I SA/Go 186/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Kołodziej-Kobierowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2012 r. sprawy ze skargi G.D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 rok od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu oddala skargę. Uzasadnienie. Decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] listopada 2011r. nr [...] odmawiającą G.D. uchylenia w całości decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...]. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2011 r. G.D., na podstawie art. 240 § 1 pkt 5, art. 241 § 1, art. 244 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – powoływanej dalej jako O.p.), zwrócił się do Dyrektora Izby Skarbowej o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...], wydaną po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów oraz o uchylenie tej decyzji w części dotyczącej wysokości zobowiązania i orzeczenia w tym zakresie co do istoty, z uwzględnieniem nowego dowodu nieznanego organom podatkowym w chwili orzekania. Uzasadniając powyższy wniosek G.D. wskazał, że w toku postępowania kontrolnego nie uwzględniono istotnego dla sprawy dowodu, który istniał w dniu wydania przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej decyzji, ale nie był temu organowi znany, tj. umowy sprzedaży udziałów zawartej w dniu [...] grudnia 2003 r. pomiędzy skarżącym a R.D. z notarialnie poświadczonymi podpisami. Skarżący wskazał, że w decyzji z dnia [...] maja 2009 r. organ zakwestionował wskazane przez niego oszczędności w gotówce w kwocie 50.000 zł. Ich wysokość na dzień [...] stycznia 2004r. przyjął na podstawie zasobów zgromadzonych na rachunkach bankowych, natomiast stan środków pieniężnych zgromadzonych w gotówce określił na poziomie O zł. Zdaniem G.D. jeżeli zeznania dotyczące wysokości posiadanych na dzień [...] stycznia 2004 r. oszczędności w gotówce złożone zostały po upływie 5 lat od tej daty, to zgodnie z doświadczeniem życiowym należy przyjąć, że podana przez niego suma określona w sposób orientacyjny została nieumyślnie zaniżona. Podniósł również, że na podstawie nieznanej organowi umowy sprzedaży przeniósł na R.D. własność 375 udziałów w kapitale zakładowym spółki z o.o. "J" za kwotę 60.000 zł, która została mu zapłacona. Zdaniem, skarżącego z uwagi na fakt, że powyższa umowa została zawarta w dniu [...] grudnia 2003 r., tj. 3 dni przed końcem roku kalendarzowego, a w trakcie prowadzonej kontroli za 2003 r. w sprawie wysokości podatku dochodowego od osób fizycznych, nie zostały wykazane wydatki poniesione przez niego w okresie od [...] grudnia 2003 r. do [...] grudnia 2003 r. W ocenie skarżącego nie sposób zatem przyjąć, że poniósł wydatki wyczerpujące całą kwotę przychodu uzyskanego z tytułu sprzedaży udziałów w okresie 3 dni. W ocenie G.D. twierdzenie, że na dzień [...] stycznia 2004 r. był w posiadaniu oszczędności w gotówce określonych w przybliżeniu na poziomie 50.000 zł, a w świetle odnalezionego dokumentu najprawdopodobniej w wysokości 60.000 zł jest uzasadnione. Nadto wskazał, że w toku postępowania organ przyjął, że stan środków finansowych zgromadzonych w gotówce lub ewentualnie na rachunkach bankowych nieznanych organowi wyniósł na koniec 2004 r. 45.499,78 zł. W ocenie skarżącego organ zakwestionował tym samym fakt posiadania szacunkowo wskazanych przez niego na dzień [...] stycznia 2005 r. środków pieniężnych zgromadzonych w gotówce w kwocie 110.000 zł. Uwzględnienie natomiast pominiętej przez organ kwoty 60.000 zł oznacza, że posiadał ok. 105.000 zł w gotówce. W oświadczeniu o stanie majątkowym na dzień [...] stycznia 2005 r. podał kwotę oszczędności w wysokości 110.000 zł. Rozliczenie przychodów i wydatków za 2004 r. dokonane przez organ kontroli skarbowej nie wykazało, że wydatki przekroczyły uzyskane w tym roku przychody i zgromadzone wcześniej oszczędności, a organ całkowicie bezpodstawnie nie uznał kwoty oszczędności w wysokości 50.000 zł, przechowywanej poza systemem bankowym w gotówce. Zdaniem skarżącego w świetle niepodważalnego dowodu uzyskania przez niego w ostatnich dniach grudnia 2003 r. dodatkowego przychodu w kwocie 60.000 zł, przy jednoczesnym braku stwierdzenia innych wydatków niż uwzględnione w przeprowadzonym postępowaniu, oczywistym jest, że zeznana przez niego kwota oszczędności na dzień [...] stycznia 2005 r. wynosząca 110.000 zł powinna zostać uwzględniona i odpowiednio wpłynąć na zmniejszenie ustalonej wysokości zobowiązania podatkowego. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej, na podstawie art. 243 § 1 O.p. wznowił postępowanie w sprawie. Następnie decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...], na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 O.p., odmówił uchylenia w całości decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...]. W motywach uzasadnienia decyzji organ I instancji wskazał, że przedłożona wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania umowa sprzedaży udziałów z dnia [...] grudnia 2003 r. zawarta w [...] pomiędzy G.D., a R.D. nie spełnia wszystkich przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. W ocenie organu I instancji dokument ten pomimo, że nie był znany organowi w dniu wydania decyzji ostatecznej z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] nie może być uznany za istotny dla sprawy. Nie dowodzi bowiem, iż w 2005 r. podatnik dysponował wynikającą z tego dokumentu kwotą i przeznaczył ją na pokrycie poniesionych w tym roku wydatków. Od powyższej decyzji G.D. odwołał się do Dyrektora Izby Skarbowej, zarzucając jej naruszenie art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez nieobiektywną ocenę materiału dowodowego sprawy, dokonaną z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów. Jednocześnie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i wydanie nowej decyzji w sprawie, uwzględniającej żądania zawarte we wniosku o wznowienie postępowania. W uzasadnieniu odwołania G.D. powtórzył argumentację zawartą we wniosku o wznowienie postępowania. Nadto zarzucił organowi I instancji, że zakwestionował posiadanie przez podatnika 60.000 zł oszczędności przechowywanych w gotówce na dzień [...] stycznia 2004r. czego główną przyczyną było występowanie w 2003 r. w rozliczeniu oszczędności za lata ubiegłe nadwyżki wydatków nad źródłami ich pokrycia. W ocenie G.D. stanowisko organu I instancji jest nieuzasadnione, gdyż sprzedaży udziałów dokonał na trzy dni przed końcem 2003 r. i nie dokonywał w tym czasie wydatków przewyższających kwotę uzyskanego ze sprzedaży przychodu, w związku z powyższym zasadnym jest przyjęcie, że na dzień [...] stycznia 2004 r. dysponował on oszczędnościami w gotówce pochodzącymi ze zrealizowania wyżej wymienionej transakcji. Podniósł również, iż zgodnie z ustaleniami organów podatkowych w 2004 r. Jego wydatki nie przekroczyły kwoty źródeł ich pokrycia, w związku z powyższym oszczędności w wysokości 60.000 zł pozostały na tym samym poziomie aż do roku 2005, w którym posłużyły jako pokrycie wydatków w nim poczynionych. Decyzją z dnia [...] lutego 2012r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej, na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 128, art. 240 § 1 pkt 5 p.p.s.a. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] listopada 2011r. nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że dowód przedłożony przez G.D. wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania nie spełnia wszystkich warunków wynikających z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. tj. nie jest dowodem istotnym mającym wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych. W ocenie organu II instancji umowa sprzedaży udziałów z dnia [...] grudnia 2003 r. zawarta w [...] pomiędzy G.D. a R.D. nie przesądza o tym, iż do ww. transakcji doszło oraz, z uwagi na niekonsekwentne zapisy umowy, również na jakich warunkach transakcja ta została zrealizowana. Umowa nie zawiera zapisów, z których wynikałoby, że cena sprzedaży została zapłacona, a tym samym nie przesądza, o otrzymaniu przez G.D. należnych mu pieniędzy. Organ zauważył również, że podatnik nie przedłożył dowodów świadczących o przechowywaniu uzyskanych z tego źródła zasobów finansowych do roku podatkowego za 2005 r., tak by mogły posłużyć pokryciu poniesionych w tym roku wydatków. Powyższą decyzję G.D. zaskarżył, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. zarzucając jej: - naruszenie art. 121 § 1, art. 122 i art. 191 O.p. – przez niezgromadzenie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego sprawy, a przez to nieustalenie jej stanu faktycznego w sposób niebudzący wątpliwości; - naruszenie art. 187 § 1 i art. 191 O.p. - przez nieobiektywną ocenę materiału dowodowego sprawy, dokonaną z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów. Jednocześnie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania w sprawie. W ocenie skarżącego Dyrektor Izby Skarbowej stanął na stanowisku, że przesłanki wznowienia postępowania upatrywał wyłącznie w wyjściu na jaw nowego dowodu w postaci umowy sprzedaży udziałów "J" sp. z o.o. z dnia [...] grudnia 2003 r., w związku z zawarciem której uzyskał przychód w kwocie 60.000 zł. Zdaniem G.D. jest to stanowisko błędne, bowiem w świetle przesłanki wznowienia postępowania, określonej w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. chodziło nie tylko o nowy dowód, ale również o nową okoliczność faktyczną, nieznaną organowi w dniu wydania decyzji ostatecznej. Okolicznością tą było uzyskanie w dniu [...] grudnia 2003 roku przychodu w kwocie 60.000 zł, o którym to przychodzie organ wcześniej nie wiedział, bo w przeciwnym razie musiałby go uwzględnić w dokonanych przez siebie rozliczeniach lat 2004 i 2005. Skarżący stwierdził, że umowa sprzedaży udziałów "J" sp. z o.o. z dnia [...] grudnia 2003 r., zawarta w formie pisemnej z podpisami notarialnie poświadczonymi, miała być tylko dowodem uprawdopodobniającym, że przychód w kwocie 60.000 zł uzyskał w tym dniu, ale nie dowodem na to, że wydatkował go w 2005 roku. Zdaniem G.D. błędna ocena tej okoliczności przez Dyrektora Izby Skarbowej spowodowała, że skupił się on wyłącznie na analizie przedłożonego dowodu, nie próbując dokonać żadnych dodatkowych ustaleń, nie prowadząc ani postępowania wyjaśniającego, ani dowodowego, które były konieczne w tej sytuacji. Zamiast tego wytknął umowie nieistotne błędy dotyczące ilości i wartości zbywanych udziałów oraz uznał, że nie dowodzi ona, iż skarżący na jej podstawie uzyskał przychód, a jeśli nawet, to nie oznacza to, że wydatkował go w badanym 2005 roku. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Podczas rozprawy przeprowadzonej w dniu 30 maja 2012 r. pełnomocnik skarżącego oświadczył, że za rok 2003 ustalony został podatek z tytułu dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów w wysokości ok. 870.000,00 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z regulacją art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 tej ustawy). Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd ten ma prawo, a nawet obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 rok od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu. Zaskarżona decyzja została wydana w jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania jakim jest wznowienie postępowania. Instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia nowego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie przed organem podatkowym było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad procesowych, wyliczonych wyczerpująco w art. 240 § 1 O.p. Postępowanie to stanowi zatem wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznej. Wskazać należy, że niedopuszczalne jest wykorzystanie postępowania wznowieniowego do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 240 § 1 pkt 5 O.p., zgodnie z którym w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Powyższa podstawa zachodzi wówczas, gdy łącznie zostaną spełnione następujące przesłanki: - wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody; - są one istotne dla sprawy, tzn. mogą mieć wpływ na jej odmienne rozstrzygnięcie; - nie były znane organowi, który wydał decyzję; - istniały w dniu wydania decyzji. Natomiast ocena istotności nowych dowodów czy okoliczności została przez ustawodawcę pozostawiona decyzji organów podatkowych rozstrzygających w danej sprawie. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że pomimo tego, iż skarżący przedstawił nowy dowód w sprawie, nieznany organowi i istniejący w dniu wydania decyzji to jednak nie wypełnił on wszystkich przesłanek z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. bowiem, jak słusznie zauważył organ, przedstawiony dowód nie był na tyle przejrzysty, aby mógł mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Wraz z wniesionym wnioskiem o wznowienie postępowania G.D. przedstawił umowę sprzedaży udziałów z dnia [...] grudnia 2003 r. zawartą w [...] pomiędzy skarżącym a R.D., na mocy której sprzedał 375 udziałów "J" sp. z o.o. za łączną kwotę 60.000 zł. Z treści przedłożonego dokumentu wynika, iż zapłata nastąpi w dniu sprzedaży gotówkowo na rzecz sprzedającego (§ 4 przedmiotowej umowy). Jak słusznie zauważył Dyrektor Izby Skarbowej z przedłożonego dokumentu w żaden sposób nie wynika, że wskazana kwota została faktycznie skarżącemu zapłacona. Zasadny jest również argument organu, że nawet gdyby przyjąć, iż przedstawiona przez skarżącego umowa stanowi wystarczający dowód na otrzymanie przychodu ze sprzedaży udziałów w "J" sp. z o. o. w wysokości 60.000 zł, byłoby to jednoznaczne jedynie z faktem jego uzyskania w 2003r., co nie jest wystarczające do uznania tego dowodu za istotny, bowiem nie oznacza udowodnienia posiadania przez G.D. przedmiotowych środków pieniężnych w roku podatkowym 2005. Sam fakt uzyskania w danym roku, poprzedzającym rok podatkowy określonego dochodu nie przesądza bowiem, że środki finansowe pochodzące z tego źródła były przez podatnika przechowywane i zostały przeznaczone na sfinansowanie wydatków roku podatkowego. Podkreślić również należy, że skarżący nie przedłożył dowodów świadczących o przechowywaniu uzyskanych z tego źródła zasobów finansowych do 2005 r., aby mogły posłużyć pokryciu poniesionych w tym roku podatkowym wydatków. Wskazać należy, że zgodnie z regulacją art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2005 r., Nr 164, poz. 1366 ze zm. - powoływanej dalej jako u.p.d.o.f.), w brzmieniu obowiązującym w roku podatkowym 2005, wysokość przychodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nie ujawnionych ustala się na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego w tym roku mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich, pochodzącym z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Wynikające z treści art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. domniemanie prawne w sposób zasadniczy wpływa na reguły prowadzenia postępowania dowodowego, zwłaszcza w zakresie rozkładu ciężaru dowodu. Opodatkowanie w tym wypadku opiera się na swego rodzaju domniemaniu istnienia dochodu z nieujawnionych źródeł w sytuacji, gdy podatnik nie wyjaśni w sposób przekonywujący źródeł pokrycia wydatków w kwocie przekraczającej znacznie ujawnione dochody. Wymóg prezentacji dowodu, to wymóg materialnoprawny, który determinuje sytuację podatnika na gruncie prawa podatkowego, a jednocześnie przesądza o treści późniejszego rozstrzygnięcia. Innymi słowy oznacza to, że podatnik jest zobowiązany do wykazania źródła finansowania wydatków, co nie ogranicza się jedynie do wskazania mienia, z którego potencjalnie mógłby on pokryć wydatki poniesione w danym roku podatkowym, lecz wykazania, że faktycznie wydatki te zostały sfinansowane środkami pochodzącymi z określonych źródeł, a więc również w określony sposób. Natomiast organ podatkowy jest zobowiązany do wykazania wysokości poniesionych przez podatnika wydatków, a także umożliwienia podatnikowi wykazania źródeł ich finansowania. Wprowadzenie domniemania prawnego prowadzi zawsze do przerzucenia ciężaru dowodu. Dzieje się tak dlatego, że organ podatkowy prowadzący postępowanie podatkowe nie wie jakie mienie zgromadził podatnik w latach poprzedzających rok podatkowy, a pochodzących z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Z analizy akt administracyjnych przedmiotowej sprawy wynika, że wskazywany przez G.D. sposób obliczenia, iż środkami ze sprzedaży udziałów dysponował w 2005 r. nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Zatem z uwagi na fakt, że w stosunku do wskazanego we wniosku o wznowienie postępowania nowego dowodu, jakim była umowa sprzedaży udziałów, nie zostały spełnione wszystkie warunki niezbędne do zaistnienia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 O.p, brak jest podstaw do wzruszenia ostatecznej i prawomocnej decyzji wymiarowej. W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, iż zarzut skarżącego jakoby organ podatkowy naruszył art. 121 § 1, art. 122 i art. 191 O.p. jest nieuzasadniony, bowiem Dyrektor Izby Skarbowej podjął niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz załatwienia sprawy. Oceny czy dana okoliczność została udowodniona dokonał na podstawie całego zebranego materiału dowodowego. A sam fakt wydania orzeczenia odmiennego od woli strony nie może przesądzać o tym, że postępowanie organu podatkowego było prowadzone w sposób niebudzący zaufania do organów państwa. Na aprobatę nie zasługuje również kolejny zarzut skarżącego, zgodnie z którym organ naruszył art. 187 § 1 i art. 191 O.p. poprzez nieobiektywną ocenę materiału dowodowego sprawy, dokonaną z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów. Zdaniem Sądu, dokonana przez organ ocena zgromadzonego materiału dowodowego, nie wykroczyła poza ramy określone przepisem art. 191 O.p. Podkreślić należy, że G.D., w trakcie prowadzonego postępowania nie przedłożył dowodu, który prowadziłby do ustalenia stanu faktycznego innego niż wynikło to ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Przedmiotowa ocena została przez organ szczegółowo przedstawiona w zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji w zakresie podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek wziętych przez Sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że jest ona zgodna z prawem, nie narusza bowiem ani przepisów materialnoprawnych, ani też przepisów postępowania w stopniu istotnym mającym wpływ na wynik sprawy. Organ podatkowy wydał decyzję w wyniku prawidłowo przeprowadzonego wznowionego postępowania, które pozwoliło na prawidłowe ustalenie stanu faktycznego, jak i prawidłową jego ocenę. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. |Sędzia WSA |Sędzia WSA |Sędzia WSA | |Jacek Niedzielski |Joanna Wierchowicz |Dariusz Skupień |