I SA/Go 269/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Sędzia WSA Dariusz Skupień po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T S. A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wartości celnej towaru postanawia odrzucić skargę. Sygnatura akt l SA/Go 269/08 Uzasadnienie Pismem z dnia 14 stycznia 2008 r., nadanym tego samego dnia na poczcie ( k. 2 akt sądowych ) T S. A. wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...]. W zaskarżonej decyzji pouczono stronę o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, za pośrednictwem Dyrektora Celnej, w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Ze znajdującego siew aktach administracyjnych "potwierdzenia odbioru" (karta - 88 akt administracyjnych) wynika, że zaskarżona decyzja została odebrana 13.12.2007 r. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału l z dnia 17 stycznia 2008 r., na podstawie art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 póz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.), przedmiotowa skarga wraz z jej załącznikami została doręczona organowi odwoławczemu dnia 23 stycznia 2008 r. (karta - 11 akt sądowych). Pismem z 11 lutego 2008 r. organ administracji publicznej zwrócił Sądowi skargę, wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. W odpowiedzi na skargę wniósł on o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art.53 §1 i art. 54 § 1 p.p.s.a. skargą wnosi siew terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie do art.54 §1 p.p.s.a. skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie tub bezczynność są przedmiotem skargi. Z kolei w myśl art.58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, a postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Powyższy przepis art.54 §1 p.p.s.a. wskazuje zatem, że termin do wniesienia skargi może być zachowany wyłącznie w sytuacji wniesienia skargi do organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Innymi słowy zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego lub też za pośrednictwem organu administracji publicznej innego niż ten, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, sąd ten lub organ powinien niezwłocznie przekazać ją właściwemu organowi administracji publicznej. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1-3, decyduje wówczas bądź data oddania przez sąd (organ administracji publicznej) skargi w polskim urzędzie pocztowym na adres właściwego organu administracji publicznej bądź data wpływu do właściwego organu skargi przekazanej przez ten sąd (organ administracji publicznej) w inny sposób (por. postanowienie SN z 14 listopada 1973 r., II CZ 183/73, OSPiKA 1974, nr 5, póz. 97). Odnosząc poczynione zważenia na grunt analizowanej sprawy, należy wskazać, że termin trzydziestodniowy do wniesienia przedmiotowej skargi rozpoczął bieg w dniu doręczenia decyzji tj. 13 grudnia 2007 r. i upłynął z dniem 14 stycznia 2008 r. W konsekwencji stwierdzić trzeba, że skarga nie została wniesiona do właściwego organu we wskazanym wyżej terminie. Wprawdzie została oddana w polskim urzędzie pocztowym w dniu 14 stycznia 2008 r. tj. ostatnim dniu terminu do wniesienia skargi jednak błędnie co wynika z adresata wpisanego na kopercie została bezpośrednio wniesiona do sądu administracyjnego. Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, niezwłocznie po jej otrzymaniu pismem z dnia 18 stycznia 2008 r. przekazał właściwemu organowi skargę. Nie mógł jednak z uwagi na termin jej wniesienia przekazać jej w terminie spełniającym wymogi art. 53 § 1 p. p. s. a. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 58 §1 pkt 2 p. p. s. a. orzekł jak w sentencji postanowienia.