I SA/Go 173/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielko-polskim - Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 2 kwietnia 2010 r. wniosku D.B. o zwolnienie od wpisu od skargi w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 rok postanowił: odmówić przyznania prawa pomocy. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi określonego na 1500 zł skarżący wniósł o zwolnienie od tej opłaty podnosząc, że nie ma środków na jej pokrycie. Stwierdził, że obok normalnych bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej spłaca rozłożone na raty zaległości podatkowe ustalone na 8.300 zł miesięcznie. Skarżący oświadczył także, że jest właścicielem lokalu mieszkalnego, nieruchomości rolnej o powierzchni 20 ha oraz - jak wskazano - warsztatu związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą. Prowadzona przez niego działalność gospodarcza w styczniu bieżącego roku przyniosła stratę wynoszącą 6.053,67 zł. Skarżący oświadczył, że jest właścicielem licznego sprzętu mechanicznego, stanowiącego jednak przedmiot zajęcia w postępowaniu egzekucyjnym. Wezwany do dodatkowego udokumentowania swej sytuacji majątkowej skarżący oświadczył, że prowadzona działalności gospodarcza w styczniu i lutym bieżącego roku przyniosła stratę. Złożył również wyciąg z rachunku bankowego, zaświadczający, że do dyspozycji na rachunku znajdują się dostępne środki w wysokości 1787 zł. Przedstawił także odpisy deklaracji miesięcznych w podatku od towarów i usług za kolejne miesiące od września 2009 r. do lutego 2010 r., gdzie za każdy z tych miesięcy zadeklarowano podatek podlegający wpłacie do urzędu skarbowego. Jedynie za luty 2010 roku zadeklarowano nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym. Swoje miesięczne koszty utrzymania skarżący określił na 1.500 zł. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prawo pomocy w zakresie częściowym, czyli takim jakiego przyznania domagał się skarżący, przysługuje osobie fizycznej, gdy wykaże, że poniesienie całości kosztów postępowania mogłoby narazić ją i jej rodzinę na uszczerbek utrzymania koniecznego. Skarżący nie wykazał powyższych przesłanek. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz przedłożonych dokumentów nie wynika bowiem, by skarżącego nie było stać na poniesienie wpisu. Zgromadzona dokumentacja potwierdza, że skarżący posiada środki na rachunku bankowym w wysokości 1787 zł, lecz fakt ten nie jest miarodajny dla oceny sytuacji majątkowej skarżącego, ponieważ z treści wyciągu z rachunku bankowego wynika, że na rachunku dokonywane są bieżące codzienne obroty i saldo jest zmienne. Z dokumentów i oświadczeń skarżącego wynika nadto, że w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, pomimo deklarowania straty, comiesięcznie ponosi on koszty prowadzenia tej działalności wielokrotnie przewyższające kwotę należnej w niniejszej sprawie opłaty. Powyższe okoliczności zestawione łącznie dają podstawę do przyjęcia, że uiszczenie wpisu nie obije się zauważalnie na sytuacji majątkowej skarżącego. Należy zresztą wskazać, że zasadą jest ponoszenie kosztów sądowych. Instytucja zwolnienia od kosztów sądowych stanowi w istocie pomoc państwa dla osób, które z uwagi na ich trudną sytuację materialną nie mogą uiścić kosztów bez wywołania uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania siebie i rodziny. Ubiegający się o taką pomoc winien więc w każdym wypadku poczynić oszczędności we własnych wydatkach, do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania siebie i rodziny. Dopiero gdyby poczynione w ten sposób oszczędności okazały się niewystarczające - może zwrócić się o pomoc państwa (post. SN z 24.IX.1984r. II CZ 104/84). Oświadczenia i dokumenty przedstawione przez skarżącego nie przekonują, by sytuacja majątkowa skarżącego była tego rodzaju, że poniesienie wpisu od skargi stanowiło zagrożenie niemożności zaspokojenia podstawowych wydatków. W tym stanie rzeczy, postanowiono jak w sentencji.