I SA/Go 27/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska Sędzia WSA Barbara Rennert Protokolant Sekretarz sądowy Anna Pakuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 maja 2015 r. sprawy ze skargi M.G. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z [...] listopada 2014r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnik Urzędu Celnego z [...] czerwca 2014 r. nr [...] określającej skarżącemu M.G. podatek akcyzowy za lipiec 2013 r. Postanowienie wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym: W wyniku podjętych czynności kontrolnych, Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem z [...] stycznia 2014 r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe wobec skarżącego w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym w związku z dokonanym w okresie od [...] stycznia 2013 r. do [...] września 2013 r. obrotem suszem tytoniowym. Następnie decyzją z [...] czerwca 2014 r. organ określił stronie zobowiązania podatkowe w podatku akcyzowym za lipiec 2013 r. w wysokości 17.472.000,00 zł. Decyzje doręczono skarżącemu w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej dnia 15 lipca 2014 r. Pismami z [...] października 2014 r. strona złożył odwołanie od ww. decyzji do Dyrektora Izby Celnej wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Postanowieniem z [...] listopada 2014 r. Dyrektor Izby Celnej stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że decyzja organu pierwszej instancji została nadana 30 lipca 2014 r., a 1 lipca 2014 r. pozostawiono w skrzynce adresata zawiadomienie o pozostawieniu ww. decyzji na okres 14 dni. Ponieważ strona nie podjęła przesyłki w oznaczonym terminie, stwierdzono doręczenie decyzji w trybie zastępczym z dniem 15 lipca 2014r. Organ wskazał zarazem, że strona miała prawo wnieść odwołanie do 29 lipca 2014 r. Składając je 5 listopada 2014 r. (po uzupełnieniu braków formalnych) uchybiła terminowi. Organ wskazał również, że postanowieniem z [...] listopada 2014 r., Dyrektor Izby Celnej odmówił przywrócenia terminu do złożenia odwołania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia zarzucając naruszenie: - art. 187 § 1 w zw. z art. 191 w zw. z art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez ustalenie w sposób dowolny, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego, w wyniku czego doszło do wydania błędnego postanowienia o odmowie przywrócenia terminu, a następnie skarżonego; - art. 122 w zw. z art. 187 w zw. art. 191 Ordynacji podatkowej przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przez organ, w szczególności dotyczącego weryfikacji okoliczności związanych z nieotrzymaniem przez skarżącego przesyłek do niego kierowanych, w tym nieprzesłuchanie świadka M.M. odpowiedzialnego za odbiór korespondencji skarżącego. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa prawnego. W uzasadnieniu skarżący podał, że jak już wskazał we wniosku o przywrócenie terminu, w związku z częstymi i długimi wyjazdami wiosną 2014 r. upoważnił kolegę M.M. do obierania korespondencji, a wyjazd na przełomie czerwca i lipca 2014 r. był nieplanowany i wynikał z niepewnej sytuacji prawnej w kraju. W związku z powyższym dopiero w sierpniu 2014 r. do Urzędu Pocztowego przesłał pełnomocnictwo dla M.M. do odbioru korespondencji, w wyniku czego nastąpiło jednorazowe jej wydanie, a następnie zostało zakwestionowane, w związku z czym skarżący przesłał do Urzędu Pocztowego kolejne, tym razem notarialne pełnomocnictwo pocztowe. Nieodebranie korespondencji i niewniesienie środka zaskarżenia w terminie nie było więc przez niego zawinione. Ponadto organ błędnie uznał za niewiarygodne twierdzenie strony, jakoby nie było jej w kraju w dniu doręczania decyzji z [...] czerwca 2014 r., skoro była w nim jeszcze w dniu 18 i 26 czerwca 2014r. Organ nie wziął pod uwagę, że decyzję doręczono skarżącemu rzekomo dopiero 22 lipca 2014r., kiedy nie było strony w kraju. Tak więc, zdaniem strony, w sprawie doszło do uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminowi. Zaznaczyła, że dopiero dnia 7 października 2014r. ustała przyczyna uchybienia terminowi, tj. kiedy M.M. wydano korespondencję zawierającą tytuły wykonawcze wydane w oparciu o skarżone decyzje i kiedy powzięto informacje dotyczące przedmiotu i treści decyzji. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Przedmiotem zaskarżenia w sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Celnej – wydane na podstawie art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 oraz art. 228 § 1 pkt 2 i § 2 Ordynacji podatkowej - stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnik Urzędu Celnego wydanej w przedmiocie określenia skarżącemu zobowiązania w podatku akcyzowym za lipiec 2013 r. W myśl art. 223 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, odwołanie wnosi się do właściwego organy odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję w terminie 14 dni, od dnia jej doręczenia. Z art.150 § 1 Ordynacji podatkowej wynika natomiast, że w razie niemożności doręczenia pisma stronie w trybie doręczenie właściwego wynikającego z art. 148 § 1 lub art. 149 tej ustawy, operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego (pkt 1); pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę (pkt 2) .Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni (art. 150 § 1a ww. ustawy). Zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej). Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że w sprawie decyzja organu I instancji została skutecznie doręczona w trybie doręczenia zastępczego przewidzianego w art. 150 Ordynacji podatkowej w dniu 15 lipca 2014r. Dwukrotnie zawiadomiono bowiem podatnika o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej z uwagi na niemożność doręczenia przesyłki w trybie zwykłym w dniach 1 i 9 lipca 2014 r. oraz o miejscu gdzie może ją odebrać. Tym samym, spełnione zostały warunki jakie są wymagane do stwierdzenia skutecznego doręczenia w trybie art.150 Ordynacji podatkowej (por. wyrok NSA z 20.09.2011r., I FSK 1290/10). W związku z powyższym, skarżącemu od 16 lipca 2014 r. rozpoczął biec termin do wniesienia odwołania od decyzji i upłynął bezskutecznie 29 lipca 2014 r. Skarżący nie złożył bowiem w terminie ustawowym środka odwoławczego. Taki środek został wniesiony dopiero 5 listopada 2014 r. (po uzupełnieniu braków formalnych). Ponieważ zaś termin do wniesienie odwołania jest terminem zawitym, a więc nie może być przez organ przedłużany, czy też skracany, organ zobowiązany był do wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu. Co istotne, nie jest to zależne od swobodnego uznania organu podatkowego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej (por. wyrok NSA z 26.06.2008 r., II FSK 563/07). Poddając kontroli zaskarżone postanowienie, należy stwierdzić, że jego wydanie było celowe i zasadne. Rozumieć się zdaje również to strona skarżąca, skoro zawarła w piśmie z [...] października 2014 r. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Nie ulega bowiem wątpliwości, że dopuszczalny jest jedynie wniosek o przywrócenie terminu, który został uchybiony. Poddając z kolei analizie wniesioną skargę nie sposób nie zauważyć, że zawarte w niej zarzuty dotyczącą postępowania organu zainicjowanego ww. wnioskiem skarżącego o przywrócenie terminu i nie dotyczą niniejszej sprawy. Przedmiotem badania w niniejszej sprawie nie jest bowiem kwestia dotycząca terminowości złożonego wniosku o przywrócenie terminu. Także kwestia braku winy skarżącego, na co się powołuje, wynikająca, co zdaje się sugerować z zaniedbań pracowników poczty, nie może być rozstrzygana w niniejszej sprawie. Organ II instancji co wynika, z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz udzielonej odpowiedzi na skargę postanowieniem z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania Ostateczny charakter postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania w toku postępowania administracyjnego nie stoi na przeszkodzie wydaniu tegoż postanowienia w przypadku wydania postanowienia odmawiającego przywrócenia terminu do wniesienia odwołania nawet bezpośrednio po wydaniu ostatnio powołanego postanowienia (patrz NSA w wyroku z dnia 6 czerwca 2014r., sygn. akt I FSK 715/13, LEX nr 1517742). W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) skargę oddalił.