I SA/Go 149/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk – Wiśniewska Sędzia WSA Barbara Rennert (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Anna Pakuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi E Sp. z o. o. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. W dniu 25 marca 2016 r. E Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z [...] lutego 2016 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] listopada 2015 r. nr [...], odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z [...] kwietnia 2014 r. nr [...], dotyczącego należności z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2013 r. Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny. Naczelnik Urzędu Skarbowego (będący jednocześnie wierzycielem i organem egzekucyjnym) wszczął wobec skarżącej na podstawie ww. tytułu wykonawczego postępowanie egzekucyjne, zajmując wierzytelności z rachunków bankowych Spółki w: [...] S.A., [...] S.A. i Banku [...] oraz doręczając jej 7 maja 2014 r. ww. tytuł wykonawczy i zawiadomienia o zajęciu rachunków bankowych w powyższych bankach. Zawiadomienie o zajęciu na podstawie ww. tytułu wykonawczego rachunku bankowego w Baku [...] doręczono skarżącej 5 stycznia 2015 r. W dniu 12 stycznia 2015 r. skarżąca, powołując się m. in. na przepisy art. 33 § 1 pkt 8, art. 56 § 3 i art. 58 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619; dalej: "u.p.e.a."), wniosła zarzut zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. Jednocześnie wniosła o wstrzymanie czynności egzekucyjnych do czasu rozpatrzenia zarzutu, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz umorzenie postępowania egzekucyjnego "w przypadku ujawnienia okoliczności przewidzianych w art. 59 § 1 pkt 2" u.p.e.a. Uzasadniając wniosek Spółka wyjaśniła, że 12 sierpnia 2014 r. złożyła w organie podatkowym korektę deklaracji VAT-7 za czerwiec 2014 r. oraz deklarację VAT-7 za lipiec 2014 r., w których wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do zwrotu w łącznej wysokości 47.718 zł, a w dniach 25 lipca 2014 r., 25 sierpnia 2014 r. i 25 września 2014 r. wniosła o zaliczenie kwoty zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wynikającej z deklaracji VAT-7 za czerwiec i sierpień 2014 r. na poczet zaległości w podatku dochodowym. Zaznaczyła, że kwota jej należna jest wyższa od należności organu podatkowego, zatem organ podatkowy jest w posiadaniu pieniędzy podatnika, a egzekucja z tych pieniędzy jest środkiem egzekucyjnym znacznie mniej uciążliwym dla zobowiązanego niż egzekucja z będących w jego posiadaniu rachunków bankowych. Skarżąca podkreśliła, że nadal trwa (znacznie ponad ustawowe 60 dni) postępowanie kontrolne w przedmiocie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do września 2014 r., rozpoczęte z chwilą złożenia ww. wniosków, a w postanowieniu o przedłużeniu terminu do dokonania zwrotów nadwyżek podatków nie wskazano jakie to czynności konieczne są jeszcze do wykonania przez organ. Zdaniem skarżącej w powyższej sprawie organ podatkowy prowadzi postępowanie nie tylko w sposób przewlekły, ale wszelkie swoje wątpliwości w zakresie istnienia nadpłaty podatku VAT interpretuje na swoją korzyść, choć powinien rozstrzygać je na korzyść podatnika. Ze sporządzonego [...] stycznia 2015 r. protokołu o stanie majątkowym zobowiązanej wynika, że nie posiada ona nieruchomości, środków transportu, praw majątkowych, majątku we władaniu osób trzecich, ani jakiegokolwiek majątku, który mógłby być zajęty na poczet zaległości. Organ egzekucyjny, informując skarżącą, że z treści ww. pisma wynika, iż wskazuje ona na wykonanie obowiązku objętego tytułem wykonawczym (wniosek o zaliczenie kwoty zwrotu podatku na poczet zaległości objętej tytułem wykonawczym), wyjaśnił Spółce, że w myśl art. 76 § 1 Ordynacji podatkowej nadwyżka podlegająca zwrotowi podlega zaliczeniu z urzędu na poczet zaległości podatkowych, dlatego dokonywanie zajęcia wierzytelności z tego tytułu byłoby niezasadne. Wyjaśnił również, że doszło do uchybienia ustawowego terminu do złożenia zarzutów na prowadzone, w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...], postępowanie egzekucyjne, gdyż kopię tego tytułu wraz z zawiadomieniem o zajęciu rachunku bankowego doręczono skarżącemu 7 maja 2014 r. Jednocześnie organ wezwał skarżącą m. in. do wskazania w terminie 7 dni, czy wnosi o umorzenie postępowania egzekucyjnego w trybie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. czy wnosi inny środek prawny. Odpowiedzi na ww. wezwanie skarżąca nie udzieliła. We wrześniu 2015 r. organ egzekucyjny ustalił, że kontrola podatkowa w Spółce trwa nadal, a termin jej zakończenia jest trudny do określenia. Na podstawie dotychczas zgromadzonych materiałów kontrolujący ustalili, że kwoty zwrotu wykazane za czerwiec i lipiec 2014 r. nie będą należne, gdyż za te okresy wystąpią kwoty do zapłaty. Postanowieniem z [...] listopada 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z [...] kwietnia 2014 r. nr [...]. Uzasadniając rozstrzygnięcie, przytoczył treść art. 59 § 1 u.p.e.a. i stwierdził, że nie zaistniała żadna z powołanych w tym przepisie przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego, w szczególności wymieniona w pkt 2 powyższego przepisu. Zaznaczył, że organ podatkowy stojąc na straży dochodów budżetu państwa może ocenić czy podatnik faktycznie ma prawo do zwrotu kwoty w wysokości przez siebie żądanej poprzez czynności sprawdzające, a czasami kontrolne, które mają na celu wyjaśnienie wszelkich okoliczności w sprawie złożonych deklaracji podatkowych. Powołując się na przepis art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.; dalej: "u.p.t.u"), wskazał że nie uzależnia on możliwości wydłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług od wykazania przez organ, że zwrot ten był nienależny, ale od uznania, że konieczna jest weryfikacja (sprawdzenie) zasadności tego zwrotu. Wystarczy więc powzięta przez organ wątpliwość co do jego zasadności. Przepis ten wskazuje kompetencje organu podatkowego do podjęcia takich czynności jakie uzna za stosowne do zbadania zasadności zwrotu. Organ zaznaczył, że zaliczenie zwrotu podatku odnosi się do wykonanego zwrotu, a nie prawa do tego zwrotu jeszcze niezrealizowanego, zaś ze względu na trwającą weryfikację zwrotu egzekucja należności pieniężnych na podstawie ww. tytułu wykonawczego jest zasadna. Na zakończenie dodał, że skarżąca nie udzielając odpowiedzi na jego wezwanie nie pozostawiła mu wyboru i w części jej podanie rozpatrzono jako wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego w trybie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. W zażaleniu złożonym na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła naruszenie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. przez błędne ustalenie stanu faktycznego i przyjęcie, że nie ziściły się szczególne i wyjątkowe przesłanki uprawniające i zobowiązujące organ do umorzenia postępowania egzekucyjnego oraz wskazanie w treści postanowienia błędnego adresu podatnika. Równocześnie wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i jego zmianę przez umorzenie postępowania egzekucyjnego "na skutek wygaśnięcia" oraz o uchylenie zaskarżonego postanowienia i jego zmianę przez uznanie zarzutów za zasadne i zobowiązanie US do zastosowania mniej uciążliwego środka egzekucyjnego. W uzasadnieniu zażalenia Spółka odniosła się jedynie do kwestii dotyczącej zgłoszonego zarzutu egzekucyjnego. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z [...] lutego 2016 r. utrzymał w mocy opisane wyżej rozstrzygnięcie, stwierdzając że odpowiada ono prawu. Wyjaśnił, że sam fakt złożenia przez skarżącą korekty deklaracji VAT-7 za czerwiec 2014 r. i deklaracji za lipiec 2014 r., w których wykazano nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym i skierowanie do organu wniosku o zaliczenie wykazanej do zwrotu kwoty na poczet posiadanych zaległości podatkowych nie świadczy o wykonaniu obowiązku. Powtarzając argumentację organu egzekucyjnego, uznał ją za w pełni zasadną i zaznaczył, że z zebranego w trakcie weryfikacji zasadności zwrotu podatku materiału wynika, że Spółce ten zwrot nie będzie przysługiwał. Podkreślił, że organy podatkowe nie mogą, w imię zasady szybkości postępowania, zrezygnować z obowiązku działania na podstawie przepisów prawa, czy z zasady prawdy materialnej. Dyrektor odniósł się również do zarzutu zastosowania nadmiernie uciążliwego środka egzekucyjnego, wskazując że w stosunku do ww. tytułu wykonawczego zarzut ten został złożony po terminie. Przypominając, że skarżąca nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie organu egzekucyjnego, zaznaczył że okoliczność ta skutkowała zakwalifikowaniem wniosku Spółki w części dotyczącej ww. tytułu wykonawczego jako wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego w trybie art. 59 u.p.e.a. Jednakże w tym przepisie ustawodawca nie wskazał, jako jednej z podstaw umorzenia, zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, zatem argumentacja skarżącej w powyższym zakresie nie podlegała ocenie w odniesieniu do ww. tytułu wykonawczego. Po wydaniu ww. postanowienia do akt administracyjnych organ egzekucyjny dołączył m. in. sporządzony w grudniu 2015 r. protokół kontroli podatkowej przeprowadzonej wobec skarżącej w zakresie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do września 2014 r. oraz postanowienie z dnia [...] kwietnia 2016 r. wszczynające wobec skarżącej postępowanie podatkowe za ww. okres. Z protokołu kontroli wynika, że Spółce nie przysługują wnioskowane przez nią zwroty podatku od towarów i usług. Powyższe postanowienia organu nadzoru Spółka zaskarżyła w całości, zarzucając mu: 1. naruszenie przepisów postępowania egzekucyjnego, w szczególności art. 59 § 1 i 2 u.p.e.a. przez odmowę umorzenia postępowania egzekucyjnego, pomimo że z jego akt wynika, iż w postępowaniu tym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne; 2. naruszenie przepisów postępowania egzekucyjnego, w szczególności art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. w przypadku, gdyby organ egzekucyjny wykazał, że egzekucje skierowane do pieniędzy podatnika z tytułu nadpłaty w podatku od towarów i usług za czerwiec i lipiec 2014 r. i zaliczył te kwoty na zaległości podatkowe, przez odmowę umorzenia postępowania egzekucyjnego, pomimo iż obowiązek podatkowy na skutek zaliczenia nadpłaty z tytułu podatku VAT na zaległości z tytułu podatku dochodowego wygasł w całości; 3. naruszenie art. 187 § 1 w zw. z art. 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. -Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.; dalej: "Ordynacja podatkowa") przez niezebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w przedmiocie ustalenia: czy w toku postepowania egzekucyjnego wyegzekwowano jakiekolwiek kwoty w związku z zajęciem w maju 2014 r. rachunków bankowych w [...],[...] i Banku [...], czy zajęto jakiekolwiek ruchomości stanowiące własność podatnika lub wyegzekwowano jakiekolwiek kwoty z tytułu zajęcia innego majątku podatnika, a w konsekwencji nieustalenie czy nie ujawniły się przesłanki z art. 59 § 2 u.p.e.a.; 4. naruszenie art. 120 w zw. z art. 121 ust. 1 w zw. z art. 194 § 1 oraz art. 210 § 1 pkt 6 i § 2 Ordynacji podatkowej przez niedostateczne, a w konsekwencji nieprawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne postanowienia na skutek niepodjęcia niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego – ustalenia czy z majątku podatnika uzyska się kwotę przewyższającą wydatki egzekucyjne; 5. naruszenie art. 122 oraz art. 187 Ordynacji podatkowej przez niewezwanie podatnika do przedstawienia dalszych dowodów oraz wyjaśnień w sprawie. Jednocześnie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia jako niezgodnego z prawem i obciążenia organu egzekucyjnego kosztami postępowania. Uzasadniając skargę, Spółka stwierdziła, że zaskarżone postanowienie, jak i postanowienie je poprzedzające są niezgodne z prawem. Zarzuciła, że w treści zaskarżonego postanowienia organ nie wskazał czy z tytułu zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych skarżącej bądź z tytułu zajęcia innego majątku uzyskano jakiekolwiek kwoty. Sama ta okoliczność – zdaniem skarżącej – jest już rozstrzygająca w zakresie udowodnienia, że ziściły się przesłanki z art. 59 § 2 u.p.e.a. Skarżąca wskazała, że Dyrektor Izby Skarbowej, odmawiając umorzenia postępowania egzekucyjnego, pomimo że przez 22 miesiące nie uzyskano kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne, naruszył w sposób rażący ww. przepis. Powołując się na ostrożność Spółka podniosła, że w terminie złożenia środka zaskarżenia zawiadomień i tytułów nie był znany nawet w przybliżeniu wynik kontroli podatkowej, więc Dyrektor Izby Skarbowej nie mógł w uzasadnieniu swojej decyzji powoływać się na "przypuszczenie" organu prowadzącego kontrolę. Z akt sprawy wynika, że kontrola podatkowa była w toku, nie zakończyła się protokołem kontroli, nie wszczęto w związku z tym postępowania podatkowego zakończonego decyzją, z której może wynikać ewentualne zobowiązanie dla Spółki. Stwierdziła, że kontrolę zasadności zwrotu podatku VAT można było przeprowadzić w trakcie czynności sprawdzających. Natomiast w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie ujęto informacji, czy wydano decyzje w przedmiocie odmowy zwrotu podatku VAT, nie wskazano czy kwoty z tego tytułu zaliczono na poczet egzekwowanej zaległości. Zdaniem skarżącej ma to znaczenie, bowiem jeśli doszło do opisanych wyżej zdarzeń, to zobowiązanie podatkowe wygasło. Organ tego nie uczynił, zatem postanowienie oparte jest na niepełnym materiale dowodowym. Jeżeli zaś do zaliczenia doszło, to egzekwowany obowiązek wygasł, zatem ujawniły się okoliczności przewidziane w art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podkreślił, że w niniejszej sprawie organ egzekucyjne jest jednocześnie wierzycielem posiada zatem wiedzę na jakim etapie znajduje się postępowanie kontrolne i jakie poczyniono w nim ustalenia. Zaznaczył, że postępowanie egzekucyjne jest postępowaniem wykonawczym, w związku z czym nie mogą być w nim brane pod uwagę kwestie związane z zasadnością egzekwowania obowiązku oraz z zasadnością wydawania orzeczeń w postępowaniu podatkowym. Za bezzasadny uznał, jak zaznaczył – podniesiony dopiero w skardze, zarzut naruszenia art. 59 § 2 u.p.e.a. Sąd zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Istotą sporu w kontrolowanej sprawie jest zasadność odmowy umorzenia prowadzonego wobec skarżącej postępowania egzekucyjnego. Na wstępie należy zaznaczyć, że wniosek taki skarżąca zawarła w piśmie z [...] stycznia 2015 r., zaznaczając że ma to nastąpić "w przypadku ujawnienia okoliczności przewidzianych w art. 59 § 1 pkt 2" u.p.e.a., zatem innych niż podniesione w zarzucie egzekucyjnym zawartym w tym samym piśmie. Organ egzekucyjny wezwał skarżącą do sprecyzowania tak sformułowanego wniosku, a ponieważ nie uzyskał od Spółki odpowiedzi, prawidłowo zakwalifikował wniosek jako wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego w trybie ww. przepisu. Do złożenia takiego żądania skarżąca była uprawniona w oparciu o przepis art. 59 § 4 u.p.e.a. Przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego zostały szczegółowo uregulowane w art. 59 § 1 u.p.e.a., który zawiera enumeratywny ich katalog. Stanowią one przeszkodę do dalszego prowadzenia postępowania egzekucyjnego, zarówno natury prawnej, jak i faktycznej. Zaistnienie którejkolwiek z nich powoduje obligatoryjne umorzenie postępowania egzekucyjnego. W niniejszej sprawie skarżąca, wnosząc o umorzenie postępowania egzekucyjnego, wskazała przesłankę wynikającą z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., zgodnie z którym postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istnieje. Uregulowanie zaległości podatkowej, również poprzez zaliczenie z urzędu na rzecz tej zaległości nadpłaty (zwrotu) innego podatku, zgodnie z powyższym przepisem, obliguje organ egzekucyjny do umorzenia postępowania egzekucyjnego, ponieważ – wobec efektywnego zaspokojenia wierzyciela - obowiązek wygasa. Zatem rozpatrując wniosek skarżącej organ egzekucyjny był zobowiązany do ustalenia czy istotnie wygasł obowiązek skarżącej. Obowiązek ten to uiszczenie zaległości podatkowej w podatku dochodowym za 2013 r., objętej tytułem wykonawczym z [...] kwietnia 2014 r. nr [...]. Skarżąca wnioskowała o zaliczenie kwoty zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym, wynikającej z ww. deklaracji VAT-7, na poczet zaległości w podatku dochodowym. Zdaniem Sądu organ egzekucyjny prawidłowo stwierdził, że do czasu zakończenia postępowań kontrolnych weryfikujących zasadność tego zwrotu, dokonać go nie mógł. Niezrealizowany zwrot nie może być uznany za wykonanie obowiązku w rozumieniu art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Do czasu zakończenia tej weryfikacji nie można przyjąć, że objęte wnioskiem o zwrot kwoty są pieniędzmi będącymi w posiadaniu organu podatkowego, jak w swoim wniosku twierdzi skarżąca. Należy także zgodzić się z organem egzekucyjnym, że art. 87 ust. 2 u.p.t.u. nie uzależnia możliwości wydłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług od wykazania przez organ, że zwrot ten był nienależny, ale od uznania przez organ, że konieczne jest sprawdzenie zasadności tego zwrotu. W tym celu organ może podjąć takie czynności, jakie uzna za stosowne – czynności sprawdzające, kontrolę podatkową, postępowanie podatkowe czy postępowanie kontrolne na podstawie przepisów o kontroli skarbowej. Zasadnie również organ nadzoru utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego. Skarżąca w zażaleniu nie sprecyzowała jakie to ziściły się "szczególne i wyjątkowe" przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Dyrektor Izby Skarbowej prawidłowo uznał, że skierowanie do organu wniosku o zaliczenie wykazanej w deklaracjach do zwrotu kwoty na poczet posiadanych zaległości podatkowych nie świadczy o wykonaniu obowiązku. Należy przy tym podkreślić, że na etapie postępowania odwoławczego dysponował on już wiedzą wynikającą z prowadzonej przez organ pierwszej instancji kontroli podatkowej, że Spółce wnioskowany zwrot nie będzie przysługiwał. Powoływanie się przez skarżącą na wystąpienie przesłanki wygaśnięcia objętego tytułem wykonawczym obowiązku było zatem całkowicie chybione. Na podkreślenie zasługuje fakt, że już po wydaniu zaskarżonego postanowienia organu nadzoru, Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął wobec skarżącej postępowanie podatkowe w zakresie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do września 2014 r., a kontrola podatkowa poprzedzająca wszczęcie tego postępowania wykazała, że Spółce nie przysługują wnioskowane przez nią zwroty podatku od towarów i usług. Również za niezasadny uznał Sąd zarzut naruszenia art. 59 § 1 i 2 u.p.e.a. przez odmowę umorzenia postępowania egzekucyjnego, pomimo że z jego akt wynika, iż w postępowaniu tym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Zgodnie z art. 59 § 2 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu tym ,dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Jest to fakultatywny tryb umorzenia postępowania egzekucyjnego, uprawniający organ egzekucyjny a nie zobowiązujący go do tego umorzenia. Wcześniej w oparciu o tę podstawę prawną skarżąca nie żądała umorzenia postępowania egzekucyjnego. Sąd nie dopatrzył się ww. naruszenia albowiem decyzję w kwestii fakultatywnego umorzenia postępowania egzekucyjnego ustawodawca pozostawił do uznania organowi egzekucyjnemu. Jeżeli organ ten nie skorzystał z danej mu przepisem art. 59 § 2 u.p.e.a. możliwości, nie mając również w tym zakresie wniosku zobowiązanej, naruszenia tego przepisu nie można mu zarzucać. Odnośnie pozostałych trzech zarzutów skargi należy przypomnieć, że zgodnie z art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zatem, mimo że postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie dotyczy zaległości podatkowej, do prowadzenia postępowania celem jej wyegzekwowania nie mają zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej. Natomiast naruszenia przepisów K.p.a. w kontrolowanej sprawie Sąd się nie dopatrzył. Organ egzekucyjny nie miał w niej obowiązku dokonywać ustaleń czy wystąpiły przesłanki z art. 59 § 2 u.p.e.a. Zważywszy powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r, poz. 718 ze zm.) oddalił skargę jako niezasadną.