I SA/Go 262/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędziowie Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Anna Szymczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 września 2017 r. sprawy ze skargi X Sp. z o.o. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej utrzymał w mocy własne postanowienie z dnia [...] marca 2017 r. odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku X sp. z o.o. o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie sposobu rozdzielenia kosztów transportu (dla wspólnego transportu dwóch towarów, z których jeden opodatkowany jest według 23%, a drugi według 8% stawki VAT) w oparciu o proporcję wynikającą ze stosunku ilości m² danych towarów, dla których m² jest jednostką miary przy sprzedaży (pytanie oznaczone we wniosku nr 5). W dniu 23 grudnia 2016r. do organu upoważnionego do wydawania interpretacji indywidualnych, wpłynął wniosek X sp. z o.o. (zwanej również skarżąca lub Spółka) o wydanie interpretacji dotyczący podatku od towarów i usług. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny: Wnioskodawca prowadzi działalność w zakresie produkcji rolnej trawników rolowanych oraz systemów zielonych dachów, w tym mat wegetacyjnych roślinności ekstensywnej. Towary te przy sprzedaży są opodatkowane stawką 8% podatku od towarów i usług. Wnioskodawca sprzedaje swoje wyroby zarówno w miejscu prowadzenia działalności, jak i z dostawą do klienta. Cena towaru nie zawiera kosztów dostawy. Cennik towarów i usług nie zawiera również kosztów transportu. Nabywca towaru, który zamawia u wnioskodawcy towar z dostawą zostaje obciążony dodatkowymi kosztami transportu, na które składają się: koszty organizacji transportu, koszty pakowania towaru oraz koszty przewozu towarów. Wnioskodawca nie świadczy usług transportowych własnymi środkami transportu. Towary wysyłane są transportem realizowanym przez firmę zewnętrzną. Wnioskodawca nabywa usługi transportowe danego towaru od firm transportowych na podstawie faktur VAT. Usługi te są opodatkowane VAT w stawce 23%. Natomiast wystawiając fakturę dla nabywcy towaru z dostawą wnioskodawca wskazuje koszt transportu opodatkowany VAT w stawce takiej samej, jaka obowiązuje dla sprzedawanego towaru. Istnieją również przypadki, gdy klient oprócz towarów opodatkowanych stawką VAT 8%, nabywa towary opodatkowane stawką 23%, stanowiące część systemu montażowego. Wtedy towary o różnej stawce VAT są wysyłane do klienta jednym transportem jako wspólny system. Koszt transportu jest podzielony na części podlegające opodatkowaniu różnymi stawkami VAT w oparciu o proporcję wynikającą z ilości metrów sprzedawanego towaru opodatkowanego daną stawką VAT. Koszty transportu są wskazywane w fakturze VAT wystawianej przez wnioskodawcę w odrębnej pozycji niż towar, aby wyraźnie oddzielić koszty dodatkowe od kosztów towaru, który jest świadczeniem głównym. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania: 1. Czy wnioskodawca postępuje prawidłowo stosując, przy sprzedaży wraz z transportem towarów opodatkowanych stawką VAT 8%, dla transportu tych towarów stawkę podatku VAT 8%? 2. Czy wnioskodawca postępuje prawidłowo wskazując na fakturze sprzedaży towarów w osobnej pozycji koszty transportu ze stawką VAT 8%, jeżeli transport dotyczy sprzedanych towarów opodatkowanych stawką VAT 8%? 3. Czy wnioskodawca postępuje prawidłowo rozdzielając proporcjonalnie koszty wspólnego transportu dwóch towarów sprzedawanych łącznie, z których jeden opodatkowany jest stawką VAT 23%, a drugi stawką VAT 8% i opodatkowując jedną część kosztów transportu stawką VAT 23%, a drugą część kosztów transportu stawką VAT 8%? 4. Czy wnioskodawca postępuje prawidłowo wskazując na fakturze sprzedaży w dwóch osobnych pozycjach rozdzielone proporcjonalnie części kosztów wspólnego transportu, z których jedna opodatkowana jest stawką VAT 23%, a druga stawką VAT 8% w sytuacji opisanej w pytaniu nr 3? 5. Czy wnioskodawca rozdzielając koszty wspólnego transportu dwóch towarów sprzedawanych łącznie, z których jeden opodatkowany jest stawką 23%, a drugi stawką 8%, postępuje prawidłowo proporcjonalnie rozdzielając koszty transportu w oparciu o proporcję wynikającą ze stosunku ilości m² danych towarów, dla których m² jest jednostką miary przy sprzedaży? Kierując do strony wezwanie z [...] lutego 2017 r. o uiszczenie brakującej opłaty organ stwierdził, że pomimo zredagowania przez zainteresowanego 5 pytań, przedmiotowy wniosek dotyczy dwóch zaistniałych stanów faktycznych w podatku od towarów i usług, tj. w zakresie: 1) sposobu opodatkowania kosztów transportu ponoszonych w związku ze sprzedażą towarów dokonywaną przez wnioskodawcę i sposobu wykazywania na fakturach kosztów transportu (pytania oznaczone we wniosku nr 1 -4), oraz 2) sposobu rozdzielenia kosztów transportu (dla wspólnego transportu dwóch towarów, z których jeden opodatkowany jest według 23%, a drugi według 8% stawki VAT) w oparciu o proporcję wynikającą ze stosunku ilości m² danych towarów, dla których m² jest jednostką miary przy sprzedaży (pytanie oznaczone we wniosku nr 5). W indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia [...] lutego 2017 r. Minister Rozwoju i Finansów uznał stanowisko strony za prawidłowe w zakresie sposobu opodatkowania kosztów transportu ponoszonych w związku ze sprzedażą towarów dokonywaną przez wnioskodawcę (pytania oznaczone we wniosku nr 1 i 3) oraz nieprawidłowe w zakresie sposobu wykazywania na fakturach kosztów transportu (pytania oznaczone we wniosku nr 2 i 4). Z kolei postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. właściwy już wówczas Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej odmówił wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie sposobu rozdzielenia kosztów transportu (dla wspólnego transportu dwóch towarów, z których jeden opodatkowany jest według 23%, a drugi według 8% stawki VAT) w oparciu o proporcję wynikającą ze stosunku ilości m² danych towarów, dla których m² jest jednostką miary przy sprzedaży (pytanie oznaczone we wniosku nr 5). Tej też odmowy dotyczy niniejsze postępowanie. Organ wyjaśnił, że konstrukcja przepisów regulujących kwestie dotyczące interpretacji indywidualnych - w szczególności art. 14b § 1 oraz art. 14k-14n Ordynacji podatkowej - nie pozostawia wątpliwości, że przewidziany przez ustawodawcę zakres i sposób realizacji ochrony prawnej związanej z zastosowaniem się do interpretacji indywidualnej, odnosi się wyłącznie do interpretacji przepisów materialnego prawa podatkowego. Prowadzi to do wniosku, że zakres przedmiotowy omawianej instytucji nie obejmuje przepisów niepodatkowych oraz przepisów prawa podatkowego o charakterze proceduralnym. Uznał, że przedmiotowy wniosek w odniesieniu do pytania nr 5, nie mieści się w zakresie określonym w art. 14b Ordynacji podatkowej, a on sam nie jest kompetentny do udzielenia odpowiedzi na postawione przez wnioskodawcę pytanie. Kwestia ta dotyczy bowiem zagadnienia, którego rozwiązania nie może dostarczyć interpretacja indywidualna. W zakresie objętym pytaniem wnioskodawca oczekiwał bowiem potwierdzenia - w formie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego – prawidłowości stosowanej przez niego metody. W złożonym zażaleniu Spółka zarzuciła naruszenie następujących przepisów Ordynacji podatkowej: 1) art. 165a § 1 przez jego bezpodstawne zastosowanie w sytuacji, gdy w sprawie nie zaistniała żadna ze wskazanych w nim przesłanek odmowy wszczęcia postępowania; 2) art. 14b § 1 przez bezpodstawną odmowę wydania indywidualnej interpretacji przepisu art. 29a ustawy o podatku od towarów i usług w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 5. Ponadto zarzuty dotyczyły naruszenia zasady wzbudzania zaufania do organu interpretacyjnego wynikającej z art. 121 § 1 w związku z art. 14h Ordynacji podatkowej przez stwierdzenie, że: 1) kwestia sposobu proporcjonalnego rozdzielania kosztów transportu, o którym mowa we wniosku o udzielenie interpretacji nie jest związana z interpretacją przepisów prawa podatkowego, w sytuacji, gdy w pozostałym zakresie na podstawie tego wniosku organ wydał interpretację indywidualną, w której wskazał między innymi, że koszt transportu należy rozliczać proporcjonalnie, 2) organ interpretacyjny nie może wydać interpretacji indywidualnej co do oceny metody proporcjonalnego rozliczania kosztów jednoczesnego transportu dwóch towarów, z których jeden jest opodatkowany stawką VAT 8%, a drugi stawką VAT 23% w świetle art. 29a ustawy o podatku od towarów i usług i jednoczesne stwierdzenie, że oceny takiej mogą dokonać organy podatkowe w toku kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego, tj. w toku postępowania represyjnego, które może zakończyć się dla podatnika sankcjami finansowymi lub karnymi. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2017 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej utrzymał w mocy własne postanowienie z [...] marca 2017 r. Podtrzymał pogląd, że postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych, z uwagi na przedmiot i charakter wydawanych w jego toku rozstrzygnięć, jest postępowaniem szczególnym, odrębnym, do którego nie mają bezpośredniego zastosowania inne, poza wskazanymi w tej ustawie, przepisy Ordynacji podatkowej. W szczególności nie jest ono postępowaniem dowodowym, które może być prowadzone w toku kontroli podatkowej czy postępowania podatkowego lub czynności sprawdzających. Organ wydający interpretację indywidualną nie może więc zbadać w sensie merytorycznym "sprawy podatkowej", wynikającej z przytoczonego we wniosku zdarzenia, lecz jedynie pozytywnie lub negatywnie ocenić, z przytoczeniem przepisów prawa podatkowego, czy stanowisko pytającego zawarte we wniosku odnoszące się do regulacji przepisów prawa podatkowego jest słuszne i znajduje oparcie w okolicznościach przedstawionego zdarzenia. Wyjaśnił również, że organ wydając interpretację indywidualną nie ustanawia normy indywidualnej, nie rozstrzyga też o prawach i obowiązkach. Jego rola sprowadza się do przedstawienia poglądu dotyczącego rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do określonej sprawy indywidualnej. Nie dokonuje przy tym władczych działań zmierzających do wskazania arbitralnych rozwiązań, a jego rola sprowadza się do rozumienia normy prawnej - przepisu prawa podatkowego. Dodał, że na mocy stosowanego odpowiednio - zgodnie z art. 14h Ordynacji podatkowej - przepisu art. 165a § 1 tej ustawy, gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postepowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W ocenie organu analiza przesłanek odmowy wszczęcia postępowania, wskazanych w art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej, w związku z przepisami tej ustawy regulującymi postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, prowadzi do wniosku, że okoliczności uniemożliwiające wydanie prawidłowej interpretacji indywidualnej, zachodzą również w szczególności, gdy: - przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego; - przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów prawa podatkowego w sprawach pozostających poza zakresem przedmiotowym upoważnienia organu wydającego interpretacje indywidualne; - wniosek dotyczy zagadnienia, unormowanego przepisami prawa podatkowego, którego rozwiązania nie może dostarczyć interpretacja indywidualna; wydanie interpretacji indywidualnej wymagałoby w istocie poddania ocenie (zinterpretowania) stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), a nie przepisu prawa podatkowego, bądź gdy wniosek dotyczy przepisów nieregulujących wprost sfery odpowiedzialności podatkowej wnioskodawcy. Zdaniem organu, w celu uzyskania interpretacji indywidualnej, niezbędne jest zatem spełnienie przez wnioskodawcę łącznie dwóch warunków, tj. posiadanie legitymacji procesowej do występowania w charakterze zainteresowanego oraz by przedmiot zapytań dotyczył interpretacji przepisów materialnego prawa podatkowego kreujących jego prawa lub obowiązki w konkretnej, indywidualnej sprawie. Podniósł, że w tej sprawie wnioskodawca oczekuje od organu w istocie potwierdzenia - w formie interpretacji indywidualnej - prawidłowości stosowanej przez niego metody. Tymczasem bogactwo i różnorodność życia gospodarczego powodują, że wybór sposobu/metody, według których wnioskodawca dokonuje rozdzielenia kosztów transportów w niniejszej sprawie w oparciu o proporcję wynikającą ze stosunku ilości m², należy do wnioskodawcy. Analizy i oceny prawidłowości tego sposobu będzie mógł dokonać natomiast właściwy organ podatkowy w toku kontroli podatkowej. Dodał, że w postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej organ nie prowadzi też doradztwa, a ogranicza się do dokonania subsumpcji przedstawionego przez stronę stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego pod określony przepis prawa podatkowego i wyjaśnienia przyczyn, dla których w określonym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym dany przepis ma zastosowanie. Postępowanie o wydanie interpretacji ma na celu wyjaśnienie wątpliwości, co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego do określonego stanu faktycznego i/lub zdarzenia przyszłego, do którego można wydać interpretację indywidualną. W świetle powyższego, za chybione organ uznał zarzuty dotyczące naruszenia art. 14b § 1, art. 165a oraz art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca powtórzyła zarzuty zawarte w zażaleniu, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego. W uzasadnieniu skargi podniosła, że niezrozumiałe jest dla niej wydzielenie wniosku w zakresie pytania nr 5 do osobnego postępowania. Wskazała na budzącą – jej zdaniem – niekonsekwencję w działaniu organu interpretacyjnego, który z jednej strony w interpretacji indywidualnej z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] rozstrzygnął, że: "Wnioskodawca prawidłowo postępuje stosując przy sprzedaży wraz z transportem towarów opodatkowanych 8 % stawką podatku, stawki VAT w wysokości 8 % dla transportu tych towarów oraz rozdzielając proporcjonalnie koszty wspólnego transportu dwóch towarów sprzedawanych łącznie, z których jeden opodatkowany jest stawką VAT 23 %, a drugi stawką VAT 8 % i opodatkowując jedną część kosztów transportu stawką VAT 23 %, a drugą część kosztów transportu stawką VAT 8 %.", a z drugiej strony ten sam organ twierdzi, że kwestia sposobu proporcjonalnego rozdzielania kosztów transportu, o którym mowa wyżej, nie jest związana z interpretacją przepisów prawa podatkowego i wykracza poza zakres interpretacji. Zdaniem skarżącej, organ naruszył zasadę zaufania stwierdzając, że nie może w trybie interpretacji indywidualnej udzielić podatnikowi informacji, czy stosowana przez niego metoda rozliczania kosztów transportu jest prawidłowa, czy nie i jednocześnie stwierdzając, że oceny tego będą mogły dokonać organy podatkowe w toku kontroli lub postępowania podatkowego. Za krzywdzące uznała stanowisko organu, że Spółka zmierza do potwierdzenia stosowanej przez siebie metody proporcjonalnego rozdzielania kosztów transportu, co stanowi zakres doradztwa podatkowego, a nie interpretacji. Za chybione uznała stwierdzenie, że Spółka zmierzała w istocie do oceny konkretnego stanu faktycznego. Podniosła, że we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej wskazała jeden stan faktyczny i pięć wynikających z niego pytań o interpretację przepisu art. 29a ustawy o podatku od towarów i usług. Tym stanem faktycznym było prowadzenie sprzedaży towarów opodatkowanych stawką VAT 8% oraz stawką VAT 23% wraz z transportem do klienta, w sytuacji gdy czasami towary opodatkowane różnymi stawkami VAT są dostarczane jednym transportem. Zaskarżonym postanowieniem organ interpretacyjny potwierdził, że sam nie wie jak należy stosować przepis art. 29a ustawy o podatku od towarów i usług w sytuacji sprzedaży w jednym transporcie towarów opodatkowanych stawką VAT 8 % oraz towarów opodatkowanych stawką VAT 23% w zakresie proporcjonalnego rozliczania i opodatkowania kosztów transportu, pomimo że we wcześniejszej interpretacji indywidualnej wydanej skarżącej organ potwierdził, że w takim przypadku koszty transportu należy rozdzielać proporcjonalnie. Zdaniem skarżącej pytanie oznaczone we wniosku nr 5, tak jak pozostałe pytania, dotyczy interpretacji przepisu art. 29a ust. 1 i ust. 6 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług, w kontekście uznania za jedną podstawę opodatkowania ceny towaru opodatkowanego stawką VAT 8% oraz ceny towaru opodatkowanego stawką VAT 23%, a także kosztów wspólnego transportu obu tych towarów, które powinny być opodatkowane taką samą stawką, jak towar. W ocenie Spółki, organ w wydanej interpretacji częściowo podjął się odpowiedzi na pytanie jak proporcjonalnie rozliczać koszty wspólnego transportu dwóch towarów różnymi stawkami podatku VAT. Jednak wydając postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w zakresie pytania nr 5, uchylił się od dokonania interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sytuacji skarżącej i tym samym od odpowiedzi na pytanie. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Sedno sporu sprowadza się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy organ interpretacyjny zasadnie odmówił wszczęcia postępowania o wydanie skarżącej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie sposobu rozdzielenia kosztów transportu (dla wspólnego transportu dwóch towarów, z których jeden opodatkowany jest według 23%, a drugi według 8% stawki VAT) w oparciu o proporcję wynikającą ze stosunku ilości m² danych towarów, dla których m² jest jednostką miary przy sprzedaży (pytanie oznaczone we wniosku nr 5). Stanowisko organu opiera się na twierdzeniu, że udzielając odpowiedzi na tak postawione pytanie, de facto ocenie zostałaby poddana stosowana przez skarżącą metoda rozdzielenia kosztów transportu, a nie przepis prawa podatkowego. Z kolei Spółka twierdzi, że organ uznając, iż nie może w trybie interpretacji indywidualnej udzielić podatnikowi informacji, czy stosowana przez niego metoda rozdzielenia kosztów transportu jest prawidłowa, naruszył zasadę wzbudzania zaufania do organu interpretacyjnego, gdyż pytanie oznaczone nr 5, jak pozostałe pytania we wniosku, dotyczy interpretacji art. 29a ust. 1 i ust. 6 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Sąd stanowiska Spółki nie podziela. Podziela natomiast pogląd organu, a w argumentacji na poparcie tego za przydatne uznaje przedstawienie na wstępie zagadnienia charakteru prawnego indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego. Zgodnie z art. 14 b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r. poz. 201 ze zm. – powoływanej jako Ordynacja podatkowa), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (§ 2 art. 14b cyt. ustawy). W myśl art. 14b § 3 ww. ustawy, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Z kolei z art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej wynika, że interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Istotą interpretacji indywidualnej jest zatem rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe. Ocena stanowiska wnioskodawcy, a w konsekwencji - wydanie interpretacji indywidualnej, są możliwe wyłącznie wówczas, gdy kwestia stanowiąca przedmiot jego wątpliwości jest regulowana przepisami prawa podatkowego. Przez te z kolei należy rozumieć przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych (art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej). Z kolei pojęcie ustaw podatkowych zostało zdefiniowane w art.3 pkt 1 Ordynacji podatkowej i zgodnie z tym przepisem należy przez nie rozumieć ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określające podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujące prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich. Podkreślić również należy, że ustawodawca przewidział także sytuacje, gdy wniosek podmiotu o udzielenie pisemnej interpretacji danego przepisu nie może zostać rozpatrzony w trybie tego postępowania. Zgodnie bowiem z art. 14h Ordynacji podatkowej, w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165a, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV tej ustawy. Stosownie natomiast do wymienionego powyżej art. 165a § 1, gdy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej został wniesiony przez osobę niebędącą zainteresowanym lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie w sprawie wydania interpretacji nie może być wszczęte, organ wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II FSK 1383/15 (powoływane orzeczenia dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl.), w pojęciu: "jakichkolwiek innych niż brak statusu zainteresowanego przyczyn braku możliwości wszczęcia postępowania" mieszczą się wszelkie inne niż brak statusu zainteresowanego okoliczności uniemożliwiające wydanie prawidłowej, w tym zawierającej niezbędne elementy przewidziane przez ustawodawcę dla tego rodzaju rozstrzygnięcia i spełniającej funkcje przypisane tej instytucji, tj. interpretacji indywidualnej. W szczególności, taka przeszkoda dla wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, istnieje w sytuacji, gdy: - przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego; - przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów prawa podatkowego w sprawach pozostających poza zakresem przedmiotowym upoważnienia organu wydającego interpretacje indywidualne; - wniosek dotyczy zagadnienia, unormowanego przepisami prawa podatkowego, którego rozwiązania nie może dostarczyć interpretacja indywidualna - wydanie interpretacji indywidualnej wymagałoby w istocie poddania ocenie (zinterpretowania) stanu faktycznego, a nie przepisu prawa podatkowego. W świetle powyższego stwierdzić należy, że przedmiotem interpretacji mogą być jedynie przepisy prawa podatkowego. Innymi słowy przepisy te powinny odnosić się do sfery opodatkowania lub ewentualnego opodatkowania wnioskodawcy. Pod pojęciem przepisów prawa podatkowego należy rozumieć wyłącznie normy prawa materialnego (por. J.Brolik, Interpretacje ogólne przepisów prawa podatkowego, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 2013 r. nr 1). W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że słusznie postąpił organ interpretacyjny, odmawiając wszczęcia postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie zawartego i oznaczonego we wniosku nr 5 pytania. Wydanie bowiem interpretacji w tym zakresie, w istocie bowiem sprowadzałoby się do oceny stosowanej przez Spółkę metody rozdzielenia kosztów transportu - w oparciu o proporcję wynikającą ze stosunku ilości m² danych towarów, dla których m² jest jednostką miary przy sprzedaży - co wykracza poza zakres przedmiotowy organu wydającego interpretację. Wydanie interpretacji w tej mierze stanowiłoby też ocenę stanu faktycznego, a nie przepisu prawa podatkowego, co pozostaje w sprzeczności z charakterem prawnym indywidulnych interpretacji. Organ wydający interpretacje indywidualne nie może bowiem zbadać w sensie merytorycznym sprawy wynikającej z przytoczonego w wniosku zdarzenia. Postępowanie Spółki w zakresie przyjętej metody rozdzielanie kosztów może być natomiast przedmiotem oceny organu we właściwym postępowania podatkowym lub w ramach kontroli podatkowej. Wynika to z faktu, że postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych, z uwagi na przedmiot i charakter wydawanych w jego toku rozstrzygnięć, jest postępowaniem szczególnym, odrębnym, do którego nie mają bezpośredniego zastosowania inne, poza wskazanymi w ustawie, przepisy Ordynacji podatkowej. W szczególności nie jest postępowaniem dowodowym, które może być prowadzone w toku kontroli podatkowej czy postępowania podatkowego, lub czynności sprawdzających (zob. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2017 r., sygn. akt II FSK 3884/14). Rację ma również organ interpretacyjny twierdząc, że udzielenie interpretacji indywidualnej w zakresie spornego pytania nr 5, prowadziłoby w istocie do udzielenia Spółce porady prawnej, a przecież nie taka rola została przez ustawodawcę przewidziana dla tej instytucji. Rolą indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego jest bowiem rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega, jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedawniony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe. Skoro zatem to przepis prawa, a nie stan faktyczny może być przedmiotem interpretacji, co obligowało organ do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie, to za bezpodstawny należało uznać zarzut naruszenia art. 14b § 1 oraz art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej. Oceny tej nie zmienia podnoszona w skardze okoliczność, że organ interpretacyjny w zakresie sposobu opodatkowania kosztów transportu ponoszonych w związku ze sprzedażą towarów dokonywaną przez wnioskodawcę i sposobu wykazywania na fakturach kosztów transportu (pytania oznaczone we wniosku nr 1-4) wydał w dniu [...] lutego 2017r. interpretację indywidualną. Nie można bowiem pominąć faktu, że zakres czterech pierwszych sformułowanych we wniosku pytań odnosił się wprost do art. 29a ustawy o podatku od towarów i usług, w kontekście opisanego stanu faktycznego. Z kolei formułując pytanie oznaczone we wniosku nr 5, Spółka nie domagała się interpretacji przepisu prawa podatkowego, lecz jej żądanie było dalej idące i sprowadzało się do oceny, czy przyjęta przez nią metoda rozdzielenia kosztów transportu jest prawidłowa. To zaś, jak już powyżej wskazano, wykracza poza zakres przedmiotowy wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Sąd tym samym za chybiony uznaje zarzut naruszenia art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej. Zauważyć trzeba, że takiego naruszenia nie można upatrywać tylko w tym, że organ interpretacyjny wydał rozstrzygnięcie odmienne od oczekiwań podatnika. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), skargę oddalił.