I SA/Go 210/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Grzęda Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Sędzia WSA Barbara Rennert Protokolant Specjalista Marta Surmacz-Buszkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2009 r. sprawy ze skargi T.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...]. w przedmiocie odmowy uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji w sprawie weryfikacja zgłoszenia celnego co do pochodzenia towarów oddala skargę. I SA/Go 210/09 U Z A S A D U N I E N I E Zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2009 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję własną z [...] września 2008 r. odmawiającą uchylenia, po wznowieniu decyzji ostatecznej wydanej przez Dyrektora Izby Celnej nr [...] z [...] września 2005 r. Rozstrzygnięcia organów celnych zapadły na podstawie następującego stanu faktycznego i prawnego sprawy. Wnioskiem z [...] września 2007 r. skarżący T.K. działając m. in. na podstawie art. 240 § 1 pkt 1 oraz 246 § 1 Ordynacji podatkowej wniósł m. in. o wznowienie postępowania celnego i podatkowego w sprawie dotyczącej decyzji ostatecznej wydanej przez Dyrektora Izby Celnej z [...] września 2005 r. nr [...]. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że uzyskana przez organy celne weryfikacja świadectwa pochodzenia jest dokumentem uzyskanym bezprawnie i nie mogła stanowić dowodu w sprawie. Organy celne nie miały ustawowej delegacji do występowania do zagranicznych organów lub instytucji o weryfikację dowodów jakimi są świadectwa pochodzenia towarów, nie mogły zatem w postępowaniu celnym i podatkowym posługiwać się tymi dowodami, bowiem uzyskane bezprawnie dowody nie mogą stanowić dowodu w sprawie. Aby móc stwierdzić, że świadectwo pochodzenia towaru jest fałszywe, jak uczyniły to organy celne, należy wskazać na czym fałszerstwo polegało i kto dokonał tego fałszerstwa. Organ celny powinien w tym zakresie powołać biegłego w celu potwierdzenia lub obalenia tezy o sfałszowaniu świadectwa pochodzenia. Dyrektor Izby Celnej decyzją z [...] listopada 2007 r. działając m. in. na podstawie art. 243 § 3 Ordynacji podatkowej odmówił wznowienia postępowania. W wyniku odwołania skarżącego decyzją z [...] marca 2008 r. Dyrektor Izby Celnej uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji, wskazując w uzasadnieniu, że istnieje konieczność uchylenia decyzji i przeprowadzenia postępowania zgodnie z wszystkimi wymogami określonymi w Dziale IV Ordynacji podatkowej. Postanowieniem z [...] lipca 2008 r. Dyrektor Izby Celnej działając na podstawie art. 241 § 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 1 oraz 243 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z [...] września 2005 r. a następnie decyzją z [...] września 2008 r. odmówił jej uchylenia. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że postępowanie prowadzone na podstawie przepisów o wznowieniu postępowania jest jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania, którego istotą jest weryfikacja prawidłowości decyzji ostatecznej wydanej w zwykłym postępowaniu administracyjnym. Celem wznowienia postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte wadami określonymi w art. 240 § 1 pkt 1-8 Ordynacji podatkowej i usuniecie ewentualnych wadliwości, ustalenie czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej. Oznacza to, że w takim postępowaniu organ podatkowy może rozpatrzyć sprawę co do istoty, tylko wówczas, jeżeli wystąpi jedna z przesłanek określonych w tym przepisie. Przepisy dotyczące wznowienia postępowania mają charakter szczególnej i zupełnej regulacji prawnej, która w drodze wyjątku i tylko w określonych sytuacjach dopuszcza możliwość wzruszenia ostatecznej decyzji podatkowej. Z tego względu przesłanki wznowienia podlegają ścisłej wykładni i nie mogą być interpretowane rozszerzająco. Postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystywane do pełnej, merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, ponieważ nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Wskazano, że zarzut skarżącego w zakresie przesłanki wskazanej w art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej jest niezasadny. Podkreślono, iż dowody na których organ oparł się w postępowaniu administracyjnym zwykłym okazały się nieprawdziwe, co zostało potwierdzone przez upoważnioną instytucję tj. Niższą Radę CCPIT. Tym samym powołanie biegłego w celu potwierdzenia lub obalenia tezy organu jest niezasadne. Organy celne posiadają uprawnienia od dokonywania weryfikacji tego rodzaju dokumentów na podstawie § 20a rozporządzenia Rady Ministrów z 15 października 1997 r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia ( Dz. U. nr 130, poz. 851 ze zm. ). Podkreślono również, że wynik weryfikacji nie może być przedmiotem oceny i dodatkowej weryfikacji i ma charakter wiążący dla organów celnych ( wyrok NSA z 8 września 1998 r. sygn. akt I SA/Łd 777/97 ). Ponadto wskazano, że skarżący wniósł na decyzję Dyrektora Izby Celnej z [...] września 2005 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z 10 października 2006 r. sygn. akt I SA/Go 2308/05 skargę oddalił. Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji, wskazując w uzasadnieniu, że nie zgadza się ze stanowiskiem organów, ponieważ organy celne nigdy nie wskazały na czym polegało sfałszowanie lub nieautentyczność przedłożonego wraz ze zgłoszeniem celnym świadectwa pochodzenia. Jest to podstawowe zagadnienie, bowiem uznanie lub nie uznanie świadectwa pochodzenia ma bezpośredni wpływ na wymiar długu celnego. W ocenie skarżącego taki sposób postępowania organów celnych naruszył podstawowe zasady postępowania określone w Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Celnej po rozpoznaniu odwołania decyzją z [...] lutego 2009 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, podnosząc w uzasadnieniu argumentację wskazaną w zaskarżonej decyzji. Powyższe rozstrzygniecie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżący wniósł w skardze o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wskazał, że uzasadniając swoje stanowisko organ celny wskazał na brak okoliczności faktycznych i prawnych pozwalających na pozytywne załatwienie wniosku, bowiem organy celne w sposób wystarczający i zgodny z prawem rozpatrzyły zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Ponadto organ celny zwrócił uwagę na fakt, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. rozpatrując sprawę skargi strony poprzez jej oddalenie dał podstawę do twierdzenia, iż nie zachodzą żadne okoliczności mogące stanowić o zasadności wniosku złożonego przez stronę. Z takim stanowiskiem skarżący się nie zgodził wskazując, że inne przesłanki legły u podstaw skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a inne znalazły swoje odzwierciedlenie we wniosku strony o wznowienie postępowania i uchylenie decyzji, a w związku z tym skarżone decyzje naruszają obowiązujący porządek prawny i winny być uchylone. Wskazał, iż bezspornym jest, że w dniu [...] czerwca 2003r. Agencja Celna, działając w imieniu i z upoważnienia Firmy "A", zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu towar w postaci koszulek męskich . Z uwagi na negatywną weryfikację świadectwa pochodzenia towaru dokonaną przez Niższą Radę CCPIT, bowiem organ ten stwierdził, iż świadectwa pochodzenia są nieprawdziwe, organ celny wydał decyzję określającą nowy wymiar należności celnych i podatkowych. Podkreślił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie będąc przecież z mocy prawa związanym ani zarzutami, ani wnioskami skargi, ani też powołanymi podstawami prawnymi, nie rozpatrzył całego materiału dowodowego, nie wskazał w swoim wyroku na czym polegała owe fałszerstwo świadectwa pochodzenia przedłożonego wraz ze zgłoszeniem celnym. Ponadto WSA nie zakwestionował sposobu weryfikacji autentyczności świadectw pochodzenia, który to sposób miał kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie i zdaniem skarżącego naruszył podstawowe zasady postępowania określone w Ordynacji podatkowej, jak bowiem wynika ze zgromadzonych w sprawie dowodów, organ celny, działając na podstawie § 20a pkt. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997 r., w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu ustalania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia, zwrócił się do zagranicznej instytucji o zbadanie autentyczności wystawionego świadectwa pochodzenia towarów. Zdaniem skarżącego czynności te, tzn. zarówno wniosek organu celnego do podmiotu zagranicznego, jak i odpowiedź tego organu i całe w tym zakresie postępowanie, przeprowadzone zostało bez zachowania jakichkolwiek reguł postępowania, bowiem skoro ww. rozporządzenie nie reguluje procedury współpracy polskich organów celnych z organem państwa obcego, nie oznacza to absolutnej dowolności postępowania, zaś w takim przypadku odpowiednie zastosowanie mają zasady proceduralne określone w Ordynacji podatkowej, które całkowicie zostały pominięte w przedmiotowej sprawie. Ani organy celne, ani też WSA nie wykazały, czy Dyrektor Izby Celnej zwrócił się do właściwego organu państwa obcego i zgodnie z obowiązującą w tym zakresie procedurą postępowania. Jak wynika z akt sprawy, przeprowadzająca weryfikację dowodu pochodzenia zagraniczny organ odpowiadając na pismo Dyrektora Izby Celnej , o weryfikację świadectwa pochodzenia, udzieliła lakonicznej odpowiedzi, że weryfikowane świadectwo pochodzenia nie jest autentyczne. Odpowiedź ta nie daje pewności, czy pismo tego organu sporządzone zostało w formie przewidzianej przez prawo miejscowe i w ramach kompetencji osób, które je wystawiły i podpisały. Jeśli zatem powyższe dokumenty zostały wystawione i zweryfikowane przez podmiot, który nie jest organem państwowym, a przecież nie można tego wykluczyć, to na podstawie art. 270 § 1 Kodeksu celnego nie można temu dokumentowi przypisać mocy dokumentu urzędowego w rozumieniu prawa polskiego. Ponadto nie zostało ustalone czy organ weryfikujący świadectwo pochodzenia jest jedynym podmiotem uprawnionym do wystawiania i weryfikowania świadectw pochodzenia towarów i czy jest to w ogóle organ państwa, w rozumieniu prawa polskiego, czy też jakiś inny podmiot zagraniczny. Podkreślono również, że przedmiotowe postępowanie, dotyczące w istocie decyzji ostatecznej, która utrzymała w mocy decyzję pierwszoinstancyjną określającą kwotę zobowiązania strony wobec Skarbu Państwa, w które stroną była również Agencja Celna, to jednak [...] nie został uznany za stronę postępowania i ten stan rzeczy również narusza prawo, bowiem zgodnie z przepisem art. 209 § 3 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz. U. nr 23, poz. 1 17 z poz. zm.), dłużnikiem długu celnego w przypadku dopuszczenie towaru do obrotu jest zgłaszający, w szczególności, że działał on w warunkach przedstawicielstwa pośredniego, jak w niniejszej sprawie [...] Stan taki powoduje, że o wszelkich wnioskach składanych przez którąkolwiek ze stron postępowania pierwszoinstanycjnego wskazanych w decyzjach, winny być informowane wszystkie strony, bowiem w przeciwnym wypadku strona pozbawiona takiej informacji uprawniona jest do złożenia wniosku w trybie art. 240 § 1 pkt. 4 o. p., co czyni wydaną decyzję nieważną z mocy prawa. Organ celny również tej kwestii nie wyjaśnił. Nie można przecież wykluczyć, iż tak jak w przedmiotowej sprawie, strona w osobie Agencji Celnej nie została poinformowana o wnioskach T.K., tak i w przypadku składania wniosków przez Agencję Celną nie został o składanych przez nią wnioskach poinformowany T.K.. Sytuacja taka powoduje, że w rzeczywistości mogły się toczyć dwa odrębne postępowania, rozstrzygnięte przez wydanie decyzji, a to z kolei powoduje z mocy prawa ich nieważność na podstawie art. 247 § 1 pkt. 4 o. p. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów administracyjnych z przepisami prawa materialnego i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W zakresie tak oznaczonej kognicji Sąd nie dopatrzył się wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1 lit a, b i c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ) zwaną dalej P.p.s.a., naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania oraz innych naruszeń o charakterze proceduralnym, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy. Nie stwierdził także przyczyn skutkujących nieważnością wydanych w postępowaniu administracyjnym decyzji lub ich wydania z naruszeniem prawa (145 § 1 pkt 2 i 3 P.p.s.a). Tym samym także nie podzielił zarzutów skargi w takim zakresie, w jakim prowadziłyby one do uchylenia zaskarżonej decyzji lub też czynności ją poprzedzających prowadzonych w granicach sprawy. Na wstępie rozważań wskazać należy, że zaskarżona decyzja wydana została w jednym z tzw. trybów nadzwyczajnych, jakim jest wznowienie postępowania. Instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie podatkowe prowadzone przez organy było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym ( por. wyrok NSA z 6 grudnia 2001 r., sygn. akt III SA 1974/00, niepubl. ). Nie jest to bowiem kontynuacja postępowania zwykłego. Odmienne są przede wszystkim zasady rozpoznawania sprawy w trybach nadzwyczajnych. W szczególności inna jest waga zakresu przedmiotowego naruszeń prawa uwzględnianych przez organ odwoławczy i inna branych pod uwagę przez organ rozpatrujący wniosek o wznowienie postępowania. Naruszenie prawa mogące mieć znaczenie przy rozpoznawaniu sprawy w trybie odwoławczym, np. co do oceny dowodów ( jak to ma miejsce w niniejszej sprawie ), nie musi mieć znaczenia w postępowaniu wznowieniowym ( por. wyrok NSA z 4 marca 2003 r., III SA 1296/01, niepubl. ).Organ prowadzący postępowanie wznowieniowe nie może też wyjść poza zakres podstaw wznowienia. Ponieważ wznowienie postępowania ma charakter postępowania nadzorczego w zakresie stwierdzenia wad postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej, to decyzja wydana w postępowaniu wznowieniowym jest decyzją o innej decyzji, a nie decyzją rozstrzygającą sprawę jako taką. Jest to zatem postępowanie szczególne, stanowiące odstępstwo od zasady stabilności decyzji administracyjnych (por. wyrok NSA z 1 października 2003 r., III SA 2858/01; z 23 września 2003 r., III SA 3333/01). Podkreślić również należy, na co Sąd wskazał już powyżej, że przedmiotem postępowania, wszczętego na skutek wniosku o wznowienie postępowania, nie jest i nie może być ocena prawidłowości przeprowadzenia postępowania dowodowego w postępowaniu zwykłym, w tym np. prawidłowość uwzględnienia wniosków dowodowych strony. Taka ocena może być dokonywana jedynie przez organ drugiej instancji w postępowaniu odwoławczym ( por. wyrok NSA z 20 maja 2005 r., FSK 1752/2004 ). Przenosząc powyższe uwagi natury ogólnej na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że skarżący jako podstawę wznowienia postępowania wskazał na przesłankę określoną w art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Stosownie do tego przepisu wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Skarżący upatruje uzasadnienia dla swojej tezy w tym, że organy celne odmawiając uznania przedłożonego świadectwa pochodzenia za autentyczne, oparły swoje wnioskowanie na wyniku weryfikacji pochodzącym od organu obcego państwa, w którym stwierdzono, że świadectwo pochodzenia "jest sfałszowane". Podkreślić jednak należy, że weryfikacja pochodzenia towaru, to szczególny, przewidziany prawem, tryb sprawdzania autentyczności takiego dokumentu. W przypadku negatywnego wyniku weryfikacji, nawet gdy będzie on przedstawiony przy użyciu takich sformułowań, jak "świadectwo podrobione", "świadectwo sfałszowane" – nie można utożsamiać takiej sytuacji z przesłanką fałszywych dowodów, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Tym samym organ celny zasadnie uznał, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi przesłanka wskazana przez skarżącego, uzasadniająca uwzględnienie wniosku i uchylenie decyzji ostatecznej. Podkreślić również należy, że decyzja uchylenia, której domaga się skarżący, jest decyzją prawomocną. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z 10 października 2006 r. oddalił skargę Przedsiębiorstwa Spedycji S.A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z [...] września 2005 r. W związku z tym oceny podniesionych w skardze, jak i w piśmie procesowym z [...] sierpnia 2009 r. zarzutów dokonać należy z uwzględnieniem art. 170 P.p.s.a. Stosownie do wskazanego przepisu orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, ale również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Istotną treścią wyroku oddalającego skargę na decyzję jest ustalenie, że nie była ona prawnie wadliwa z punktu widzenia ustanowionych kryteriów zgodności z prawem decyzji administracyjnych. Prawomocność stanowi cechę zgodności z prawem, nadaną decyzji ostatecznej wyrokiem sądu administracyjnego w takim zakresie, w jakim sąd ten może skontrolować zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Podniesione przez skarżącego zarzuty i wskazane na ich uzasadnienie okoliczności zmierzały w ocenie Sądu do podważenia prawidłowości przeprowadzonego postępowania dowodowego w postępowaniu zakończonym decyzja ostateczną, w szczególności do innej oceny dowodów przeprowadzonych w tym postępowaniu, a nie koncentrowały się na wykazaniu wystąpieniu przesłanek z art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Jako całkowicie niezrozumiały należy również uznać zarzut dotyczący art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Zarzut ten został sformułowany w następujący sposób: "... przedmiotowe postępowanie, dotyczące w istocie decyzji ostatecznej, która utrzymała w mocy decyzję pierwszoinstancyjną określającą kwotę zobowiązania strony wobec Skarbu Państwa, w które stroną była również Agencja Celna, to jednak [...] nie został uznany za stronę postępowania i ten stan rzeczy również narusza prawo, bowiem zgodnie z przepisem art. 209 § 3 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny (Dz. U. nr 23, poz. 1 17 z poz. zm.), dłużnikiem długu celnego w przypadku dopuszczenie towaru do obrotu jest zgłaszający, w szczególności, że działał on w warunkach przedstawicielstwa pośredniego, jak w niniejszej sprawie [...]". Dalej wskazano, że "Stan taki powoduje, że o wszelkich wnioskach składanych przez którąkolwiek ze stron postępowania pierwszoinstanycjnego wskazanych w decyzjach, winny być informowane wszystkie strony, bowiem w przeciwnym wypadku strona pozbawiona takiej informacji uprawniona jest do złożenia wniosku w trybie art. 240 § 1 pkt. 4 o. p., co czyni wydane decyzji nieważne z mocy prawa...". Z tak sformułowanego zarzutu nie sposób wywieść, czy dotyczy on postępowania zakończonego decyzją ostateczną, czy postępowania wznowieniowego. Jeżeli by przyjąć, że dotyczy on postępowania zakończonego decyzją ostateczną, której uchylenia w wyniku wznowienia postępowania domagał się skarżący, to stwierdzić należy, iż Agencja Celna brała w nim udział, co wynika z wyroku Sądu z 10 października 2006 r. sygn. akt I SA/Go 2308/06 oddalającego skargę Przedsiębiorstwa Spedycji na decyzję Dyrektora Izby Celnej z [...] września 2005 r. Jeżeli natomiast przyjąć, że zarzut ten dotyczy postępowania wznowieniowego, to wskazać należy, iż na przesłankę wznowieniową określoną w art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, dającej stronie, która bez swej winy nie brała udziału w postępowaniu, prawo żądania wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją, może powoływać się wyłącznie ta strona, która nie brała udziału w postępowaniu. Wynika to jednoznacznie z treści art. 241 § 2 pkt 2 Ordynacji podatkowej, stanowiącego, iż wznowienie postępowania z przyczyn wskazanych w art. 240 § 1 pkt 4 następuje tylko na żądanie strony. Oznacza to, iż niedopuszczalne jest uwzględnienie z urzędu bez wniosku strony, przesłanki wznowieniowej wynikającej z art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. W takiej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny nawet w przypadku stwierdzenia zaistnienia takiej przesłanki wznowieniowej nie mógłby z tego powodu uchylić zaskarżonej decyzji, ponieważ prawo takiego żądania służy tylko stronom, które nie brały udziału w postępowaniu ( por. wyrok NSA z 31 sierpnia 2005 r. OSK 1955/04 niepubl. ). Z uwagi na powyższe, skarga nie zasługiwała na uwzględnienie i jako taka podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. /-/ J. Niedzielski /-/ J. Grzęda /-/ B. Rennert