I SA/Go 194/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Rennert Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk – Wiśniewska (spr.) Sędzia WSA Dariusz Skupień Protokolant Sekretarz sądowy Anna Pakuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi K.C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności prezesa zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za styczeń i grudzień 2011 r. oddala skargę. Skarżący K.C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] wydaną w przedmiocie orzeczenia o solidarnej z M Sp. z o.o. odpowiedzialności podatkowej skarżącego za zaległości podatkowe ww. Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń oraz grudzień 2011 r. Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny: Naczelnik Urzędu Skarbowego ustalił, że na M Spółce z o.o. ciążyło zaległe zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące styczeń i grudzień 2011 r. w łącznej wysokości 4.856 zł oraz z tytułu odsetek za zwłokę od tych zaległości i kosztów postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z [...] czerwca 2014r. zostało wszczęte postępowanie, zmierzające do orzeczenia odpowiedzialności K.C. - Prezesa jednoosobowego Zarządu M Spółki z o.o. za ww. zaległości tej Spółki, w wyniku którego Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z [...] sierpnia 2014 r. orzekł o solidarnej z M Sp. z o.o. odpowiedzialności podatkowej skarżącego za zaległości podatkowe ww. Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń oraz grudzień 2011 r. W toku postępowania organ I instancji na podstawie odpisu pełnego z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego Nr [...] z dnia [...] marca 2014r., uzyskanego z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego oraz wydruku "informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców" z dnia [...] lipca 2014 r. ustalił, że M Spółkę z o. o. od dnia [...] maja 2003 r. reprezentował Prezes jednoosobowego Zarządu K.C.. Ponadto organ I instancji stwierdził, że terminy płatności zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące: styczeń i grudzień 2011 r., przypadające na dzień 25 następnego miesiąca, tj. odpowiednio na dzień: [...] lutego 2011 r. i [...] stycznia 2012 r. upłynęły w okresie pełnienia przez skarżącego obowiązków Prezesa jednoosobowego Zarządu ww. Spółki. Na powyższe zaległości zostały wystawione tytuły wykonawcze z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] za styczeń 2011 r. i z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] za grudzień 2011 r. Prowadzone przeciwko Spółce czynności egzekucyjne w oparciu o ww. tytuły wykonawcze okazały się w ocenie organu I instancji bezskuteczne w rozumieniu art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej. Organ podatkowy I instancji ustalił, że w trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego wierzyciel wykorzystał wszelkie możliwe sposoby egzekucji. W ramach podjętych czynności [...] września 2010 r., [...] października 2010 r., [...] października 2010 r., [...] listopada 2010 r., [...] listopada 2010 r. sporządzono raporty, z których wynikało, że Spółka nie prowadziła w dacie ich sporządzenia działalności gospodarczej pod wskazanym adresem, a Prezes Zarządu Spółki pod tym adresem nie przebywał oraz nie odbierał telefonu. Organ egzekucyjny nie miał z nim kontaktu. W dniu [...] grudnia 2010 r. poborca podatkowy Urzędu Skarbowego dokonał spisania protokołu o stanie majątkowym M Spółki z o. o. Wynikało z niego, że Spółka nie prowadziła fizycznie działalności gospodarczej, była tylko zarejestrowana. W dacie sporządzenia ww. protokołu Spółka zajmowała się wyłącznie dzierżawą obiektów dla firmy I s. c. za 5.900,00 zł netto miesięcznie. Wierzytelność z tego tytułu od 2005 r. była zajęta przez Bank [...]. Z protokołu powyższego oraz wcześniejszego protokołu z dnia [...] października 2010 r. wynikało także, że inne obiekty Spółki, tj. hala produkcyjna, warsztat, magazyn, kotłownia również były zajęte przez Bank [...], na rzecz kredytu. Spółka nie posiadała innego majątku nieruchomego, nie posiadała środków transportu, praw majątkowych, tj. akcji, obligacji, weksli, praw autorskich. Posiadała natomiast konto w [...]. Organ stwierdził, że w trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego dokonywano zajęć rachunku bankowego Spółki w Banku [...]. Jednakże zajęcia okazały się nieskuteczne, gdyż rachunek powyższy został zamknięty w dniu [...] grudnia 2007 r., o czym bank poinformował organ egzekucyjny w piśmie z [...] marca 2012 r. W dniach [...] czerwca 2009 r. i [...] lipca 2009 r. dokonano wpisu hipoteki przymusowej na nieruchomościach należących do Spółki, położonych w [...], dla których Sąd Rejonowy prowadził księgi wieczyste o nr [...] oraz [...]. W dniu [...] kwietnia 2010 r. dokonano zajęcia ww. nieruchomości, a następnie [...] września 2011 r. została dokonana przez biegłego rzeczoznawcę wycena rynkowa nieruchomości dla potrzeb ich zbycia w drodze licytacji, w której określono ich wartość na 750.800,00 zł. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r., znak sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego, na podstawie art. 70a § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, postanowił wstrzymać czynności egzekucyjne podjęte w stosunku do ww. nieruchomości. Organ egzekucyjny ustalając kolejność wpisów, na podstawie działu IV ksiąg wieczystych stwierdził, że prawo majątkowe do którego skierowano egzekucje zostało obciążone hipoteką na rzecz: Banku [...], Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział , Urzędu Gminy, M.B., I.P. i dopiero w szóstej kolejności na rzecz Naczelnika Urzędu Skarbowego. Biorąc pod uwagę widniejące aktualne wpisy ustanowionych hipotek na nieruchomościach należących do Spółki oraz pismo Banku [...] z [...] kwietnia 2012 r. organ stwierdził, że łączna wartość obciążeń hipotecznych przed wydaniem postanowienia o wstrzymaniu czynności egzekucyjnych wynosiła 500.512,44 zł (bez należnych zabezpieczonych odsetek od wierzycieli - Banku [...] oraz M.B. i I.P.). Ponadto ustalono, że Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym prowadził postępowanie egzekucyjne z nieruchomości należącej do ww. Spółki na rzecz kilkudziesięciu wierzycieli. Wobec bezskuteczności egzekucji z nieruchomości stanowiących w dniu ich zajęcia własność dłużnika, położonych w [...] (KW nr [...] i nr [...]) - Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] umorzył postępowanie egzekucyjne. Powodem umorzenia tego postępowania, w trybie art. 985 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964r. Kodeks postępowania cywilnego był brak chętnych do nabycia nieruchomości, mimo przeprowadzenia dwóch licytacji oraz braku złożenia przez wierzyciela wniosku o jej przejęcie na własność. Powyższe ustalenia w ocenie organu I instancji wskazywały na okoliczność, że egzekucja prowadzona wobec majątku Spółki na podstawie ww. tytułów wykonawczych obejmujących zaległości z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc styczeń i grudzień 2011 r. okazała się bezskuteczna. W dniu [...] stycznia 2012 r. sporządzono raport o niemożności dokonania czynności egzekucyjnych. Organ I instancji stwierdził, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynikało, że M Spółka z o. o. nie posiadała majątku, z którego byłoby możliwe zaspokojenie przedmiotowych wierzytelności. Nieruchomości należące do Spółki obciążone były hipotekami w celu zabezpieczenia wierzytelności: Banku [...], Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział, Urzędu Gminy, M.B., I.P. i dopiero w szóstej kolejności w celu zabezpieczenia wierzytelności Naczelnika Urzędu Skarbowego. Organ I instancji stwierdził, że nie będzie korzystał z pierwszeństwa zaspokojenia z ww. wierzytelności. W związku z powyższym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. czynności egzekucyjne podjęte w stosunku do nieruchomości Spółki zostały wstrzymane. Organ I instancji dokonał analizy finansów Spółki za lata 2004 - 2012. Nie poddano analizie 2013 r., gdyż mimo ustawowego wymogu, Spółka nie złożyła sprawozdania finansowego za 2013 r. wraz z odpisem uchwały go zatwierdzającej. Organ I instancji ustalił, że w latach 2005-2009 oraz w latach 2011-2012 r. Spółka z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej ponosiła same straty, które za poszczególne lata wyniosły odpowiednio: za 2005 r. - 330.935,35 zł, za 2006 r. - 106.547,46 zł, za 2007 r. - 97.565,98 zł, za 2008 r. - 81.566,53 zł, za 2009 r. - 28.027,51 zł, za 2011 r. - 24.386,91 zł i za 2012 r. w kwocie - 27.680,46 zł. W zeznaniu rocznym CIT- 8 za rok 2013 Spółka również wykazała stratę w kwocie 48.006,63 zł. Zysk z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej Spółka osiągnęła jedynie za rok 2004 w wysokości 10.308,90 zł i za rok 2010 w wysokości 63.467,60 zł. Organ I instancji dokonał także oceny wskaźników płynności finansowej Spółki w latach 2005, 2006 i 2007, ukazujących stopień pokrycia zobowiązań bieżących aktywami obrotowymi. Wyniosły one: 1,53 (2005 r.), 1,44 (2006 r.), 1,33 (2007 r.). Organ podatkowy I instancji ocenił, że w tych latach Spółka nie miała większych trudności w bieżącym regulowaniu swoich zobowiązań. Jednocześnie organ I instancji wskazał, że wskaźniki te z roku na rok ulegały obniżeniu. Wprawdzie w latach poddanych analizie Spółka ponosiła same straty z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, jednakże dodatni kapitał własny wynoszący za rok 2005 - 1.412.113,52 zł, za rok 2006 - 1.305.566,06 zł i za rok 2007 - 1.208.000,08 zł oznaczał, że kontynuacja działalności gospodarczej nie była zagrożona. Organ zwrócił uwagę na niskie wskaźniki płynności finansowej, które Spółka odnotowała za rok 2004 (1,26) i za rok 2008 (1,25). W ocenie organu I instancji oznaczało to, że w latach tych Spółka miała problemy z bieżącym regulowaniem swoich zobowiązań. Wskaźniki te od 2008 r. nie ulegały zwiększeniu, praktycznie utrzymywały się na jednakowym niskim poziomie, znacznie odbiegającym od dolnego poziomu przedziału wskaźnika wzorcowego. Za rok 2009 wskaźnik ten wyniósł 1,25, za rok 2010 - 1,04, za rok 2011 - 1,048, a za rok 2012 - 1,054. Organ I instancji wskazał, że niskie wartości tych wskaźników oznaczały, że Spółka nie posiadała zdolności do terminowego regulowania swoich bieżących zobowiązań. Zobowiązania Spółki od 2008 roku nie ulegały zmniejszeniu, wręcz odwrotnie znacznie się zwiększały, jednakże w latach 2008 -2009 zobowiązania nie przekraczały wartości majątku trwałego Spółki. Natomiast w latach 2010 - 2012 nastąpił znaczny wzrost wartości zobowiązań i pomimo, że wzrosła również wartość majątku trwałego Spółki, zobowiązania ogółem przekraczały wartość majątku trwałego aż o kwotę 5.948.351,25 zł w 2010 r., o kwotę 5.950.298.36 zł w 2011 r. i o kwotę 5.897.628,41 zł w 2012 r. Wobec dokonanych ustaleń organ podatkowy I instancji ocenił, że z analizy sytuacji finansowej Spółki wynikało, że Spółka od dłuższego czasu nie regulowała swoich wymagalnych zobowiązań. Organ podatkowy zauważył, że pomimo, iż Spółka w latach 2005-2007 nie miała większych trudności z bieżącym regulowaniem swoich zobowiązań nie uregulowała zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za miesiąc listopad 2005 r. oraz z tytułu podatku VAT za miesiące: maj, lipiec, wrzesień, październik i listopad 2007 r. Do dnia wydania decyzji przez organ I instancji nie zostały także uregulowane zobowiązania z tytułu: podatku VAT za miesiące styczeń, luty, marzec, kwiecień, czerwiec, lipiec sierpień, październik, listopad i grudzień 2008 r., za miesiące styczeń, marzec, kwiecień, maj, lipiec, wrzesień, październik listopad i grudzień 2009 r., za miesiąc maj, lipiec i grudzień 2010 r., za miesiąc styczeń i grudzień 2011 r. oraz za miesiąc styczeń 2012 i za miesiąc styczeń 2013 r. Spółka nie wykonała również zobowiązań z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za miesiąc marzec i kwiecień 2010 r., za miesiące od stycznia do grudnia 2011, 2012 i 2013 roku. Organ I instancji oszacował, że do dnia wydania przez niego decyzji łączna wysokość zaległości podatkowej Spółki z ww. tytułów wynosiła 66.813,98 zł. Powyższe w ocenie organu I instancji wskazywało, że Spółka zaprzestała płacenia ciążących na niej zobowiązań podatkowych, a niewykonywanie tych zobowiązań miało charakter trwały. Spółka stała się niewypłacalna. Organ podatkowy I instancji zauważył, że w rozpatrywanej sprawie zaistniały okoliczności z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. Nr 60 poz. 535 ze zm.), powodujące konieczność zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości ww. Spółki. Organ podkreślił, że analiza sytuacji finansowej Spółki za lata 2004 - 2012 wskazywała, że podstawy do ogłoszenia upadłości wystąpiły co najmniej na koniec 2008 r., kiedy to Spółka odnotowała niski wskaźnik płynności finansowej ( 1,25), dużo niższy od poziomu wskaźników za rok 2005 (1,53), za rok 2006 (1,44) i za rok 2007 (1,33) i zdaniem organu podatkowego z końcem 2008 r. roku zaprzestała wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań. W ocenie organu niewykonywanie tych zobowiązań miało już charakter trwały o czym świadczyły niezapłacone zobowiązania: z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za miesiąc listopad 2005 r., z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące maj, lipiec, wrzesień, październik i listopad 2007 r. oraz z tyt. podatku od towarów i usług za miesiące; styczeń-kwiecień, czerwiec sierpień, październik i listopad 2008 oraz za miesiąc grudzień 2008 r. W ocenie organu podatkowego sytuacja ta nie była przejściowa, ale z roku na rok jeszcze bardziej się pogłębiała, co znalazło także odzwierciedlenie we wskaźnikach płynności finansowej za lata 2009-2012, wynoszących odpowiednio 1,25, 1,04, 1,048 i 1,054 oraz nieuregulowane zobowiązania podatkowe za lata 2009 - 2013. Organ podatkowy stanął na stanowisku, że "czasem właściwym" do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości ww. Spółki, był termin dwóch tygodni liczony od dnia wymagalności nieuregulowanego zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2008 r, tj. od dnia [...] stycznia 2009 r. Z upływem tego dnia zobowiązanie stało się zaległością podatkową. Na podstawie bilansu Spółki za 2008 r. organ podatkowy I instancji ocenił, że na koniec 2008 r. Spółka nie posiadała już zdolności do terminowego regulowania zobowiązań. Sytuacja każdego następnego miesiąca stawała się coraz trudniejsza - Spółka nadal nie wykonywała ciążących na niej zobowiązań podatkowych; za miesiące od stycznia do grudnia 2009 r. oraz za lata następne. Organ I instancji stwierdził, że pomimo, że w miesiącu styczniu 2009 r., nie zostało jeszcze sporządzone sprawozdanie finansowe Spółki za 2008 r. ( sprawozdanie to wpłynęło do Urzędu Skarbowego dopiero 8 grudnia 2009 r., bez daty jego podpisania), jednakże biorąc pod uwagę fakt, że skarżący był od początku powstania Spółki, aż do dnia jej niewypłacalności i do dnia wydania decyzji przez organ pierwszoinstancyjny jedynym członkiem Zarządu i jedynym udziałowcem Spółki, to okoliczności te wskazywały, iż posiadał, a przynajmniej powinien posiadać, pełną wiedzę o sytuacji finansowej Spółki oraz, że stan niewypłacalności Spółki powstał podczas jego zarządu i był związany z jego decyzjami gospodarczymi. Organ I instancji ustalił, że wniosek o ogłoszenie upadłości spółki nie został jednak złożony. W ocenie organu I instancji w przedmiotowej sprawie nie zaistniały przesłanki określone w art. 116 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej zwalniające skarżącego od odpowiedzialności za wymienione na wstępie zaległości M Spółki z o. o.. Organ podkreślił, że skarżący nie złożył wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki w czasie, gdy zaistniały podstawy do ogłoszenia upadłości, a wniosek taki niewątpliwie powinien być złożony, oraz nie wykazał również, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy. Ponadto organ I instancji stwierdził, że skarżący nie wskazał również mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części, co w ocenie organu podatkowego I instancji spowodowało, że w niniejszej sprawie nie zaistniała również przesłanka z art. 116 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Od powyższej decyzji K.C. złożył odwołanie, w którym podniósł zarzut naruszenia przepisu art. 116 § 1 pkt 2 ustawy - Ordynacja podatkowa poprzez wadliwe ustalenie, że bezskuteczność egzekucji jest wynikiem braku majątku Spółki podczas gdy majątek ten, przy prawidłowo prowadzonej egzekucji, w sposób bezsporny zaspokoi zobowiązania Spółki. W oparciu o podniesiony zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] sierpnia 2014 r. W uzasadnieniu odwołania skarżący podkreślił, że zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług wynikały z braku płatności ze strony dzierżawców a Spółka w wymaganym okresie rozliczeniowym musiała wystawiać faktury za dzierżawę bez względu na to czy otrzymywała zapłatę. Gdyby nie ten fakt, Spółka generowałaby co miesiąc nadwyżki w podatku od towarów i usług, które w całości pokryłyby zaległości podatkowe. Na potwierdzenie powyższego skarżący powołał okoliczność wystawienia wezwania do zapłaty z dnia [...] stycznia 2013 r. oraz swojego wniosku z dnia [...] maja 2014 r. o zawezwanie Z.S. i S.Z. - wspólników spółki cywilnej I do zawarcia próby ugodowej na kwotę 64.875,53 zł. Skarżący podkreślił również, że Spółka systematycznie spłaca zaciągnięte kredyty. Z trzech kredytów zaciągniętych na kwotę 150.000,00 zł, 227.000,00 zł, 200.000,00 zł jeden z nich w wysokości 200.000 zł został spłacony w całości. Natomiast z dwóch pozostałych kredytów o numerach [...] i [...] na koniec 2013 r. została do spłaty kwota w łącznej wysokości 169.234,62 zł. Na dowód powyższego przedłożył zaświadczenie z Banku [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. Jednocześnie poinformował, że w związku z zobowiązaniem przez bank, została dokonana aktualna wycena nieruchomości należącej do Spółki. Zgodnie z tą wyceną wartość nieruchomości określona na dzień [...] grudnia 2013 r. wyniosła netto 731.310,00 zł. W ocenie skarżącego wartość nieruchomości daje szansę na spłatę pozostałych kredytów, zaległości podatkowych oraz dalsze funkcjonowanie Spółki. Skarżący zanegował twierdzenie organu podatkowego I instancji, że majątek Spółki nie wystarczy na spłatę jej zobowiązań podatkowych. Ocenił, że jest wadliwe tym bardziej, że w postępowaniu egzekucyjnym oprócz zajęcia nieruchomości i ruchomości nie dokonano żadnych innych czynności zmierzających do ich sprzedaży. Skarżący podniósł także, że w celu zaspokojenia zaległości podatkowych można sprzedać część majątku ruchomego, tj. około 500 sztuk beczek plastikowych o pojemności 120-200 1, około 150.000 sztuk słoików oraz około 100 sztuk palet drewnianych i metalowych. Z uwagi na fakt, iż wartość zakupowa tych opakowań wynosi ponad 100.000,00 zł - to w ocenie skarżącego nawet przy cenach uzyskanych w egzekucji, mogłoby to dać przychód z ich sprzedaży w wysokości kilkudziesięciu tysięcy złotych. Podkreślił ponadto, iż nie zgadza się z analizą finansową Spółki za lata 2005-2013 dokonaną przez organ podatkowy pierwszej instancji. Jego zastrzeżenia dotyczyły przede wszystkim wysokości zobowiązań Spółki za lata 2010-2013 oraz porównania wysokości tych zobowiązań do wartości majątku trwałego. W ocenie skarżącego analiza finansowa, zawarta w zaskarżonej decyzji nie uwzględniła pozycji "rozliczeń międzyokresowych" po stronie pasywów bilansu. Skarżący wskazał, że dokonana przez niego analiza sytuacji finansowej Spółki wskazywała natomiast, że zobowiązania Spółki za lata 2010-2012 nie przekraczały wartości jej majątku trwałego. Ponadto skarżący stwierdził, że jego wyliczenia wskazywały na to, że wartość majątku trwałego za ww. lata była wyższa niż wartość zobowiązań Spółki za rok 2010 o kwotę 259.866,75 zł, za rok 2011 o kwotę 257.919,64 zł i za rok 2012 o kwotę 310.589,59 zł. Ponadto dokonana przez skarżącego analiza wskazywała, że zobowiązania Spółki systematycznie spadają. Analizując wynik finansowy Spółki za lata 2009-3013 skarżący wskazał, że na jej wynik duży wpływ miała amortyzacja, natomiast płynność finansowa uległa poprawie o +248.228,63 zł. Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów odwołania i wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji. Za w pełni uzasadnione uznał stanowisko w niej zawarte. Ponadto odnosząc się do zarzutów odwołania organ podatkowy II instancji stwierdził, że skarżący nie wskazał mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części. Organ odwoławczy podkreślił, że skarżący jako mienie, z którego egzekucja jest możliwa, wskazał nieruchomość należącą do Spółki, w stosunku do której prowadzona egzekucja okazała się mimo dwukrotnej licytacji bezskuteczna. Organ odwoławczy ocenił, że mienia, o którym mowa w art. 116 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, nie stanowi także wskazywany przez skarżącego w złożonym odwołaniu rzekomo istniejący majątek ruchomy w postaci ok. 500 szt. beczek plastikowych 120- 200 l, słoiki ok. 150.000 sztuk, palety drewniane i metalowe ok. 100 szt. o wartości zakupowej ponad 100.000,00 zł. Organ odwoławczy, powołując się na wyroki sądów administracyjnych podkreślił, że chodzi wskazanie na tyle precyzyjne by możliwe było podjęcie skutecznych czynności egzekucyjnych, ale także mienie to musi nadawać się do efektywnej egzekucji, a więc musi nadto przedstawić identyfikowalną wartość finansową, gdyż jest to konieczne dla stwierdzenia czy egzekucja z tego mienia umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowej spółki. W tym zakresie organ odwoławczy przytoczył zapisy zawarte w protokołach z [...] lutego 2010 r. oraz [...] grudnia 2010 r., w których nie ma zapisów potwierdzających posiadanie przez Spółkę wskazywanych przez skarżącego składników majątkowych. Ponadto organ stwierdził, że ze sporządzonego [...] grudnia 2014 r. protokołu o stanie majątkowym zobowiązanej Spółki wynikało, że opakowania "beczki plastikowe, palety drewniane, koszo-palety metalowe oraz słoiki różnych pojemności ze względu na wpływ czynników atmosferycznych oraz wieku ( wg. prezesa od 5 do 10 lat )" nie przedstawiały wartości rynkowej w dacie spisania ww. protokołu. Organ podkreślił, że powyższe ustalenia dokonane przez organ egzekucyjny w trakcie postępowania odwoławczego pozostają w sprzeczności z twierdzeniami skarżącego. Organ odwoławczy ocenił, że analiza finansowa Spółki została dokonana przez organ I instancji prawidłowo. Organ II instancji podkreślił, że analiza została sporządzona na podstawie dokumentów finansowych będących w posiadaniu organu podatkowego, a przedłożonych przez skarżącego. Analiza ta została dokonana w oparciu o bilanse i rachunki zysków i strat w celu ustalenia "czasu właściwego" do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, z punktu widzenia przesłanki niewypłacalności. W konsekwencji organ odwoławczy ocenił, że zasadnie ustalił organ I instancji, iż przesłanki do ogłoszenia upadłości M Sp. z o. o. zaistniały już na koniec 2008 r. natomiast " czasem właściwym " do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki, był termin dwóch tygodni liczony od dnia wymagalności nieuregulowanego zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2008 r. tj. od dnia [...] stycznia 2009 r. Z upływem tego dnia zobowiązanie stało się zaległością podatkową. Na koniec grudnia 2008 r. - co wynika z analizy bilansu za 2008 r. - Spółka nie posiadała już zdolności do terminowego regulowania zobowiązań. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skarżący decyzji Dyrektora Izby Skarbowej zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię przepisu art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez ustalenie, że bezskuteczność egzekucji jest wynikiem braku majątku spółki, w sytuacji gdy majątek spółki przy prawidłowo prowadzonej egzekucji zaspokoiłby zobowiązania spółki. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że organ egzekucyjny ograniczył się jedynie do zajęcia rachunków bankowych ruchomości i nieruchomości. W ocenie skarżącego organ egzekucyjny nie poczynił żadnych dalszych czynności zmierzających do sprzedaży zajętych ruchomości. Nie zajął również przysługujących spółce wierzytelności od najemców nieruchomości. Zdaniem skarżącego wszczęcie egzekucji z nieruchomości winno spowodować zajęcie również przychodów jakie przynosi nieruchomości w tym czynszu przypadającego spółce. Skarżący zarzucił organom podatkowym, że faktyczny brak wyegzekwowania należności w trakcie postępowania egzekucyjnego jest wynikiem zaniechań organu egzekwującego a nie działania spółki czy też skarżącego. W odniesieniu do istniejącej dużej ilości opakowań skarżący stwierdził, że fakt ich istnienia został udokumentowany w protokole o stanie majątkowym sporządzonym [...] grudnia 2014 r. Za zasadne skarżący uznał, że z pewnością opakowania te przedstawiały inną wartość niż w momencie zakupu. Jednocześnie zarzucił organowi egzekucyjnemu, że nie dokonał oszacowania ich wartości. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej nie zgodził się z zarzutami skarżącego. Przytaczając argumenty jak w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Rozpoznawana przez organy podatkowe obu instancji sprawa dotyczyła odpowiedzialności podatkowej osób trzecich - prezesa zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, a u jej podstaw legły przepisy art. 107 § 1 i § 2 pkt 2 i 4, art. 108 § 1 oraz art. 116 § 1, § 2 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.). Przepisy te ustanawiają odpowiedzialność solidarną z podatnikiem osób trzecich za zaległości podatkowe tegoż podatnika, określając jednocześnie zakres tej odpowiedzialności (art. 107 § 1 i 2). Postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej w myśl art. 108 § 2 pkt 3 i § 3 Ordynacji podatkowej nie może być wszczęte przed dniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego, w przypadku gdy tytuł wykonawczy wystawiony przeciwko podatnikowi będzie opierał się na deklaracji podatkowej. Wówczas przed orzeczeniem o odpowiedzialności osoby trzeciej nie wymaga się uprzedniego wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego i decyzji, o której mowa w art. 53a Ordynacji podatkowej (określającej wysokość odsetek). Zgodnie z treścią art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej za zaległości podatkowe m. in. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okaże się bezskuteczna, chyba, że członek zarządu wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości (postępowanie układowe) albo niezgłoszenie tych wniosków nastąpiło nie z jego winy, bądź też wskaże on mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Z mocy § 2 tego artykułu wyżej określona odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Z treści cytowanego wyżej przepisu wynika, że obowiązkiem organów podatkowych jest wykazanie okoliczności pełnienia przez osobę trzecią obowiązków członka zarządu oraz bezskuteczności egzekucji prowadzonej przeciwko spółce (tzw. przesłanki pozytywne), natomiast ciężar wykazania którejkolwiek z okoliczności uwalniającej członka zarządu (tzw. przesłanki negatywne, egzoneracyjne) spoczywa na nim samym. Nie oznacza to jednak przerzucenia na osobę trzecią ciężaru udowodnienia zaistnienia tych przesłanek. Zgodnie bowiem z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 sierpnia 2009 r. sygn. akt II FPS 3/09 "w każdym przypadku orzekania o odpowiedzialności członka zarządu organ podatkowy jest zobowiązany zbadać, czy i kiedy wystąpiły przesłanki do ogłoszenia upadłości, gdyż tylko niezłożenie wniosku o upadłość w terminie czyni otwartą kwestię odpowiedzialności członka zarządu na podstawie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej. Odpowiedzialność członka zarządu może wchodzić w rachubę tylko w sytuacji, gdy w stosunku do spółki wystąpiły przesłanki ogłoszenia upadłości. Z kolei członek zarządu tylko wtedy ponosi odpowiedzialność, kiedy obowiązku złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcia postępowania układowego nie wypełnił w terminie lub też ponosi winę za jego niedopełnienie. W każdym wypadku zatem należy ustalić, że taki obowiązek w ogóle na członku zarządu ciążył oraz kiedy powinien być dopełniony". Dalej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "w każdym wypadku wydania decyzji na podstawie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej organ podatkowy jest zobowiązany wskazać przesłanki odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za jej zaległości podatkowe oraz zbadać, czy nie zachodziły przesłanki wyłączające tę odpowiedzialność". Na wstępie podnieść należy, że w rozpatrywanej sprawie, nie było konieczności wydania decyzji określającej M Sp. z o.o. wysokość zobowiązania podatkowego za styczeń oraz grudzień 2011 r., albowiem jego wysokość wynikała z deklaracji dla podatku od towarów i usług za ww. okres złożonych 28 lutego 2011 r. za styczeń 2011 r. oraz 26 stycznia 2012 r. za grudzień 2011 r. Postępowanie egzekucyjne przeciwko spółce wszczęto w kwietniu 2010 r., zatem przed wszczęciem postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji ([...] czerwca 2014 r.). Natomiast tytuły wykonawcze na zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń i grudzień 2011 r. zostały wystawione [...] marca 2011 r. (za styczeń 2011 r.) oraz [...] lutego 2012 r. (za grudzień 2011 r.). Okoliczności te nie były sporne w sprawie. Przechodząc do oceny przesłanek określonych w art. 116 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, zdaniem Sądu w niniejszej sprawie organy podatkowe w sposób niebudzący wątpliwości wykazały, że skarżący był członkiem jednoosobowego zarządu ww. M w okresie, w którym upływał termin płatności zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za styczeń i grudzień 2011 r. Powyższą okoliczność potwierdził w pełni zgromadzony materiał dowodowy, a nadto nie była ona kwestionowana przez skarżącego na żadnym etapie postępowania. W ocenie Sądu, zebrany materiał dowodowy potwierdził również, wbrew zarzutom skarżącego, bezskuteczność egzekucji prowadzonej z majątku M na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] oraz z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...], obejmujących zaległość podatkową w podatku VAT za styczeń i grudzień 2011 r. Podkreślić przy tym należy, że przepis art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej stawia jako warunek odpowiedzialności osoby trzeciej wystąpienie całkowitej lub częściowej bezskuteczności egzekucji, a bezskuteczność ta musi "okazać się" najpóźniej na dzień wydania orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej, co - w ocenie Sądu - w niniejszej sprawie miało miejsce. Bezskuteczność egzekucji utożsamiana jest z niebudzącą wątpliwości nieściągalnością od samej spółki, tj. stanem, w którym z okoliczności sprawy wynika, że pomimo wykorzystania wszystkich możliwości spieniężenia majątku spółki nie dochodzi do zaspokojenia wierzyciela. Dla uznania egzekucji za bezskuteczną nie jest wymagane, aby organ prowadzący postępowanie egzekucyjne w sposób wielokrotny podejmował próby spieniężenia tego samego majątku spółki. Działania organu egzekucyjnego w tym względzie należy oceniać przyjmując kryterium racjonalności oraz doświadczenia życiowego. Jeżeli zatem w toku prowadzonej egzekucji, pomimo podejmowania prób zbycia ujawnionego majątku spółki nie dochodzi do jego sprzedaży, a w konsekwencji uzyskania środków pieniężnych na spłatę należności publicznoprawnych, to uznać należy, że egzekucja wobec spółki była bezskuteczna. Z ustaleń dokonanych w przedmiotowej sprawie jednoznacznie wynika, że M, choć nadal jest zarejestrowana, nie prowadzi działalności gospodarczej. Nie posiada majątku ruchomego w tym środków transportu, praw majątkowych, tj. akcji, obligacji, weksli oraz praw autorskich, zaś należąca do spółki nieruchomość położona w [...] jest obciążona znacznymi hipotekami na rzecz Banku [...], Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział, Urzędu Gminy, M.B. oraz I.P., a wierzytelności tymi hipotekami zabezpieczone tylko w niewielkiej części zostały przez spółkę zaspokojone. Z nieruchomości tej była już prowadzona egzekucja przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym lecz okazała się bezskuteczna, ponieważ dwukrotna licytacja nieruchomości nie zakończyła się jej zbyciem z powodu braku chętnych, a żaden z wierzycieli nie złożył wniosku o przejęcie jej na własność, co było podstawą do umorzenia przez Komornika w czerwcu 2010 r. postępowania egzekucyjnego. Wcześniej, bo w kwietniu 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego zajął ww. nieruchomość. Jednakże w trakcie prowadzonego przez siebie postępowania egzekucyjnego ustalił, że łączna kwota obciążeń hipotecznych bez zabezpieczonych hipotekami odsetek w styczniu 2014 r., to 500.512,44 zł, a każdy z wierzycieli hipotecznych, choć sam nie złożyłby wniosku o egzekucję z nieruchomości, przyłączy się przypadku wszczęcia jej przez innego wierzyciela. Bardzo istotne jest również to, że hipoteka przymusowa wpisana na podstawie tytułu wykonawczego, zabezpieczającego należność, której dotyczy niniejsze postępowanie, jest szóstą hipoteką wpisaną na nieruchomości spółki. To zobligowało organ do wstrzymania w trybie art. 70a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619) czynności egzekucyjnych podjętych w stosunku do zajętej nieruchomości, czego dokonał postanowieniem z [...] stycznia 2014 r. W tej sytuacji Sąd nie może podzielić poglądu skarżącego o błędnym uznaniu bezskuteczności egzekucji. Należy zaznaczyć, że egzekucja z nieruchomości jest długotrwała i kosztowna, a w przypadku chociażby kolejności zaspakajania wierzycieli hipotecznych i wysokości przysługujących im wierzytelności prowadzenie egzekucji przez Naczelnika Urzędu Skarbowego nie doprowadziłoby do zaspokojenia dochodzonych przez niego należności. Stąd obligatoryjne wstrzymanie czynności egzekucyjnych w stosunku do nieruchomości spółki. Istotne jest również to, że należąca do spółki nieruchomość od 2005 r. dzierżawiona jest przez firmę "I" s.c., a wierzytelność z tego tytułu przewłaszczona jest (według oświadczenia skarżącego jako prezesa spółki) na rzecz Banku [...] i od lutego 2013 r. pokrywa spłatę kredytów spółki w tym Banku. Przewłaszczone przez Bank [...] (według oświadczeń skarżącego złożonych do protokołów z w lutym i grudniu 2010 r.) są także: piec olejowy c.o., 4 zbiorniki na olej opałowy, urządzenia stacji uzdatniania wody, 3 suszarnie, zatem jakiekolwiek zajęcie tych ruchomości nie byłoby możliwe. Podobnie bezskuteczna okazała się podjęta przez Naczelnika Urzędu Skarbowego próba zajęcia jedynego rachunku bankowego spółki, z uwagi na fakt jego wcześniejszego (w grudniu 2007 r.) zamknięcia. Należy podkreślić, że jakichkolwiek innych ruchomości (w tym opakowań wskazanych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji wydanej w niniejszej sprawie) skarżący jako prezes spółki w trakcie prowadzonego wobec niej postępowania egzekucyjnego nie wskazywał, o czym świadczą zapisy protokołów o stanie majątkowym spółki z lutego i grudnia 2010 r. Tym samym uznać należy, że zasadnie organy podatkowe w oparciu o zebrany materiał dowodowy, w tym załączoną dokumentację z postępowań egzekucyjnych, prowadzonych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego i Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym, ustaliły że egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna. W świetle powyższego jako chybione należy potraktować twierdzenia skarżącego, że majątek spółki, przy prawidłowo prowadzonej egzekucji, zaspokoi jej zobowiązania. Twierdzenia są gołosłowne, nie poparte żadnymi materialnymi i wiarygodnymi dowodami. Zdaniem Sądu na podkreślenie zasługuje to, że organy w rozpoznawanej sprawie podejmowały wszystkie możliwe z ich strony czynności mające na celu ustalenie składników majątkowych spółki. Ich działania nie ograniczyły się do jednego sposobu egzekucji, lecz poszukiwały składników majątkowych mogących stanowić źródło środków pieniężnych na zaspokojenie należności podatkowych. W ocenie Sądu, organy podatkowe orzekające w obu instancjach również w sposób właściwy przeprowadziły postępowanie w zakresie badania przesłanek wyłączających odpowiedzialność skarżącego, wskutek którego ustaliły, że skarżący we właściwym czasie nie zgłosił wniosku o ogłoszenie upadłości spółki. Zgodnie z poglądami judykatury i piśmiennictwa, wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego ma nastąpić kiedy zarząd spółki nie będzie w stanie zrealizować zobowiązań względem jej wierzycieli, aby w ten sposób chronić zagrożone interesy wierzycieli. Dla określenia stanu niewypłacalności bez znaczenia jest przyczyna niewykonywania zobowiązań. Moment zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości ma charakter obiektywny i nie może być pozostawiony swobodnemu uznaniu członka zarządu spółki - punktem odniesienia w tym zakresie są przepisy prawa upadłościowego. Należy również zauważyć, że członka zarządu obowiązuje przy wykonywaniu jego funkcji, zgodnie z art. 355 § 2 kc oraz z art. 293 § 2 ksh zachowanie należytej staranności wynikającej z zawodowego charakteru jego działalności. Zdaniem Sądu, podkreślić należy, że organy podatkowe prawidłowo oceniły materiał dowodowy trafnie uznając, że przesłanki do ogłoszenia upadłości M Sp. z o.o. zaistniały już w grudniu 2008 r. Spółka nie regulowała wymaganych zobowiązań podatkowych już w listopadzie 2005 r., w 2007 r., choć w latach 2005 -2007 nie miała większych trudności z bieżącym regulowaniem swoich zobowiązań. Wprawdzie ponosiła straty w prowadzonej w tych latach działalności gospodarczej, ale kontynuacja tej działalności nie była zagrożona z uwagi na dodatni kapitał własny. Sytuacja spółki pogorszyła się w 2008 r., gdyż jej zobowiązania znacznie się zwiększyły, a z bilansu za 2008 r. wynika, że spółka nie posiadała już zdolności do terminowego regulowania zobowiązań, a sytuacja pogarszała się z każdym miesiącem. Pomimo jednak tego, stosowny wniosek nie został złożony, co jest równoznaczne z niemożnością uwolnienia się skarżącego od odpowiedzialności za zobowiązania spółki. Zasadnie również organy podatkowe przyjęły, że skarżący nie wskazał majątku umożliwiającego zaspokojenie zaległości podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za okres wynikający z zaskarżonej decyzji. Ordynacja podatkowa nie definiuje pojęcia "zaspokojenie w znacznej części", pozostaje to zatem zagadnieniem podlegającym ukształtowaniu przez orzecznictwo i literaturę. "Znaczny" zgodnie z powszechnym rozumieniem oznacza "dość duży pod względem liczby, ilości, natężenia, pokaźny, niemały, spory"- Uniwersalny słownik języka polskiego, PWN, Warszawa 2003r., tom 5, str. 722). Sąd nie podzielił argumentów skarżącego, że wskazując organom podatkowym ruchomości w postaci ok. 500 szt. beczek plastikowych 120-200 l, ok. 150.000 szt. słoików, ok. 100 szt. palet drewnianych i metalowych o wartości zakupowej, według twierdzeń skarżącego, ponad 100.000 zł zwolnił się z odpowiedzialności z art. 116 Ordynacji podatkowej. Przede wszystkim podkreślić należy, że ww. wskazanie mienia pozostaje w zdecydowanej sprzeczności z ustaleniami dokonanymi przez organy podatkowe, a ponadto pojawiło się ono dopiero na etapie postępowania odwoławczego. Jak trafnie zauważył organ odwoławczy, ruchomości te nie zostały ujawnione w protokołach o stanie majątkowym spółki z [...] lutego i [...] grudnia 2010 r., zatem na etapie postępowania egzekucyjnego prowadzonego względem spółki skarżący jako prezes tej spółki o istnieniu takiego majątku nie wspomniał. Z kolei do protokołu o stanie majątkowym, sporządzonego już w postępowaniu odwoławczym prowadzonym w niniejszej sprawie, tj. [...] grudnia 2014 r., skarżący wskazał na posiadanie opakowań: beczek plastikowych, palet drewnianych, koszo-palet metalowych oraz słoików różnych pojemności. Jednakże spisujący protokół i wykonujący zdjęcia ww. ruchomości poborca skarbowy wskazał w tym protokole, że "ze względu na wpływ czynników atmosferycznych oraz wieku (wg prezesa od 5 do 10 lat) na obecną chwilę nie przedstawiają wartości rynkowej". Skarżący protokół takiej treści podpisał, nie zaznaczając w nim, że z takim zapisem o braku wartości ruchomości się nie zgadza. Brak jest również jakiejkolwiek realnej możliwości skonfrontowania zapisu w protokole z [...] grudnia 2014 r. o braku wartości rynkowej opakowań, bowiem skarżący - poza gołosłownym powołaniem się na ww. majątek - nie przedstawił żadnych dowodów czy choćby oświadczeń lub informacji wskazujących jego wartość rynkową. Nie wykazał również wskazanej przez siebie wartości zakupowej opakowań (określonej w odwołaniu na kwotę 100.000 zł), a nawet pochodzenia towaru (np. faktur zakupu). Należy zaznaczyć, że nieruchomość, na której znajdują się omawiane opakowania od 2005 r. jest dzierżawiona przez s.c. I, zatem nie można wykluczyć, że ww. ruchomości należą do tego właśnie przedsiębiorcy. Bez wpływu na powyższe ustalenia pozostają całkowicie gołosłowne, podniesione na rozprawie twierdzenia skarżącego, że od dawna mówił organom skarbowym o zalegającym majątku w postaci opakowań zafoliowanych i nieużywanych oraz, że nie podjął się sprzedaży ww. opakowań, z obawy o postawienie mu zarzutu wyzbywania się majątku spółki. Skoro opakowania nie zostały zajęte ani w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym przez Komornika Sądowego, ani w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym, wobec spółki nie została ogłoszona upadłość, to nic nie stało na przeszkodzie, aby skarżący jako reprezentant tej spółki podejmował próby zbycia ww. mienia. W świetle powyższego, w ocenie Sądu, skarżący nie ma zatem podstaw do twierdzenia, że wskazanie w odwołaniu mienia w postaci szklanych i plastikowych opakować oraz drewnianych i metalowych palet wyczerpuje przesłankę z art. 116 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. W okolicznościach niniejszej sprawy wskazanie ww. ruchomości nie spełnia warunku dostępnego do natychmiastowego wyegzekwowania mienia, o wiarygodnej, nie budzącej wątpliwości wartości pieniężnej, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części. Nie jest wystarczające wskazanie mienia, z którego egzekucja jest jedynie potencjalnie możliwa. Wskazywane mienie musi być konkretne i wymierne. Skarżący zarzuca również organowi egzekucyjnemu, że nie zajął "przysługujących spółce wierzytelności od najemców nieruchomości", ale zauważyć należy, że wierzytelności tych organowi egzekucyjnemu nie wskazał. Jedynie do odwołania złożonego od decyzji organu pierwszej instancji wydanej w kontrolowanej sprawie dołączył skierowane w styczniu 2013 r. do I s.c. wezwanie do zapłaty zaległości za 2011 i 2012 r. oraz wniosek z maja 2014 r. wzywający do próby ugodowej w związku z ww. zaległościami. Trudno uznać te ww. wezwania za wystarczające do uznania, że skarżący wskazał realne, dostępne do natychmiastowego wyegzekwowania mienie o wiarygodnej, nie budzącej wątpliwości wartości pieniężnej, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części. Podobne stwierdzenie należy odnieść do wskazanych w odwołaniu opakowań. Na uwzględnienie nie zasługuje także zawarty w skardze zarzut bezzasadnego powołania przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczności nieuregulowania przez M zobowiązań z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2011, 2012 i 2013, które to w rzeczywistości "zostały zapłacone w dniu złożenia skargi". W ślad za organem odwoławczym wyjaśnić należy, że z akt sprawy bezspornie wynika, iż do [...] sierpnia 2014 r., tj. do dnia wydania decyzji organu pierwszej instancji nie zostały uregulowane zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług oraz z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za marzec i kwiecień 2010 r., za okres od stycznia do grudnia 2011r., 2012 r. i 2013 r. w łącznej wysokości 66.813,98 zł. Wpłaty, na którą powołuje się skarżący, dokonano dopiero [...] sierpnia 2014 r., i to na zaległości podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za poszczególne miesiące 2011 i 2012 r., przy czym jedynie częściowo pokryła ona ww. zaległość. Powyższe doprowadziło zatem do uchylenia zaskarżonych decyzji i ponownego orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości Spółki za wskazany wyżej okres w zmienionej wysokości. W żadnym jednak razie nie miało wpływu na ustalenia dokonane w niniejszym postępowaniu: nie spowodowało ani zmiany stanowiska organów podatkowych i Sądu uznającego, że spółka zaprzestała regulowania ciążących na niej zobowiązań podatkowych i że niewykonywanie tych zobowiązań ma charakter trwały, ani w zakresie oceny przesłanek wymienionych w art. 116 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji nie dopatrzył się również naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania podatkowego. Organy podjęły bowiem wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego i wnikliwego wyjaśnienia stanu faktycznego, a następnie, w granicach swoich uprawnień do swobodnej oceny dowodów, oceniły wiarygodność i moc poszczególnych dowodów, na których oparły swe rozstrzygnięcie i rzeczowymi argumentami je uzasadniły, zgodnie z wymogami określonymi w art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Zważywszy powyższe, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, orzekł jak w sentencji.