I SA/Go 195/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Sędziowie Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Sędzia WSA Alina Rzepecka (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Grzegorz Oracz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi D.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od maja do grudnia 2005 r. 1. Uchyla zaskarżoną decyzję. 2. Określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. 3. Zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 2.945,00 zł (dwa tysiące dziewięćset czterdzieści pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. D.B. (zw. dalej Skarżący, Strona) wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej (zw. dalej Dyrektor IS) z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] uchylającą w całości decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] października 2010r. nr [...] i określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r. W rozpoznawanej sprawie organy podatkowe wydały orzeczenia uwzględniając następujący stan faktyczny i prawny: W trakcie prowadzonej kontroli podatkowej między innymi w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku od towarów i usług za 2005r. ustalono, że Skarżący dokonywał transakcji sprzedaży za pośrednictwem serwisu internetowego [...] (zarejestrował się jako użytkownik serwisu aukcyjnego [...] w dniu [...] sierpnia 2004r.). Jego działalność handlowa polegała głównie na sprzedaży: proszków do prania, płynów do płukania, krochmalu, płynów do naczyń, zapachów do zmywarki, odkamieniaczy, tamponów, kremów, dezodorantów, mydełek, past do zębów, szamponów, batonów, czekolady, czekoladek, cukierków, ciastek, chipsów, lizaków, gum do żucia, wafelków, kawy, herbaty, kakao, miodu, przypraw, słodzików. Skarżący w dniu [...] kwietnia 2005 r. zgłosił do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Prezydenta Miasta prowadzenie działalności gospodarczej, której przedmiotem była sprzedaż detaliczna prowadzona przez domy sprzedaży wysyłkowej, sprzedaż detaliczna żywności i artykułów spożywczych prowadzona na straganach i targowiskach, sprzedaż detaliczna pozostałych towarów prowadzona na straganach i targowiskach, sprzedaż detaliczna artykułów używanych prowadzona w sklepach. Jako siedzibę i adres wykonywanej działalności wskazał: [...] oraz obszar kraju. W dniu [...] października 2005r. na wniosek Skarżącego, Prezydent Miasta wykreślił przedsiębiorcę z ewidencji działalności gospodarczej. Ustalono ponadto, że wartość sprzedaży w 2004r. w kwocie 5.595,32zł nie przekroczyła kwoty powodującej, że w 2004 r. stał się podatnikiem podatku od towarów i usług. Zaś z zestawienia wartości sprzedaży za pośrednictwem serwisu internetowego [...] wynika, że sprzedaż Skarżącego w 2005r. wynosiła 102.526,25zł, natomiast analiza zapisów na koncie bankowych wykazała otrzymanie przez Stronę kwoty 143.924 zł tytułem sprzedaży towarów. Pismem z dnia [...] marca 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego poinformował, że Skarżący nie dokonał zgłoszenia rejestracyjnego w zakresie podatku od towarów i usług lecz mimo to, dnia [...] stycznia 2006 r. złożył do Urzędu Skarbowego deklaracje VAT-7 za sierpień, wrzesień i październik 2005 r., w których wykazał jedynie sprzedaż i podatek należny w niskich kwotach, odbiegających od zapisów w ewidencji przychodów. W trakcie prowadzonego postępowania kontrolnego, nie przedłożył ewidencji zakupu i sprzedaży dla potrzeb rozliczenia podatku od towarów i usług. Natomiast kwoty wykazane przez niego w ewidencji przychodów są całkowicie odmienne od kwot wykazanych w złożonych deklaracjach w związku z czym nie ma możliwości stwierdzenia, jakich transakcji dotyczą kwoty ujęte w deklaracjach VAT-7 złożonych do Urzędu Skarbowego. W trakcie przesłuchania w dniu [...] lipca 2010r. Skarżący zeznał, że od końca 2004 bądź początku 2005r. sprzedaje za pośrednictwem internetowego serwisu aukcyjnego [...] towar (artykuły spożywcze i chemiczne) zakupiony w Niemczech, stosując marże około 25%-30%, z tym że nie całą sprzedaż wykazał w prowadzonych ewidencjach oraz złożonych deklaracjach VAT. Oświadczył, że nie prowadził sprzedaży za pośrednictwem kasy fiskalnej. W związku z dokonanymi w toku postępowania kontrolnego ustaleniami, na podstawie przepisu art.193 §4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) organ kontroli skarbowej stwierdził, że księgi podatkowe za 2005 rok, o których mowa w art.3 pkt 4 w/w ustawy, jako prowadzone nierzetelnie i nie uznał tych ksiąg za dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów. Nierzetelność ksiąg dotyczyła zaniżenia wykazanych w ewidencji przychodów kwot związanych ze sprzedażą za pośrednictwem serwisu aukcyjnego [...]. W konsekwencji, zgodnie z art.23 §1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, organ kontrolny określił podstawę opodatkowania w drodze oszacowania. Wielkość obrotów za miesiące od stycznia do grudnia 2005r. określił na podstawie kwot otrzymanych przez Stronę z tytułu sprzedaży towarów wpływających na rachunek bankowy oraz kwot widniejących na potwierdzeniach wysyłki z Poczty. Analiza historii operacji na wskazanym w zgłoszeniu identyfikacyjnym NIP-1 rachunku bankowym doprowadziła do ustalenia, że w 2005r. wpłat ogółem było 153.976,00zł, z czego 10.052,00zł, jak wynikało z opisów treści operacji, nie dotyczyło sprzedaży towarów (były to głównie wynagrodzenia otrzymane przez Skarżącego za pracę). Wyłączono także z podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług na podstawie art.43 ust.1 pkt 10 ustawy o podatku od towarów i usług, kwoty stanowiące zapłatę za odzież (sześć transakcji dokonanych w 2005r.) uznając, zgodnie z wyjaśnieniami Strony, że były to towary własne używane. Na podstawie analizy historii operacji bankowych ustalono także moment utraty przez Skarżącego zwolnienia z opodatkowania podatkiem od towarów i usług, stosownie do brzmienia przepisu art.113 ust.1 ustawy o podatku od towarów i usług. W 2005r. kwota 10.000 euro stanowiło kwotę 43.800zł. W przypadku Skarżącego przekroczenie obrotu w kwocie 43.800zł nastąpiło w dniu 10 maja 2005r. czyli od tego dnia automatycznie stał się podatnikiem podatku od towarów i usług, więc od tego dnia organ kontroli skarbowej w toku prowadzonego postępowania ustalił prawidłowe stawki VAT na sprzedawane przez niego towary uznając, że w okresie od 10 maja do 31 grudnia 2005r. dokonał sprzedaży ze stawką 7% na łączną kwotę 9.415,66 zł brutto, pozostała zaś kwota uzyskanych przychodów ze sprzedaży dotyczyła wpłat za towary handlowe opodatkowane wg stawki 22%. W toku prowadzonego postępowania, Dyrektor UKS zwrócił się do Skarżący o wskazanie, poniesionych przez niego wydatków dotyczących wysyłki towarów, tj. dokumentów z Poczty potwierdzających wysyłkę towarów lub złożenia oświadczenia o poniesionych kosztach wysyłek za 2005r. W odpowiedzi Skarżący przedłożył dowody nadania przesyłek za pomocą Poczty i poniesienia kosztów przesyłki w łącznej wysokości 22.038,40 zł, ale również kwoty otrzymane z tytułu sprzedaży towarów za pobraniem w kwocie 3.791,71 zł. Ponadto na podstawie rachunku bankowego ustalono, że Strona dokonała w kilku przypadkach zwrotu otrzymanych wpłat od klientów. Łączna kwota zwrócona klientom wynosiła 373,00zł. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego ustalono, że w okresie od stycznia do grudnia 2005r. obrót z tytułu sprzedaży towarów, z uwzględnieniem kosztów ich przesyłki oraz zwróconych klientom wpłat wyniósł 147.342,71 zł brutto. Ustalono także, że w 2005r. obrót, a więc kwota należna z tytułu sprzedaży za pośrednictwem Internetu, pomniejszona o podatek VAT i sprzedaż zwolnioną z opodatkowania wyniosła ogółem 85.866,13 zł, z tego: sprzedaż opodatkowana stawką 7% 8.799,69zł sprzedaż opodatkowana stawką 22% 77.066,44zł W zakresie podatku naliczonego, zgodnie z art.86 ust.2 pkt 1 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług, kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3-7, suma kwot podatku określonych na fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Skarżący przedłożył imienne rachunki wystawione przez firmę M Gmbh na nazwisko D.B. na łączną kwotę 730,85 euro, co dało kwotę 2.938,34 zł oraz liczne paragony wystawione przez sklepy z terenów przygranicznych w Niemczech o łącznej wartości 13.616,95 euro. Jak wyjaśnił, na paragonach znajdują się zarówno zakupy towarów, którymi Skarżący handlował, jak i zakupy towarów, które nie były przedmiotem handlu; nie są one jednak w żaden sposób opisane i podzielone na zakupy służące prowadzonej działalności gospodarczej jak i zakupy pozostałe. W trakcie prowadzonego postępowania kontrolnego Strona nie przedstawiła żadnych dokumentów zawierających kwoty podatku naliczonego oraz w złożonych deklaracjach nie deklarował kwot podatku naliczonego do odliczenia. W związku z tym organ kontroli stwierdził, że kwota podatku naliczonego podlegającego odliczeniu w poszczególnych miesiącach 2005r. wynosi 0zł. Ponadto, organ kontroli skarbowej podkreślił, iż w przypadku transakcji zawartych przez Skarżącego spełnione zostały warunki określone w art.9 i art.10 ustawy o podatku od towarów i usług, zatem opodatkowaniu podlegać będzie wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów. Strona, jak ustalono wcześniej, stała się podatnikiem podatku od towarów i usług w dniu 10 maja 2005r. wobec powyższego z wewnątrzwspólnotowym nabyciem towarów mamy do czynienia dopiero w odniesieniu do transakcji zawartych po tej dacie. Analiza treści faktur wykazała, że na fakturach ujęto towary opodatkowane według 22% stawki podatku od towarów i usług, jedynie na jednym rachunku stwierdzono zakup towarów na łączną kwotę 1,05 euro (4,14 zł), które podlegają opodatkowaniu wg 7% stawki podatku od towarów i usług. Zgodnie z art. 31 ust. 1 podstawą opodatkowania wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów jest kwota, jaką nabywający zobowiązany jest zapłacić, ogółem naliczono więc podatek od wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów w kwocie 0,29 zł od zakupów opodatkowanych stawką 7% oraz w kwocie 499,66 zł od zakupów opodatkowanych stawką 22%. Z tym, że należny podatek od wewnątrzwspółnotowego nabycia towaru w przypadku Skarżącego, w ocenie organu kontrolnego, nie będzie stanowił podatku naliczonego bowiem nie dokonał on zgłoszenia rejestracyjnego w zakresie podatku od towarów i usług i nie prowadził ewidencji niezbędnych do rozliczenia podatku, a w złożonych za okres od sierpnia do października deklaracjach podatkowych nie wykazał wewnątrzwspółnotowego nabycia towarów. Nie wystawił też, pomimo istnienia obowiązku wynikającego z treści art.106 ust.7 ustawy o podatku od towarów i usług, żadnych faktur wewnętrznych dokumentujących wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów. Reasumując, organ kontroli skarbowej stwierdził, że działalność Strony, nastawiona była na unikanie deklarowania i uiszczania należnych zobowiązań podatkowych, poprzez działalność w tzw. "szarej strefie". W opinii organu, Skarżący doskonale wiedział, jakie ciążą na nim obowiązki w 2005r, z tytułu sprzedaży towarów, gdyż świadomie zaniżał kwoty wpisywane ewidencjach przychodów. Powyższe ustalenia odzwierciedlenie znalazły w decyzji Dyrektora UKS z dnia [...] października 2010r. nr [...], w której określono zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005r. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika - doradcę podatkowego T.Z., w ustawowym terminie złożył odwołanie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, zarzucił: -naruszenie przepisu art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług poprzez zaliczenie do uzyskanego przez podatnika obrotu podlegającego opodatkowaniu kwot, co do których organ podatkowy nie uzyskał pewności, iż mogą zostać uznane ze obrót w rozumieniu w/w przepisu. Po rozpoznaniu sprawy, decyzją z dnia [...] grudnia 2010r. Dyrektor IS uchylił decyzję Dyrektora UKS w całości i określił zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005r. podkreślając, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo ustalono i opisano stan faktyczny sprawy, jednakże jego ocena nie w każdym aspekcie jest prawidłowa. W uzasadnieniu wskazał na nieprawidłowe stanowisko organu I instancji, że wobec braku wystawienia faktur wewnętrznych dokumentujących wewnątrzwspólnotowe nabycie należny podatek od wewnętrzwspólnotowego nabycia towaru nie stanowi podatku naliczonego. Organ odwoławczy wskazał przy tym na wyrok z dnia 29 stycznia 2010 r. sygn. akt I FSK 1714/08, w którym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że co prawda art. 106 ust. 7 ustawy o podatku od towarów i usług nakłada na podatnika obowiązek wystawiania faktur wewnętrznych przy wewnątrzwspólnotowym nabyciu towarów, dostawie towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca oraz imporcie usług, jednak takie udokumentowanie lub jego brak nie mają decydującego znaczenia dla możliwości odliczenia podatku naliczonego z tytułu jego nabycia bowiem żaden przepis prawa nie uzależnia powstania i realizacji prawa do odliczenia podatku naliczonego od sporządzenia takiej faktury. W konsekwencji - jej brak nie stanowi przeszkody do uwzględnienia podatku naliczonego w wydanej przez organ decyzji. W skardze z dnia [...] stycznia 2011r. wniesionej na powyższe rozstrzygnięcie Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o uchylenie w/w decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Przedstawił zarzuty tożsame do podnoszonych na etapie postępowania odwoławczego. W uzasadnieniu ponownie zarzucił organom podatkowym błędne ustalenie stanu faktycznego w sprawie poprzez zaliczenie do uzyskanego przez niego obrotu podlegającemu opodatkowaniu kwot stanowiących zapłatę za wyprzedaż jego majątku osobistego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IS, przytaczając argumenty jak w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle przepisów art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta - jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego jest więc zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. W tym celu sąd administracyjny dokonuje wykładni przepisów prawnych, które były podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Następnie ocenia prawidłowość zastosowania odpowiednio rozumianego przepisu prawnego do ustalonego stanu faktycznego sprawy. Badając legalność zaskarżonej decyzji w tym drugim aspekcie, Sąd musi więc odnieść się do ustaleń faktycznych dokonanych w postępowaniu administracyjnym. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) zw. dalej P.p.s.a. Dodać również należy, że stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z przepisu tego wynika, że niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze sąd z urzędu bada, czy nie nastąpiło naruszenie prawa materialnego lub procesowego skutkujące koniecznością usunięcia zaskarżonego aktu z obrotu przez jego uchylenie lub stwierdzenie nieważności Mając na względzie powyższy wzorzec kontroli sądowoadministracyjnej, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja nie odpowiada wymaganym standardom prawnym i dlatego też została ona uchylona. Na wstępie należy się zgodzić z Dyrektorem IS, że Skarżący w 2005r. prowadził działalność gospodarczą w rozumieniu art.15 ust.2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) zw. dalej ustawa o VAT. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Zgodnie z treścią art.3 pkt 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) zw. dalej Ordynacja podatkowa, pod pojęciem działalności gospodarczej należy rozumieć każdą działalność zarobkową w rozumieniu przepisów o swobodzie działalności gospodarczej, w tym wykonywanie wolnego zawodu, a także każdą inną działalność zarobkową wykonywaną we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek, nawet gdy inne ustawy nie zaliczają tej działalności do działalności gospodarczej lub osoby wykonującej taką działalność - do przedsiębiorców. Natomiast w myśl art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. nr 220 poz. 1447 ze zm.), działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. W świetle powyższych definicji należy stwierdzić, że dokonywana przez Skarżącego w 2005 r. sprzedaż towarów za pośrednictwem portalu [...], była wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Dlatego też organy podatkowe obu instancji słusznie przyjęły, że Skarżący był podatnikiem podatku VAT na gruncie art.15 ust.1 powołanej wyżej ustawy. Zgodzić się także należy ze stanowiskiem organów podatkowych obu instancji, że w 2005r. Skarżący przekraczając wartość sprzedaży kwoty 10.000 euro (co w 2005r. stanowiło kwotę 43.800zł), utracił prawo do zwolnienia z opodatkowania podatkiem od towarów i usług określonym w przepisie art. 113 ust. 1 ustawy o podatku VAT. Oznacza powyższe, że skoro nie przysługuje jemu zwolnienie podmiotowe w podatku VAT, jest on z mocy ustawy podatnikiem tegoż podatku. W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje również fakt, że Strona wykonując działalność gospodarczą była zobowiązana do prowadzenia dokumentacji podatkowej, lecz wbrew istniejącemu obowiązkowi tego nie zrobiła. Tak więc w tej sytuacji organy, na podstawie art.193 ust.4 Ordynacji podatkowej, prawidłowo stwierdziły nierzetelność ksiąg podatkowych i zasadnie, w celu określenia podstawy opodatkowania, zastosowały metodę oszacowania w oparciu o zestawienie należności z tytułu sprzedaży wpływających na rachunek bankowy Skarżącego oraz kwot widniejących na potwierdzeniach wysyłki z Poczty. Niemniej jednak, zgodzić się należy z pełnomocnikiem Skarżącego, że organy podatkowe dokonując oszacowania, stosownie do brzmienia art.23 §4 Ordynacji podatkowej, nienależycie przeprowadziły postępowanie dowodowe i w niewystarczający sposób przeanalizowały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności wydruki operacji dokonywanych na rachunku bankowym należącym do Skarżącego prowadzonego przez BANK S.A., i w konsekwencji, w tym zakresie należało uznać skargę za zasadną. Zarówno bowiem z treści odwołania, jak również ze skargi wynika, że pełnomocnik Strony wskazywał na te nieprawidłowości. Co prawda, trzeba jednocześnie podkreślić, że o ile w odwołaniu ujął to w sposób bardzo ogólny i lakoniczny, to w skardze wyartykułował to w sposób jednoznaczny i szczegółowy. Na wydruku operacji bankowych wskazał bowiem osiem transakcji sprzedaży za pośrednictwem portalu aukcyjnego [...] towarów stanowiących wyprzedawany majątek osobisty Skarżącego wykazując tym samym, że transakcje te błędnie zostały zaliczone do obrotu gospodarczego w rozumieniu przepisów ustawy o VAT. Powyższe, co wynika jednoznacznie z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jest istotne, gdyż są to okoliczności warunkujące określenie podstawy opodatkowania w podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości. Co znamienne, w/w materiałem dowodowym dysponował zarówno organ I instancji jak i odwoławczy. Co równie ważne, mocą przepisów ustawy (art.127 w związku z art.121 §1 art.122, art.187 §1 Ordynacji podatkowej), winien on był być poddany dogłębnej, wszechstronnej i rzetelnej analizie nie tylko przez Dyrektora UKS, ale również przez Dyrektora IS. Zatem organ II instancji, powinien był ponownie zbadać wydruki operacji bankowych - w szczególności pod kątem wyczerpującego ustalenia wpływów ze sprzedaży przez Stronę własnych używanych rzeczy. Tymczasem, treść zaskarżonej decyzji (szczególnie w konfrontacji z zarzutami odwołania ) dowodzi, że Dyrektor IS nie uczynił zadość powyższemu obowiązkowi. Bynajmniej, od powyższego obowiązku nie zwalniają organu II instancji ogólnikowo sformułowane zarzuty odwołania. Reasumując, uznać zatem należy, że powyższe błędy w ustaleniu stanu faktycznego sprawy mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem źle ustalony stan faktyczny skutkuje tym, że jego subsumcja pod stosowną normą prawną nie może zostać uznana za prawidłową. Organ nie może przyjmować za podstawę swego rozstrzygnięcia ustaleń dowolnych, a jedynie takie, które jednoznacznie wynikają ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W tym zakresie stwierdzić zatem należało, że organy podatkowe w nieprawidłowy i niepełny sposób przeprowadziły postępowanie podatkowe, w szczególności nie ustaliły w sposób nie budzący wątpliwości stanu faktycznego sprawy. Tym samym naruszyły art. 120, 122 i 187 §1 Ordynacji podatkowej, gdyż nie wyjaśniły wszystkich istotnych okoliczności sprawy, co w konsekwencji doprowadzić mogło do niewłaściwego określenia Skarżącemu zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005r. i naruszenia art.29 ust.1 ustawy o VAT. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ podatkowy winien na nowo dokonać analizy transakcji sprzedaży towarów dokonywanych przez Skarżącego za pośrednictwem serwisu aukcyjnego [...] pod katem ustalenia ich charakteru i odpowiedzi na pytanie, które wpływy z tych transakcji dotyczą obrotu gospodarczego a które dotyczą prywatnej sfery Skarżącego, a w konsekwencji prawidłowego określenia Stronie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005r. Mając powyższe na uwadze Sąd na mocy art.145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnił skargę i uchylił zaskarżoną decyzję. W oparciu o przepisy art.152 cyt. wyżej ustawy orzeczono, że zaskarżony akt nie podlega wykonaniu, a o kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art.200 w związku z art.205 §2 i 4 tejże ustawy oraz przepisów §3 ust. 1 pkt1 lit.e) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 31 stycznia 2011r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcą podatkowego z urzędu (Dz. U. z 2011 r. Nr 31, poz. 153). Sędzia WSA Sędzia WSA Sędzia WSA Alina Rzepecka Joanna Wierchowicz Stefan Kowalczyk