I SA/Go 14/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Niedzielski po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach postanawia: odmówić przywrócenia terminu. Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2015 r. M.P., reprezentowana przez radcę prawnego B.W., zwróciła się do tutejszego Sądu o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2015 r. nr [...] przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach. Uzasadniając przedmiotowy wniosek skarżąca wskazała, że dowiedziała się o wydaniu przeciwko niej ww. decyzji, po otrzymaniu tytułu wykonawczego i wizycie pełnomocnika w Urzędzie Skarbowym w dniu 9 grudnia 2015 r. Skarżąca podniosła, że przedmiotowa decyzja nie została doręczona ani jej, ani jej pełnomocnikowi, zatem nikt nie miał wiedzy o jej wydaniu. Zaznaczyła również, że korespondencja do kancelarii niejednokrotnie była doręczana do innych podmiotów w tym samym budynku jednak nie zatrudnionych w kancelarii i niemających upoważnienia do odbioru korespondencji. Wraz z wnioskiem skarżąca wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] października 2015 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zgodnie z regulacją art. 86 § 1 tej ustawy jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Wymogi formalne wniosku o przywrócenie terminu zostały sprecyzowane w art. 87 § 1 - § 4 P.p.s.a., zgodnie z którym pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Przy ocenie czy uchybienie terminu było zawinione należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Skoro art. 86 § 2 P.p.s.a. stanowi, że we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu, to należy uznać, że jakikolwiek stopień zawinienia strony w uchybieniu terminu (nawet lekkie niedbalstwo) powoduje niedopuszczalność jego przywrócenia. Przywrócenie terminu może więc mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu jest więc dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony, okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie (por. postanowienie NSA z dnia 12 lutego 2015 r. sygn. akt I OZ 91/15 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie skarżąca podniosła, że o wydaniu przeciwko niej decyzji dowiedziała się po otrzymaniu tytułu wykonawczego i wizycie pełnomocnika w Urzędzie Skarbowym w dniu 9 grudnia 2015 r. natomiast wniosek o przywrócenie terminu wraz ze skargą skarżąca złożyła za pośrednictwem organu w dniu 11 grudnia 2015 r. (data stempla pocztowego k. – 8 akt sądowych). Wobec powyższego Sąd uznał, że skarżąca złożyła przedmiotowy wniosek w terminie zakreślonym w art. 87 § 1 P.p.s.a. wypełniając jednocześnie przesłanki wskazane w § 3 i 4 tego przepisu. Jednakże w ocenie Sądu skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 P.p.s.a.). Skarżąca twierdzi bowiem, że zaskarżona decyzja nie została doręczona ani jej, ani jej pełnomocnikowi, zatem nikt nie miał wiedzy o jej wydaniu. Skarżąca zaznaczyła również, że korespondencja do kancelarii niejednokrotnie była doręczana do innych podmiotów w tym samym budynku jednak niezatrudnionych w kancelarii i nie mających upoważnienia do odbioru korespondencji. Twierdzenia skarżącej stoją jednak w sprzeczności z aktami administracyjnymi zgromadzonymi przez organ w niniejszej sprawie. W aktach tych znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru zaskarżonej przez stronę decyzji (k. 75 akt administracyjnych), na którym widnieje pieczęć kancelarii pełnomocnika skarżącej oraz podpis S.U. potwierdzający odbiór przedmiotowej decyzji w dniu 19 października 2015 r. Analiza akt administracyjnych pozwala na stwierdzenie, iż S.U. była osobą uprawnioną do odbioru korespondencji pełnomocnika skarżącej dokonywała bowiem tej czynności niejednokrotnie. Swym podpisem i pieczęcią kancelarii pełnomocnika skarżącej opatrzyła również zwrotne potwierdzenie odbioru zawiadomienia z dnia 16 września 2015 r. (k. 69 akt administracyjnych). Zaś pełnomocnik skarżącej nie kwestionował tego doręczenia. Tym samym stwierdzić należy, że brak było podstaw po stronie organu do przyjęcia, że zaskarżona decyzja nie została doręczona w sposób prawidłowy. A twierdzenia skarżącej w tym zakresie są bezpodstawnie. Trudno bowiem uznać, że osoba niejednokrotnie potwierdzająca odbiór przesyłek, opatrując je jednocześnie pieczęcią kancelarii jest osobą niezatrudnioną w kancelarii i nie mającą upoważnienia do odbioru korespondencji. Zwłaszcza, że adresat przesyłki nie podważał, ani nie wyjaśniał takiego sposobu doręczenia np. składając reklamację w Urzędzie Pocztowym. Co więcej, we wniosku o przywrócenie terminu skarżąca nie odniosła się w żaden sposób do kwestii adnotacji znajdujących się na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przedmiotowej decyzji. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.