I SA/Go 13/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Skowrońska –Pastuszko Sędzia WSA Barbara Rennert (spr.) Protokolant referent stażysta Anna Szymczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2009 r. sprawy ze skargi TF S.A. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie podatku od towarów i usług za październik 1995 r. oddala skargę. I SA/Go 13/09 UZASAD N l EN l E W dniu [...] grudnia 2008 r. TF S.A. złożyło skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] września 2008 r. nr [...] (wydaną po wznowieniu postępowania w sprawie podatku od towarów i usług za październik 1995 r.), którą to decyzją organ l instancji uchylił częściowo decyzję ostateczną Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2000 r. nr [...] oraz decyzję Urzędu Skarbowego z dnia [...] września 2000 r. nr [...] i orzekł brak podstaw do określenia w przedmiotowej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej odsetek od zaległości podatkowej związanej z zobowiązaniem podatkowym powstałym na podstawie art. 33 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym za okres od [...] sierpnia 2000 r. do [...] września 2000 r. Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny: Decyzją z dnia [...] września 2000 r. nr [...] Urząd Skarbowy określił skarżącej w podatku od towarów i usług za październik 1995 r. prawidłową kwotę zwrotu różnicy podatku w wysokości 1.565.965 zł, kwotę zawyżenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości 151.795 zł, zaległość podatkową w wysokości 151.795 zł wraz z odsetkami od tej zaległości, zobowiązanie podatkowe powstałe na podstawie art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w wysokości 30.477 zł oraz związaną z nim zaległość podatkową w wysokości 30.477 zł wraz z odsetkami od tej zaległości w wysokości 31.172,20 zł oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za październik 1995 r. w wysokości 45.538,50 zł. Wskutek złożonego przez skarżącą odwołania, Izba Skarbowa decyzją z dnia [...] grudnia 2000 r. nr [...] uchyliła powyższą decyzję w części dotyczącej podatku należnego w kwocie 26.400 zł związanego z otrzymaniem przez skarżącą kwoty 120.000 zł tytułem opłaty wstępnej do umowy leasingu i w związku z tym określiła w podatku od towarów i usług za październik 1995 r. prawidłową kwotę zwrotu różnicy podatku w wysokości 1.592.365 zł, kwotę zawyżenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wysokości 125.395 zł, zaległość podatkową w wysokości 125.395 zł wraz z odsetkami od tej zaległości w wysokości 123.429,30 zł na dzień [...] września 2000 r., ustalając jednocześnie dodatkowe zobowiązanie podatkowe w wysokości 37.618,50 zł. W pozostałej części utrzymała zaskarżoną decyzję w mocy. Decyzja ta została zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ale postępowanie to zostało umorzone postanowieniem z dnia 26 listopada 2002 r. wydanym w sprawie l SA/Po 240/01. W wyniku złożonego przez skarżącą wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2000 r., Minister Finansów decyzją z dnia [...] lipca 2001 r. odmówił stwierdzenia nieważności, a następnie działając jako organ odwoławczy decyzją z [...] października 2001 r. nr [...] utrzymał tę decyzję w mocy. Jednakże decyzja organu odwoławczego została uchylona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2002 r. sygn. akt III SA 2927/01, w następstwie czego Minister Finansów decyzją z [...] czerwca 2002 r. uchylił swoją decyzję z dnia [...] lipca 2001 r. i stwierdził nieważność decyzji Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2000 r. W tej sytuacji Izba Skarbowa dnia [...] sierpnia 2002 r. orzekła decyzją nr [...] ponownie w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 1995 r. Także i ta decyzja została uchylona - wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 28 grudnia 2007 r. wydanym w sprawie l SA/Po 1437/07. Jednocześnie tym samym wyrokiem Sąd uchylił decyzję Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2002 r., określając jednocześnie, że obie decyzje nie mogą być wykonane. Od wyroku tego skargę kasacyjną złożyła zarówno skarżąca, jak i Dyrektor Izby Skarbowej . Natomiast Sąd Najwyższy wyrokiem z dnia 7 listopada 2002 r. sygn. akt III RN 124/02 uchylił wyrok NSA z 13 lutego 2002 r. przekazując sprawę do ponownego rozpoznania Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a ten wyrokiem z 10 września 2003 r. wydanym w sprawie III SA 376/03 uchylił decyzję Ministra Finansów z [...] października 2001 r. Jednakże i ten wyrok został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 września 2004 r. sygn. akt FSK 640/04, a sprawa przekazana Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Sąd ten wyrokiem z 22 marca 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 2421/04 oddalił skargę na decyzję Ministra Finansów z [...] października 2001 r., a Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 16 lutego 2006 r. w sprawie l FSK 920/05 oddalił skargę kasacyjną złożoną od tego wyroku. W dniu [...] grudnia 2005 r. skarżąca wniosła do Dyrektora Izby Skarbowej o wznowienie, na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, postępowania w sprawie zakończonej m. in. decyzją nr [...]. Uzasadniając wniosek Spółka wskazała, iż zakończone w/w decyzją ostateczną postępowanie opierało się w zakresie zakupu izoterm na materiałach przekazanych przez Prokuraturę Rejonową, a zwłaszcza na zeznaniach A.F. z 1996 r., który oświadczył, że nie kupi i nie sprzedał izoterm. Dowody zebrane przez Prokuraturę są podstawą postępowania sądowego toczącego się przed Sądem Rejonowym w sprawie II K 108/04. W dniu [...] października 2000 r. A.F. przed Sądem Okręgowym zeznał, iż izotermy kupił i sprzedał a prawidłowość tej transakcji badał UKS i nie stwierdził naruszenia prawa przy jej przeprowadzeniu i rozliczeniu ze Skarbem Państwa. Tego samego dnia przed tym samym Sądem M.B. - dyrektor skarżącej oświadczył, że TF izotermy kupiło w firmie A.F. i sprzedało AM. Są to dowody nowe, które istniały w dniu wydania decyzji z [...] grudnia 2000 r., ale Izbie Skarbowej nie były znane, a ich waga ma istotny wpływ na wynik postępowania i treść decyzji. Postanowieniem z [...] stycznia 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej wznowił na powyższy wniosek postępowanie w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 1995 r. W dniu [...] października 2007 r. skarżąca wniosła do Dyrektora Izby Skarbowej o wznowienie, na podstawie art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej, postępowania w sprawie zakończonej m. in. decyzją z dnia [...] grudnia 2000 r. nr [...], uchylenie jej oraz poprzedzającej ją decyzji Urzędu Skarbowego z [...] września 2000 r. Uzasadniając wniosek skarżąca powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 października 2007 r. wydany w sprawie SK 63/06, twierdząc że decyzje, o uchylenie których wnosi, zostały oparte m. in. na treści przepisu art. 54 §1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, który okazał się niezgodny z Konstytucją. Postanowieniem z [...] listopada 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej wznowił na powyższy wniosek postępowanie w przedmiocie podatku od towarów i usług za październik 1995 r. Postanowieniem z [...] marca 2008 r. Dyrektor Izby Skarbowej połączył oba wznowione powyższymi postanowieniami postępowania. W ramach tego postępowania Naczelnik Urzędu Skarbowego pismem z [...] lipca 2008 r. przedstawił sposób wyliczenia odsetek od zaległości podatkowej w kwocie 30.477 zł za okres od [...] listopada 1995 r. do [...] października 1997 r. - 29.096,40 zł oraz za okres od [...] sierpnia 2000 r. do [...] września 2000 r. -2.075,80 zł. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] września 2008 r. nr [...] uchylił decyzję Izby Skarbowej z [...] grudnia 2000 r. w części utrzymującej w mocy decyzję Urzędu Skarbowego z dnia [...] września 2000 r. w zakresie określenia odsetek w kwocie 2.075,80 zł (od zaległości podatkowej związanej z zobowiązaniem podatkowym powstałym na podstawie art. 33 ust. 1 ustawy o VAT z 1993 r.) liczonych od [...] sierpnia 2000 r. do [...] września 2000 r., uchylił decyzję Urzędu Skarbowego z dnia [...] września 2000 r. w tym samym zakresie oraz orzekł brak podstaw do określenia w przedmiotowej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej odsetek od zaległości podatkowej związanej z zobowiązaniem podatkowym powstałym na podstawie powołanego wyżej art. 33 ust.1 za okres od [...] sierpnia 2000 r. do [...] września 2000 r. Uzasadniając decyzję organ l instancji stwierdził, że w przypadku decyzji, które stały się ostateczne przed dniem 1 stycznia 2003 r., a wobec których następnie wznowiono postępowanie, toczy się ono z zastosowaniem przepisów dotyczących wznowienia postępowania a zawartych w Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005 r. Podkreślił, że postępowanie wznowieniowe nie jest kontynuacją postępowania zwykłego i ustalił, iż w niniejszej sprawie nie zaszła przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, ponieważ wskazany przez Spółkę protokół rozprawy głównej, która odbyła się dnia [...] października 2000 r. w sprawie II K 112/98 zawierający wyjaśnienia A.P. i M.B. w zakresie transakcji dotyczących izoterm istniał w dniu wydawania decyzji z [...] grudnia 2000 r. i nie był znany organowi, który decyzję tę wydał, jednakże protokół ten nie jest istotny dla sprawy. W decyzji tej Izba Skarbowa stwierdziła, iż nie doszło do faktycznej sprzedaży przez A.F. na rzecz skarżącej nadwozi izotermicznych wykazanych w zakwestionowanych fakturach VAT i ustaleń tych nie zmienia protokół rozprawy z [...] października 2000 r. Wyjaśnienia A.F. i M.B. zawarte w tym protokole nie odnoszą się do kwestii obrotu nadwoziami jako częściami składowymi niepodzielnej rzeczy, a także nie przeczą ustaleniom poczynionym przez organy w zwykłym postępowaniu. Nadto organ l instancji stwierdził, iż niedopuszczalne jest wznowienie postępowania na podstawie nie wyliczonej w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, jak i rozszerzająca wykładnia podstaw wyliczonych w tymże przepisie, wobec czego dokonał wykładni opartej na gramatycznym brzmieniu tego przepisu oraz treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 16 października 2007 r. Zdaniem organu zwrot różnicy podatku czy też zaległość podatkowa nie są pojęciami tożsamymi z pojęciem zobowiązania podatkowego zdefiniowanego w art. 5 Ordynacji podatkowej. Kwota różnicy podatku do zwrotu na rachunek bankowy podatnika nie stanowi zobowiązania podatkowego. W rozliczeniu za październik 1995 r. skarżąca deklarowała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu na rachunek bankowy, a wydane w tej sprawie decyzje podatkowe dotyczyły m. in. określenia innej niż Spółka kwoty wielkości tej nadwyżki. W związku z tym w zakresie odsetek od zaległości podatkowej stanowiącej zawyżenie wykazanej przez Spółkę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym nie zachodzi przesłanka z art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej, gdyż wyrok Trybunału nie ma zastosowania w części decyzji dotyczącej odsetek od zaległości podatkowej powstałej w wyniku zawyżenia zwrotu różnicy podatku VAT. Organ l instancji uznał jedynie, iż zachodzi podstawa wznowienia postępowania z w/w przepisu w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego w zakresie odsetek naliczonych Spółce od kwoty 30.477 zł za okres od [...] sierpnia 2000 r. do [...] września 2000 r. Organ wziął pod uwagę ocenę prawną zawartą w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2006 r. wydanym w sprawie l FSK 920/05 a dotyczącą naliczania odsetek i stanął na stanowisku, że do odsetek określonych skarżącej od zaległości podatkowej powstałej w związku z zobowiązaniem podatkowym na podstawie art. 33 ust. 1 ustawy o VAT z 1993 r., ma zastosowanie wyrok Trybunału Konstytucyjnego, przy spełnieniu dalszych przesłanek z niego wynikających, jedynie w zakresie odsetek naliczonych Spółce od [...] stycznia 1998 r, tj. po wejściu w życie Ordynacji podatkowej. Wynika to z faktu, że wyrok Trybunału dotyczy art. 54 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, nie dotyczy natomiast § 12 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 9 stycznia 1995 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Organ l instancji stwierdził, iż do odsetek, których obowiązek zapłaty powstał przed dniem [...] stycznia 1998 r. stosuje się przepisy obowiązujące w dacie powstania tego obowiązku, gdyż jest to regulacja prawa materialnego, a skoro w Ordynacji podatkowej brak przepisów intertemporalnych, zastosowanie mają przepisy obowiązujące w dacie powstania obowiązku zapłaty odsetek za dany dzień. Wynika to wprost z wyroku wydanego w sprawie l FSK 920/05 czyli dopiero w zakresie naliczania odsetek za zwłokę za okres od 1 stycznia 1998 r. zastosowanie mają przepisy materialne Ordynacji podatkowej, w tym jej art. 54 § 1 pkt 1 w brzmieniu obowiązującym do końca 2003 r. W przedmiotowej sprawie decyzja zabezpieczająca z dnia [...] czerwca 1996 r. została wydana przed wydaniem decyzji określającej prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego za październik 1995 r., a kwota 30.477 zł zaległości podatkowej określona skarżącej w decyzji z [...] września 2000 r. została pokryta na dzień [...] grudnia 2000 r. ze środków zgromadzonych w postępowaniu zabezpieczającym. W tej sytuacji organ l instancji przyjął, iż w przedmiotowej sprawie zachodzi podstawa wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego w zakresie odsetek naliczonych skarżącej od kwoty 30.477 zł za okres od [...] sierpnia 2000 r. do [...] września 2000 r., a ponownie orzekając w sprawie organ zastosował przepisy proceduralne obowiązujące w chwili orzekania, w tym także art. 53 § 3 Ordynacji w brzmieniu obowiązującym po 1 stycznia 2003 r., a zatem w obecnie obowiązującym stanie prawnym brak jest podstaw do określenia w decyzji organu podatkowego wydanej na podstawie art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej odsetek za zwłokę za okres od [...] sierpnia 2000 r. do [...] września 2000 r. i w tym zakresie uchylono zarówno decyzję z [...] września 2000 r. oraz decyzję z [...] grudnia 2000 r. Od powyższej decyzji Spółka złożyła odwołanie żądając jej uchylenia i prawidłowego rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Decyzji zarzuciła błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, naruszenie przepisów art. 240 i art. 324 Ordynacji podatkowej, błędną wykładnię wyroku Trybunału Konstytucyjnego oraz błędne zastosowanie art. 33 ustawy o VAT. Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu l instancji, podzielając wszystkie zawarte w niej argumenty. Dodatkowo wskazał, iż przedmiotowa sprawa dotyczy wznowienia postępowania w sprawie podatku VAT za październik 1995 r., a organ ograniczony jest zakresem postępowania wznowionego i nie może w ramach tego postępowania weryfikować prawidłowości i zasadności postępowania zabezpieczającego. Odnośnie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 października 2007 r. podniósł, iż odnosi się on do zróżnicowania sytuacji podatników w świetle unormowań art. 54 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej obowiązujących przed 1 stycznia 2003 r. Natomiast dokonana przez skarżącą rozszerzająca interpretacja tego orzeczenia obejmująca swym zakresem ustawę o zobowiązaniach podatkowych jest nieprawidłowa. Nie można także uznać, iż orzeczenie to dotyczy również sytuacji, gdy decyzje określają zwrot różnicy podatku. Ani z sentencji, ani uzasadnienia wyroku nie wynika, że wykracza on poza zakres Ordynacji podatkowej. Dodatkowo organ odwoławczy stwierdził, iż w momencie wydawania decyzji ostatecznej z dnia [...] grudnia 2000 r. organowi podatkowemu znany był fakt przeprowadzenia przez Urząd Kontroli Skarbowej kontroli działalności gospodarczej A.F. oraz związane z tą kontrolą wnioski i tym samym nie można ich uznać za nowych w sprawie. Bezpodstawnie także, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej , skarżąca żądała ponownego udzielenia informacji przez Naczelnika Urzędu Skarbowego odnośnie kwestii zaliczenia zabezpieczonych kwot na poczet należności podatnika, skoro taka odpowiedź została już przez Naczelnika udzielona pisemnie [...] lutego 2008 r. Odnośnie zastosowania w decyzji z [...] grudnia 2000 r. art. 33 ustawy o VAT z 1993r., organ odwoławczy zauważył ponownie, iż przedmiotem postępowania wznowieniowego nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie czy zaszły wyjątkowe okoliczności wyszczególnione w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, przy czym wskazana przez skarżącą uchwała 7 sędziów NSA o sygn. akt FPS 2/02 nie stanowi przesłanki wznowienia postępowania określonej w tym przepisie, a nadto uchwała została podjęta po wydaniu decyzji z [...] grudnia 2000 r. Organ II instancji stwierdził także, iż w przypadku art. 240 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej (o zbadanie ewentualnego wystąpienia tej przesłanki wnosiła skarżąca) chodzi o sytuację, gdy decyzja została wydana w oparciu o rozstrzygnięcie innego organu lub sądu i rozstrzygnięcie to wchodziło w skład szeroko rozumianej podstawy prawnej. Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie w związku z decyzją Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2000 r. nie miała miejsca. Powyższa decyzja została w dniu [...] grudnia 2008 r. zaskarżona przez Spółkę. W skardze zarzucono jej: naruszenie art. 324 Ordynacji podatkowej przez niezastosowanie art. 54 Ordynacji w brzmieniu uznanym za niezgodny z Konstytucją wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego przy naliczeniu odsetek za zwłokę od zobowiązań podatkowych powstałych przed wejściem w życie Ordynacji podatkowej; naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej przez brak informacji w zaskarżonej decyzji o wysokości dokonanego zabezpieczenia z tytułu długu podatkowego za poszczególne miesiące 1995 r.; naruszenie art. 33 ustawy o VAT przez błędne zastosowanie; naruszenie art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej w związku z treścią wyroku TK przez odmowę wznowienia postępowania w sytuacji naliczenia odsetek za zwłokę od nienależnie otrzymanych zwrotów podatku oraz w sytuacji, gdy nie mogło dojść do zaliczenia środków pieniężnych przetrzymywanych przez organ podatkowy ponad 4 lata; naruszenie art. 233 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej przez niekompletne rozstrzygnięcia zawarte w sentencjach decyzji wydanych w postępowaniu wznowieniowym w l instancji; naruszenie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej w sytuacji, gdy zostały spełnione przesłanki zawarte w tym przepisie. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji ją poprzedzającej. Uzasadniając skargę Spółka wskazała za całkowicie chybiony pogląd, że w odniesieniu do odsetek od zobowiązań podatkowych, których obowiązek zapłaty powstał przed 1 stycznia 1998 r. stosuje się przepisy ustawy o zobowiązaniach podatkowych. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, zróżnicowanie położenia prawnego podatników w zależności od trybu powstawania długów podatkowych wobec Skarbu Państwa jest niedopuszczalne. Z wyroku Trybunału Konstytucyjnego wynika jednoznacznie, że każde zajęcie środków finansowych podatnika przez organ podatkowy przed wydaniem decyzji podatkowej niezależnie od trybu powstania długu podatkowego, skutkuje niedopuszczalnością naliczania odsetek za zwłokę za okres trwania zajęcia. Konsekwencją wyroku Trybunału jest, aby decyzja podatkowa dokonywała merytorycznego rozliczenia postępowania zabezpieczającego przez rozstrzygnięcie o wysokości dokonanego zabezpieczenia w kontekście faktycznej wielkości zaległości podatkowej. Skarżąca podniosła także, iż zaskarżone decyzje są sprzeczne z wyrokiem tut. Sądu wydanym w sprawie l SA/Go 785/08 wydanym w stosunku do tego samego podatnika w tym samym stanie faktycznym i prawnym. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej powielił argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] lutego 2009 r. skarżąca zmodyfikowała złożoną skargę wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu l instancji ją poprzedzającej oraz umorzenie postępowania wznowieniowego ewentualnie o uchylenie obu w/w decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, podkreślając, iż w ramach postępowania wznowieniowego strona przeciwna zobowiązana jest w pierwszej kolejności do ustalenia czy w obrocie prawnym pozostaje decyzja Izby Skarbowej z [...] grudnia 2000 r., gdyż z odpowiedzi na skargę wynika, że została ona skasowana decyzją Ministra Finansów z [...] czerwca 2002 r. i obowiązuje decyzja Izby Skarbowej z lipca i sierpnia 2002 r. Skarżąca wskazała, iż złożyła wniosek o wznowienie postępowania będąc w pełni świadoma, że decyzji z [...] grudnia 2000 r. nie ma w obrocie prawnym, a obowiązuje decyzja z lipca i sierpnia 2002 r., która jest przedmiotem postępowania przed WSA w Poznaniu. Na rozprawie, która odbyła się 17 lutego 2009 r. skarżąca, powołując się na ochronę swoich interesów, wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji ja poprzedzającej, alternatywnie zgłaszając wniosek o uchylenie tylko decyzji z [...] grudnia 2008 r. Stwierdziła, iż decyzja z 2002 r. nie została skutecznie wycofana z obrotu prawnego, ponieważ orzeczenie WSA w Poznaniu z 28 grudnia 2007 r. nie jest prawomocne. Organ odwoławczy podniósł natomiast, iż w obrocie prawnym pozostaje decyzja z [...] grudnia 2000 r. Sąd zważył: Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Nadto, zgodnie z przepisem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone ustawą. Środki te określone zostały przez przepisy art. 145 do art. 150 cyt. wyżej ustawy. Pierwszą kwestią, którą należało rozważyć w niniejszej sprawie był zgłoszony w piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2009 r. i powielony na rozprawie zarzut wydania zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej w stosunku do decyzji z [...] grudnia 2000 r., której nie ma w obrocie prawnym. Skarżąca wprost wskazała, iż wniosek o wznowienie postępowania złożyła będąc w pełni tego świadoma, jak i świadoma tego, że obowiązuje decyzja z sierpnia 2002 r., która jest przedmiotem postępowania przed WSA w Poznaniu. Należy zauważyć, iż zgodnie z przepisem art. 212 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, póz. 60 ze zm.) organ podatkowy, który wydał decyzję jest nią związany od chwili jej doręczenia, a zatem przepis ten określa moment, w którym decyzja podatkowa wchodzi do obrotu prawnego. Jest nim moment doręczenia jej stronie postępowania. Sama decyzja pozostaje w obrocie prawnym do chwili jej zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności bądź wygaśnięcia. Natomiast art. 128 Ordynacji podatkowej wprowadza zasadę trwałości decyzji podatkowej. Z chwilą doręczenia stronie decyzji organu II instancji powstaje domniemanie mocy obowiązującej decyzji ostatecznej, a więc takiej, od której nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym. Zaskarżona decyzja została wydana wskutek złożenia przez skarżącą dwóch wniosków o wznowienie postępowania - pierwszego z grudnia 2005 r. i drugiego z października 2007 r. Na podstawie każdego z tych wniosków wznowiono postępowanie w przedmiocie podatku VAT za październik 1995 r. - postanowieniami z dnia [...] stycznia 2006 r. i [...] listopada 2007 r., lecz oba wznowione postępowania Dyrektor Izby Skarbowej połączył postanowieniem z [...] marca 2008r. W tej sytuacji w chwili składania obu wniosków o wznowienie postępowania (z grudnia 2005 r. i października 2007 r.), jak i wydawania postanowień wszczynających to postępowanie w obrocie prawnym była decyzja Ministra Finansów z [...] czerwca 2002 r. stwierdzająca nieważność decyzji Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2000 r. oraz decyzja Izby Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2002r. Jednakże obie te decyzje zostały uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 grudnia 2007 r., w którym jednocześnie Sąd określił, iż nie mogą być one wykonane do chwili uprawomocnienia się wyroku. Zatem w chwili wydawania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r., jak i decyzji ją poprzedzającej z dnia [...] września 2008 r. w obrocie prawnym była decyzja Izby Skarbowej z [...] grudnia 2000 r., a nie było już późniejszej decyzji Izby Skarbowej z [...] sierpnia 2002 r. i decyzji Ministra Finansów z [...] czerwca 2002 r., ponieważ obie zostały uchylone wyrokiem WSA w Poznaniu z 28 grudnia 2007 r., a tym samym w obrocie prawnym od tego momentu pojawiła się znowu decyzja z dnia [...] grudnia 2000 r. Dla określenia, która decyzja pozostaje w obrocie prawnym nie ma znaczenia czy wyrok uchylający obie w/w decyzje był prawomocny, dopiero bowiem jego uchylenie stworzy nową sytuację prawną, natomiast w momencie orzekania przez Dyrektor izby Skarbowej (zarówno w l, jak i w II instancji) w obrocie prawnym pozostawała decyzja z [...] grudnia 2000 r. a nie decyzja z [...] sierpnia 2002 r. Pamiętać należy także, że decyzja Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2002 r. stwierdzająca nieważność decyzji Izby Skarbowej z [...] grudnia 2000 r. wydana została tylko i wyłącznie w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2002 r. (III SA 2927/01} uchylającym decyzję Ministra Finansów z [...] października 2001 r., a wyrok ten został następnie uchylony przez Sąd Najwyższy orzeczeniem wydanym w dniu 7 listopada 2002 r. w sprawie III RN 124/02. Z tych też powodów żądanie skarżącej stwierdzenia nieważności bądź uchylenia zaskarżonej decyzji nie mogło zostać uwzględnione. Jednakże zasadniczym problemem niniejszego postępowania jest rozstrzygnięcie zarzutu naruszenia art. 240 § 1 pkt 8 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 października 2007 r. wydanego w sprawie SK63/06. Powyższy przepis stanowi, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli została wydana na podstawie przepisu, o którego niezgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej orzekł Trybunał Konstytucyjny. Przepis ten obowiązuje od 1 stycznia 2003 r. i dotyczy sytuacji, gdy orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego weszło w życie po wydaniu decyzji ostatecznej. W niniejszej sprawie ten właśnie przepis oraz wskazany wyżej wyrok Trybunału Konstytucyjnego były podstawą wznowienia postępowania i częściowego uchylenia decyzji ostatecznej, jak i decyzji ją poprzedzającej. We wspomnianym wyżej wyroku Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 54 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2002 r., w zakresie, w jakim nie wyłącza naliczania odsetek za zwłokę, w przypadku gdy w postępowaniu zabezpieczającym organ podatkowy, przed wydaniem decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, dokonał zajęcia środków pieniężnych, rzeczy lub praw majątkowych, a następnie środki pieniężne, w tym kwoty uzyskane ze sprzedaży rzeczy lub praw, zostały zaliczone na poczet zaległości podatkowych, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 w zw. z art. 84 oraz art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej. Opierając się na treści tego orzeczenia Spółka zaprezentowała w skardze pogląd, iż dało ono podstawę do wznowienia postępowania i uchylenia decyzji z 20 grudnia 2000 r. dotyczącej podatku VAT za październik 1995 r. w części naliczenia wszystkich odsetek za zwłokę, ponieważ art. 324 Ordynacji podatkowej nakazuje do spraw wszczętych, a nierozpatrzonych przez organ podatkowy l instancji przed dniem 1 stycznia 1998 r. stosować przepisy Ordynacji podatkowej, a Trybunał Konstytucyjny w swoim orzeczeniu stanął na stanowisku, iż niezgodne z konstytucją jest naliczanie odsetek za zwłokę w każdej sytuacji, gdy poprzez czynności zabezpieczające, polegające na zajęciu środków finansowych, podatnik pozbawiony został możliwości dysponowania swoim majątkiem. Sąd nie podzielił zaprezentowanego wyżej stanowiska skarżącej. Powołany przez Spółkę przepis art. 324 § 1 Ordynacji podatkowej obowiązuje w niezmienionym brzmieniu od chwili wejścia w życie tej ustawy, jednakże orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego go interpretujące jest zróżnicowane. Wyrażone zostały w nim poglądy wskazujące, iż dotyczy on obowiązku stosowania, w sprawach wszczętych a nierozpatrzonych przez organ podatkowy l instancji przed 1 stycznia 1998 r., przepisów Ordynacji podatkowej zarówno procesowych jak i materialnoprawnych oraz poglądy uznające obowiązek organów w opisanych wyżej sytuacjach zastosowania tylko przepisów proceduralnych wprowadzonych Ordynacją podatkową. Taki właśnie pogląd został zaprezentowany w niniejszej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lutego 2006 r. o sygn. akt l FSK 920/05 oddalającym skargę kasacyjną TFL S.A. od wyroku WSA w Warszawie z dnia 22 marca 2005 r. (III SA/Wa 2421/04) w sprawie skargi na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] października 2001 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Izby Skarbowej z [...] grudnia 2000 r. w sprawie podatku VAT za październik 1995 r. W wyroku tym NSA wyraźnie stwierdził, iż w odniesieniu do odsetek, których obowiązek zapłaty powstał przed dniem 1 stycznia 1998 r. stosować należy przepisy obowiązujące w dacie powstania tego obowiązku, bowiem regulacja dotycząca odsetek jest regulacją prawa materialnego. Zdaniem NSA: "Skoro w Ordynacji podatkowej nie przewidziano przepisów intertemporalnych, nakazujących stosować do stanów faktycznych zaszłych przed jej wejściem w życie przepisów ustawy nowej, regulujących te kwestie, zastosowanie mają (zgodnie z obowiązującą zasadą nieobowiązywania prawa wstecz - art. 2 Konstytucji RP) przepisy obowiązujące w dacie powstania obowiązku zapłaty odsetek za dany dzień.". Oceniając problem zastosowania zaprezentowanego w omówionym wyżej wyroku poglądu należy zwrócić uwagę na przepis art. 170 p.p.s.a., zgodnie z którym orzeczenie prawomocne (a takim właśnie jest wyrok NSA z 16 lutego 2006 r.) wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Podmioty wymienione w tym przepisie są zatem faktem i treścią orzeczenia związane, co musi skutkować w sposób bezwzględny uwzględnieniem treści prawomocnego wyroku w wydawanych przez nie rozstrzygnięciach. Przepis ten gwarantuje zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 1999 r., sygn. akt IV SA 2543/98). Istota mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu, o której mowa w art. 170 p.p.s.a., wyraża się w tym, że nie tylko sąd wydający rozstrzygniecie, ale i inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu. Dla prawidłowego odczytania treści sentencji orzeczenia należy kierować się jego uzasadnieniem. Decydujące znaczenie może mieć wykładnia lub zastosowanie w zaistniałym stanie faktycznym przepisu prawa, jak i ocena tego stanu. Dlatego też prawomocny wyrok NSA z 16 lutego 2006 r., zdaniem Sądu, wiąże także i inne sądy oraz organy podatkowe orzekające w przedmiocie podatku VAT za październik 1995r. W tej sytuacji organ odwoławczy, jak i organ l instancji prawidłowo zastosowały dwa reżimy co do odsetek: należnych do dnia [...] stycznia 1998 r. (do chwili wejścia w życie Ordynacji podatkowej) według regulacji zawartych w ustawie o zobowiązaniach podatkowych oraz należnych od [...] stycznia 1998 r. według regulacji Ordynacji podatkowej przy uwzględnieniu orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Sąd uznał także za zasadne stanowisko organów podatkowych interpretujących ściśle zarówno przepis art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej, jak i treść omawianego wyżej orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego przy żądaniu skarżącej zastosowania ich do odsetek od zaległości podatkowej powstałej w wyniku zawyżenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za październik 1995 r. Składając deklarację VAT-7 za październik 1995 r. skarżąca nie wykazała zobowiązania podatkowego lecz nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym podlegającą zwrotowi na jej rachunek bankowy, a wyrok Trybunału Konstytucyjnego odnosi się do decyzji określających wysokość zobowiązania podatkowego. Z art. 10 ust. 2 ustawy o VAT z 1993 r. wynika, iż przepis ten wyszczególnia zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 21 ust. 1 jako przyjmowane w kwotach wynikających z deklaracji podatkowej bądź określanych w innej wysokości w decyzjach przez organy podatkowe. Z tego względu Sąd za zasadne przyjął argumenty organu odwoławczego, iż zwrotu różnicy podatku nie można utożsamiać z pojęciem zobowiązania podatkowego. Sąd nie podzielił również stanowiska skarżącej odnośnie naruszenia przepisu stanowiącego drugą z przesłanek wznowienia postępowania w niniejszej sprawie. W myśl przepisu art. 240 § 1 pkt 5 ustawy - Ordynacja podatkowa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Wniosek o wznowienie postępowania w oparciu o tę podstawę prawną skarżąca złożyła jako pierwszy - w grudniu 2005 r., a w styczniu 2006 r. postępowanie w oparciu o ten wniosek i wskazaną w nim przesłankę zostało wznowione lecz organy obu instancji przyjęły, iż wyjaśnienia złożone przez A.F. i M.B. w dniu [...] października 2000 r. na rozprawie przed Sądem Okręgowym zostały przez organy obu instancji uznane za dowody istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej z [...] grudnia 2000 r., ale nieznane organowi wydającemu tę decyzję. Dokonując oceny tych dowodów i ich wpływu na decyzję ostateczną z [...] grudnia 2000 r. organ odwoławczy zasadnie uznał, iż nie są one istotne dla sprawy tzn. nie mogą mieć wpływu na odmienne jej rozstrzygnięcie. Odnośnie wyjaśnień A.F. organ odwoławczy przyjął, iż nie odnoszą się one do kwestii obrotu nadwoziami jako częściami składowymi niepodzielnej rzeczy, a także nie przeczą one ustaleniom poczynionym w postępowaniu zwyczajnym. Składając wyjaśnienia na rozprawie w dniu [...] października 2000 r. A.P. podtrzymał swoje wcześniejsze wyjaśnienia, które złożył w postępowaniu przygotowawczym, a które znajdowały się w aktach administracyjnych stanowiąc dowód w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] grudnia 2000 r. Natomiast odnośnie wyjaśnień M.B. złożonych na tej samej rozprawie organ zasadnie zauważył, iż nie przeczą one ustaleniom dokonanym przez organy obu instancji w postępowaniu zwyczajnym, gdyż nie wnoszą nowych istotnych dla sprawy okoliczności, ponieważ dotyczą przede wszystkim powodów, dla których, zdaniem M.B., prowadzono transakcje za pośrednictwem A.P., wyjaśniając iż nie leżały u ich podstaw względy podatkowe. M.B. nie podał szczegółów w zakresie zakupu od A.P. izoterm i tym samym organ odwoławczy zasadnie uznał, iż wyjaśnienia te nie mogą stanowić podstawy dla odmiennego rozstrzygnięcia w zakresie podatku VAT za październik 1995 r. Sąd nie podzielił także zarzutu naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej przez brak informacji w zaskarżonej decyzji o wysokości dokonanego zabezpieczenia z tytułu długu podatkowego za poszczególne miesiące 1995 r. Powołany przepis jako niezbędny element decyzji wskazuje jej uzasadnienie faktyczne i prawne, które zdaniem Sądu decyzja zawiera. To, że skarżąca nie zgadza się z tym uzasadnieniem nie może być podstawą do uznania zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy tego przepisu. Zaskarżona decyzja dotyczy miesiąca października 1995 r. i organy podatkowe w niniejszej sprawie nie miały obowiązku ustalania wysokości dokonanego zabezpieczenia z tytułu długu podatkowego za poszczególne miesiące 1995 r. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] września 2008 r. wyraźnie organ l instancji stwierdził, iż decyzja zabezpieczająca z dnia [...] czerwca 1996 r. została wydana przed wydaniem decyzji określającej prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego w podatku VAT za październik 1995 r., a kwota 30.477 zł zaległości podatkowej, określona Spółce w decyzji Urzędu Skarbowego z dnia [...] września 2000 r., została pokryta na dzień [...] grudnia 2000 r. ze środków zgromadzonych w postępowaniu zabezpieczającym. Przyjął takie ustalenia także organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję z [...] września 2008 r. W sytuacji, gdy w organy obu instancji uznały, iż wyrok Trybunału Konstytucyjnego dotyczy jedynie odsetek od kwoty zaległości podatkowej wynoszącej 30.477 zł i to za okres po wejściu w życie Ordynacji podatkowej, powyższe ustalenia należy uznać za w pełni wystarczające. Podkreślenia wymaga, iż postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji nie dotyczy kontroli decyzji zabezpieczającej i przy okazji postępowania prowadzonego w trybie nadzwyczajnym a dotyczącego podatku VAT za październik 1995 r. skarżąca nie może domagać się weryfikacji postępowania zabezpieczającego zakończonego wydaniem decyzji zabezpieczającej z dnia [...] czerwca 1996 r. Sąd nie znalazł także podstaw do przyjęcia zarzutu skarżącej naruszenia w zaskarżonej decyzji art. 33 ustawy o VAT z 1993 r. przez jego błędne zastosowanie. Podkreślić należy, iż przepis ten nie miał zastosowania w postępowaniu nadzwyczajnym wszczętym w oparciu o przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 i 8 Ordynacji podatkowej, zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji. Powołany wyżej art. 33 stanowił jedną z podstaw prawnych decyzji merytorycznej dotyczącej podatku VAT za październik 1995 r. podjętej w postępowaniu zwyczajnym i brak podstaw do badania zasadności jego zastosowania w postępowaniu nadzwyczajnym jakim jest postępowanie wznowione na podstawie dwóch wniosków skarżącej - z 2005 r. i 2007 r. Wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym trybem wzruszania decyzji ostatecznych, będącym wyjątkiem od zasady zawartej w art. 128 ustawy - Ordynacja podatkowa, dającym możliwość ponownego przeprowadzenia postępowania i ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzja ostateczną, ale tylko wówczas gdy postępowanie przeprowadzone w trybie instancyjnym było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi. Zamknięty katalog tych wad uprawniających do wznowienia postępowania zawiera art. 240 ustawy - Ordynacja podatkowa. Wznowione postępowanie nie daje zatem możliwości ponownego rozpoznania sprawy zakończonej już decyzją ostateczną, a jedynie powoduje konieczność powtórnego przeprowadzenia postępowania tylko w zakresie w jakim postępowanie instancyjne dotknięte było kwalifikowaną wadą z art 240. Nie jest zrozumiały dla Sądu zarzut naruszenia art. 233 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej przez niekompletne rozstrzygnięcia w sentencjach decyzji wydanych w postępowaniu wznowieniowym w l instancji, i to nie tylko dlatego, iż niniejsza sprawa dotyczy jedynie decyzji wydanych w postępowaniu wznowionym dotyczącym podatku VAT za październik 1995 r., w którym zapadła dotychczas jedna tylko decyzja organu l instancji - w dniu [...] września 2008 r., ale przede wszystkim dlatego, iż przepis ten dotyczy wydawania decyzji przez organ odwoławczy a nie organ l instancji i w decyzji z dnia [...] września 2008 r. nie miał w ogóle zastosowania. Natomiast w kwestii odmówienia prezesowi skarżącej wglądu do akt sprawy w dniu 5 grudnia 2008 r. należy zauważyć, iż odmowa ta nie była uzasadniona. Zgodnie z art. 178 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy jest obowiązany umożliwić stronie przeglądanie akt sprawy w każdym stadium postępowania, w tym również postępowania odwoławczego. Postępowanie to zostało zakończone z chwilą doręczenia skarżącej w dniu 3 grudnia 2008 r. decyzji organu odwoławczego lecz nie można przyjąć, iż z tą datą ustał obowiązek tegoż organu umożliwienia skarżącej przeglądania akt sprawy. Zdaniem Sądu obowiązek ten istnieje do momentu przekazania przez organ podatkowy akt administracyjnych sądowi wraz ze złożoną przez stronę postępowania skargą na decyzję ostateczną. Kategoryczna odmowa wglądu do akt po doręczeniu decyzji ostatecznej a przed przesłaniem tych akt sądowi, stanowiłaby naruszenie zasad postępowania i mogłaby uniemożliwić stronie prawidłowe sformułowanie zarzutów skargi. Jednakże w niniejszej sprawie termin do złożenia skargi upływał dopiero z dniem 2 stycznia 2009 r., a odmowa wglądu do akt nie była odmową kategoryczną a jedynie błędną informacją, iż wniosek taki winien zostać złożony na piśmie. Należy przy tym zauważyć, iż tego samego dnia, w którym odmówiono prezesowi skarżącej wglądu do akt, a więc 5 grudnia 2008 r. skarga została przez Spółkę złożona. W tej sytuacji uznać zatem należy, iż naruszenie przepisów proceduralnych w zakresie udostępniania akt nie miało istotnego wpływu na sprawę. Natomiast zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny, rozstrzygając w granicach danej sprawy, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi. Na zakończenie Sąd zauważa, iż wydając wyrok w niniejszej sprawie nie mógł się kierować treścią orzeczenia tut. Sądu z dnia 2 grudnia 2008 r. wydanego w sprawie l SA/Go 785/08, ponieważ dotyczy ono skargi na decyzję ostateczną wydaną w postępowaniu wznowionym w przedmiocie podatku VAT za maj 1995 r., a zatem nie sposób przyjąć, iż zarówno stan faktyczny, jak i prawny w obu tych sprawach są takie same. Sąd nie był też w żadnym zakresie związany wymienionym orzeczeniem. Zważywszy powyższe, Sąd na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. Strona 18 z 18