I SA/Go 172/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędzia WSA Dariusz Skupień po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 lutego 2026 r. sprawy ze skargi M.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia 2019 r. do grudnia 2020 r. oddala skargę w całości. Skarżący, M. S., wniósł skargę na decyzję [...] w [...] z [...] kwietnia 2025 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług, dotyczącą poszczególnych miesięcy 2019 i 2020 r. Rozstrzygnięcia organów podatkowych zapadły na podstawie następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy. Organ I instancji przeprowadził wobec M. S. kontrolę podatkową w zakresie prawidłowości rozliczeń z tytułu podatku od towarów i usług za okres od [...].01.2019 r. do [...].2.2020 r. Z ustaleń organu wynikało, że skarżący nie był zarejestrowany dla potrzeb podatku od towarów i usług w latach 2019 - 2020 i w latach późniejszych i za ww. okres nie złożył deklaracji dla podatku od towarów i usług. Nie złożył również Jednolitych Plików Kontrolnych za ww. okres. Nie posiadał i nie użytkował żadnej kasy rejestrującej W zeznaniach PIT-36 za lata 2019 - 2020 złożonych [...].07.2021 (w czasie trwania kontroli podatkowej w zakresie rozliczenia podatku od towarów I usług za okres [...].01.2019 - [...].12.2020) nie wykazał żadnych przychodów ani kosztów uzyskania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, a dochód w tych latach wynosił 0 zł. W wyniku kontroli podatkowej organustalił nieprawidłowości w podatku od towarów i usług kolejno za miesiące od września 2019 r. do grudnia 2020 r., które szczegółowo opisał w protokole kontroli podatkowej, doręczonym [...].01.2023 r. Pismem z [...].01.2023 r. skarżący złożył zastrzeżenia do protokołu kontroli. Organ podatkowy pismem z [...].01.2023 r. odpowiedział na ww. zastrzeżenia podtrzymując swoje ustalenia opisane w protokole kontroli podatkowej. Postanowieniem z [...].05.2023 r. organ I instancji wszczął z urzędu wobec Skarżącego postępowanie podatkowe w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za okres od [...].01.2019 r. do [...].12.2020 r., a po jego przeprowadzeniu, decyzja z [...].04.2024 r.: 1) umorzył postępowanie w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do sierpnia 2019 r., 2) określił kwoty zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od września 2019 r. do grudnia 2020 r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji odniósł się do kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego. Wskazał, że postanowieniem z [...].08.2023 r., [...]w [...], po zapoznaniu się z zawiadomieniem o naruszeniu przepisów z [...].07.2023 r. [...]w [...], postanowił wszcząć dochodzenie w sprawie o przestępstwo skarbowe określone w art. 54 § 2 kks, w związku z art. 54 § 1, art. 6 § 2 kks - polegające na niezłożeniu przed [...].09.2019 r. w [...] w [...] przez M. S. zgłoszenia rejestracyjnego w zakresie podatku od towarów i usług (VAT-R), w związku z utratą z ww. dniem prawa do korzystania ze zwolnienia z podatku od towarów i usług z tytułu dokonywania w okresie [...].09.2019 r. do [...].12.2020 r. sprzedaży części samochodowych i uzyskaniem w tym okresie obrotu ze sprzedaży (...), i następnie nie składania w formie elektronicznej (...) deklaracji dla podatku od towarów i usług (VAT-7) za okres od września 2019 r. do grudnia 2020 r., uchylania się w ten sposób od opodatkowania i narażenia na uszczuplenie należnego podatku od towarów i usług za ten okres (...). Postanowieniem z [...].08.2023 r. [...] w [...]uwzględniając dane zebrane przeciwko M. S. (...) postanowił przedstawić M. S. zarzut, iż będąc w okresie od [...].09.2019 r. do [...].12.2020 r. podatnikiem podatku od towarów i usług w związku z dokonywaniem sprzedaży części samochodowych, uzyskując w tym okresie obrót ze sprzedaży (...), w związku z utratą z dniem [...].09.2019 r. prawa do korzystania ze zwolnienia z podatku od towarów i usług, przed tym dniem nie złożył w [...]w [...] zgłoszenia rejestracyjnego w zakresie podatku od towarów i usług (VAT-R) i następnie nie składał w formie elektronicznej w [...] (...) deklaracji dla podatku od towarów i usług (VAT-7) za okres od września 2019 r. do grudnia 2020 r., uchylając się w ten sposób od opodatkowania naraził na uszczuplenie należny podatek od towarów i usług za ten okres (...). Następnie postanowieniem z [...].07.2024 r., [...]w [...], zmienił postanowienie o przedstawieniu zarzutów M. S. z [...].08.2023 r. w związku ze zmianą wysokości obrotu ze sprzedaży uzyskanego w okresie od [...].09.2019 r. do [...].12.2020 r. z 329.193,92 zł na 428.231,40 zł oraz z uwagi na zmianę wysokości uszczuplenia należnego podatku od towarów i usług za ten okres w łącznej kwocie z 75.716 zł, na 98.493 zł. Treść postanowień z [...].08.2023 r. i [...].07.2024 r. nie została ogłoszona M. S. z uwagi na niestawiennictwo na kolejne wezwania. W zawiadomieniu z [...].09.2023 r. [...]w [...] na podstawie art. 70c w związku z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, poinformował skarżącego, że bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za okres od września 2019 r. do grudnia 2020 r. został zawieszony [...].08.2023 r. w związku ze wszczęciem postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe z art. 54 § 2 kks, w związku z art. 54 § 1, art. 6 § 2 kks, związane z niewykonaniem zobowiązania podatkowego. Organ ocenił, że zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za okres od września do listopada 2019 r. nie ulegnie przedawnieniu z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, tj. z dniem [...].12.2024 r. Wskazał, że zawiadomienie doręczono dorosłemu domownikowi [...].09.2023 r. Organ I instancji wskazał na to, że skarżący [...].12.2019 r.: - założył działalność gospodarczą pod firmą: R. - dane zCEiDG, - założył na portalu [...] konto użytkownika z nickiem "[...]'", - podpisał umowę najmu lokalu, w którym miał prowadzić ww. działalność pod adresem: [...] ul. [...], lokal [...]. Natomiast [...].12.2019 r. zgłosił w CEiDG zawieszenie działalności gospodarczej, a [...].07.2021 r. zgłosił jej zakończenie. Pomimo zawieszenia działalności gospodarczej skarżący nie dokonał zmian w CEiDG w zakresie adresu prowadzenia działalności, podczas gdy wypowiedział umowę najmu lokalu ze skutkiem od [...].01.2020 r. Wykreślenie wpisu z CEiDG nastąpiło dopiero po wszczęciu [...].06.2021 r. kontroli podatkowej wobec skarżącego. Organ podkreślił, że w opisanej sytuacji nie zlikwidował konta na [...] wciąż z niego korzystał. W aktach sprawy organ pierwszej instancji zgromadził faktury wystawione przez [...] w okresie od grudnia 2019 r. do grudnia 2020 r., za zapewnienie funkcjonalności i usług dostępnych na platformie handlowej [...]. Faktury te wystawiane były dla firmy: R. ul. [...],[...]. W ocenie organu dowodem na to, że skarżący prowadził działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży wysyłkowej jest umowa, którą zawarł [...].01.2018 r. z [...]. Przedmiotem umowy byty usługi powszechne i niepowszechne w obrocie krajowym i zagranicznym. Powyższa umowa była kontynuowana i obowiązywała przynajmniej do [...].10.2021 r. W związku z zawartą umową [...]. co miesiąc wystawiała dla M. S. faktury, w których wyszczególniała świadczone usługi w ramach [...]- ilość paczek o określonej wadze, ilośćpobrań i przesyłek niestandardowych. Powyższe jednoznacznie wskazuje na to, że skarżący w sposób ciągły i zorganizowany prowadził działalność gospodarczą. Organ I instancji zgromadził materiał dowodowy w postaci historii rachunków bankowych należących do skarżącego, jego żony A. S. oraz córki M. S. i na ich podstawie ustalił, że w latach 2019 - 2020, z tytułu sprzedaży części samochodowych wpłynęło na ww. rachunki łącznie 604.042,15 zł, w tym za 2019 r. 110.878,64 zł i za 2020 r. 493.163,51 zł. Powyższe kwoty obejmują również należności za wysłany towar, za który kupujący przekazywali przy odbiorze dostawcom (kurierom), którzy następnie rozliczali się ze skarżącym. Wiedzę o tym, że otrzymane pieniądze dotyczą zapłat za sprzedane części samochodowe organ czerpał przede wszystkim z opisów przelewów, informacji z [...], obszernej korespondencji z kupującymi. Organ podatkowy zgromadził również materiał dowodowy w postaci faktur i informacji z firm kurierskich, na podstawie których stwierdził, że skarżący w celu dostarczenia zakupionych towarów do odbiorców w latach 2019 - 2020 nadał łącznie 3.918 przesyłek, w tym w 2019 r. 1.637 i w 2020 r. 2.281 przesyłek. Średnio w miesiącu w 2019 r. skarżący nadawał 136 przesyłek, a w 2020 r. już 190. Przy założeniu, że średnio w miesiącu jest 20 dni roboczych skarżący w 2019 r. nadawał dziennie 7 przesyłek, a w 2020 r. 9. Co istotne, organ podatkowy wielokrotnie, bezskutecznie, zwracał się do skarżącego o przedłożenie dowodów zakupu towarów handlowych. Organ podatkowy stwierdził, że skarżący mógł kupować używane samochody i sprzedawać pozyskane z nich części. Organ ustalił, że nie zgłaszał tych transakcji ani nie rejestrował zakupionych samochodów. Na powyższe wskazują m.in. przelewy z rachunku bankowego nr [...]: z [...].04.2020 r. na kwotę 936,40 zł dla [...] za białego [...]- uszkodzenie tyłu oraz przelew z [...].12.2020 "[...] - auta ze Szwajcarii aukcje samochodów [...] uszkodzone[...]" na kwotę [...]zł. Organ I instancji podkreślił, że wyjaśnienia skarżącego, że wysyłał do kupujących składniki majątku prywatnego, które miały być jego własnością od wielu lat, nie zostały potwierdzone żadnymi dowodami. Zdaniem organu odwoławczego ilość wpłat otrzymanych od kupujących, wysłanych do nich paczek oraz regularność z jaką otrzymywane były zapłaty za wysyłane paczki, potwierdza, że prowadzona przez skarżącego sprzedaż nie miała charakteru incydentalnego, ani nie dotyczyła jego majątku prywatnego. Przytoczone fakty niewątpliwie świadczą o prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, która miała charakter zarobkowy, zorganizowany oraz ciągły. W zakresie roku 2019 ustalono, że w aktach sprawy znajdują się m.in. wyciągi bankowe dotyczące wpłat za sprzedaż internetową części samochodowych i zwrotów dokonywanych w 2019 r. przez M. S. z rachunków: 1) nr [...]- rachunek M. S., 2) nr [...]- rachunek M. S. Wpłaty i wypłaty z rachunku bankowego nr [...]: 1) w piśmie z [...].10.2021 r. M. Sp. z o.o. sp. k. (P.) poinformowała, że pobrania były wpłacane m.in. na rachunek bankowy nr [...]; 2) rachunek ten był prowadzony przez [...]który w odpowiedzi na pismo z [...].11.2021 przekazał wykaz rachunków bankowych należących do M. S.. Wśród nich nie było rachunku bankowego wskazanego przez M.Sp. z o.o. sp.k. do przekazywania pobrań za przesyłki; 3) pismem z [...].11.2022 organ wezwał skarżącego do wyjaśnienia, czy korzystał z tego rachunku bankowego do celów sprzedaży. Wezwał również do dostarczenia historii tego rachunku bankowego z oznaczeniem transakcji dotyczących sprzedaży. W odpowiedzi z [...].11.2022 skarżący nieodniósł się do tych kwestii, podkreślił, że nie prowadził działalności gospodarczej i dla zaspokojenia swoich potrzeb sprzedawał różne przedmioty, które były jego własnością od wielu lat na podstawie ustnych umów cywilno-prawnych; 4) pozyskano informacje o tym rachunku bankowym z bazy STIR Ognivo. W załączonych do pisma z [...].12.2023 dokumentach Ministerstwo Finansów poinformowało, że właścicielką tego rachunku bankowego jest M. S.; 5) pozyskano również wyciąg z historii tego rachunku bankowego za okres [...].01.2019 - [...].12.2020. Z analizy rachunku wynika, że w przypadku części przelewów przychodzących, jako odbiorca jest wskazany M. S. albo A. S. W przypadku przelewów wychodzących jako nadawca jest wskazana M. S. Jednak dane odbiorców przelewów pozwoliły na ustalenie, że część przelewów wychodzących dotyczy zwrotów kwot wpłaconych wcześniej dla skarżącego jako odbiorcy przelewu. Po wyłączeniu przelewów, które bezsprzecznie nie dotyczą sprzedaży internetowej (prywatne transakcje córki i żony) ustalono wpłaty i wypłaty z tego rachunku, które dotyczą wysyłek skarżącego (szczegółowe dane zamieszczono w decyzji organu I instancji na str. 9-19). O tym, że skarżący wykorzystywał ww. rachunek bankowy do prowadzenia działalności gospodarczej świadczy fakt, że we wskazanych przelewach widnieje jego nazwisko jako odbiorcy przelewu i że z tego rachunku dokonywane były: zwroty dla wpłacających, opłaty za ogłoszenia oraz zasilenia konta u jego kontrahenta – M. Sp. z o.o. sp.k. (P.);6) w celu weryfikacji przelewów, których treść nie pozwoliła na jednoznaczne ustalenie, czy transakcja dotyczyła wysyłek skarżącego, pismem z [...].12.2023 r. wezwano skarżącego do wyjaśnienia części przelewów - czyich przesyłek dotyczą, jakich towarów bądź usług. Poproszono również o wyjaśnienie: czy przelewy te dotyczą jego przesyłek i co było wysyłane oraz z jakiego powodu dane skarżącego są wskazane jako dane odbiorcy; przelewów wychodzących (zwrotów) z [...].10.2019 dla D. P. (brak wpłaty zaliczki) i z [...].11.2019 dla Ł. H. (wpłacona zaliczka jest niższa od kwoty zwróconej); przelewów, w których jako odbiorca widnieje A. S. - czy te przelewy dotyczą przesyłek należących do skarżącego, jakie towary były wysyłane, czy kierowane na imię i nazwisko skarżącego przelewy, dotyczące aukcji wystawionych przez użytkownika "[...]" (A. S.) dotyczą jego wysyłek; ponieważ część wpłat jest opisana jako "zaliczka" i do tych zaliczek nie ma dopłat ani zwrotów, poproszono o wyjaśnienie, czy były do nich dopłaty. W odpowiedzi pismem z [...].01.2024 r. skarżący poinformował, że ze względu na chorobę odpowiedzi udzieli jak jego stan zdrowia na to pozwoli. Pismem z [...].12.2023 wezwano M. S. do wyjaśnienia, czy udostępniła ten rachunek bankowy swoim rodzicom, w jakim celu, czy wskazane w piśmie przelewy dotyczą jej spraw prywatnych, czy też spraw jej rodziców. M. S. wyjaśniła, że rachunek ten jest jej prywatnym rachunkiem i wszystkie operacje bankowe wynikają z jej prywatnych potrzeb. W ocenie organu poczynione ustalenia przeczą wyjaśnieniu M. S., ponieważ aukcje powołane w tytułach części przelewów i ustalone u jednego z wpłacających (P. S.) wystawiła jej matka, a A. S. i M. S. widnieją w przelewach jako ich odbiorcy. Zdaniem organu wyjaśnienie M. S. jest niewiarygodne i nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Do ustalenia wpływów ze sprzedaży organ podatkowy nie wziął pod uwagę transakcji, które bezsprzecznie dotyczyły prywatnej sfery życia (np. zakupy odzieży, opłaty bieżące) oraz były związane z działalnością A. S. w okresie [...].01.2019 - [...].09.2019. W związku z tym, że przelewy przychodzące, jak i wychodzące dotyczą wysyłek dokonanych przez skarżącego, poddano analizie dane wykazane na rachunku bankowym nr [...]. Pismami z [...].12.2023 wezwano osoby, które w 2019 r. wpłaciły zaliczki na rachunek bankowy córki z przeznaczeniem dla skarżącego, jako odbiorcy przelewu, aby wyjaśniły: czy transakcje doszły do skutku, jaki towar był kupiony, ile wynosiła dopłata, w jaki sposób została przekazana. Osoby, które udzieliły odpowiedzi napisały, m.in., że: - R. O. (zaliczka 50 zł wpłacona [...].03.2019 r.) - transakcja niedoszła do skutku i nie ubiegał się o zwrot zaliczki, - J. C. (zaliczka 500 zł wpłacona [...].05.2019 r.) - towar (drzwi) zostały dostarczone do warsztatu w [...], nie pamiętał szczegółów, - K. K. (zaliczka 300 zł wpłacona [...].06.2019) - transakcja doszła do skutku, dotyczyła zakupu silnika do pojazdu jej partnera, towar dostarczony prawdopodobnie osobiście przez kogoś od sprzedającego, oferta z O. lub A., całość wraz z zaliczką kosztowała 5.000 zł albo 6.000 zł, dokładnie nie pamiętają i nie posiadają żadnych dokumentów dotyczących zakupu (zdaniem organu oznacza to dopłatę gotówką w wysokości co najmniej 4.700 zł (5.000 zł-300 zł); - S. T. (zaliczka 100 zł wpłacona [...].09.2019) - dopłata 250 zł kurierowi, przesyłka [...] nadana przez M. S., - P.S. (zaliczka 300 zł wpłacona [...].10.2019) - dopłacił 1.600 zł kurierowi, wskazał nr aukcji [...] wystawionej przez użytkownika [...] (A. S.). Pobranie to nie zostało ujęte w spisie przesyłek i pobrań przekazanym przez M. Sp. z o.o. sp.k. W pozostałych odpowiedziach kupujący poinformowali, że ze względu na upływ czasu nie pamiętają transakcji. Część wezwań nie zostało odebranych bądź pozostały bez odpowiedzi. Informacje z P.. i M. Sp. z o.o. sp.k. nie pozwoliły organowi na ustalenie, czy osoby, które nie odebrały wezwań, dopłaciły do wpłaconych zaliczek. Wynika toz upływu czasu i stosowanego w 2019 r. przez Pocztę oprogramowania oraz zasad archiwizacji dokumentów. Z tego względu organ odstąpił od dokonywania ustawień w tym zakresie. Organ ustalił, że na omawianym rachunku bankowym znajdują się również przelewy, w których jako odbiorca została wskazana A. S.. Żona M. S. do [...].09.2019 r. prowadziła działalność gospodarczą. Do [...].08.2019 r. korzystała ze zwolnienia od podatku od towarów i usług. Pismem z [...].03.2023 A. S. wyjaśniła, że nie prowadziła działalności, a dostęp do tego rachunku miał M. S. W 2019 r. Skarżący nie był zarejestrowany jako czynny podatnik podatku od towarów i usług. Do wartości sprzedaży skarżącego za 2019 r. organ nie wliczył wpłat z tytułu aukcji A. S. i w których była ona wskazana jako odbiorca przelewów dokonanych w okresie, kiedy prowadziła działalność gospodarczą. Kwoty tych wpłat nie mają znaczenia dla ustalenia momentu powstania obowiązku rejestracji dla podatku od towarów i usług, ponieważ żadne z małżonków w 2019 r. nie uzyskało przychodów powodujących obowiązek rejestracji dla tego podatku, ze względu na wysokość obrotów. W związku z tym do wpłat dotyczących przesyłek skarżącego zaliczono przelewy, które nie dotyczą działalności prowadzonej przez A. S., tj.: - wpłaty, w których odbiorcą jest A. S. po dniu zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej, tj. po [...].09.2019 r., - wpłaty, w których odbiorcą przelewu jest skarżący, a w tytule przelewu wskazana została aukcja wystawiona przez [...] S. (użytkownik "[...]") i wpłata nastąpiła po likwidacji przez nią działalności gospodarczej, tj. po [...].09.2019 r. Organ wskazał również, że w listopadzie i grudniu 2019 r. na rachunek bankowy w [...]. nr [...]- należący do M. S., wpłynęły kwoty dotyczące wysyłek, które szczegółowo opisano w tabeli na str. 23-24 decyzji organu I instancji. Łączna kwota wpłat na rachunek za 2019 r. wyniosła 10.780 zł, w tym za listopad 1.470 zł, i za grudzień 9.410,32 zł. Organ wezwał osoby, które wpłaciły zaliczki na wskazane konto i dla których nie ustalono zwrotu zaliczki lub dopłat do nich. Z udzielonych odpowiedzi wynika, m.in. że: - P. K. - zadatek za część z [...].12.2019 r. w wysokości 100 zł - potwierdził przekazanie zadatku, ze względu na upływ czasu nie pamiętał, czy transakcja doszła do skutku, oferta znaleziona na A., kontakt telefoniczny ze sprzedającym;- M. G. - zaliczka z [...].12.2019 r. w wysokości 200 zł - nie pamiętał, czy transakcja doszła do skutku, brak dokumentów; - Z. Z. - zaliczka A. G. [...] z [...].12.2019 r. w wysokości 100 zł - transakcja doszła do skutki, dopłata w wysokości 700 zł wypłacona kurierowi przy odbiorze towaru (drzwi). Wobec powyższego organ nie miał możliwości ustalenia ewentualnych dopłat do zaliczek przekazanych przez P. K. i M. G., ponieważ osoby te nie widnieją w wykazie odbiorców przesyłek realizowanych przez M. Sp. z o.o. sp.k., w okresie grudzień 2019 r. - styczeń 2020 r. i nie ma przelewów z tytułu pobrań od P . Dopłata Z. Z. również nie jest widoczna w informacjach przesłanych przez M.Sp. z o.o. sp.k. i P.. Także z dokumentów zgromadzonych w kontroli prowadzonej wobec A.S. organ nie stwierdził wpłat z tytułu pobrań w tym okresie (grudzień 2019 r. - styczeń 2020 r.). W związku z tym organ przyjął, że dopłata wskazana w piśmie Z. Z. w wysokości 700 zł stanowi u M. S. nieudokumentowany wpływ ze sprzedaży części samochodowych i że wpłynęła w grudniu 2019 r. Po uwzględnieniu opisanych ustaleń wysokość wpłat dokonanych z tytułu sprzedaży części samochodowych na rachunek bankowy nr [...]wraz z nieudokumentowaną dopłatą wynosi łącznie 11.580,32 zł, w tym: - za listopad 2019 r. 1.470 zł,- za grudzień 2019 r. 10.110,32 zł (9.410,32 zł + 700 zł). W zakresie roku 2020 organ wskazał, że w aktach sprawy znajdują się m.in. wyciągi bankowe dotyczące wpłat za sprzedaż internetową części samochodowych i zwrotów dokonywanych w 2020 r. przez M. S. z rachunków o nr: [...]- rachunek M. S., [...]- rachunek M. S., [...]- rachunek M. S., [...]- rachunek A. S., [...]- rachunek M. S.. Na str. 26-68 decyzji I instancji zamieszczono zestawienie wpłat (uznań) i wypłat (obciążenia) sporządzone na podstawie historii operacji z rachunku bankowego prowadzonego przez [...]. o nr [...], którego właścicielem jest M. S.. Organ dokonał sprawdzenia ww. rachunku bankowego w zakresie wpłat dotyczących zaliczek i zadatków. W toku sprawdzenia uwzględnił materiał pozyskany od M.Sp. z o.o. sp.k. (dane za okres [...].01.2020 - [...].12.2020) i P.. (dane za okres [...].05.2020 - [...].12.2020). Wyniki analizy kwot zaliczek i zadatków, informacji o wysłanych wezwaniach, udzielonych odpowiedziach i wynikach sprawdzenia szczegółowo opisał na str. 69-73 decyzji. W wyniku tych ustaleń sprawdzenia stwierdził, że wysokość ustalonych kwot z ww. rachunku należy skorygować o dopłaty za zrealizowane dostawy: M. Z. w kwocie 1.935 zł w styczniu 2020 r., M. S. w kwocie 2.500 w marcu 2020 r., A. O. w kwocie 250 zł w kwietniu 2020 r. Razem wpłaty wyniosły 4.685 zł. Wartość sprzedaży za 2020 r. wynikająca ze wskazanego rachunku została szczegółowo wskazana w tabeli na stronie 73 decyzji (miesiące styczeń – sierpień 2020). Na stronach 74-102 decyzji organ I instancji zamieścił zestawienie wpłat (uznań) i wypłat (obciążeń) sporządzone na podstawie historii operacji z rachunku bankowego, prowadzonego przez [...], o nr [...], którego właścicielem jest M. S. Organ dokonał sprawdzenia ww. rachunku bankowego w zakresie wpłat dotyczących zaliczek i zadatków. W toku sprawdzenia uwzględnił materiał pozyskany od M. Sp. z o.o. sp.k. (dane za okres [...].01.2020 - [...].12.2020) i P.. (dane za okres [...].05.2020 -[...].12.2020). Wyniki analizy kwot zaliczek i zadatków, informacji o wysłanych wezwaniach, udzielonych odpowiedziach i wynikach sprawdzenia szczegółowo opisał na stronach 102-103 decyzji. W wyniku tych ustaleńorgan stwierdził, że wysokość ustalonych kwot z ww. rachunku za wrzesień 2020 r. należy skorygować o dopłaty za zrealizowane dostawy: J. K. w kwocie 600 zł i P. J. w kwocie 300 zł. Razem wpłaty wyniosły 900 zł. Po uwzględnieniu opisanych korekt wartość sprzedaży za 2020 r. wynikająca z rachunku bankowego nr [...]została przez organ przedstawiona w tabeli na stronie 103 decyzji (miesiące sierpień – grudzień 2020 r. Na str. 104-108 decyzji organu I instancji zamieszczono zestawienie wpłat i wypłat w okresie [...].01.2020 r. - [...].12.2020 r. z rachunku bankowego nr [...], wskazujące na otrzymywanie przez skarżącego zapłat za części samochodowe wysłane do odbiorców. Zestawienie nie zawiera przelewów dotyczących prywatnych transakcji M. i A. S.. Łączna kwota ustalonych wpłat i zwrotów dotyczących wysyłek na wskazany rachunku bankowym wraz z dopłatami do zaliczek w okresie styczeń - grudzień 2020 r. wynosi 13.270 zł (tabela na stronie 110 decyzji). Organ podkreślił, żezestawienie nie zawiera pobrań od M.Sp. z o.o. w łącznej kwocie 2.631,56 zł, które zostały ustalone na podstawie zestawienia doręczonych przesyłek. Nie zawiera również zapłat za zakup pojazdów oraz opłat za ogłoszenia ([...]). Ustalenia w zakresie rachunku nr [...]. W piśmie z [...].10.2021 r. M.Sp. z o.o. sp.k. (P.) poinformowała, że pobrania były wpłacane m.in. na wskazany rachunek bankowy, prowadzony przez [...]. i należący do A. S. Postanowieniem z [...].05.2022 do akt kontroli podatkowej prowadzonej wobec M. S. włączono, m.in. dokumenty zgromadzone w toku kontroli prowadzonej przez [...]w [...] wobec A. S. w zakresie prawidłowości rozliczeń z tytułu podatku od towarów i usług za okres od [...].01.2019 r. do [...].12.2020 r.: - wypis z rachunku bankowego nr [...], - wezwanie A.S. z [...].02.2022 do złożenia wyjaśnień w zakresie wpłat i wypłat za części samochodowe oraz wpłaty gotówkowe. W odpowiedzi A. S. wyjaśniła, że dane do korzystania z rachunku bankowego posiadał jej mąż M. S. A. S. pozwoliła na korzystanie i od tego czasu nie sprawdzała transakcji na tym rachunku. Pismem z [...].03.2022 r. wezwano M. S. do wyjaśnienia, czy wpływy na rachunek bankowy nr [...]dotyczą sprzedaży części samochodowych dokonanej przez niego, kto wpłacał i czego dotyczą wpłaty z Urzędów Pocztowych oraz wyjaśnienia wyszczególnionych przelewów. W odpowiedzi skarżący poinformował, że w tym czasie nie prowadził działalności gospodarczej i operacji na tym rachunku bankowym nie pamięta ze względu na upływ czasu. Postanowieniem z [...].07.2023 r. włączono do akt protokół z [...].02.2023 r. przesłuchania M. S. w charakterze świadka, dokonanego w postępowaniu prowadzonym wobec A. S. w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za okres luty-grudzień 2020, w którym skarżący m.in. zeznał, że A. S. udostępniła mu dane do korzystania z tego rachunku bankowego, posiadał kartę do rachunku bankowego i nr PIN. Zapytany oto, czy dokonywał operacji bankowych na tym rachunku bankowym, tzn. czy wpływały należności za jego transakcje, odpowiedział, że tak, płacił czasem za zakupy kartą. Na pytanie, czyich transakcji dotyczyły wpłaty na ten rachunek bankowy w łącznej kwocie 87.827 zł, odpowiedział, że sprzedawał różne rzeczy i udostępniał ten rachunek dla wpłacającego, były to jego rzeczy osobiste, używane, nie pamiętał jakie. Nie pamiętał również, czego dotyczą wpłaty przelane przez P., ale mogły to być wysyłki pobraniowe. Zapytany o poszczególne przelewy, nie pamiętał, czy sprzedawał coś osobom, które przelały pieniądze i osobom, którym pieniądze zostały zwrócone. Postanowieniem z [...].07.2023 r. włączono do akt sprawy decyzję z [...].07.2023 wydaną dla A. S. w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za okres od lutego do grudnia 2020 r., którą [...] w [...] umorzył to postępowanie. Podstawą dla rozstrzygnięcia sprawy było ustalenie, że w okresie luty - grudzień 2020 A. S. nie prowadziła działalności gospodarczej i nie dokonywała sprzedaży, a wpływy i wypłaty widoczne na jej rachunku bankowym za okres [...].10.2020 - [...].12.2020 wynikają zesprzedaży prowadzonej przez M. S. Na str. 111-130 decyzji organu I instancji zamieszczono zestawienie operacji bankowych dotyczących działalności skarżącego na rachunku nr [...]za okres [...].01.2020 - [...].12.2020 r. Zestawienie nie obejmuje prywatnych transakcji A. S. i zwrotów pobrań od M.Sp. z o.o. sp.k. o łącznej wartości 4.785,41 zł. Postanowieniami z [...].05.2022 i z [...].07.2022 włączono do akt korespondencję z osobami, które wpłaciły środki na rachunek bankowy A. S., do wyjaśnienia wpłat (określenie towaru, danych dostawcy, rozmówców, źródło Informacji o możliwości zakupu, wartość towarów, sposób dostawy, posiadane dokumenty). Kupujący potwierdzili zakup części samochodowych i dokonanych zapłat, których odbiorcom był skarżący. W przypadku zaliczki w kwocie 200 zł zapłaconej [...].11.2020 r. za drzwi lewe tył i błotnik lewy tył, [...] D. K. poinformował, że zakupił elementy do pojazdu [...] (drzwi i błotnik) od skarżącego, nie było informacji o A. S., towary odebrane przez kolegę bezpośrednio od skarżącego, dopłata gotówką, informacja o zakupie z [...], ale zakup dokonany poza [...], nie posiada żadnych dokumentów. Dopłata w formie gotówki w wysokości 1.000 zł stanowi nieudokumentowaną sprzedaż w listopadzie 2020 r. Postanowieniem z [...].07.2023 r. włączono do akt sprawy pismo z P.. z [...].07.2022 r. wraz z zestawieniem wpłat dokonanych na rachunek nr [...]w okresie od [...].01.2019 r. do[...].12.2020 r. za pośrednictwem P.. W wykazie tym znalazły się daty i kwoty wpłat dokonanych w okresie [...].10.2020 r. [...].12.2020 r., dane adresatów przesyłek, określenie urzędu nadawczego. Na podstawie ww. zestawienia w celu zweryfikowania dokonanych zakupów wybrano osoby o największej wartości przekazanych kwot i w pismach z [...].01.2023 wezwanoje do wskazania, jakiego towaru lub usługi dotyczy wpłata, od kogo zakupili towary, z kim się kontaktowali, jak dowiedzieli się o możliwości zakupu, jaka była wartość towarów, jaki był sposób dostawy, jakie posiadają dokumenty do tego zakupu. Większość wezwanych osób nie odpowiedziała lub udzieliła odpowiedzi, że nie pamięta transakcji. Zapytani nabywcy wskazali skarżącego jako osobę, od której kupili towary. Wyjaśnienia te są zgodne z wyjaśnieniami złożonymi przez A. S. (pismo z [...].03.2023) i treścią złożonych przez M. S. zeznań z [...].02.2023. Wyliczenie wartości sprzedaży dokonanej przez M. S. na podstawie historii rachunku bankowego A. S. nr [...] (po uwzględnieniu nieudokumentowanych wpłat gotówkowych) przedstawione zostały na stronie 130 decyzji. Organ wskazał również, że w aktach sprawy zgromadzono materiał dowodowy wskazujący na to, że M. S. prowadząc działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży części samochodowych korzystał z rachunku bankowego nr[...]. Pismem [...].11.2021 r. [...]. przesłał informację o posiadanych przez skarżącego rachunkach bankowych oraz historię rachunków za okres [...].01.2019 r. - [...].12.2020 r. Szczegółowe dane dot. historii ww. rachunku zawarto na str. 132-133 decyzji organu I instancji. Na wskazany rączynek wpływały zapłaty za części samochodowe np. czujnik ABS oraz przewód, przełącznik regulacji fotela, klakson, wspornik. Zgodnie z ww. pismem M. S. otworzył rachunek [...].12.2020 r. Łączna kwota wpływów z tytułu wysyłek i pobrań wyniosła 3.915 zł, wpływy te nastąpiły w grudniu 2020 r. Z tego rachunku bankowego w 2020 r. nie dokonywał zwrotów. Pismem z [...].01.2024 r. P. przesłała zestawienie wpłat dokonanych na wskazany rachunek. Z porównania zestawienia z P. ww. rachunku wynika, że na rachunek bankowy do końca 2020 r. wpłynęły tylko pobrania z [...].12.2020 r. Pismem z [...].09.2022 wezwano W. B., który [...].12.2020 r. wpłacił na ww. rachunek bankowy zaliczkę za silnikw kwocie 200 zł, aby wyjaśnił, czy transakcja doszła do skutku, jaki towar był kupiony, ile wynosiła dopłata, w jaki sposób została przekazana. W piśmie z [...].09.2022 W. B. potwierdził zakup silnika do [...] i poinformował, że nie pamięta nazwiska sprzedawcy, ofertę znalazł na [...] lub [...], silnik kosztował 7.000 zł, nie ma dokumentów potwierdzających zakup. W wiadomości elektronicznej z [...].09.2022 uzupełnił swoje wyjaśnienie o informacje, że silnik odebrał następnego dnia w grudniu na terenie auto części i dopłacił na miejscu 6.800 zł. Na ustalonych rachunkach bankowych nie ma przelewu z grudnia 2020 r. na tę kwotę. Zatem nieudokumentowana sprzedaż gotówkowa w grudniu 2020 r. wyniosła 6.800 zł. Po uwzględnieniu powyższych ustaleń wartość wpływów na rachunek bankowy nr [...]w grudniu 2020 r. wyniosła 10.715 zł (3.915 zł + 6.800 zł). Organ I instancji podniósł, że w aktach sprawy znajdują się dokumenty (faktury i zestawienia) z M. Sp. z o.o. Sp. k. [...], wskazujące na to, że skarżący w prowadzonej w 2020 r. działalności gospodarczej korzystał z usług kurierskich świadczonych przez ww. Spółkę. Na podstawie zestawień przesłanych przez M. Sp. z o.o. pismem z [...].10.2021 r. organ stwierdził, że skarżący w 2020 r. nadał łącznie 100 przesyłek i na jego zlecenie ww. Spółka pobrała łącznie 33.645 zł. Na wskazane rachunki bankowe M. Sp. z o.o. z tytułu pobrań przekazała 25.699,46 zł. Organ ustalił, że faktury za usługi kurierskie regulowane były kompensatą z pobrań. W związku z tym kwoty zwrotów z pobrań na rachunkach bankowych nie są zgodne z kwotami pobranymi od odbiorców przesyłek. Za moment uzyskania kwot przyjęto datę pobrania przy dostawie towaru. Organ uznał, że w momencie pobrania należności od odbiorcy przez kuriera skarżący dysponował kwotami z pobrań i miał możliwość zarządzania nimi (tabela na stronie 133 – 134 decyzji). W tabeli na stronie 134 decyzji organ przedstawił szczegółowe wielkości wpływów w 2020 r. Podsumowując organ I instancji stwierdził, że skarżący w łatach 2019 - 2020 prowadząc działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży wysyłkowej części samochodowych dokonywał odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju. Skarżący wykonywał działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży wysyłkowej części samochodowych i dokonywał odpłatnej dostawytowarów na terytorium kraju w wyniku czego spełnił warunki do uznania go za podatnika podatku od towarów i usług zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Organ nie stwierdził, aby w latach przed 2019 r. skarżący dokonywał sprzedaży, której wartość przekroczyłaby łącznie 200.000 zł. Tym samym podatnik nie utracił prawa do korzystania ze zwolnienia z art. 113 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. W związku z tym, że skarżący nie przedłożył kontrolującym ewidencji sprzedaży, organ podatkowy dokonał ustalenia wartości sprzedaży za 2019 r. na podstawie danych z rachunków bankowych i informacji dotyczących wartości pobrań dokonanych przez kurierów od kupujących towar. W wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego stwierdzono, że skarżący w 2019 r. dokonywał sprzedaży wysyłkowej części samochodowych. Z tego tytułu wpływały zapłaty za wysłane towary na dwa rachunki bankowe (jeden należący do M. S., drugi należący do skarżącego). Należności za wysłany towar regulowane również były przez odbiorców poprzez ich pobranie przez kuriera dostarczającego towar. Łączna kwota wpływów ze sprzedaży (z uwzględnieniem dokonanych zwrotów) za 2019 r. wyniosła 110.878,64 zł. Powyższe wskazuje na to, że wartość sprzedaży zwolnionej od podatku na podstawie ust. 1 nie przekroczyła kwoty, 200.000 zł. W związku z tym skarżący nie utracił zwolnienia, o którym stanowi art. 113 ust. 5. Organ wskazał, że zgodnie z art. 1 pkt 27 lit. b ustawy o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw z dnia [...].07.2019 r. (Dz.U. z 2019 r. poz. 1520) wprowadzono zmiany w ww. art. 113 ust. 13 pkt 1, poprzez dodanie, m.in. lit. g w brzmieniu: Zwolnień, o których mowa w ust. 1 i 9, nie stosuje się do podatników dokonujących dostaw hurtowych i detalicznych części do:- pojazdów samochodowych (PKWIU 45.3),- motocykli (PKWiU 45.4) Powyższa zmiana weszła w życie z dniem [...].09.2019 r. zgodnie z art. 28 ww. ustawy z dnia [...].07.2019 r. Jak ustalono skarżący w 2019 r. dokonywał dostaw części do pojazdów samochodowych. Z rachunku bankowego nr [...] wynika, że [...].09,2019 r. wpłynęło 100 zł tytułem zaliczki na części do [...]od A. S. T. [...]. Powyższa wpłata spowodowała, że skarżący utracił zwolnienie od podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. g ustawy o podatku od towarów i usług. Opierając się na ustaleniach w zakresie wysokości uzyskanej sprzedaży organ ustalił wysokość obrotu i podatku należnego wg stawki 23% rachunkiem "w stu", tj. wartość sprzedaży brutto x 23/123 i tak: łącznie za okres od września do grudnia 2019 r. wartość obrotu wyniosła 27.285,44 zł, podatek VAT 6.27565 zł, a za cały 2020 r. wartość obrotu wyniosła 400.945,96 zł, podatek VAT 92.217,55 zł. Szczegółowe dane odnoszące się do wysokości obrotu i podatku VAT za poszczególne miesiące okresu od IX 2019 r. do XII 2020 r. zamieszczono w tabeli na str. 138 decyzji. W wyniku rozpoznania wniesionego przez skarżącego odwołania, organ II instancji decyzją z [...] kwietnia 2025 r.: 1) utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji w zakresie dotyczącym umorzenia postępowania w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do sierpnia 2019 r., 2) uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za: wrzesień 2019 r. w wysokości 2.412 zł, październik 2019 r. w wysokości 748 zł, listopad 2019 r. w wysokości 1.337 zł, grudzień 2019 r. w wysokości 1.778 zł, styczeń 2020 r. w wysokości 2.522 zł, luty 2020 r.w wysokości 1.573 zł, marzec 2020 r. w wysokości 4.436 zł, kwiecień 2020 r. w wysokości 2.557 zł, maj 2020 r. w wysokości 2.075 zł, czerwiec 2020 r. w wysokości 10.150 zł, lipiec 2020 r. w wysokości 12.624 zł, sierpień 2020 r. w wysokości 14.431 zł, wrzesień 2020 r. w wysokości 10.267 zł, październik 2020 r. w wysokości 11.568 zł, listopad 2020 r. w wysokości 9.343 zł, grudzień 2020 r. w wysokości 10.672 zł i orzekł w ten sposób, że określił w podatku od towarów i usług:1) zobowiązanie podatkowe: • za wrzesień 2019 r. w wysokości 1.305 zł, • za iistopad 2019 r. w wysokości 19 zł, • za grudzień 2019 r. w wysokości 841 zł, • za styczeń 2020 r. w wysokości 1.283 zł, • za luty 2020 r. w wysokości 547 zł, • za marzec 2020 r. w wysokości 3.270 zł, • za kwiecień 2020 r. w wysokości 1.420 zł, • za maj 2020 r. w wysokości 704 zł, • za czerwiec 2020 r. w wysokości 8.931 zł, • za lipiec 2020 r. w wysokości 11.071 zł, • za sierpień 2020 r. w wysokości 13.037 zł, • za wrzesień 2020r. w wysokości 8.966 zł, • za październik 2020 r. w wysokości 10.361 zł, • za listopad 2020 r. w wysokości 8.260 zł, • za grudzień 2020 r. w wysokości 9.439 zł.2) kwotę do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za październik 2019 r. w wysokości 360 zł. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał m.in., że w sprawie zgromadzono obszerny materiał dowodowy bezsprzecznie wskazujący na to, że skarżący w latach 2019 - 2020 prowadził działalność gospodarczą, określoną w art. 3 - Prawo przedsiębiorców z dnia 6 marca 2018 r. (Dz.U. z 2018 r. poz. 646 ze zm.), art. 3 pkt 9 - ustawy Ordynacja podatkowa i art. 15 ust. 2 - ustawy o podatku od towarów i usług.Pomimo zawieszenia działalności gospodarczej nie dokonał zmian w CEiDG w zakresie adresu prowadzenia działalności, podczas gdy wypowiedział umowę najmu lokalu ze skutkiem od [...].01.2020 r. Co istotne, wykreślenie wpisu z CEiDG nastąpiło dopiero po wszczęciu [...].06.2021 r. kontroli podatkowej. W opisanej sytuacji nie zlikwidował konta na [...] wciąż z niego korzystając. W aktach sprawy zgromadzono faktury wystawione przez [...] w okresie od grudnia 2019 r. do grudnia 2020 r., za zapewnienie funkcjonalności i usług dostępnych na platformie handlowej [...]. Faktury te wystawiane były dla firmy: R.. Dowodem na to, że skarżący prowadził działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży wysyłkowej jest umowa, którą zawarł [...].01.2018 r. z P. Przedmiotem umowy byty usługi powszechne i niepowszechne w obrocie krajowym i zagranicznym. Umowa była kontynuowana i obowiązywała przynajmniej do [...].10.2021 r. ([...]) z [...].10.2020 r. W związku z zawartą umową P. co miesiąc wystawiała dla skarżącemu faktury, w których wyszczególniała świadczone usługi w ramach P.- ilość paczek o określonej wadze, ilośćpobrań i przesyłek niestandardowych. Powyższe jednoznacznie wskazuje na to, że skarżący w sposób ciągły i zorganizowany prowadził działalność gospodarczą. Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji zgromadził materiał dowodowy w postaci historii rachunków bankowych należących do M. S., jego żony A. S. oraz córki M. S. i na ich podstawie ustalił, że w latach 2019 - 2020, z tytułu sprzedaży części samochodowych wpłynęło na ww. rachunki łącznie 604.042,15 zł, w tym za 2019 r. 110.878,64 zł i za 2020 r. 493.163,51 zł. Powyższe kwoty obejmują również należności za wysłany towar, za który kupujący przekazywali przy odbiorze dostawcom (kurierom), którzy następnie rozliczali się ze skarżącym. Wiedzę o tym, że otrzymane pieniądze dotyczą zapłat za sprzedane części samochodowe organ czerpał przede wszystkim z opisów przelewów, informacji z [...], obszernej korespondencji z kupującymi. Organ podatkowy zgromadził również materiał dowodowy w postaci faktur i informacji z firm kurierskich, na podstawie których stwierdził, że skarżący w celu dostarczenia zakupionych towarów do odbiorców w latach 2019 - 2020 nadał łącznie 3.918 przesyłek, w tym w 2019 r. 1.637 i w 2020 r. 2.281 przesyłek. Średnio w miesiącu w 2019 r. M. S. nadawał 136 przesyłek, a w 2020 r. już 190. Przy założeniu, że średnio w miesiącu jest 20 dni roboczych M. S. w 2019 r. nadawał dziennie 7 przesyłek, a w 2020 r. 9. Zdaniem organu odwoławczego ilość wpłat otrzymanych od kupujących, wysłanych do nich paczek oraz regularność z jaką otrzymywane były zapłaty za wysyłane paczki, potwierdza, że prowadzona przez skarżącego sprzedaż nie miała charakteru incydentalnego ani nie dotyczyła jego majątku prywatnego. Przytoczone fakty niewątpliwie świadczą o prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej, która miała charakter zarobkowy, zorganizowany oraz ciągły. Organ odwoławczy podkreślił, że [...] w [...] w decyzją z [...].04.2024 r. umorzył postępowanie prowadzone wobec skarżącego w zakresie rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do sierpnia 2019 r. i w tym zakresie nie stwierdził nieprawidłowości. Odwołując się do treści art. 233 § 1 pkt 2 lit a Ordynacji podatkowej wskazał, że organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla decyzję organu pierwszej instancji w całości lub w części - i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy. W ocenie organu w rozpoznawanej sprawie zaszły przesłanki z art. 233 § 1 pkt 2 lit a ustawy, do uchylenia w części decyzji organu pierwszej instancji. Uchylenie dotyczy określenia zobowiązania podatkowego za miesiące od września 2019 r. do grudnia 2020 r., gdyż po uwzględnieniu prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur dotyczących usług m.in. pocztowych i kurierskich, kwoty zobowiązań podatkowych za: wrzesień 2019 r. i za poszczególne miesiące okresu od listopada 2019 r. do grudnia 2020 r. uległy zmianie, natomiast za październik 2019 r. określono kwotę do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. Orzekła zatem o niższej, niż pierwonie określonej w deczyji organu I instancji, wysokości zobowiązań podatkowych za wskazane okresy. W wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze, skarżący zaskarżył decyzję organu II instancji w części w jakiej organ określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2019 i 2020 r.,zarzucając naruszenie prawa materialnego w szczególności: - art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 2 pkt 22, art. 113 ust. 1 i 9 ustawy o podatku od towarów i usług - poprzez nieprawidłowe uznanie, że prowadził działalność gospodarczą w zakresie odpłatnej dostawy towarów (części samochodowych) i błędne wyłączenie go ze zwolnienia od podatku \/AT, pomimo braku podstaw do takiej kwalifikacji jego aktywności; -art. 3 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców - poprzez błędne zakwalifikowanie sprzedaży prywatnego majątku jako działalności gospodarczej, pomimo że brak było przesłanek działalności zorganizowanej, ciągłej i wykonywanej w celach zarobkowych. Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: - art. 122 ustawy - Ordynacja podatkowa - poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej i nieprzeprowadzenie pełnego i rzetelnego postępowania dowodowego, pominięcie okoliczności korzystnych dla skarżącego oraz uznanie przypuszczeń za dowody; - art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej - poprzez dokonanie wybiórczej oceny materiału dowodowego oraz błędne przyjęcie, że wszystkie transakcje dotyczyły części samochodowych, podczas gdy ustalenia te nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji w zaskarżonej części oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143, - dalej: P.p.s.a.) uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Jeżeli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy skargę uwzględnia (art. 145 §1 pkt 1 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.). Na wstępie wskazać należy, że organy podatkowe prowadząc postepowanie podatkowe, mające na celu mające na celu ustalenie okoliczności istotnych dla sprawy, obowiązane są przeprowadzić je zgodnie z wymogami przepisów Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 122 tej ustawy, w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. W myśl art. 124 Ordynacji podatkowej, organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. Postępowanie podatkowe powinno nadto być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej). Stosownie natomiast do art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z art. 191 Ordynacji podatkowej wynika natomiast, że organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.Ostatni z przytoczonych przepisów definiuje w postępowaniu podatkowym tzw. zasadę swobodnej oceny dowodów. Kryteria prawidłowej oceny materiału dowodowego nie zostały wprost wskazane w przepisach, jednak w tym zakresie przyjąć należy, że aby ocenę dowodów można było uznać za swobodną (a nie dowolną, arbitralną), powinna być ona po pierwsze wszechstronna, a więc uwzględniająca wszystkie zgromadzone w sprawie dowody. Po drugie, ocena ta musi być zgodna z regułami logicznego rozumowania. Po trzecie, wnioski wyciągnięte z powyższej oceny dowodów powinny być zgodne z doświadczeniem życiowym. Materiał dowodowy jest zupełny, jeśli zebrano i rozpatrzono wszystkie dowody, przeprowadzono wnioski dowodowe, a udowodniony stan faktyczny stanowi pełną, spójną i logiczną całość. Organ, rozpatrując materiał dowodowy, nie może pominąć żadnego istotnego dowodu. Pominięcie dowodu może nasuwać wątpliwości, co do zgodności z rzeczywistością ustalonego stanu faktycznego oraz może wzbudzić wątpliwości, co do trafności oceny innych dowodów. Przyjęta w art. 191 Ordynacji podatkowej zasada swobodnej oceny dowodów zakłada, że organ podatkowy nie jest skrępowany przy ocenie dowodów kryteriami formalnymi, ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. Aby w ramach owej swobodnej oceny nie zostały przekroczone granice dowolności, organ podatkowy przy ocenie zebranych w sprawie dowodów powinien, m.in. kierować się prawidłami logiki, zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego, traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych, oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla rozpatrywanej sprawy, wszechstronnością oceny. Nie wystarczy wskazać w sposób wybiórczy na określony dowód, ponieważ jego moc i wiarygodność powinna być zbadana i oceniona na podstawie całego zebranego materiału przy uwzględnieniu wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu oraz wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzaniu poszczególnych środków dowodowych, mających znaczenie dla sprawy. Gwarancją realizacji zasady swobodnej oceny dowodów jest ustawowy wymóg, aby decyzja podatkowa zawierała m.in. uzasadnienie faktyczne i prawne (art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej). Stosownie do art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Organ podatkowy ma zatem obowiązek nie tylko ocenić cały materiał dowodowy zgodnie ze wskazaniami wiedzy, logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, ale także musi w wyczerpujący sposób przedstawić swój tok rozumowania w uzasadnieniu decyzji. Dotyczy to w szczególności omówienia, które dowody i z jakich przyczyn uznane zostały przez niego za wiarygodne i wzięte za podstawę ustaleń faktycznych, a którym dowodom i z jakich powodów odmówił on mocy dowodowej. W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe zgromadziły obszerny i kompletny materiał dowodowy i dokonały jego prawidłowej oceny. Tak przeprowadzona ocena dała dostateczne podstaw do zastosowania powołanych w zaskarżonej decyzji przepisów prawa materialnego. Przypomnieć również należy, że stosownie do art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności (ust. 1). Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (ust. 2). Zgodnie zatem z art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług, prowadzenie działalności gospodarczej jest kategorią obiektywną, niezależnie od tego, jak działalność tę ocenia prowadzący ją podmiot i jak ją nazywa oraz czy dopełnia ciążących na nim obowiązków z tą działalnością związanych czy też nie. W każdym przypadku, gdy działalność podmiotu przybierze charakter zorganizowany oraz zarobkowy - stanie się działalnością gospodarczą. Z ustaleń organów wynika jednoznacznie, że skarżący w dniu [...].12.2019 r.założył działalność gospodarczą pod firmą: R.- dane z CEiDG w zakresie reklamy, założył na portalu [...]konto użytkownika z nickiem "[...]", podpisał umowę najmu lokalu, w którym miał prowadzić działalność pod adresem: [...]ul. [...]. Natomiast [...].12.2019 r. zgłosił w CEiDG zawieszenie działalności gospodarczej, a [...].07.2021 r. zgłosił jej zakończenie. Co istotne, pomimo zawieszenia działalności gospodarczej M. S. nie dokonał zmian w CEiDG w zakresie adresu prowadzenia działalności, podczas gdy wypowiedział umowę najmu lokalu ze skutkiem od [...].01.2020 r. Wskazać również należy, że wykreślenie wpisu z CEiDG nastąpiło dopiero po wszczęciu w dniu [...].06.2021 r. kontroli podatkowej wobec skarżącego. Z ustaleń organów wynikało również, że skarżący nie zlikwidował konta na [...] i korzystał z niego w kontrolowanym okresie. W aktach sprawy organ organy podatkowe zgromadził faktury wystawione przez [...] w okresie od grudnia 2019 r. do grudnia 2020 r., za zapewnienie funkcjonalności i usług dostępnych na platformie handlowej [...].Faktury te wystawione zostały dla firmy: R.ul. [...] Zasadnie uznały również organy podatkowe, że jednym z dowodów przemawiającym za tym, że skarżący prowadził w omawianym okresie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, w zakresie sprzedaży wysyłkowej, jest umowa, którą zawarł [...].01.2018 r. z P. (umowa [...]). Jej przedmiotem były usługi powszechne i niepowszechne w obrocie krajowym i zagranicznym. Z ustaleń organów wynikało, że umowa była kontynuowana i obowiązywała przynajmniej do [...].10.2021 r. (aneks [...]) z [...].10.2020 r. W związku z zawartą umową P. co miesiąc wystawiała skarżącemu faktury, w których wyszczególniała świadczone usługi w ramach P.- ilość paczek o określonej wadze, ilość pobrań i przesyłek niestandardowych. Rację mają organy, że wskazuje to na to, iż skarżący w sposób ciągły i zorganizowany prowadził działalność gospodarczą. Organy zgromadził materiał dowodowy w postaci historii rachunków bankowych należących do skarżącego, jego żony oraz córki i na ich podstawie ustalił, że w latach 2019 - 2020, z tytułu sprzedaży części samochodowych wpłynęło na rachunki bankowe wskazanych osób łącznie 604.042,15 zł, w tym za 2019 r. 110.878,64 zł i za 2020 r. 493.163,51 zł. Powyższe kwoty obejmują również należności za wysłany towar, za który kupujący przekazywali przy odbiorze dostawcom (kurierom), którzy następnie rozliczali się z skarżącym. Wiedzę o tym, że otrzymane pieniądze dotyczą zapłat za sprzedane części samochodowe organ uzyskał przede wszystkim z opisów przelewów, informacji z[...]wyjaśnień składanych przez kupujących. Podkreślił należy, że organy przeanalizowały wszystkie ujawnione rachunki należące do wskazanych osób i obroty na tych rachunkach. Wyłączyły wpłaty, które nie dotyczyły działalności skarżącego. Wszystkie ustalenia obrotów na poszczególnych rachunkach zostały szczegółowo i precyzyjnie omówione w decyzji organu I instancji. Ze zgromadzonego materiału dowodowego w postaci faktur i informacji z firm kurierskich wynika, że w celu dostarczenia zakupionych towarów do odbiorców skarżący w latach 2019 - 2020 nadał łącznie 3.918 przesyłek, w tym w 2019 r. 1.637 i w 2020 r. 2.281 przesyłek. Średnio w miesiącu w 2019 r. skarżący nadawał 136 przesyłek, a w 2020 r. już 190. Obrazując skalę działalności skarżącego organy wskazały, żeprzyjmując, iż średnio w miesiącu jest 20 dni roboczych, to skarżący w 2019 r. nadawał dziennie 7 przesyłek, a w 2020 r. 9 przesyłek. Co istotne, organy podatkowe wielokrotnie zwracały się do skarżącego skarżącej o przedłożenie dowodów zakupu towarów handlowych, jednak dowodów takich skarżący nie przedstawił. Przykładowo wskazać można na: pisma z [...].06.2021 r. i z [...].07.2021 r., którymi organ wezwał skarżącego, m.in. do dostarczenia dokumentów dotyczących zakupu. Skarżący nie dostarczył żadnych dokumentów dotyczących zakupu oferowanych towarów. W piśmie z [...].08.2021 r. wyjaśnił: "Firma nie podjęła działalności, nie dokonała sprzedaży ani zakupów". Natomiast w piśmie z [...].11.2022 r. wyjaśnił, że w 2019 r. i 2020 r. nie prowadził żadnej działalności gospodarczej, jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku sprzedawał różne przedmioty, które były jego własnością od wielu lat na podstawie ustnych umów cywilno-prawnych. Przedmioty te sprzedawał za mniejszą kwotę niż kiedyś je kupił.Pismem z [...].08.2021 r. organ wezwał do wyjaśnienia, skąd pochodziły sprzedane części, gdzie i kiedy zostały kupione, czy w momencie wystawienia aukcji skarżący posiadał oferowane towary, gdzie ich szukał i gdzie kupował, czy do działalności kupował części, czy też samochody, z których wymontował części, czy części samochodowe i samochody, z których pochodzą oferowane części były składnikiem jego działalności gospodarczej, czy sporządzał spisy z natury. W odpowiedzi z [...].08.2021 skarżący wyjaśnił, że nie posiadał żadnych towarów handlowych umieszczanych na portalu aukcyjnym. Natomiast posiadał samochód [...] ([...]) oraz pewną liczbę części do wcześniej posiadanych samochodów. Poinformował, że nie było sprzedaży i nie było spisów z natury. Zgodnie z wyjaśnieniem aktywność na portalu aukcyjnym związana była nie z chęcią prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na sprzedaży części samochodowych, lecz na badaniu rynku na części samochodowe (niezrealizowany zamiar biznesowy). Pomimo szeregu wezwań skarżący nie przedłożył żadnych dowodów nabycia towarów oraz nie wskazał konkretnie źródeł ich pochodzenia. Nie wykazał również, że sprzedawane części wystawiane jako używane były jego własnością i były przez niego używane. Podkreślić należy, że dokonana przez organ analizaw Internecie "a." i akt sprawy wykazała, że skarżący wystawiając do sprzedaży części samochodowe określał parametry oferty lako nowe i dotyczy to, np. aukcji o nr: [...] - , wystawiający aukcję - "[...]",[...], [...] wystawiający aukcję - "[...]",[...] - [...], wystawiający aukcję - "[...]",[...] - [...], wystawiający aukcję - "[...]",[...] - [...], wystawiający aukcję - "[...]",[...] - [...], wystawiający aukcję - "[...]",[...] - [...], wystawiający aukcję - "[...]". Zasadnie ustaliły zatem organy, że przedmiotem działalności handlowej w Internecie były części samochodowe zarówno używane jak i nowe. Jednak wystawiając części, których stan określono jako używane skarżący nie wykazał i nie przedłożył żadnych dowodów na to, że wcześniej był użytkownikiem tych części. Prawidłowo przyjęły organy, że skarżący mógł kupować używane samochody i sprzedawać pozyskane z nich części. Organ podatkowy ustalił, że nie zgłaszał tych transakcji ani nie rejestrował zakupionych samochodów. Na powyższe wskazują m.in. przelewy z rachunku bankowego nr [...]: z [...].04.2020 r. na kwotę 936,40 zł dla A. GmbH za [...]- uszkodzenie tyłu oraz przelew z [...].12.2020 "[...] - auta ze Szwajcarii aukcje samochodów [...]" na kwotę 1.000 zł. Podkreślić jednak należy, że jak ustaliły organy, większość środków z rachunku bankowego skarżący wypłacał w bankomatach, a w związku z tym organ nie był w stanie stwierdzić, na co skarżący przeznaczył środki pieniężne wpłacane przez kupujących od niego części samochodowe. W ocenie Sądu, prawidłowo uznały organy podatkowe, że wyjaśnienia skarżącego o wysyłał do kupujących składników majątku prywatnego, które miały być jego własnością od wielu lat, nie zostały potwierdzone żadnymi dowodami. Zarówno ilość wpłat otrzymanych od kupujących, wysłanych do nich paczek oraz regularność z jaką otrzymywane były zapłaty za wysyłane paczki, potwierdza, że prowadzona przez skarżącego sprzedaż nie miała charakteru incydentalnego ani nie dotyczyła jego majątku prywatnego. Wskazane ustalenia świadczą w sposób jednoznaczny o prowadzeniu przez skarżącego działalności gospodarczej, która miała charakter zarobkowy, zorganizowany oraz ciągły. Organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że podstawą opodatkowania podatkiem od towarów i usług, były wpłaty dokonane przez kupujących na rachunki bankowe dotyczące działalności gospodarczej, pomniejszone o dokonane zwroty oraz kwoty pobrane przez kurierów dostarczających towar i wpłaty gotówkowe. Jak bowiem ustaliły w dniu [...].12.2019 r. skarżący założył na portalu [...] konto użytkownika z nickiem "[...]". Celem aktywacji konta przesłał do [...] 1,01 zł ze swojego rachunku bankowego. Skarżący ponosił na rzecz [...] opłaty związane z prowizją naliczoną od sprzedaży dokonanej za pośrednictwem tego portalu aukcyjnego. Z informacji otrzymanych od [...] i z zapisów na rachunku bankowym o nr [...] wynikało, że skarżący za cały 2020 r. przeprowadził na [...] transakcję, od których zapłacił prowizję na kwotę łączną 7.599,45 zł. Jak ustalił organ kwoty z faktur odpowiadały kwotom prowizji uiszczonym przez skarżącegow okresie 2019-2020 r. i stanowiły rozliczenie zapłaconych prowizji z tytułu wystawionych aukcji. Wskazać również należy, że sprzedaż przez portal [...] była jedną z kilku kanałów, z których skarżący korzystał w Internecie, ponieważ w tym czasie korzystał m.in. z: [...], O.. Biorąc pod uwagę dokonane ustalenia, wyjaśnienia skarżącego zasadnie zostały uznane przez organy jako niewiarygodne. Odnosząc się do zarzutu skarżącego o błędnym wyłączeniu ze zwolnienia od podatku VAT, pomimo braku podstaw do takiej kwalifikacji mojej aktywności, stwierdzić należy, że stanowisko organów w tym zakresie jest prawidłowe. Wartość sprzedaży dokonanej przez skarżącego za 2019 r. ustalono na podstawie danych z rachunków bankowych oraz pobrań dokonanych przez kurierów od kupujących towar. Powyższy sposób ustalenia wielkości sprzedaży wynikał z faktu braku ewidencji sprzedaży za ten okres. Na podstawie tych informacji stwierdzono, że skarżący w 2019 r. dokonywał sprzedaży wysyłkowej części samochodowych. Wartość sprzedaży za 2019 r. nie przekroczyła kwoty 200.000 zł i w związku z tym skarżący w okresie od stycznia do sierpnia 2019 r. był zwolniony od podatku od towarów i usług stosownie do art. 113 ust. 1 i ust. 9. Jak trafnie wskazały organy, sytuacja skarżącego uległa zmianie [...].09.2019 r., tj. w chwili rozpoczęcia obowiązywania przepisów ustawy o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw z dnia 4.07.2019 r. (Dz.U. z 2019 r. poz. 1520), zgodnie z którą wprowadzono zmiany w art. 113 ust. 13 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług poprzez dodanie, m.in. lit. g. Zgodnie z tym przepisem zwolnienie z podatku od towarów i usług traci podatnik, który dokonuje dostaw hurtowych i detalicznych części do pojazdów samochodowych, bez względu na wielkość obrotu tym towarem. Jak ustalono M. S. w 2019 r. dokonywał dostaw części do pojazdów samochodowych. Z rachunku bankowego nr [...] wynika, że [...].09.2019 r. wpłynęło 100 zł tytułem zaliczki na części do [...]od [...], [...]. Wpłata ta spowodowała, że skarżący utracił zwolnienie od podatku od towarów i usług, o którym mowa w art. 113 ust. 13 pkt 1 lit. g, ustawy o podatku od towarów i usług. Kolejne wpłaty dokonane w tym samym dniu również dotyczyły przelewów za części samochodowe. Organ nie wykazał, że skarżący przekroczył próg sprzedaży wynoszący 200.000 zł. Organ w swojej decyzji wskazał, że wartość sprzedaży za 2019 r. nie przekroczyła kwoty 200.000 zł i w związku z tym skarżący w okresie od stycznia do sierpnia 2019 r. był zwolniony od podatku od towarów i usług stosownie do art. 113 ust. 1 i ust. 9 ustawy. Organy precyzyjnie opisał okoliczności, które spowodowały utratętego zwolnienia z podatku VAT, tj. wskazał datę i kwotę oraz treść zapłaty wskazujące na sprzedaż części samochodowych. Opisane okoliczności utraty zwolnienia przez skarżącego zostały poparte dowodami i nie budzą wątpliwości Sądu. Powyższe uwagi odnoszą się - bezpośrednio lub pośrednio - do wszystkich zarzutów podnoszonych przez skarżącego. Z tych też powodów oraz na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę, jako nieusprawiedliwioną.