I SA/Go 19/10

I SA/Go 19/10 Dnia 3 lutego 2010 r. P O S T A N O W I E N I E Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Barbara Rennert po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003r. od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Składając skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...], skarżąca wniosła jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że wstrzymanie wykonania przedmiotowych decyzji jest w pełni uzasadnione niebezpieczeństwem utraty przez nią środków na życie i leczenie, a w konsekwencji nieodwracalnym pogorszeniem jej stanu zdrowia. Skarżąca wskazała, że w chwili obecnej jej jedynym majątkiem jest posiadane mieszkanie i ok. 3.000 zł oszczędności. Ma ponad 80 lat, choruje na serca, stawy, ma kłopoty ze wzrokiem, ma stwierdzoną II grupę inwalidztwa. Oszczędnością są skarżącej niezbędne ze względu na planowane wydatki lecznicze, bez poniesienia których nie będzie w stanie samodzielnie egzystować. Aktualnie uzyskuje dochody z emerytury, które wraz z zasiłkiem pielęgnacyjnym wynoszą ok. 1.400 zł miesięcznie i kwota ta ledwie pozwala jej na ponoszenie bieżących wydatków. Wykonanie przedmiotowych decyzji spowoduje pozbawienie jej oszczędności i części miesięcznego dochodu, co uniemożliwi jej dalsze leczenie i egzystencję. Jednocześnie skarżąca wskazała, że w przypadku oddalenia skargi zamierza uiścić zaległości podatkowe z pomocą rodziny, planuje także uzyskać kredyt pod hipotekę mieszkania. Sąd zważył : W myśl przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd, po przekazaniu mu skargi, może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem wnioskodawca jest zobowiązany wykazać, iż zachodzi niebezpieczeństwo zaistnienia przynajmniej jednej z dwóch wymienionych przesłanek. Należy także zaznaczyć fakultatywny charakter cyt. wyżej przepisu, który daje sądowi możliwość wstrzymania wykonania decyzji, nie obligując go do takiego wstrzymania nawet jeżeli wystąpią przesłanki w przepisie tym wymienione. Przesłanka odnosząca się do wyrządzenia znacznej szkody oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Zapis w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest przy tym utożsamiony z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania. Natomiast trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie, odpowiadające szczególnej kategorii tymczasowej ochrony strony, wprowadzonej w art. 61 § 3 p.p.s.a. jako odstępstwo od wskazanej na wstępie zasady, wynikającej z art. 61 § 1 ustawy. Pogląd powyższy co do rozumienia istoty przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji został zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w postanowieniu z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I GZ 170/06 (niepubl.) i Sąd rozpoznający w niniejszej sprawie stanowisko to w pełni go podziela. W świetle powyższego należy stwierdzić, że okoliczności przedstawione we wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie wyczerpują przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zdaniem Sądu, skarżąca nie wykazała, że zapłata należności, ustalonych zaskarżoną decyzją może spowodować trudne do odwrócenia skutki bądź wyrządzić jej znaczną szkodę, choć na obie te przesłanki w swoim wniosku się powołuje. Wykonanie decyzji nie spowoduje trudnych do odwrócenia skutków ani nie wyrządzi skarżącej znacznej szkody w rozumieniu cyt. przepisu. Nawet gdyby skarżąca uiściła całe objęte zaskarżoną decyzją zobowiązanie podatkowe, a następnie – wskutek rozpoznania jej skargi – okazałoby się, iż jest ono nienależne, organ podatkowy zwróci podatek wraz z odsetkami. Ponadto wykonanie zaskarżonego aktu w drodze egzekucji sprowadzać się będzie do egzekwowania należności pieniężnych, realizowanego zgodnie z określonymi ustawowo zasadami i trybem, w których zobowiązanej także będą przysługiwać odpowiednie środki ochrony prawnej, uniemożliwiające zagrożenie bytu skarżącej, choć z pewnością nie chroniące jej przed pogorszeniem tego bytu. Sama skarżąca we wniosku wskazuje, iż przy ewentualnej konieczności spłaty zaległości podatkowych może liczyć na pomoc rodziny, jak i rozważa możliwość uzyskania kredytu hipotecznego. Ogólnikowe wskazanie na zły stan zdrowia i wiek, podniesienie także kwestii planowanych wydatków leczniczych, bez dokładnego wskazania co to za wydatki, na czym polega ich niezbędność i dlaczego kosztów tego leczenia nie pokrywałby NFZ, uniemożliwia dokonanie ich oceny pod względem zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Trudna sytuacja ekonomiczna skarżącej, która może powstać wskutek rozpoczęcia egzekwowania należności nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zważywszy powyższe, Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek umożliwiających zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.