I SA/Go 206/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Skowrońska- Pastuszko Sędziowie Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Sędzia WSA Barbara Rennert (spr.) Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Kołodziej-Kobierowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 maja 2013 r. sprawy ze skargi M.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r. oddala skargę. W dniu 17 kwietnia 2013 r. M.M. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w sprawie podatku rolnego, podatku od nieruchomości – płatnych w formie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r. Rozstrzygnięcie organu podatkowego zapadło na podstawie następujących ustaleń faktycznych. Decyzją z [...] lipca 2005 r. Wójt Gminy zatwierdził podział będącej własnością skarżącego nieruchomości położonej w [...] oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...] o powierzchni 0,2213 ha na działki o numerach [...]. Z uzasadnienia decyzji wynika, że działka nr [...] w ewidencji gruntów oznaczona była jako użytki rolne zabudowane. W dniu [...] kwietnia 2009 r. Starostwo Powiatowe zawiadomiło Urząd Gminy o tym, że w ewidencji gruntów i budynków obrębu [...] wprowadzono zmiany danych ewidencyjnych związanych z podziałem działki nr [...]. Z dołączonego do zawiadomienia załącznika wynika, że działka nr [...] o powierzchni 0,2100 ha oznaczona została symbolem użytku B, a działka nr [...] o powierzchni 0,0113 ha symbolem użytku RV. Decyzją z [...] stycznia 2012 r. Wójt Gminy ustalił skarżącemu wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r. w kwocie 952 zł. Wskutek złożonego przez M.M. odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając decyzję SKO podkreśliło, że dane zawarte w informacji złożonej przez podatnika nie pokrywają się z danymi zawartymi w zaskarżonej decyzji, w związku z czym Wójt nie mógł przyjąć, że wymiar podatku ustalono na podstawie tej informacji. Kolegium wskazało, że w sytuacji, gdy powierzchnia lub kwalifikacja nieruchomości jest sporna, organ podatkowy powinien, po przeprowadzonym postępowaniu dowodowym, szczegółowo uzasadnić swoje rozstrzygnięcie w decyzji. Jednocześnie SKO podkreśliło, że nie jest upoważnione do rozstrzygania w przedmiocie prawidłowości kwalifikacji zawartej w ewidencji gruntów, a strona która tę kwalifikację kwestionuje, może wystąpić z wnioskiem o jej zmianę do Starosty, bowiem organy podatkowe związane są danymi zawartymi w ewidencji gruntów. Kolejną decyzją – z [...] sierpnia 2012 r., Wójt Gminy ustalił skarżącemu wysokość zobowiązania łącznego za 2012 r. na kwotę 813 zł. Do akt dołączono zawiadomienie Starostwa Powiatowego z dnia [...] sierpnia 2012 r. o wprowadzeniu zmiany powierzchni działki [...] związanej z nowym jej pomiarem – 0,2187 ha. Po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez skarżącego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając decyzję, SKO podzieliło stwierdzenie Wójta, że od następnego miesiąca po dokonaniu zmiany w ewidencji gruntów następuje zmiana wymiaru podatku, ale zarzuciło mu, że moment tej zmiany błędnie ustalił. Organ uznał, że data wprowadzenia zmiany ma decydujący wpływ na skuteczność zmian w ewidencji, a ta nastąpiła [...] sierpnia 2012 r. Ponownie rozpatrując sprawę, Wójt Gminy dołączył do akt uchwałę Rady Gminy Nr XV.118.2011 z dnia [...] października 2011r. ustalającą stawki podatku od nieruchomości, złożony przez skarżącego wykaz nieruchomości z [...] października 2009 r., wyciąg z wykazu zmian danych ewidencyjnych dotyczący działki [...] z [...] lipca 2012 r., złożoną przez skarżącego za 2012 r. informację o gruntach oraz postanowienie z [...] lipca 2012 r. wszczynające postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązana podatkowego za 2012 r. Następnie, decyzją z [...] stycznia 2013 r. ustalił skarżącemu wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r. w kwocie 841 zł. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że działka nr [...] o powierzchni 2.100 m2 do [...] sierpnia 2012 r. skalsyfikowana była jako tereny mieszkaniowe (B) i podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Ma także nową powierzchnię (2.187 m2). Wójt wskazał, że o powyższych zmianach został poinformowany zawiadomieniem z dnia [...] sierpnia 2012 r., a skoro zmiany te zostały wprowadzone w sierpniu 2012 r., to zmiana wymiaru podatku następuje od września 2012 r. Organ pierwszej instancji stwierdził, że dane wykazane przez podatnika w ww. informacjach są tożsame z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez Starostę. W złożonym w ustawowym terminie odwołaniu, skarżący zgłosił zastrzeżenia do działki o powierzchni 2.100 m2, wskazując że organ bierze pod uwagę nieprawdziwe dane. Decyzją dnia [...] lutego 2013 r. SKO utrzymało ww. decyzję w mocy. Organ odwoławczy, powołując się na art. 21 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, podkreślił że podstawę wymiaru podatków i świadczeń stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków, a ustalenia organów podatkowych oparte o treść tej ewidencji stanowią istotny element określenia podatkowego stanu faktycznego. Dokonując tych ustaleń, organ jest związany zakresem zapisów zawartych w ewidencji gruntów i nie jest uprawniony do ich weryfikacji. Dane zawarte w tej ewidencji mają walor dokumentu urzędowego. Kolegium wskazało, że działka nr [...] do [...] sierpnia 2012 r. sklasyfikowana była jako tereny mieszkaniowe o powierzchni 2.100 m2, a po tej dacie posiada nową klasyfikację i powierzchnię., tj. tereny mieszkaniowe o powierzchni 769 m2 i grunty orne V klasy o powierzchni 1.418 m2. Organ odwoławczy stwierdził, że Wójt prawidłowo przyjął, iż do czasu zmiany w ewidencji, tj. [...] sierpnia 2012 r. działka [...] miała powierzchnię 2.100 m2 oraz sklasyfikowana była w całości jako tereny mieszkaniowe. W złożonej w ustawowym terminie skardze, M.M. podkreślił wzrost podatku o 164 % w porównaniu z rokiem ubiegłym. Zaakcentował, że klasyfikacja do sierpnia 2012 r. prowadzona była z naruszeniem przepisów obowiązującego prawa. Zauważył, że dwukrotnie uchylona już decyzja dotyczy ciągle tego samego, a zmienia się ostateczna decyzja SKO. Skarżący stwierdził, że nie będzie ponosił kosztów podatku za 2012 r. naliczonego w wyniku błędów i uchybień popełnionych przez urzędników, a może zapłacić za okres od września do końca 2012 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, powielając argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Sąd zważył: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Sąd bada zgodność z prawem obowiązującym w dniu podjęcia zaskarżonej decyzji. Nadto, zgodnie z przepisem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), sądy te sprawując kontrolę działalności administracji publicznej stosują środki określone ustawą. Środki te określone zostały przez przepisy art. 145 do art. 150 cyt. wyżej ustawy. Skargę, jako niezasadną należało oddalić. W złożonej skardze M.M. nie wskazał przepisów, które jego zdaniem narusza zaskarżona decyzja lecz Sąd, zgodnie treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., nie będąc związany granicami skargi, ma obowiązek badać w pełnym zakresie zgodność z prawem kwestionowanej decyzji. Takiej kontroli w niniejszej sprawie Sąd dokonał, stwierdzając że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z przepisem art. 6c ust. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. nr 136, poz. 969 ze zm.) osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, ponieważ od będącej przedmiotem opodatkowania nieruchomości należny jest zarówno podatek od nieruchomości, jak i rolny. Jednakże, skarżący błędnie upatruje naruszenia prawa w tym, że Wójt Gminy, ustalając wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego, oparł swoje rozstrzygnięcie na danych zawartych w ewidencji gruntów, w której wpisów dokonano naruszając szereg przepisów prawa. Jak trafnie wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze, zgodnie z treścią art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. nr 193, poz. 1287 ze zm.), podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Oznacza to, że organ podatkowy w zakresie danych zawartych w tej ewidencji, jest nimi związany. Jeżeli więc w 2012 r. grunty o powierzchni 2.100 m2 (działka nr [...]) były oznaczone w ewidencji gruntów symbolem "B", do którego zalicza się tereny mieszkaniowe, to brak było podstaw do przyjęcia, że winny one zostać opodatkowane podatkiem rolnym zamiast podatkiem od nieruchomości. W orzecznictwie sądów administracyjnych przeważa pogląd co do tego, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym również w postępowaniach podatkowych, tym samym dane w niej zawarte mają decydujące znaczenie i wiążą organ podatkowy. Skoro ze wskazanego wyżej przepisu art. 21 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne wynika, że podstawą wymiaru podatku od nieruchomości powinny być dane zawarte w ewidencji gruntów, to organ podatkowy jest tymi danymi związany. W tej sytuacji ewidencja gruntów i budynków musi być uznana, i przez organy obu instancji tak uznana została, za dokument urzędowy, o którym mowa w art. 194 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.). W myśl powołanego przepisu dokument urzędowy korzysta z domniemania wiarygodności i autentyczności, a pominięcie danych w nim zawartych bez uprzedniego przeprowadzenia przeciwdowodu stanowiłoby naruszenie tego właśnie przepisu. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z 23 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 1850/07, w którym Sąd wyraził pogląd, że to podatnik powinien doprowadzić do zgodności zapisów w ewidencji gruntów i budynków z rzeczywistym stanem władanych przez niego nieruchomości, o ile takie różnice zachodzą, ponieważ taki obowiązek nie spoczywa na organach podatkowych, które są związane danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. W tej sytuacji, skoro podatnik kwestionuje dokument urzędowy (dane z ewidencji gruntów i budynków), to powinien wszcząć procedurę w celu jego zmiany i takie kroki skarżący podjął, doprowadzając do zmiany zapisów w ewidencji, o czym Starostwo Powiatowe poinformowało Urząd Gminy zawiadomieniem z [...] sierpnia 2012 r. Od następnego miesiąca, tj. września 2012 r. te zmienione dane zostały uwzględnione przy obliczaniu przez organ pierwszej instancji łącznego zobowiązania pieniężnego za 2012 r. Skarżący podkreślił, że nie rozumie dlaczego mimo, iż wszystkie złożonego przez niego odwołania dotyczyły tego samego, to tylko przy rozpatrywaniu pierwszego i drugiego Kolegium uznało, że rozstrzygnięcia organu nie są prawidłowe, a przy rozpatrywaniu trzeciego utrzymało decyzję Wójta w mocy. Należy wyjaśnić, że w decyzjach Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydanych w wyniku dwóch pierwszych odwołań, organ pierwszej instancji został zobowiązany do usunięcia stwierdzonych uchybień. I tak w decyzji z [...] maja 2012 r. SKO wytknęło Wójtowi, że w sytuacji niezgodności danych zawartych w złożonej przez skarżącego informacji z danymi zawartymi w ewidencji, wadliwie przyjął, że wymiar podatku ustalono na podstawie złożonej przez podatnika informacji, przy jednoczesnym braku uzasadnienia wydanej decyzji. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ pierwszej instancji zastosował się do wytycznych zawartych w wyroku, ale w kolejnej decyzji uchylającej rozstrzygnięcie Wójta, SKO zakwestionowało przyjętą przez niego datę zmiany wymiaru podatku. Po zastosowaniu się do wskazówek Kolegium, organ wydał trzecie orzeczenie, od którego odwołanie zostało już oddalone. Trzeba podkreślić, że w każdym z ww. odwołań skarżący kwestionuje fakt posługiwania się danymi z ewidencji, które – jego zdaniem – nie są prawdziwe. Takiego stanowiska skarżącego organ odwoławczy ani razu nie podzielił, dlatego po wykonaniu zaleceń organu odwoławczego, trzecia decyzja Wójta została utrzymana w mocy. Zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszenia art. 120, art. 122 i art. 187 §1 Ordynacji podatkowej. Podkreślić należy, że w toku prowadzonego postępowania podjęte zostały wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Materiał dowodowy został zebrany w sposób wyczerpujący i wnikliwie rozpatrzony, co następnie znalazło swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji. Zważywszy powyższe Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżone decyzje nie podlegają uchyleniu i w tej sytuacji na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.