniesieniu do zarzutu nie włączenia do akt niniejszej sprawy protokołu przesłuchania Z.B. przeprowadzonego w postępowaniu prowadzonym wobec Państwa O., zauważyć należy, że Państwo O. nie byli wspólnikami spółki "K", zatem przesłuchanie Z.B. nie dotyczyło współpracy firmy T ze spółką "K". Nadto dowód z przesłuchania Z.B. na okoliczność współpracy firmy T ze spółką "K" w postępowaniu odwoławczym prowadzonym wobec Państwa K. nie doszedł do skutku. W aktach administracyjnych postępowania znajduje się akt oskarżenia m.in. przeciwko Z.B. z [...] grudnia 2008 r., w którym szczegółowo zostały opisane transakcje dokonywane ze spółką T. Z ww. aktu oskarżenia wynika, że w dniu [...] stycznia 2005 r. Z.B. podając się za P.F. kupił od R.K.udziały w spółce "T" sp. z o.o. Posługując się podrobionym dowodem osobistym P.F., wprowadził w błąd notariusza co do swojej tożsamości i w ten sposób uzyskał poświadczenie nieprawdy w postaci notarialnego potwierdzenia podpisu złożonego jako "P.F.". Z ustaleń prokuratury wynika, że głównym celem Z.B. związanych z zakupem wielu spółek, m in. T, było wystawianie dokumentacji dotyczącej działalności handlowej z innymi podmiotami. Część dokumentowanego obrotu była całkowicie fikcyjna, w ślad za fakturą nie szedł towar. W innych przypadkach, część kontrahentów była wprowadzana w błąd w zakresie tożsamości sprzedawcy. Towar był dostarczany, lecz dokonywał tego inny podmiot niż wymieniony w fakturach. Z aktu oskarżenia wynika również, że zadaniem Z.B. było kupowanie udziałów w spółkach, tworzenie pod cudzym nazwiskiem fikcyjnej dokumentacji handlowej i pomoc innym podmiotom w zbywaniu na terenie kraju nielegalnego uzyskanego paliwa - głównie oleju napędowego. Konto na które została dokonana wpłata należało do firmy "A" D.Z.. Wg aktu oskarżenia spółka T rzekomo [...] stycznia 2005 r. podpisała "umowę forfaitingową" z firmą "A". Z.D. udostępniał osobom związanym z obrotem nielegalnym paliwem posiadane konto bankowe swojej firmy, na które wpływały należności z handlu paliwami fakturowanymi przez spółkę "T".W toku śledztwa ustalono, że działalność Z.D. miała na celu ukrycie przestępczego źródła pochodzenia pieniędzy z obrotu paliwami tzw. "pranie" pieniędzy. Powyższe okoliczności uzasadniają stanowisko organów podatkowych, iż faktury wystawione przez firmę T nie przedstawiają wiarygodnych zdarzeń gospodarczych. Stosownie do art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Zarówno fakt poniesienia wydatków, jak i cel poniesienia wydatku winien być wykazany. Wskazać należy, że faktura nie jest dowodem na okoliczność, iż wydatek został poniesiony, a towar w rzeczywistości nabyty. Faktura jest wyłącznie dowodem księgowym, który jest podstawą księgowania w dokumentacji podatkowej, pod warunkiem, że dane wynikające z jej treści są prawdziwe. W przedmiotowej sprawie treść faktur dotyczących firm TR i T została skutecznie podważona, a skarżący nie przedstawił dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Podkreślić również należy, że organy podatkowe nie kwestionowały faktu nabycia przez skarżącego paliwa pochodzącego z nieustalonego źródła. Kwestionowały natomiast to, że nabył on olej napędowy od podmiotów wskazanych na spornych fakturach. Z tych też przyczyn oraz na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę. /-/ J. Niedzielski /-/ S. Kowalczyk /-/ A. Rzepecka