I SA/Go 271/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Sędzia WSA Krystyna Skowrońska – Pastuszko Protokolant Sekretarz sądowy Anna Pakuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lipca 2013 r. sprawy ze skargi A.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej w sprawie podatku od nieruchomości za 2006 rok oddala skargę. Skażany, A.M., reprezentowany przez radcę prawnego J.K., wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...]. Decyzją tą utrzymano w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] października 2012 r. nr [...] o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji w części ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2006 rok. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2006 r. Burmistrz ustalił skarżącemu podatek od nieruchomości za 2006 rok w kwocie 37.996,00 zł. W piśmie z dnia [...] grudnia 2010 r. A.M. poinformował Burmistrza o złożeniu korekt deklaracji IN-1 w związku z błędną kwalifikacją przedmiotu opodatkowania za lata 2005-2010. Wskazał, że prowadzi działalność gospodarczą sezonowo, gdyż ośrodek wypoczynkowy jest technicznie nieprzystosowany do jej prowadzenia poza sezonem. Wobec tego stwierdził, że błędnie zakwalifikował grunt oraz budynki, których jest właścicielem, jako związane z prowadzoną działalnością. Podniósł, że w każdym z tych lat prowadził działalność od [...] maja do [...] października. W wyżej wymienionym okresie po [...] października do [...] kwietnia roku następnego nie prowadził działalności gospodarczej. Wniósł o przyjęcie korekt informacji IN-1 oraz o zwrot nadpłaconego podatku według najwyższej stawki za wskazane okresy, w tym od [...] stycznia 2005 r. do [...] kwietnia 2005 r., od [...] listopada 2005 r. do [...] kwietnia 2006 r., od [...] listopada 2006 r. do [...] kwietnia 2007 r., od [...] listopada 2007 r. do [...] kwietnia 2008 r., od [...] listopada 2008 r. do [...] kwietnia 2009 r. i od [...] listopada 2009 r. do [...] kwietnia 2010 r. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] Burmistrz odmówił wznowienia postępowania podatkowego w sprawie podatku od nieruchomości za 2006 r. Decyzja ta została uchylona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...], a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia. Ponownie rozpatrując sprawę Burmistrz, w piśmie z dnia [...] stycznia 2012 r., zwrócił się do skarżącego o wyjaśnienie zakresu i rodzaju żądania zgłoszonego w piśmie z dnia [...] grudnia 2010 r. W odpowiedzi na powyższe, w piśmie z dnia [...] lutego 2012 r. skarżacy wskazał, że żąda wznowienia postępowania w trybie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. - powoływanej jako Ordynacja podatkowa) oraz domaga się uchylenia decyzji wymiarowych we wskazanej części. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2012r. nr [...] Burmistrz wznowił postępowanie podatkowe w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za lata 2005-2010, w tym w sprawie zakończonej decyzją wymiarową dotyczącą podatku od nieruchomości za 2006 r. Następnie postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. odpuścił jako dowody w postępowaniu szereg dokumentów, takich jak: wypis z rejestru gruntów, zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, umowę poddzierżawy i dwa aneksy tej umowy, zawiadomienie z Sądu Rejonowego-Wydział Ksiąg Wieczystych, akty notarialne z 1997 r. i z 2007r., decyzję w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych na podatek od nieruchomości na 2004 r. W wyniku przeprowadzonego postępowania decyzją z dnia [...] października 2012 r. nr [...] Burmistrz, na podstawie art. 207 § 1 w zw. z art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej odmówił uchylenia decyzji ostatecznej w części ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2006 rok. W motywach uzasadnienia organ pierwszej instancji wskazał, że po zbadaniu przesłanek wznowienia postępowania stwierdził, że wszystkie okoliczności faktyczne podnoszone przez skarżącego znane były organowi podatkowemu w momencie wydania decyzji wymiarowej w podatku od nieruchomości na rok 2006, zaś w piśmie z dnia [...] grudnia 2010 r. skarżący nie wskazał nowych dowodów w sprawie. Organ zauważył, że skarżący od dnia [...] maja 2003r. prowadzi działalność gospodarczą i jest wpisany pod Nr [...] do gminnej ewidencji działalności gospodarczej. Nadto stwierdził, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości są m.in. grunty, budynki, budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, co wynika z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. nr 95 , poz. 613 ze zm. – powoływanej dalej jako "u.p.o.l."). Sezonowość działalności gospodarczej nie jest objęta zakresem stosowania art. 6 ust. 3 tej ustawy. Zauważył, że sezonowość, jak również zawieszenie prowadzenia działalności gospodarczej nie ma wpływu na stawkę podatku od nieruchomości, ponieważ grunty nadal są w posiadaniu przedsiębiorcy i zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Zaniechanie prowadzenia w budynkach przez pewien okres w roku podatkowym działalności gospodarczej jest równoznaczne ze "zmianą sposobu użytkowania budynku". Zmiana opodatkowania ma miejsce jednak dopiero wówczas, gdy budynek zmienia swoje przeznaczenie, np. staje się budynkiem mieszkalnym. W tym jednak przypadku domki letniskowe pozostają budynkami o charakterze budynków związanych z działalnością gospodarczą również poza okresem faktycznego wynajmu. Burmistrz, wskazując na treść art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. stwierdził, że przepis ten nie uwzględnia takiej okoliczności, jak czasowe niewykorzystywanie całości lub części budynku z przyczyn technicznych. W piśmie z dnia [...] października 2012 r. skarżący wniósł odwołanie od decyzji wydanych przez Burmistrza z dnia [...] października 2012 r., w tym od decyzji o nr [...], zarzucając naruszenie przepisów postępowania wskutek zaniechania przez organ podatkowy ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla wydania rozstrzygnięcia, w szczególności czy w okresach podanych przez podatnika prowadził on działalność gospodarczą na nieruchomości, czy też w ogóle jej nie prowadził albo prowadząc działalność gospodarczą wyłącznie nie wykonywał czynności gospodarczych z uwagi na techniczne nieprzystosowanie budynków znajdujących się na gruntach, co doprowadziło do mającego wpływ na wynik spraw naruszenia art. 121 § 1 i 2, art. 122 oraz art. 187 § 1 w związku z art. 243 § 2 Ordynacji podatkowej oraz naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 tej ustawy. W ocenie skarżącego organ podatkowy przed wydaniem spornych decyzji nie poczynił dostatecznych ustaleń (nie przeprowadził stosownego postępowania - art. 243 § 2 Ordynacji podatkowej) w celu stwierdzenia wystąpienia lub niewystąpienia przesłanek materialnych wskazanych w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Zdaniem skarżącego dokonana przez organ podatkowy wykładnia przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. odpowiada linii orzeczniczej sądów administracyjnych, wskazującej na brak podstaw do zwolnienia ze stawki podatkowej dla prowadzących działalność gospodarczą z powodu nieprzystosowania technicznego budynku w danym przedziale czasowym, przy kontynuowaniu prowadzenia działalności gospodarczej. Nie z tego jednak powodu zaskarżone decyzje naruszają prawo. W ocenie skarżącego organ podatkowy nie przeprowadził postępowania w trybie art. 243 § 2 Ordynacji podatkowej, a zatem nie było podstaw do rozstrzygnięcia w trybie art. 245 § 1 pkt 2 tej ustawy. Organ wydając rozstrzygnięcie bezkrytycznie oparł się na wpisie podatnika do ewidencji działalności gospodarczej, nie analizując wnikliwie stanu faktycznego w sprawie, nie wyjaśniając istniejących wątpliwości oraz nie dokonując weryfikacji stanowiska podatnika, w drodze stosownego postępowania dowodowego. Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W ocenie organu odwoławczego postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób niebudzący zastrzeżeń. Zgodnie bowiem z art. 187 § 1 i 3 Ordynacji podatkowej organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi podatkowemu z urzędu nie wymagają dowodu. Powołując art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. organ odwoławczy wskazał, że sam fakt posiadania gruntów przez przedsiębiorcę jest wystarczający do uznania ich za grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej i nie jest istotne czy działalność taka jest prowadzona tam faktycznie ze względu np. na sezonowość. W związku z tym dla prawidłowego ustalenia, czy grunty te są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie jest konieczne przeprowadzanie oględzin czy przesłuchań lub uzyskanie opinii biegłych. Kolegium stwierdziło, że nie zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, na które powołuje się skarżący, gdyż sezonowy charakter działalności prowadzonej przez podatnika jest faktem powszechnienie znanym. Informacja o zaprzestaniu prowadzenia działalności przez podatnika może być zweryfikowana jedynie przez sprawdzenie wpisów w ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez gminę, co też organ podatkowy pierwszej instancji uczynił. Powyższą decyzję, w ustawowym terminie, A.M. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zarzucając naruszenie: - przepisów postępowania przez zaniechanie ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla wydania rozstrzygnięcia, w szczególności ustalenia czy w okresach zgłoszonych przez skarżącego organowi podatkowemu jako okresy zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej na części należących do niego nieruchomości, zaprzestał prowadzenia tej działalności czy też prowadząc działalność gospodarczą zaniechał wyłącznie wykonywania czynności gospodarczych z uwagi na techniczne nieprzystosowanie budynków znajdujących się na zgłoszonych gruntach (sezonowość działalności), co doprowadziło do naruszenia przez organ przepisów: art. 121 § 1 i 2, art. 122, art. 187 § 1 w zw. z art. 243 § 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 240 § 1 pkt 2 i 5 tej ustawy, - art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę gruntów jest wystarczający do uznania ich za grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, co z kolei pozwala na ustalenie zobowiązania podatkowego w stawce jak dla nieruchomości zajętych pod prowadzenie działalności gospodarczej. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza. W ocenie skarżącego organ odwoławczy nie rozpoznał lub nie zrozumiał istoty podniesionych zarzutów, bezkrytycznie ograniczając się do powtarzania w uzasadnieniu argumentacji wskazanej przez organ pierwszej instancji. Podniósł, że istotą niniejszej sprawy jest nie tyle ogólny obowiązek podatkowy ciążący na właścicielach lub posiadaczach nieruchomości lecz zakwalifikowanie danych gruntów do określonej stawki podatkowej. Zaznaczył, że argumentacja Kolegium zyskiwałaby na znaczeniu, gdyby sprawa dotyczyła np. spółki prawa handlowego, gdyż podmiot taki z definicji zakładany jest w celu prowadzenia działalności gospodarczej. Natomiast w przypadku osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą nie każdy przejaw ich aktywności jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Skarżący stwierdził, że podtrzymuje argumentację przedstawioną w odwołaniu i wskazuje ponownie, że sporna nie była wykładnia przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. lecz wątpliwości związane z treścią oświadczeń podatnika przy składanych korektach (sprzeczność tych oświadczeń). Organ tych sprzeczności nie wyjaśnił, tj. nie przeprowadził postępowania w trybie art. 243 § 2 Ordynacji podatkowej a zatem nie było podstaw do rozstrzygnięcia w trybie art. 245 § 1 pkt 2 tej ustawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Żeby uwzględnić skargę Sąd, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., musi stwierdzić, że doszło do mającego wpływ na wynik sprawy naruszenia prawa materialnego lub naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] października 2012 r. odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji w części ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2006 rok. Podkreślić na wstępie należy, że zaskarżona decyzja została wydana w jednym z nadzwyczajnych trybów, jakim jest wznowienie postępowania. Procedowanie w tym trybie przez organ jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości ostatecznych decyzji podatkowej, wyrażonej w art. 128 Ordynacji podatkowej. Istota tego postępowania sprowadza się w pierwszym etapie do rozstrzygnięcia kwestii dopuszczalności "uruchomienia" trybu nadzwyczajnego, o czym stanowi art. 243 § 1 Ordynacji podatkowej. W drugim etapie organ podatkowy przede wszystkim ustala, czy rzeczywiście w sprawie zachodzi którakolwiek ze wskazanych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej podstaw wznowienia postępowania, a dopiero w razie pozytywnego wyniku tych czynności, przeprowadza postępowanie wyjaśniające w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy podatkowej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej (por. wyrok NSA z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt I FSK 1716/09 - powoływane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w elektronicznej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przedmiotem postępowania wznowieniowego nie jest zatem ponowne rozpatrzenie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie czy zaszły wyjątkowe okoliczności wyliczone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Wobec tego postępowanie prowadzone po wznowieniu nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Skarżący jako podstawę wznowienia postępowania powołał art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z treścią tego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. By dana okoliczność, czy dany dowód mógł stanowić przesłankę wznowienia postępowania muszą one: 1) cechować się nowością , tzn. muszą być nowo odkryte lub po raz pierwszy zgłoszone przez stronę, a więc nie być znane organowi, przed którym toczyło się postępowanie, 2) istnieć w dniu wydania decyzji, 3) być istotne dla sprawy. Wszystkie wskazane wyżej warunki dotyczące okoliczności, czy dowodu, jako przesłanki wznowienia postępowania muszą występować łącznie. Zaś przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Zaznaczyć również należy, że ujawnienie nowych okoliczności faktycznych, o których mowa we wskazanym przepisie nie oznacza sytuacji, w której są one wyprowadzane z odmiennej oceny dowodów znanych organowi wydającemu decyzję pierwotną. Tak też, odmienne wyliczenie przez podatnika kwoty podatku w oparciu o ten sam materiał dowodowy zgromadzony w sprawie a stanowiący podstawę do wydania decyzji wymiarowej przez organ podatkowy, nie stanowi nowego dowodu, czy nowej okoliczności. Jako nową okoliczność faktyczną uzasadniającą wznowienie postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej skarżący wskazał, że prowadzi działalność gospodarczą sezonowo, gdyż ośrodek wypoczynkowy jest technicznie nieprzystosowany do jej prowadzenia poza sezonem. Stwierdził, że błędnie zakwalifikował grunt oraz budynki, których jest właścicielem, jako związane z prowadzoną działalnością. Podniósł, że prowadził działalność od [...] maja do [...] października, zaś po [...] października do [...] kwietnia roku następnego jej nie prowadził. W ocenie skarżącego powyższe uprawnia go do naliczenia podatku w niższej stawce. W toku postępowania organy podatkowe ustaliły, że wydając decyzję wymiarową organ podatkowy wiedział o wskazywanych przez skarżącego okolicznościach, gdyż sezonowy charakter prowadzenia działalności przez skarżącego jest faktem powszechnie znanym. Wobec tego przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej nie została spełniona. Słusznie zatem organy obu instancji przyjęły, że nie było podstaw do uchylenia decyzji wymiarowej we wskazywanej przez skarżącego części. Skarżący zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie przepisów postępowania (tj. art. 121 § 1 i § 2, art. 122, art. 187 § 1 w zw. z art. 243 § 2 Ordynacji podatkowej) przez zaniechanie ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla wydania rozstrzygnięcia, w szczególności ustalenia, czy w okresach zgłoszonych przez skarżącego organowi podatkowemu jako okresy zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej na części należących do niego nieruchomości, zaprzestał prowadzenia tej działalności, czy też prowadząc działalność gospodarczą zaniechał wyłącznie wykonywania czynności gospodarczych z uwagi na techniczne nieprzystosowanie budynków znajdujących się na zgłoszonych gruntach (sezonowość działalności). W ocenie Sądu podnoszony przez skarżącego zarzut nie znajduje uzasadnienia. Zgodnie z art. 187 § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi podatkowemu z urzędu nie wymagają dowodu. Jak trafnie zauważył organ odwoławczy informacja o zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej może być zweryfikowana przez sprawdzenie wpisów w ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez gminę. Weryfikacja taka została przez organy podatkowe dokonana. Postanowieniem z dnia [...] września 2012 r. Burmistrz dopuścił bowiem jako dowód w postępowaniu, m.in. zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej z dnia [...] grudnia 2010 r., z którego wynika, że skarżący od [...] czerwca 2003 r. nieprzerwanie prowadzi działalność gospodarczą. Zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej wpisowi do CEIDG podlega informacja o zawieszeniu i wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej. Zaś w myśl art. 30 ust. 1 pkt 2 tej ustawy przedsiębiorca jest obowiązany złożyć wniosek o wykreślenie wpisu - w terminie 7 dni od dnia trwałego zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej. Jak ustalono, skarżący żadnej z wyżej wymienionych czynności nie dokonał, zatem nie było podstaw do przyjęcia, że zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej we wskazywanym okresie. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że nawet gdyby przyjąć, że wskazywana przez skarżącego okoliczność nieznana była organowi podatkowemu w dniu wydawania decyzji wymiarowej i faktycznie w tym okresie nie prowadził on działalności gospodarczej przede wszystkim z uwagi na złe warunki atmosferyczne, to i tak nie kwalifikowałby się do naliczenia podatku od nieruchomości za 2006 rok w niższej kwocie. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 1 pkt 1-3 opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają: grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W myśl art. 6 ust. 3 tej ustawy jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. Jednakże jak słusznie zauważył organ pierwszej instancji sezonowość działalności gospodarczej nie jest objęta zakresem stosowania tego przepisu. Z treści art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wyraźnie wynika, że jedynym czynnikiem decydującym o uznaniu nieruchomości za związaną z prowadzeniem działalności jest kryterium posiadania i to w znaczeniu, o jakim mowa w przepisach prawa cywilnego, wobec braku definicji posiadania w ustawie podatkowej. Ustawa podatkowa nic nie mówi o funkcji czy sposobie wykorzystania nieruchomości. W świetle przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w celu określenia prawidłowej stawki podatkowej organ jest uprawniony jedynie do ustalenia statusu podatnika i charakteru gruntu lub budynku, natomiast nie jest uprawniony do badania rodzaju związku łączącego nieruchomość z prowadzoną przez właściciela nieruchomości działalnością gospodarczą, czy sposobu wykorzystania nieruchomości. Wobec tego obiekt nawet niewykorzystywany faktycznie w danym momencie do prowadzenia działalności gospodarczej uznaje się za związany z działalnością, bowiem definicja ustawowa nie nawiązuje do przesłanki wykorzystywania nieruchomości na cele związane bezpośrednio z działalnością gospodarczą. Wyjątkiem od uznania, że grunty, budynki czy budowle są związane z działalnością gospodarczą są względy techniczne. Wyłączyć z opodatkowania podwyższoną stawką mogą jedynie względy techniczne, które należy rozumieć jako trwałą i obiektywną przeszkodę w wykorzystywaniu gruntu, budynku, budowli do prowadzenia działalności gospodarczej (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 25 lipca 2012 r., sygn. akt I SA/Sz 32/12). W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodziła, bowiem zaprzestanie prowadzenia działalności w pewnym okresie, głównie ze względu na panujące warunki atmosferyczne, nie ma cechy trwałości. W takiej sytuacji podnoszona przez skarżącego okoliczność nie spełnia także przesłanki istotności, bowiem nawet przy jej uwzględnieniu brak jest podstaw do wydania rozstrzygnięcia odmiennego niż to zawarte w ostatecznej decyzji wymiarowej na 2009 r. W świetle powyższych rozważań niezasadny okazał się więc także zarzut skarżącego, jakoby organ naruszył art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę gruntów jest wystarczający do uznania ich za grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, co z kolei pozwala na ustalenie zobowiązania podatkowego w stawce jak dla nieruchomości zajętych pod prowadzenie działalności gospodarczej. Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji w zakresie podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek wziętych przez Sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że decyzja ta jest zgodna z prawem, nie narusza bowiem ani przepisów materialnoprawnych, ani też przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Wbrew twierdzeniom skarżącego organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy a także informowały stronę o podejmowanych czynnościach. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art.151 P.p.s.a., skargę oddalił.