I SA/Go 162/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Niedzielski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 lipca 2025 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2018 rok postanawia: odrzucić skargę. T. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] wskazaną w sentencji niniejszego postanowienia. Z przedłożonych akt sprawy wynika, że skarga została złożona za pośrednictwem e-doręczeń, a zatem za pośrednictwem innego niż ePUAP kanału informacji elektronicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi, sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność. Ustala, czy nie zachodzi jedna z przesłanek odrzucenia skargi, jakie zostały enumeratywnie wymienione w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Warunkiem rozpoznania sprawy przez sąd jest skuteczne wniesienie skargi. W niniejszej sprawie kluczowe okazało się zbadanie dochowania właściwego trybu wniesienia skargi złożonej w formie dokumentu elektronicznego. Należy podkreślić, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym istnieje możliwość wnoszenia pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej, jednakże konieczne jest w takim przypadku zachowanie przewidzianych przez ustawę standardów procesowych. Przede wszystkim wniesienie skargi w formie dokumentu elektronicznego jest możliwe jedynie za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej organu, co wynika wprost z treści art. 54 § 1a zd. 1 p.p.s.a. Definicja elektronicznej skrzynki podawczej została zawarta w art. 3 pkt 17 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz.U. z 2024 r. poz. 1557 ze zm.), dalej jako: u.i.d.p. Pod pojęciem tym ustawodawca nakazuje rozumieć dostępny publicznie środek komunikacji elektronicznej służący do przekazywania dokumentu elektronicznego do podmiotu publicznego przy wykorzystaniu powszechnie dostępnego systemu teleinformatycznego. Z kolei w art. 3 pkt 13 ww. ustawy ustawodawca wskazał, że elektroniczna platforma usług administracji publicznej (ePUAP) to system teleinformatyczny, w którym instytucje publiczne udostępniają usługi przez pojedynczy punkt dostępowy w sieci Internet. Zgodnie z art. 16 ust. 1a u.i.d.p. podmiot publiczny udostępnia elektroniczną skrzynkę podawczą, która powinna spełniać standardy określone i opublikowane na ePUAP przez ministra właściwego do spraw informatyzacji, oraz zapewnia jej obsługę. W orzecznictwie sądowym podkreśla się, że elektroniczna skrzynka podawcza spełniająca standardy określone i opublikowane na ePUAP przez ministra właściwego do spraw informatyzacji nie jest tożsama z jakimkolwiek adresem elektronicznym (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 7 marca 2025 r., sygn. akt III SAB/Wr 17/24, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – podobnie jak pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych powołane w dalszej części uzasadnienia). W rozpoznawanej sprawie skarżący, zastępowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę za pośrednictwem usługi doręczeń elektronicznych, która w sądach administracyjnych jeszcze nie jest dostępna. Stosownie bowiem do treści art. 155 ust. 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz.U. z 2020 r. poz. 2320) – dalej: "u.d.e." – sądy i trybunały, komornicy, prokuratura, organy ścigania i Służba Więzienna są obowiązane stosować przepisy ustawy w zakresie doręczania korespondencji z wykorzystaniem publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego lub publicznej usługi hybrydowej od dnia 1 października 2029 r. Wskazać należy, że obowiązkiem sądu jest przeanalizowanie dochowania wszystkich reguł wybranego przez stronę trybu (formy) wniesienia skargi. W sytuacji, gdy strona wybiera złożenie skargi w formie dokumentu elektronicznego, to - jak wynika z treści przytoczonych powyżej przepisów - może tego dokonać skutecznie wyłącznie poprzez wniesienie skargi do elektronicznej skrzynki podawczej na elektronicznej platformie usług administracji publicznej (ePUAP) organu, za pośrednictwem którego składana jest skarga. Wniesienie skargi do elektronicznej skrzynki podawczej organu powinno zostać potwierdzone przez przesłanie urzędowego poświadczenia odbioru na wskazany przez wnoszącego adres elektroniczny. W rozpatrywanej sprawie wskazany powyżej tryb nie został zachowany. Z akt sądowych wynika, że wniesienie skargi nastąpiło za pośrednictwem adresu do doręczeń elektronicznych organu podatkowego i zostało potwierdzone poprzez wygenerowanie dowodu otrzymania w rozumieniu art. 40 u.d.e. Tym samym, w świetle wymogów wynikających z art. 54 § 1a zd. 1 p.p.s.a., brak jest podstaw do uznania, że skarżący skutecznie wniósł skargę do sądu administracyjnego, skoro jej wniesienie nastąpiło za pośrednictwem adresu do doręczeń elektronicznych organu podatkowego, a nie za pośrednictwem elektronicznej skrzynki podawczej organu udostępnionej na elektronicznej platformie usług administracji publicznej (ePUAP). Podobne stanowisko w powyższym względzie jest prezentowane w orzecznictwie sądowym (por. postanowienia: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu: z dnia 26 lutego 2025 r., sygn. akt II SAB/Wr 201/25; z dnia 10 marca 2025 r., sygn. akt II SAB/Wr 175/25; z dnia 20 marca 2025 r., sygn. akt II SAB/Wr 247/25; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 18 marca 2025 r., sygn. akt I SA/Ke 67/25; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 31 marca 2025 r., sygn. akt I SA/Gl 244/25 i sygn. akt I SAB/Gl 4/25). W tej sytuacji wywiedziona skarga, jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.