I SA/Go 145/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Skupień po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 maja 2012 r. sprawy ze skargi S.G. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] r. nr XVI/10/2012 w przedmiocie rozpatrzenia skargi w sprawie obciążenia podatkiem od nieruchomości oraz podatkiem rolnym postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] stycznia 2012r. skarżący S.G. wniósł skargę do Prezesa Regionalnej Izby Obrachunkowej na działalność Urzędu Miejskiego w sprawie nieprawidłowego obciążenia F. i Z.G. (rodziców skarżącego) podatkiem od nieruchomości. Pismem z dnia [...] stycznia 20102r. Regionalna Izba Obrachunkowa przekazała powyższą skargę Radzie Miejskiej. Uchwałą z dnia [...] lutego 2012 r. Nr XVI/10/2012 Rada Miejska uznała w/w skargę na działalność Burmistrza w zakresie spraw podatkowych za bezzasadną (§ 1 tej uchwały). W uzasadnieniu przedmiotowej uchwały wskazano, że wszystkie uchwały rady miejskiej udostępniane są mieszkańcom gminy w biurze rady a także na stronie BIP urzędu. Z kolei uchwały z których wynika, iż mają zostać opublikowane w sposób zwyczajowo przyjęty, umieszczane są na tablicy informacyjnej Urzędu Miejskiego. Ponadto, uchwały podatkowe, w sposób zwyczajowy przyjęty wysyłane są do sołtysów sołectw z terenu gminy do wiadomości i stosowania. Skargą z dnia [...] marca 2012 r. S.G. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] lutego 2012 r. nr XVI/10/2012. W uzasadnieniu skargi podniósł, że urząd prowadzący postępowanie w sprawie ma obowiązek udostępniania dokumentacji na każdym etapie postępowania. Stwierdził, że nie zapoznano go z całością dokumentów przedłożonych Radzie Miejskiej. Nadto zdaniem skarżącego, nie zapraszając go na sesję Rady, Przewodniczący Rady Miejskiej dopuścił się przedłożenia racji tylko burmistrza, bowiem Burmistrz przedstawił Radzie swoje zdanie, a jego nie powiadomiono o rozpatrywaniu skargi. W ocenie skarżącego Rada została zapoznana ze sprawą jednostronnie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z regulacją art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r.,poz. 270 – powoływanej dalej jako p.p.s.a.) ogranicza zakres tej kontroli enumeratywnie wyliczając formy działania administracji publicznej podlegające kontroli sądów administracyjnych. Zgodnie bowiem z treścią art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. W rozpoznawanej sprawie S.G. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. uchwałę Rady Miejskiej z dnia [...] lutego 2012 r. nr XVI/10/2012 w sprawie rozpatrzenia skargi S.G. z dnia [...] stycznia 2012 r. na działalność Burmistrza w zakresie spraw podatkowych. Wskazać należy, że zgodnie z regulacją art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm. – powoływanej dalej jako u.s.g.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W ocenie Sądu zaskarżona uchwała nie jest uchwałą podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej, nie należy również do katalogu spraw wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Z analizy akt administracyjnych zgromadzonych w przedmiotowej sprawie wynika bowiem, że zaskarżona uchwała została podjęta w związku ze skargą wniesioną w trybie przepisów działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) i stanowi ona formę zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia wniesionej przez niego skargi. Potwierdza to zwłaszcza fakt, że zaskarżona uchwała została wydana w oparciu o art. 229 pkt 3 k.p.a. Takie zawiadomienie wyrażone przez radę gminy w formie uchwały nie daje podstaw do wniesienia skargi na nią skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. (por. postanowienie WSA w Kielcach z dnia 17 lutego 2010 r., sygn. akt II SA/Ke 7/10, opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA na stronie internetowej cbois.nsa.gov.pl). Zgodnie z regulacją art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Niedopuszczalność z powodu braku właściwości sądu administracyjnego ma miejsce wówczas gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nie objętej zakresem właściwości sądu administracyjnego. Taka też sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. skargę odrzucił.