I SA/Go 159/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Sędzia WSA Dariusz Skupień po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 września 2019 r. wniosku pełnomocnika skarżącego o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 10 lipca 2019 r. sygn. akt I SA/Go 159/19 w sprawie ze skargi R.S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odmówić uzupełnienia wyroku. R.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] stycznia 2019 r. w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SPP/Go 50/19 referendarz sądowy tut. Sądu przyznał skarżącemu prawo pomocy poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła dla skarżącego pełnomocnika w osobie adwokata B.R. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 10 lipca 2019 r. oddalił skargę w całości. Z kolei postanowieniem z dnia 15 lipca 2019 r., sygn. akt I SA/Go 159/19 referendarz sądowy przyznał pełnomocnikowi - adwokatowi B.R. wynagrodzenie z tytułu pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu. Pismem z dnia [...] lipca 2019 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o uzupełnienie wyroku poprzez zasądzenie wynagrodzenia pełnomocnika z urzędu z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, które nie zostało uiszczone w całości, ani w części. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.) - dalej zwanej "P.p.s.a."), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Zgodnie zaś z art. 157 § 2 P.p.s.a., wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. Na mocy § 3 tego artykułu, orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów. Zgodnie z art. 200 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z kolei przepis art. 209 P.p.s.a. stanowi, że wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204. Przywołany przepis art. 209 P.p.s.a znajduje zatem zastosowanie jedynie do kosztów postępowania między stronami (zob. wyroki NSA z 16 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 2521/13 oraz z 8 marca 2017 r. sygn. akt I OSK 2010/16, dostępne w CBOSA). W przedmiotowej sprawie strona skarżąca, w związku z przyznaniem jej prawa pomocy w zakresie całkowitym, nie ponosiła kosztów postępowania związanych z ochroną swoich praw. W związku z powyższym Sąd w wydanym wyroku nie orzekł o obowiązku zwrotu tych kosztów od organu na rzecz strony skarżącej. Podnieść równocześnie należy, że orzeczenie o przyznaniu wynagrodzenia pełnomocnikowi strony wyznaczonemu z urzędu nie należy do rozstrzygnięć, które Sąd winien z urzędu zamieścić w orzeczeniu kończącym postępowanie (por. postanowienia NSA z 24 stycznia 2017 r. sygn. akt II OSK 779/15 oraz WSA we Wrocławiu z 2 listopada 2011 r. sygn. akt I SA/Wr 144/15 i z 3 kwietnia 2017 r. sygn. akt I SA/Wr 334/16). Żaden bowiem z przepisów ustawy P.p.s.a., nie zobowiązuje sądu do zawarcia takiego rozstrzygnięcia w orzeczeniu kończącym postępowanie. Podstawy do takiego działania Sądu nie stanowi art. 250 P.p.s.a., zgodnie z którym to - wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków; przepis ten wskazuje jedynie na zasady, według których to ustala się wysokość wynagrodzenia ustanowionego w ramach prawa pomocy pełnomocnika. W odniesieniu do kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, zastosowania nie znajdują również postanowienia art. 209 P.p.s.a., bo te - jak wskazano wyżej - dotyczą kosztów postępowania między stronami. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za udzieloną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa, przyznawane jest natomiast w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a. W konsekwencji, wniosek o przyznanie wspomnianego wyżej wynagrodzenia może być rozpoznany w odrębnym orzeczeniu, już po rozstrzygnięciu sprawy, z uwzględnieniem udziału pełnomocnika z urzędu w postępowaniu sądowym. I taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie. Jak bowiem wynika z akt niniejszej sprawy, postanowieniem z dnia 15 lipca 2019 r. referendarz sądowy przyznał wynagrodzenie dla pełnomocnika z urzędu ustanowionego dla skarżącego za reprezentowanie przed sądem administracyjnym pierwszej instancji w kwocie 240 zł - stosownie do art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8) P.p.s.a. oraz § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r., poz. 18). Z uwagi na powyższe, wniosek pełnomocnika strony skarżącej o uzupełnienie wyroku w zakresie wskazanym we wniosku, należy uznać za niezasadny. Tym samym, na podstawie art. 157 § 1 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.