I SA/Go 28/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 lutego 2014 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K.W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za luty 2010 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący – K.W. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego za luty 2010 r. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu podniósł, że ze względu na bardzo znaczną wysokość zobowiązania podatkowego, jej wykonanie może całkowicie pozbawić płynności prowadzonego przedsiębiorstwa i sparaliżować jego działalność gospodarczą, a nawet doprowadzić do jej upadłości. Pismem procesowym z dnia [...] stycznia 2014r. skarżący wniósł o jak najszybsze rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podniósł, że w sprawie zostało już wszczęte postępowanie egzekucyjne, w wyniku którego poborca skarbowy pobrał od niego kwotę 20.000 zł. Na dowód czego przedłożył kserokopię tytułu wykonawczego z dnia [...] grudnia 2013 r. oraz pokwitowanie z [...] grudnia 2013 r. Dodał, że wyegzekwowanie całej kwoty należności (zobowiązanie wraz z odsetkami to około kwota 400.000 zł) spowoduje pozbawienie go wszystkich środków pieniężnych, w tym środków obrotowych, wykorzystywanych przez niego do prowadzenia bieżącej działalności gospodarczej, co w konsekwencji może doprowadzić do paraliżu, a nawet przerwania jego działalności. Wyjaśnił, że znajdujące się na koncie oszczędności w wysokości 214.509,76 zł wg stanu na dzień [...] stycznia 2014 r. są niezbędne do pokrycia pilnych wydatków związanych z prowadzonym przedsiębiorstwem, tym bardziej, że działalność ta w miesiącach zimowych, ze względu na swą sezonowość, wymaga zaangażowania dodatkowych środków, np. ze zgromadzonych wcześniej oszczędności. W jego ocenie, zajęcie rachunku bankowego przez organ egzekucyjny spowoduje całkowity brak środków finansowych na prowadzenie bieżącej działalności gospodarczej, nieregulowanie zobowiązań, powstanie strat, w dalszej kolejności utratę zaufania kontrahentów i utratę renomy, a w konsekwencji upadłość firmy. Kończąc, skarżący podkreślił, że w odniesieniu do niego nie występowały i nie występują przesłanki, które uzasadniałyby obawę, że w przyszłości nie będzie można wyegzekwować należności podatkowej. Zapewnił, że w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zatrudnia 9 osób i dysponuje majątkiem trwałym wielokrotnie przekraczającym wartość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym, w tym nieruchomości: dom mieszkalny, baza warsztatowa, baza produkcyjna z wytwórnią mas bitumicznych, hala warsztatowa oraz liczne maszyny do produkcji mas bitumicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuję: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zw. dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji (art. 61 § 6 P.p.s.a.). Wskazać należy, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody - i to nie każdej szkody, a jedynie znacznej - oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków, i to wnioskodawca - strona postępowania obciążona została obowiązkiem ich przedstawienia. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei, trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien być wnikliwie oraz w odpowiedni sposób uzasadniony, a zawarta w nim argumentacja powinna być spójna, poparta faktami i odnoszącymi się do nich dowodami uzasadniającymi jego rozpoznanie. To strona powinna wskazać konkretny stan faktyczny oraz materiał dowodowy na jego poparcie (por. postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku z dnia 5 września 2008 r. sygn. akt II SA/Gd 652/08, LEX nr 477258). Twierdzenia strony winny zatem odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) i wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Ocena zaś, czy w danej sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. należy do sądu, z tym, że w znacznym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej przez stronę we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Brak bowiem spełniającego powyższe warunki uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W rozpoznawanej sprawie skarżący, uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazał, że realizacja decyzji, ze względu na wysokość należności podatkowej wraz z odsetkami, spowoduje dla niego nieodwracalne szkody. Dodał, że w ramach wszczętego postępowania egzekucyjnego może dojść do zajęcia jego konta bankowego, a to mogłoby spowodować brak możności prowadzenia dalszej działalności gospodarczej. Odnosząc powyższe do regulacji art. 61 § 3 P.p.s.a., w opinii Sądu, skarżący nie wykazał możliwości zajścia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Dla oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji decydujące znaczenie ma bowiem ocena aktualnego stanu faktycznego, a nie ewentualnych możliwych zagrożeń, jakie mogą się pojawić w bliżej nieokreślonej przyszłości. Tymczasem, w niniejszej sprawie, brak jest konkretnych okoliczności wskazujących na możliwość spełnienia subiektywnych obaw skarżącego. Przede wszystkim, nie wskazał on jakichkolwiek dokumentów źródłowych odzwierciedlających jego sytuację majątkową, finansową, rodzinną: aktualnych dochodów, ich źródła czy stanu majątkowego. Nie poparte żadnym dokumentem stwierdzenie, że dysponuje on majątkiem wielokrotnie przekraczającym wartość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym, w żadnym razie nie może świadczyć o jego obecnym stanie majątkowym. Nie wiadomo bowiem dokładnie jakie są to składniki, jaka jest ich wartość, stan prawny itp. Za niewystarczający w tym zakresie uznać należy także przedłożony przez skarżącego wydruk z Banku [...] wg stanu na dzień [...] stycznia 2014 r., gdyż w żadnym razie nie wpływa on na ustalenie sytuacji majątkowej i finansowej skarżącego; nie wiadomo nawet czy jest on jedynym rachunkiem bankowym skarżącego. Argumentem przemawiającym za uwzględnieniem wniosku nie może być także przewidywanie, czy wręcz obawa skarżącego ewentualnego zajęcia tego rachunku bankowego. Wyjaśnić bowiem należy przy tym, że samo wszczęcie procedury egzekucyjnej nie zawsze prowadzi do zajęcia rachunku bankowego; organ egzekucyjny ma bowiem do wyboru szereg innych możliwości egzekucji należności pieniężnych przewidzianych przez ustawodawcę. Co więcej, nawet gdyby jednak do takiego zajęcia w niniejszej sprawie doszło, to skarżący w żaden sposób nie wykazał, że doprowadziłoby ono w rezultacie do upadłości firmy skarżącego. Co do zasady, nie każde zajęcie rachunku bankowego automatycznie wiąże się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, bowiem w przypadku uwzględnienia skargi, podatnik może oczekiwać zwrotu wyegzekwowanych należności podatkowych od organu egzekucyjnego. Wprawdzie nie można wykluczyć, że w konkretnych sytuacjach na skutek egzekucji z rachunku bankowego mogą wystąpić okoliczności, które będą groziły powstaniem szkody znacznych rozmiarów lub innych skutków, które trudno odwrócić, jednak takich okoliczności - jak już wspomniano wyżej - we wniosku nie wskazano. W rezultacie, zdaniem Sądu, przedstawione przez wnioskodawcę okoliczności faktyczne jako nie poparte żadnymi dowodami, nie wyczerpują przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Na obecnym etapie postępowania uznać je zatem należy za czysto teoretyczne, i jako takie nie mogą stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dodać przy tym należy, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowej instytucji, jaką jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. post. NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11). Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.