I SA/Go 28/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie : Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 listopada 2007 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie należności celnych oraz podatku od towarów i usług p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący [...], działający przez pełnomocnika [...], w jednym piśmie procesowym wraz ze skargą złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji I instancji . Podał , że skarżone decyzje mają "charakter fiskalnego obciążenia strony" i z uwagi na bardzo trudną sytuację finansową skarżącego, który przez długi okres przebywał w areszcie tymczasowym i nie osiągał żadnego dochodu - ich wykonanie spowoduje znaczny uszczerbek dla utrzymania koniecznego rodziny i samego skarżącego. Dodał , że żona skarżącego jest osobą bezrobotną , zajmuje się wychowaniem dzieci i nie osiąga żadnego dochodu. Ponadto skarżący podał , że w jego ocenie wskazane w skardze nieprawidłowości , jakich dopuścił się organ celny , powinny spowodować uchylenie zaskarżonej decyzji , więc i z tego powodu - do czasu rozpatrzenia merytorycznych zarzutów przez sąd - zasadne byłoby wstrzymanie wykonania decyzji , bowiem jej wykonanie spowoduje "daleko idące ujemne konsekwencje dla strony i pozbawi stronę środków do życia". Sąd zważył : Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm.) , zwanej dalej P.p.s.a. , wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Niemniej w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. , po przekazaniu sądowi skargi , może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu . Cytowany przepis określa jako wyłączne powody wstrzymania wykonania następujące okoliczności: zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków . Przesłanka odnosząca się do wyrządzenia znacznej szkody oznacza , że należy mieć na względzie taką szkodę , która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia , ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu . Zapis w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest przy tym utożsamiony z zagrożeniem dla już istniejącej , aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania . Natomiast trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam , gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie , odpowiadające szczególnej kategorii ochrony tymczasowej strony , wprowadzonej w art. 61 § 3 P.p.s.a. jako odstępstwo od wskazanej powyżej zasady z art. 61 § 1 tej ustawy . Przechodząc na grunt rozpoznawanego wniosku należy stwierdzić , że okoliczności przedstawione przez pełnomocnika skarżącego nie wyczerpują przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Uprawniony będzie wręcz pogląd , iż we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nawet nie nawiązano do ustawowych przesłanek takiego wstrzymania , nie wykazując jakie niebezpieczeństwo mogłoby grozić z tytułu wykonania zaskarżonej decyzji : czy wyrządzenia znacznej szkody , czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków , czy też może jedno i drugie . Skoro Sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego , to wnioskodawca jest obowiązany wykazać , że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki , o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. ( por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2006 r. , sygn. akt I GZ 199/06 - niepubl.). Nie jest przy tym uzasadnione przyjęcie , że zapłata należności celnych ustalonych zaskarżoną decyzją może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody , która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia , w przypadku wzruszenia decyzji , na podstawie której należności te zostaną wyegzekwowane . Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności jest dolegliwością finansową , rodzącą określony skutek w sytuacji finansowej zobowiązanego , ale co do zasady nie oznacza to wyrządzenia szkody . Skarżący w swoim wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wskazał konkretnych zindywidualizowanych okoliczności , uzasadniających ten wniosek w kontekście przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Poprzestał natomiast na stwierdzeniach i wskazaniach przystających bardziej do argumentacji, jaką należałoby przytaczać w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy. Odwoływał się bowiem do swojej trudnej sytuacji finansowej , wynikającej m.in. z tymczasowego aresztowania i twierdził , że wykonanie zaskarżonej decyzji "spowoduje znaczny uszczerbek dla utrzymania koniecznego" jego i rodziny . Ostatnia z wymienionych okoliczności to określona wyraźnie w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przesłanka przyznania osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym. Zdaniem Sądu występowanie trudności finansowych nie może być utożsamiane z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Również nawiązywanie we wniosku do zarzutów skargi i wskazywanych w niej nieprawidłowości nie może w żadnej mierze stanowić uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. O merytorycznej zasadności skargi Sąd rozstrzygnie bowiem po jej rozpoznaniu , natomiast niniejsze postępowanie może dotyczyć tylko i wyłącznie zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienie NSA z dnia 18 kwietnia 2004 r. , sygn. FZ 136/04). Mając zatem na względzie brak wykazania przez skarżącego wystąpienia którejkolwiek z przesłanek umożliwiających Sądowi zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji , na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.