I SA/Go 20/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: sędzia WSA Alina Rzepecka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 lutego 2010 r. sprawy ze skargi J.G. i A.G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wstrzymania wykonania decyzji p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu 8 grudnia 2009r. małżonkowie J.G. i A.G., działając przez pełnomocnika radcę prawnego W.Ż., wnieśli wspólnie jako skarżący skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2009r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wstrzymania wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W niniejszej sprawie w pierwszej kolejności należy mieć na uwadze, że występuje w niej dwoje skarżących, są to małżonkowie A.G. oraz J.G.. Z akt sprawy wynika natomiast, że całkowicie odmiennie musi być postrzegana sytuacja procesowa każdej z tych osób. Zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] września 2009r. nr [...] zostały wydane w toku postępowania wszczętego z urzędu i zakończonego decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] sierpnia 2009r. nr [...] w przedmiocie określenia p. J.G. zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych według skali podatkowej za rok 2004. Z pisma organu pierwszej instancji z dnia [...] października 2009r. (k. 5 akt administracyjnych Izby Skarbowej) wynika, że w dniu 3 września 2009r. wpłynęło złożone przez pełnomocnika działającego w imieniu J.G. i A.G. odwołanie wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania powyższej decyzji. Po rozpatrzeniu tego wniosku Naczelnik Urzędu Skarbowego, działając na podstawie art.165a §1 Ordynacji podatkowej postanowieniem z dnia [...] września 2009r. nr [...] odmówił, wyłącznie wobec J.G. wszczęcia postępowania w sprawie wstrzymania wykonania decyzji z dnia [...] sierpnia 2009r. W wyniku rozpatrzenia zażalenia na powyższe postanowienie Dyrektor Izby Skarbowej wymienionym na wstępie postanowieniem z dnia [...] listopada 2009r., którego dotyczy skarga w niniejszej sprawie, utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. Mając na względzie powyższe, w odniesieniu do skargi J.G. należy wskazać, że zgodnie z art.220 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm.) – zwanej P.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma , od którego nie zostanie uiszczona należna opłata . W myśl art.219 §1 i §2 P.p.s.a. opłatę sądową należy uiścić gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy tego sądu , przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Art.231 cyt. ustawy określa, że w sprawach , w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne pobiera się wpis stosunkowy, natomiast w innych sprawach pobiera się wpis stały. W niniejszej sprawie, w której skargę wniesiono na postanowienie w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wstrzymania wykonania decyzji należny jest wpis stały, który wynosi 100zł , stosownie do §2 ust.1 pkt1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz.2193 ze zm.). W myśl powołanego przepisu rozporządzenia wpis stały w wyżej wymienionej wysokości obowiązuje bowiem w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie zaś z art.221 P.p.s.a. w przypadku wnoszenia przez adwokata lub radcę prawnego pisma (skargi) podlegającego opłacie stałej, należyte opłacenie tego pisma oznacza uiszczenie takiej opłaty (wpisu) bez wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W rozpoznawanej sprawie w części dotyczącej skargi J.G. Sąd stwierdził brak należytego opłacenia skargi. Jak wynika bowiem z informacji Oddziału Finansowo-Budżetowego tut. Sądu (k.22), do dnia 28 stycznia 2010r. wpis nie został uiszczony. Powinno to nastąpić w terminie, jaki biegł do złożenia skargi, a zatem najpóźniej do dnia 8 grudnia 2009r. Wobec nieuiszczenia wpisu stałego, wniesioną przez radcę prawnego skargę J.G. jako pismo nieopłacone należycie, należało zatem odrzucić na podstawie cyt. art.221 P.p.s.a. Natomiast odnośnie skargi A.G. złożonej na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2009r. nr [...] należy stwierdzić, że jest ona niedopuszczalna i jako taka też podlega odrzuceniu, ale na podstawie art.58 §1 pkt 6 P.p.s.a. Niedopuszczalność wniesienia skargi przez A.G. wynika z art.50 §1 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Prawo do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu prawnego lub czynności organu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem przysługuje zatem temu, kto wykaże swój interes prawny. Oznacza to, że zaskarżony akt musi mieć związek ze sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego. Treścią interesu prawnego jest bowiem przyznanie wskazanemu przez przepis prawa podmiotowi konkretnego uprawnienia (korzyści) lub nałożenie na niego obowiązku, które można realizować w postępowaniu administracyjnym przez wydanie decyzji administracyjnej. Cechą tego interesu jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu materialnego (por. Hanna Knysiak-Molczyk [w]: Uprawnienia strony w postępowaniu administracyjnym. Zakamycze 2004). Istotę interesu prawnego stanowi jego związek z konkretną normą prawa materialnego, którą można wskazać jako podstawę tego interesu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że skarżąca A.G. nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi na , skierowane wyłącznie do jej męża, postanowienie w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wstrzymania wykonania decyzji. Zaskarżone postanowienie pozostaje bowiem w bezpośrednim związku z wydaną także tylko na rzecz J.G. decyzją z dnia [...] sierpnia 2009r. określającą mu zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych według skali podatkowej za rok 2004. Wymieniona decyzja podatkowa dotyczyła zobowiązania podatkowego męża skarżącej jako podatnika, a nie skarżącej. Pozostawanie J. i A.G. w związku małżeńskim nie zmienia tego stanu rzeczy. Na gruncie prawa podatkowego z samego faktu małżeństwa nie można bowiem wywodzić interesu prawnego drugiego małżonka w sprawie podatkowej dotyczącej wyłącznie jednego z małżonków. W niniejszej sprawie potwierdzeniem powyższego jest dodatkowo art.6 ust.1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) określający zasadę, że małżonkowie podlegają odrębnemu opodatkowaniu od osiągniętych przez nich dochodów. Podkreślić przy tym należy, że dopuszczalność wniesienia skargi przez określoną osobę oceniana być musi wyłącznie według kryterium jej interesu prawnego, który nie może być utożsamiany z interesem faktycznym. A.G. jako żona podatnika J.G. niewątpliwie ma interes faktyczny w sprawie dotyczącej zobowiązania w podatku dochodowym jej męża; tym bardziej jeżeli w ich małżeństwie obowiązuje ustrój wspólności majątkowej. Taka sytuacja nie przekłada się jednak na interes prawny skarżącej. Pobocznie można wskazać, że zapewne z takich samych powodów Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał w dniu [...] lipca 2009r. postanowienie, w którym odmówił A.G. wszczęcia postępowania w zakresie wstrzymania decyzji określającej p. J.G. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych wg skali podatkowej za rok 2004. Reasumując, zgodnie z art.58 §1 pkt6 P.p.s.a. sąd administracyjny odrzuca skargę, gdy stwierdzi, że jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn aniżeli wymienione w pkt 1-5 tego przepisu. Wobec wykazanego powyżej braku interesu prawnego (art.50 § 1 P.p.s.a.) skarżącej A.G., Sąd w części dotyczącej jej skargi również orzekł o odrzuceniu skargi.