I SA/Go 284/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stefan Kowalczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krystyna Skowrońska-Pastuszko Sędzia WSA Dariusz Skupień Protokolant Sekretarz sądowy Grzegorz Oracz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2011 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa "R" sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia wartości celnej towaru, umorzenia postępowania w zakresie cła oraz określenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług oddala skargę. Skarżąca, R Spółka z o.o. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] września 2010r. w przedmiocie określenia wartości celnej towaru, umorzenia postępowania w zakresie cła oraz określenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług. Z akt sprawy wynika że : W dniu [...].02.20Q7r. działająca z upoważnienia skarżącej, Agencja Celna zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu towar w postaci tkaniny barwionej z włókna ciągłego syntetycznego, w ilości 20.923,70 mb, deklarując kod CN 5407920000. Wartość celną importowanego towaru zadeklarowano na kwotę 12.554,22 USD (cena jednostkowa 0,60 USD/mb) - zgodnie z dołączoną do zgłoszenia celnego fakturą nr [...] z dnia [...].01.2007r, wystawioną przez firmę D z Korei. Do zgłoszenia celnego załączono ponadto wystawione przez D Ltd. z Korei quality certyfikate, a także świadectwa pochodzenia Form A nr [...] z dnia [...].12.2006r. W pismach nr [...] z dnia [...].05.2007r w tłumaczeniach na język polski, Biuro Inspekcji do Spraw Wwozu, Wywozu i Kwarantanny Chińskiej Republiki Ludowej potwierdziło autentyczność i poprawność wystawionych świadectw, załączając jednocześnie faktury nr [...] z dnia [...].12.2006r. powiązane z powyższymi świadectwami. Zgodnie z tymi fakturami firma S Ltd sprzedała towar objęty w/w świadectwami pochodzenia firmie D Ltd z Korei za łączną kwotę 38.918,07 USD. Cenę jednostkową tkaniny ustalono na kwotę 1,86 USD/mb, przy warunkach dostawy F. Tymczasem w fakturze przedłożonej do zgłoszenia celnego nr [...], wystawionej przez D Ltd z Korei dla Spółki R cenę jednostkową tej samej tkaniny określono już w wysokości 0,60 USD/mb przy warunkach dostawy C. W celu potwierdzenia autentyczności przedłożonej do zgłoszenia celnego faktury organ celny pismem z dnia [...].07.2007r. zwrócił się z wnioskiem o jej weryfikację. W piśmie z dnia [...].09.2007r. administracja celna Korei poinformowała, że nie jest w stanie dokonać weryfikacji dokumentów handlowych (faktur), gdyż pracuje zgodnie z Eksportowym Systemem Deklaracji, w którym eksporter nie jest zobowiązany do przedłożenia dokumentów handlowych (faktur, konosamentów). W związku z powyższym, postanowieniem z dnia [...].01.2010r., Naczelnik Urzędu Celnego wszczął postępowanie, a po jego zakończeniu, decyzją z dnia [...] lutego 201 Or. określił wartość celną importowanego towaru oraz dokonał ponownego wymiaru należności celnych, a także zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług. Wartość celną towaru ustalono na podstawie metody zastępczej, tj. metody wartości transakcyjnej towarów podobnych, o której mowa w art. 30 ust.2 lit.b Wspólnotowego Kodeksu Celnego. W tym celu, dla uzyskania materiałów porównawczych dokonano przeglądu ogólnopolskiej bazy danych ALINA, zawierającej informacje o wszystkich odprawach celnych dokonanych na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej. Jako materiał porównawczy przyjęto ceny uwidocznione w zgłoszeniach celnych [...] z dnia [...].02.2007r., [...] z dnia [...].02.2007r., [...] z dnia [...].04.2007r., gdzie ceny 1 m tkaniny kształtował się następująco: [...]-1,52USD/m2, [...]-1,50USD/m2 [...] -1,36USD/m2- Od powyższej decyzji skarżąca złożyła odwołanie. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 121, art. 122, art. 180 § 1, art. 187, art.191 i art. 194 § 1 i 2 , art. 197 Ordynacji podatkowej oraz art. 29 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Wskazała przy tym, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki do wszczęcia postępowania. Zarzuciła ponadto, iż otrzymane od organu chińskiego kopie faktur nie mogły być dowodem w sprawie, jak również, że nieprawidłwo wynikom weryfikacji przyznano rangę dowodu o zwiększonej mocy dowodowej. Zdaniem skarżącej organ I instancji nie dowiódł, że deklarowana w zgłoszeniu wartość towaru jest niższa od wartości celnej towarów identycznych lub podobnych, natomiast ustalenie wartości celnej na podstawie metody wartości transakcyjnej towaru podobnego nie uwzględniało marż handlowych, skarżąca zarzuciła także błędny wymiar odsetek ustawowych zamiast wyrównawczych, co spowodowane było winą organu z uwagi na 2 letnią zwłokę we wszczęciu postępowania. W uzupełnieniu odwołania ( pismo z dna [...].03.2010 r-k. 130) pełnomocnik skarżącej przedłożył: - próbki towarów, które dotyczyły tkaniny zgłoszonej w dniu [...].02.2007r.na podstawie spornego zgłoszenia nr [...] (3 próbki), oraz tkanin, które były przedmiotem porównania i zostały zgłoszone w dniu [...].04.2007 r. wg [...] (4 próbki), - kopię pisma spółki R kierowanego do Ambasady RP z prośbą o uzyskanie wyjaśnień od chińskiej firmy H Ltd. - kopię protokołu kontroli z dnia [...].01.2010r. nr [...] przeprowadzonej przez Urząd Celny w Przedsiębiorstwie R Sp. z o. o, celem ustalenia czy spółkę R łączyły z ww. chińską firmą jakiekolwiek relacje handlowe i czy spółka płaciła na rzecz tego podmiotu jakiekolwiek kwoty. Przedstawiciel strony załączył do pisma z dnia [...].03.2010 r. kopię pisma Ambasady RP w Chińskiej Republice Ludowej wskazując, że firma H Ltd. z Chin nie zajmuje się eksportem towaru lecz tylko handlem wewnętrznym, natomiast w piśmie dnia [...].03.201Or. przesłał kopię faksu od Konsula Generalnego RP stanowiącą odpowiedź H Ltd. z Chin. Naczelnik Urzędu Celnego nie znajdując podstaw do rozpoznania sprawy w trybie art. 226 Ordynacji podatkowej w piśmie z dnia [...].03.2010 r. przekazał akta sprawy organowi odwoławczemu. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...].06.2010 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, wskazując na konieczność uwzględnienia art.151 ust.4 RWKC. Po przeanalizowaniu zgromadzonej dokumentacji oraz wniosków strony, Naczelnik Urzędu Celnego w dniu [...] września 2010 r. wydał decyzję określającą wartość celną towaru i określił w stosunku do importowanego towaru kwotę podatku od towarów i usług. Jednocześnie stwierdził przedawnienie terminu do powiadomienia dłużnika o kwocie długu celnego do retrospektywnego zaksięgowania, w związku z czym umorzył postępowanie w zakresie cła z uwagi na upływ terminu określonego w art.221 ust.3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12.10.1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny. Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania podatkowego, W treści odwołania skarżącą zarzuciła naruszenie art. 7 Konstytucji RP w związku z art. 120 oraz art. 121.art.122, art 170, art. 180 § 1,art. 187 § 1, art. 190, art.191 i art. 194 § 112, art.197 Ordynacji podatkowej, a także art. 54 § 1 pkt. 3 Ordynacji podatkowej w związku z art. 214 WKC. Ponadto stwierdziła, że otrzymane od organu chińskiego kopie faktur nie mogą być dowodem w sprawie, a wynikom weryfikacji przyznano błędnie rangę dowodu o zwiększonej mocy dowodowej. Skarżąca wskazała również, iż zaskarżona decyzja wydana została z obrazą art. 29 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny( Dz.Urz WEL 302 z dnia 10.10.1992 ze zm.), bowiem organ I instancji nie dowiódł, że deklarowana w zgłoszeniu wartość towaru jest niższa od wartości celnej towarów identycznych lub podobnych. Według skarżącej organ celny nie zebrał całego materiału dowodowego, zaś rozstrzygnięcie nie zostało wydane z zachowaniem swobodnej oceny dowodów, wskazując na zaniechanie przez organ celny czynności procesowych, o które wnioskowała strona oraz nie uwzględnienia materiałów dowodowych złożonych przez pełnomocnika pismami z dnia [...].01.2010, [...].02.2010. Skarżąca zarzuciła również błędny wymiar odsetek, co spowodowane było winą organu z uwagi na 2 letnią zwłokę we wszczęciu postępowania. Na skutek wniesionego odwołania, po ponownym rozpatrzeniu sprawy Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia [...] lutego 2011r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji zasadnie uznał, że zaszły uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość celna stanowi cenę faktycznie należną lub zapłaconą za importowany towar. Organ stwierdził, że w celu uzyskania materiałów porównawczych dokonano przeglądu ogólnopolskiej bazy ALINA zawierającej informacje o wszystkich odprawach celnych dokonywanych na obszarze RP W wyniku przeglądu zgłoszeń celnych nie stwierdzono danych pozwalających na zastosowanie metody wartości transakcyjnej towarów identycznych, jednakże uzyskane informacje pozwoliły na wykorzystanie ich jako materiał pozwalający na skorzystanie z metody porównania wartości transakcyjnej "towarów podobnych". Zgodnie z materiałem porównawczym zgromadzonym w niniejszej sprawie najniższa cena jednostkowa wynosiła 1,36 USD/m2 ([...] z dnia [...].04.2007r.) i taką też cenę przyjęto do ustalenia wartości celnej towaru zgłoszonego do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym w dniu [...].02.2007r. Co do przedłożonych pism z Ambasady RP w Chinach z dnia [...].03.2010r, oraz odpowiedzi H LTD. skierowanej do Konsula Generalnego RP z dnia [...].03.2010 r., organ podkreślił, że w niniejszym postępowaniu organ odwoławczy nie rozstrzygał kwestii współpracy pomiędzy firmą R, a chińską firmą H LTD. Wnioski Strony o włączenie do akt sprawy korespondencji w tym zakresie są niezasadne, bowiem prowadzone postępowanie dotyczyło transakcji dokonanej pomiędzy chińską firmą S LTD , a Spółką R. Zdaniem organu II instancji, przedłożone przez pełnomocnika wyjaśnienia dotyczące zagranicznej firmy H LTD. nie posiadały znaczenia dowodowego w niniejszym postępowaniu. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że pełnomocnik podważając znaczenie informacji uzyskanej z zagranicznego organu, podważa tym samym wynik dokonanej weryfikacji Formularza A, który notabene był wystawiony na pisemny wniosek osoby zainteresowanej i został zweryfikowany na korzyść Spółki. Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutu wydania decyzji na podstawie dowodu sporządzonego w języku obcym, czyli pisma Dyrektora Izby Celnej z dnia [...].03.2007r. sporządzonego w języku angielskim, skierowanego do Biura do Spraw Inspekcji Wwozu, Wywozu i Kwarantanny Chińskiej Republiki Ludowej, stwierdził, że w/w pismami zwrócono się do uprawnionego organu administracji Chin o weryfikację świadectw pochodzenia Form A nr [...] z dnia [...].12.2006r. Pisma te nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, jak również nie stanowiły podstawy wydanej decyzji. Podstawę wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie nie stanowił wniosek o weryfikacje świadectwa pochodzenia a jedynie wynik uzyskanej weryfikacji. Niemniej jednak czyniąc zadość żądaniu pełnomocnika wniosek o weryfikację w polskiej wersji językowej organ włączył do akt niniejszej sprawy. W zakresie natomiast nieuwierzytelnionych kopii faktur uzyskanych w wyniku weryfikacji od organu chińskiego, które zdaniem skarżącego nie mogły być dowodem w sprawie, organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 218 w związku z art. 181 Przepisów Wykonawczych do Wspólnotowego Kodeksu Celnego do zgłoszeń celnych dopuszczenia do swobodnego obrotu dołączono kopię faktury, na podstawie której zgłoszono wartość celną towarów. W świetle powyższego dla potrzeb ustalenia wartości celnej nie jest wymagany oryginał faktury, co zarzuca skarżąca. Organ podał, że uzyskane kopie faktur nr [...] zostały wystawione przez firmę S LTD. z Chin, a więc tę samą która wnioskowała o wystawienie świadectwa pochodzenia. Zgodnie z art. 62 ust. 1 Wspólnotowego Kodeksu Celnego w związku z art. 199 Przepisów Wykonawczych złożenie zgłoszenia celnego podpisanego przez zgłaszającego lub jego przedstawiciela jest równoznaczne ze złożeniem przez zgłaszającego oświadczenia o prawdziwości danych zawartych w zgłoszeniu celnym oraz autentyczności załączonych do niego dokumentów. W świetle obowiązujących przepisów, za prawidłowe złożenie wniosku 0 objęcie towaru właściwą procedurą celną odpowiedzialna jest Strona. Ona też powinna dołączyć dokumenty, których przedstawienie jest wymagane. Podmiot dokonujący obrotu towarowego z zagranicą ma obowiązek złożenia do odprawy celnej dokumentów rzetelnie odpowiadających m.in. rodzajowi, ilości i wartości towaru z jego rzeczywistym stanem. Organ odwoławczy odnośnie przyznania wynikom weryfikacji mocy dokumentów urzędowych stwierdził, że organ I instancji nieprawidłowo założył, że pisma przesłane przez Biuro Inspekcji do Spraw Wwozu, Wywozu i Kwarantanny Chińskiej Republiki Ludowej (oraz dołączone do nich faktury) mają walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej. Jednakże wskazał że art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej nakazuje dopuszczać jako dowody w sprawie wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W związku z powyższym pismo podmiotu działającego na terenie państwa obcego stanowiło dowód w sprawie, podlegający ocenie na ogólnych zasadach określonych w przepisach Ordynacji podatkowej. Odnosząc się z kolei do kolejnego zarzutu w sprawie daty otrzymania wyniku weryfikacji świadectwa pochodzenia, do terminu wydania decyzji wskazał, że organ 1 instancji w swoim postępowaniu nie był związany terminami liczonymi od daty uzyskania pierwszego dowodu. Organ podatkowy miał prawo poszukiwania i pozyskiwania innych dowodów w danej sprawie, mógł przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu towarów objętych zgłoszeniem celnym oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych samych towarów. Kontrole te mogły być przeprowadzone u zgłaszającego, bądź u każdej innej osoby bezpośrednio lub pośrednio zainteresowanej zawodowo tymi operacjami, jak również u każdej innej osoby posiadającej dla potrzeb zawodowych wymienione dokumenty i dane. Odzwierciedleniem tego prawa jest protokół pokontrolny z dnia [...].03.2008r. z przeprowadzonej kontroli w siedzibie skarżącej. Wobec tego zarzut dotyczący nieprzeprowadzenia weryfikacji dokumentów przedłożonych przez Stronę organ uznał za niezasadny. Za niezasadny organ uznał również zarzut braku rozpatrzenia wniosku pełnomocnika o wystąpienie do wystawcy faktury nr [...] celem potwierdzenia autentyczności oraz o wystąpienie do Banku [...], potwierdzające czynność dokonania płatności tytułem ww faktury. W rozpatrywanej sprawie organ celny nie miał wątpliwości, że kwota na przedmiotowej fakturze została przelana na konto kontrahenta zagranicznego. Na fakturze przesłanej przez pełnomocnika, załączonej do zgłoszenia celnego widnieje czytelna informacja, że bank dokonał transferu za granicę określonej kwoty. W zakresie nie ustosunkowania się przez organ celny do dowodów przekazanych przez stronę z pismem z dnia [...].03.2010 r. organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji po wytypowaniu materiałów porównawczych przystąpił do ich analizy, w wyniku której ustalił, że nie wszystkie wytypowane zgłoszenia celne mogą być wykorzystane w prowadzonym postępowaniu, bowiem część z nich poddana została weryfikacji w zakresie wartości towaru. Wyniki weryfikacji potwierdziły wątpliwości organu celnego co do deklarowanej wartości towaru, w związku z czym nie mogły one posłużyć jako materiał poglądowy. Jednocześnie organ wskazał, jakie dane dotyczące materiałów podobnych, pochodzące z systemu ALINA uznał za wiarygodne. Organ wskazał przy tym, że zgodnie z treścią art. 42 WKC towary mogą zostać poddane rewizji lub mogą zostać pobrane próbki towarów w celu nadania tym towarom przeznaczenia celnego. Inicjatywa wdrożenia procedury, o której mowa w art. 42 WKC, należy wyłączenie do zgłaszającego towar, ponieważ to on pozostaje odpowiedzialny za prawdziwość informacji zawartych w zgłoszeniu celnym (art. 199 ust. 1 RWKC). Brak wniosku o pobranie próbek towaru wykluczył możliwość odniesienia się do niego w sposób formalny przez organ celny. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji nie naruszył zasad obowiązujących przy ustalaniu wartości celnej towaru. W rozpatrywanej sprawie organ celny na nowo określił wartość celną towaru oraz należne cło jako element składający się na podstawę opodatkowania. W świetle powyższego organ odwoławczy uznał, że istniała podstawa prawna do określenia w decyzji ! instancji zobowiązania w podatku od towarów i usług w innej wysokości niż wykazana w drodze samoobliczenia przez podatnika. W zakresie błędnego ustalenia należnych odsetek, organ odwoławczy wyjaśnił, że w decyzji organu l instancji wyraźnie wskazano, że odsetki są należne zgodnie z art. 53 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Organ I instancji ustalając kwotę należnych odsetek od zaległości podatkowych uwzględnił również dyspozycję art.54 § 1 pkt. 7 Ordynacji podatkowej zgodnie z którą odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Termin natomiast określony w art. 37 ust. 1 ustawy z 2004 roku o podatku od towarów i usług nie jest terminem płatności 'podatku, o którym mowa w art. 47 § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż termin płatności podatku w takim przypadku minął, stosownie do art. 47 § 3 Ordynacji podatkowej, z upływem ostatniego dnia, w którym, zgodnie z przepisami prawa podatkowego, wpłata podatku obliczonego przez podatnika powinna nastąpić. Termin ten jest materialnym terminem ustawowym, którego uchybienie powoduje powstanie zaległości podatkowej, zgodnie z art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej oraz obowiązek naliczania odsetek za zwłokę stosownie do art. 53 § 1 Ordynacji podatkowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...].10.2010 r. Ponadto wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji oraz zasądzenie od Dyrektora Izby Celnej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przypisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: naruszenie art. 191, 180 § 1, 194 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa naruszenie art. 29 ust.1 oraz art.30 ust.1 lit. b rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, zwany dalej "WKC" oraz art. 122 O.p. w zw. z art. 29 ust.1 WKC naruszenie art. 120 w zw. z art. 210 § 1 pkt 6 O.p. Uzasadniając motywy skargi, skarżąca wskazała, ze organ celny wybiórczo ocenił materiał dowodowy i nie odniósł się do wniosków skarżącej o dokonanie określonych czynności procesowych, naruszając art. 191 O.p., Ponadto zaskarżona decyzja wydana została na podstawie dowodu nie mającego znamion oryginału, jak również dowód ten nie został poddany żadnej weryfikacji, tak przez polski organ celny jak i organ chiński. W ocenie skarżącej organ weryfikujący świadectwo pochodzenia potwierdził jedynie autentyczność dowodu pochodzenia a nie autentyczność faktury stanowiącej podstawę podwyższenia wartości celnej towaru i zmiany wymiaru zobowiązania podatkowego. W zakresie naruszenia przez organy celne art. 180 § 1 i 194 O.p. skarżąca podała, że organ celny nie dokonał weryfikacji dokumentów dotyczących wartości celnej oraz braku podstaw prawnych oraz przyznał, że dokumenty przysłane przez chiński organ weryfikujący mają moc dokumentu urzędowego. Odnośnie naruszenia art. 29 ust.1 oraz art.30 ust.1 lit. b rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, zwany dalej "WKC" oraz art. 122 O.p. w zw. z art. 29 ust.1 WKC skarżąca podniosła, iż organy celne nie dowiodły, iż wartość towaru jest niższa od wartości celnej towarów identycznych lub podobnych oraz że strona dokonała zapłaty za towar w innych wymiarach niż te zadeklarowane w zgłoszeniu celnym. Ponadto brak posiadania przez organ celny dowodu przeciwstawnego dla dokumentów przedłożonych przez stronę w postaci uwierzytelnionych kserokopii faktur [...] z dnia [...].01.2007r. z adnotacją Banku [...] o sprzedaży i wytransferowaniu kwot za granicę, jak również pisma firmy koreańskiej D LTD stanowi o nieprawidłowo przeprowadzonym postępowaniu dowodowym. Skarżąca podniosła, że w sprawie ustalono wartość celną metodą wartości transakcyjnej towarów podobnych, a jako materiał porównawczy przyjęto zgłoszenie celne wymienione na str.7 uzasadnienia pierwszoinstancyjnego. Zdaniem skarżącej zgłoszenia te nie spełniają wymogów wynikających z przepisów celnych. Skarżąca wskazała, że w sprawie nie ma żadnych informacji o tym, że porównane wartości towaru były dokonane na tym samym poziomie handlu oraz czy porównania tkanina miała taki sam skład materiałowy i gramaturę co w rzeczywistości importowana tkanina, zwłaszcza że porównania dokonano na podstawie dokumentów bez jakichkolwiek badań. Uzasadniając ostatni z zarzutów, skarżąca stwierdziła, że organ celny pierwszej instancji nie wszczął we właściwym czasie postępowania celnopodatkowego, a organ odwoławczy nie uznał tego stanu za nieprawidłowy. Ta nieprawidłowość miała bezpośredni wpływ na wymiar odsetek ustawowych od długu celnego i od zobowiązania podatkowego. Ponadto w zaskarżonych decyzjach brak jest uzasadnienia faktycznego wymierzonych odsetek od zobowiązania podatkowego, przez co naruszony został art. 120 w zw. 210 § 1 pkt 6 O.p. Uzasadniając powyższe zarzuty skarżąca przytoczyła liczne orzecznictwo sądowoadministracyjne. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w pełni argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sąd dokonał kontroli zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji pod względem ich zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art.i3'§$1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia. £002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej Pp.s.a. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi brak było podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2011 r. została wydana z naruszeniem prawa, które w świetle art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. co uzasadniałoby jej uchylenie. Zgodnie z wyżej powołanym przepisem, sąd administracyjny uchyla decyzję w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Również brak było podstaw do stwierdzenia, że zachodzą ustawowe przyczyny do stwierdzenia nieważności decyzji czy stwierdzenia jej wydania z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i 3 P.p.s.a.). Dodać również należy, że stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając na względzie powyższy wzorzec kontroli sądowoadministracyjnej, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę stwierdził, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W ocenie Sądu, zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] września 2010 r. nie naruszały ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Istota sprawy sprowadzała się do określenia wartości celnej towaru, a w konsekwencji kwoty długu celnego oraz wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług. Na gruncie przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L Nr 302 z 19 października 1992r. ze zm. - WKC), rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L Nr 253 z 11 października 1993 r. ze zm. - RWKC) oraz ustawy z dnia 19 marca 2004r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) organy celne są uprawnione do kwestionowania wiarygodności dokumentów transakcyjnych załączonych do zgłoszenia celnego, nie tylko pod względem formalnym lecz także pod względem materialnym, tj. co do ceny towaru. Zasadą jest stosownie do art. 29 ust.1 WKC, że wartością celną przywożonych towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towary ustalana z uwzględnieniem treści art. 3Śfi' 3 WKC. Jednakże art.181a ust.1 RWKC przewiduje odstępstwo od tej zasady. Według art. 30 ust.1 WKC jeżeli wartość celna nie może zostać ustalona na podstawie art. 29, ustala się ją, stosując w kolejności lit. a), b), c) i d) ustępu 2, aż do pierwszej litery, na podstawie której będzie mogła zostać ustalona, z wyjątkiem przypadku, gdy porządek stosowania lit. c) i d) zostanie zmieniony na wniosek zgłaszającego; to jest tylko wtedy, gdy taka wartość celna nie może zostać ustalona na podstawie konkretnej litery, to znaczy, że mogą być zastosowane przepisy następnej litery według kolejności ustalonej zgodnie z tym ustępem. Stosownie do ust.2 art.30 WKC wartością celną ustalaną na podstawie niniejszego artykułu jest: wartość transakcyjna identycznych towarów sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub w zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna; wartość transakcyjna podobnych towarów sprzedanych w celu wywozu do Wspólnoty i wywiezionych w tym samym lub w zbliżonym czasie co towary, dla których ustalana jest wartość celna; wartość oparta na cenie jednostkowej, po jakiej towary przywożone lub towary identyczne bądź podobne sprzedawane są we Wspólnocie w największych zbiorczych ilościach osobom niepowiązanym ze sprzedawcami; d) wartość kalkulowana, która jest sumą: kosztów lub wartości materiałów i produkcji bądź innych procesów zastosowanych przy wytworzeniu przywożonych towarów; kwoty zysku i kosztów ogólnych równych kwocie zwyczajowo wliczanej w cenę sprzedaży towarów tego samego gatunku lub rodzaju jak te, dla których ustalana jest wartość celna, wytworzonych przez producentów z kraju wywozu na eksport do Wspólnoty; kosztów lub wartości elementów wymienionych w art. 32 ust. 1 lit. e). Według natomiast art. 30 ust.3 WKC dodatkowe warunki i reguły stosowania powyższego ust. 2 określane są zgodnie z procedurą Komitetu. W ocenie Sądu, organy celne miały podstawy by stwierdzić istnienie uzasadnionych wątpliwości co do zadeklarowanej przez skarżącą Spółkę wartości celnej towaru, skoro podana wartość celna importowanych przez skarżącą towarów (tkanin) była wielokrotnie niższa od wartości tego samego towaru sprzedanego przez chińskiego eksportera (firmę S Ltd.) koreańskiemu importerowi (firmie D Ltd.), a brak było potwierdzenia ze strony administracji celnej w Korei przedłożonej do zgłoszenia celnego faktury. Wobec powyższych uzasadnionych wątpliwości co do ceny importowanego towaru, przy braku możliwości potwierdzenia przez administrację celną w Korei przedłożonej do zgłoszenia celnego faktury, gdyż jak podano eksporter nie jest zobowiązany do przedłożenia dokumentów handlowych (faktur, konosamentów) organy celne miały uzasadnione podstawy by odstąpić od wartości zadeklarowanej w zgłoszeniu celnym jako wartości transakcyjnej i celem jej ustalenia określić ją na podstawie jednej z metod ustalania wartości celnej tj. metody wartości transakcyjnej towarów podobnych o której mowa w art. 30 ust.2 lit.b WKC, celem ustalenia prawidłowej wartości celnej importowanego towaru. Zbierając w tym celu materiał porównawczy, organ dokonał przeglądu ogólnopolskiej bazy danych ALINA zawierającej informacje o wszystkich odprawach celnych dokonanych na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej. Na tej podstawie organ zebrał, przeanalizowały i właściwie ocenił znajdujące się tam zgłoszenia celne. Ponadto prawidłowo dokonał porównania cen podanych przez skarżącą w zgłoszeniach celnych z dnia [...].02.2007r. oraz [...].04.2007r., gdzie ceny 1 m2 tkaniny kształtowały się od 1,36USD/m2 do 1,52 USD/m2. Podkreślić należy, iż organy poszukując materiałów porównawczych kierowały się takimi względami jak podobny towar o identycznym przeznaczeniu i cechach ogólnych, rodzaj towaru, zbliżona ilość, jakość i renoma, bardzo zbliżony przedział czasowy, ten sam kierunek handlu, takie same warunki dostawy, bardzo podobna ilość towaru objęta zgłoszeniem. Następnie po wytypowaniu materiałów porównawczych przystąpiono do ich analizy, w wyniku której ustalono, że nie wszystkie wytypowane zgłoszenia celne mogły być wykorzystane w prowadzonym postępowaniu, bowiem część z nich poddana została weryfikacji w zakresie wartości towaru. Wobec powyższego organy zasadnie przyjęły, iż niemożliwym było znalezienie identycznego towaru, a w wyniku przeglądu zgłoszeń celnych bazy ALINA nie ustalono danych pozwalających na zastosowanie metody wartości transakcyjnej towarów identycznych. Tym samym, trafnie zastosowano metodę najbardziej zbliżoną do ustalenia wartości celnej importowanej tkaniny poprzez przyjęcie wartości transakcyjnej towarów podobnych, uwzględniając przy tym dyspozycję art. 151 ust.3 RWKC i przyjmując najniższą z porównanych cen jednostkowych podobnych tkanin tj. kwotę 1,36 USD/m2 (zgłoszenie celne [...].04.2007r.), a w konsekwencji przyjmując tę cenę (1,36 USD/m2) do ustalenia wartości celnej towaru zgłoszonego do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym w dniu [...].02.2007r. Zgodnie z art 151 ust.3 RWKC, w przypadku stwierdzenia więcej niż jednej wartości transakcyjnej, do ustalenia wartości celnej przyjmuje się wartość najniższą. Niemniej jednak jako podstawę przyjmuje się, o ile jest znana, wartość towarów produkowanych przez ten sam podmiot w kraju eksportu. W ocenie Sądu zastosowana przez organy metoda była prawidłowa, uwzględniała dyspozycję art.151 pkt 3 RWKC, a przedstawione przez skarżącego dowody w postaci: kopii faktur nr [...] z dnia [...].01.2007r. z potwierdzeniem sprzedaży i transferu waluty, pisma prezesa firmy koreańskiej potwierdzającego otrzymanie płatności w wysokości 12.554,22 USD, kopii kontraktu dotyczącego faktury nr [...], kopie faktury za usługi spedycje w porcie Hamburg z dnia [...].02.2007r. zostały poddane prawidłowej ocenie przez organy celne, które w powiązaniu z całością materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie zostały właściwie ocenione, a wysunięte wnioski pozwoliły na zakwestionowanie zadeklarowanej przez skarżącą wartości celnej towarów i dokonanie prawidłowych jej ustaleń, nie naruszając przy tym art. 29 ust.1 w zw. z art. 30 ust. 2litbWKC. Należy podkreślić iż art.29 ust.1 WKC nie nakłada na organ celny obowiązku dowiedzenia, jak chciała tego skarżąca, wartości towaru niższej od wartości celnej towarów identycznych lub podobnych. Ponadto zgodnie z art. 42 WKC towary mogą zostać poddane rewizji lub mogą zostać pobrane próbki towarów w celu nadania tym towarom przeznaczenia celnego. Badanie towarów oraz próbek może zostać przeprowadzone na ustne żądanie osoby uprawnionej do nadania towarom przeznaczenia celnego, chyba że organy celne uznają iż niezbędne jest złożenie wniosku na piśmie. Badanie towarów jak i pobranie próbek towaru może być dokonane jedynie na pisemny wniosek osoby zainteresowanej (importera). Organ celny, wyrażając zgodę na pobranie próbek towaru określa ilość towarów, która może zostać pobrana przez osobę zainteresowaną. Również w tym przypadku pobieranie próbek odbywa się pod kontrolą organów celnych. Inicjatywa wdrożenia procedury, o której mowa w art. 42 WKC należy wyłącznie do zgłaszającego towar, ponieważ to on jest odpowiedzialny za prawdziwość informacji zawartych w zgłoszeniu celnym. Brak wniosku o pobranie próbek przez skarżącą czyni jej zarzut niezasadnym. Ponadto jak wyżej wykazano, organy prawidłowo ustaliły wartość celną towaru biorąc pod uwagę wielość czynników składających się na jej prawidłowe ustalenie. Za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art.191, 180 § 1, 194 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji na podstawie dowodu nie mającego znamion oryginału jak również nie wyjaśnienia przez organy kwestii jego wiarygodności. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 191 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy przy ocenie wiarygodności zgromadzonych dowodów, nie jest skrępowany żadnymi regułami określającymi wartość poszczególnych rodzajów dowodów i dokonuje tej oceny w sposób swobodny, na podstawi własnego przekonania opartego na zebranym materiale dowodowym. Ocena ta powinna być zgodna z wymaganiami wiedzy, doświadczenia i logiki. Przedmiotem niniejszego postępowania było ustalenie prawidłowej, wiarygodnej wartości celnej sprowadzonego towaru. Organy celne, w sytuacji gdy otrzymały od chińskich władz faktury nr [...] z dnia [...].12.2006r. przy świadectwach pochodzenia, zasadnie przyjęły, iż ich kserokopia nie niweczy ich wartości dowodowej. Nadesłał go bowiem chiński organ dokonujący weryfikacji świadectw pochodzenia, wskazując, iż są to faktury powiązane z weryfikowanymi świadectwami pochodzenia. Organ chiński potwierdził autentyczność świadectw pochodzenia, a skoro z tym autententycznymi świadectwami pochodzenia są powiązane w/w faktury i w nich są wyszczególnione, brak było podstaw do kwestionowania ich wiarygodności. Nie ma także znaczenia w jaki sposób organ chiński te faktury pozyskał, choć najprawdopodobniej zostały one mu przedłożone na wniosek eksportera - przez firmę S Ltd. -jako dokument niezbędny do uzyskania świadectwa pochodzenia. Organ odwoławczy nie naruszył także art.194 O.p., bowiem w zaskarżonej decyzji nie uznał kserokopii w/w faktur nadesłanych przez chiński organ weryfikujący za dokument urzędowy. Przepis art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej jest realizacją koncepcji otwartego systemu dowodowego, ponieważ jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem. W świetle treści tego przepisu kserokopia faktur jako dokumentów prywatnych pozyskanych od organów obcych państw jest także dowodem i nie można uznać, że jest to dowód sprzeczny z prawem. Podkreślić należy to że kopie dostarczonych faktur nie stanowiły podstawy dla organu celnego dla ustalenia wartości celnej, a jednie stanowiły podstawę do powstania wątpliwości co wskazanej wartości celnej towaru i jej zakwestionowania. Wobec tego, w ocenie Sądu, organy nie naruszyły regulacji art. 180, 191, 194 Ordynacji podatkowej, albowiem przeprowadziły postępowanie dowodowe w zakresie dotyczącym przedmiotu postępowania prawidłowo, zasadnie stosując regulację art. 30 ust.2 lit.b w zw. z art. 29 WKC. Sąd podkreśla, że wniosek o weryfikację, z chwilą zwrócenia się do organu chińskiego nie był przetłumaczony, czym organ naruszył przepisy postępowania, ale błąd ten został skorygowany przez organ odwoławczy i jego tłumaczenie zostało włączone do akt sprawy. Podkreślić jednak należy, iż dowodem w sprawie była przetłumaczona na język polski odpowiedź organu chińskiego przeprowadzającego weryfikacje świadectwa pochodzenia, a nie pismo o jego weryfikację. Sąd nie podzielił także twierdzeń skarżącej dotyczących obowiązku organów celnych wszczęcia postępowania przed wystąpieniem o weryfikację. Zgodnie z art. 78 ust. 1 WKC, po zwolnieniu towarów organy celne mogą z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać kontroli zgłoszenia, a jeżeli po dokonaniu tej kontroli okaże się, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane ( ust. 3), organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują. W niniejszej sprawie dopiero wynik weryfikacji pozwolił organowi celnemu na zakwestionowanie wartości celnej towaru, a tym samym stwierdzenie, że i podatek od towarów i usług został przez skarżącą zadeklarowany w nieprawidłowej wysokości. To zobligowało organ do wszczęcia, na postawie art. 165 § 1 ordynacji podatkowej, postępowania podatkowego, które co do zasady może być wszczęte do momentu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Organ celny I instancji prawidłowo zatem wszczął postępowanie w dniu [...] stycznia 2010r., nie naruszając tym samym przepisów postępowania Ordynacji podatkowej. Sąd nie uznał również za zasługujący na uwzględnienie zarzut Spółki naruszenia przez organ celny prawa procesowego w postaci art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z przywołaną normą prawną zaskarżona decyzja zawierała uzasadnienie faktyczne i prawne, w tym uzasadnienie odsetek od zobowiązania podatkowego. W decyzji stwierdzono, że odsetki liczone są od kwoty niedoboru cła za okres od dnia następnego po dniu powstania długu celnego do dnia wydania decyzji na podstawie art. 65 ust.5 ustawy Prawo celne. Natomiast od kwoty niedoboru VAT odsetki zostały wyliczone za okres od dnia następnego od po dniu powstania obowiązku podatkowego do dnia wydania decyzji organu pierwszej instancji, z powołaniem się na przepisy art. 51 § 1, art. 53 § 1, art. 54 § 1 pkt 7 ordynacji podatkowej oraz art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13 oraz art. 33 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej ustawa o VAT. W myśl art. 65 ust. 5 Prawa celnego organ celny pobiera odsetki, w przypadku gdy kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych, podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym. Odsetki pobierane są od niezaksięgowanej i niepobranej na podstawie zgłoszenia celnego kwoty należności wynikającej z długu celnego, od dnia następującego, po dniu powstania długu celnego do dnia powiadomienia o tej kwocie, co jest równoznaczne z dniem wydania decyzji. Zgodnie z ust. 6 powołanego wyżej przepisu odsetki te pobiera się w wysokości i według zasad określonych w odrębnych przepisach, dotyczących pobierania odsetek za zwłokę od należności podatkowych. Natomiast zgodnie z art. 37 ust. 1 powołanej wyżej ustawy o VAT, podatnik jest obowiązany zapłacić różnicę pomiędzy podatkiem wynikającym z decyzji naczelnika urzędu celnego, o którym mowa w art. 33 ust. 2 i 3 oraz art. 34, a podatkiem pobranym przez ten organ, w terminie 10 dni licząc od dnia doręczenia decyzji. Należy przy tym pamiętać, że decyzja ta ma charakter deklaratoryjny a nie konstytutywny, gdyż potwierdza jedynie wysokość powstałego z mocy prawa zobowiązania podatkowego. Określony w art. 37 ust. 1 termin 10 dni, w którym należy uregulować różnicę pomiędzy podatkiem wynikającym z decyzji naczelnika urzędu celnego, a podatkiem pobranym przez ten organ, nie jest terminem płatności podatku, o którym mowa w art. 47 § 3 Ordynacji podatkowej, gdyż termin płatności podatku w takim przypadku minął - stosownie do art. 47 § 3 ordynacji podatkowej - z upływem ostatniego dnia, w którym zgodnie z przepisami prawa podatkowego wpłata podatku obliczonego przez podatnika powinna nastąpić. Natomiast wyżej wymieniony dziesięciodniowy termin jest materialnym terminem ustawowym, którego uchybienie może rodzić następstwa np. w zakresie wszczęcia postępowania egzekucyjnego lub odpowiedzialności karnej skarbowej (tak NSA w wyroku z dnia 27 lutego 2007 r., sygn. akt I FSK 623/06, niepubl.). Zgodnie z przepisem art. 53 § 1 ordynacji podatkowej od zaległości podatkowych naliczane są odsetki za zwłokę, przy czym zaległością podatkową, jak stanowi art. 51 § 1 ordynacji podatkowej, jest podatek niezapłacony w terminie płatności. Odsetki za zwłokę naliczane są od dnia następującego po dniu upływu terminu płatności podatku (art. 53 § 4 ordynacji podatkowej). W niniejszej sprawie dług celny powstał w dniu [...] lutego 2007r. W wyniku przedawnienia terminu do powiadomienia dłużnika ( skarżącej) o kwocie długu celnego do retrospektywnego zaksięgowania oraz umorzenia postępowania w zakresie cła z uwagi na upływ terminu określonego w art. 221 ust3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913 z dnia 12.10.1992r. prawidłowo organ celny nie dokonał naliczenia odsetek od cła. Natomiast obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego (art. 19 ust. 7 ustawy o VAT), a zatem chwila dokonania zgłoszenia celnego jest terminem płatności podatku. W tej sytuacji należy stwierdzić, że zaległość podatkowa (będąca różnicą między podatkiem VAT uiszczonym w wysokości wynikającej ze zgłoszenia celnego a tym podatkom w wysokości wynikającej z decyzji organu pierwszej instancji) powstała w następnym dniu po dokonaniu zgłoszenia celnego i dlatego początkowy termin naliczania odsetek w niniejszej sprawie został przez organy podatkowe przyjęty prawidłowo, czyli od [...].02.2007r. (dzień następujący po dniu dokonania wpłaty podatku) do dnia [...].01.2010 r. (dzień poprzedzający wszczęcie postępowania). Prawidłowo natomiast przy ustalaniu okresu, za jaki powinny być naliczane odsetki, organy obu instancji wzięły pod uwagę przepis art. 54 § 1 pkt 7 ordynacji podatkowej, zgodnie z którym odsetek za zwłokę nie nalicza się za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, jeżeli decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Należy także wskazać, że uzasadnieniem faktycznym wymierzonych odsetek jest podanie przez skarżącą w zgłoszeniu celnym nieprawidłowych danych, a co za tym idzie konieczność ustalenia prawidłowej kwoty należności celnych przywozowych, a następnie prawidłowego określenia VAT. Różnica między zadeklarowaną przez skarżącą w zgłoszeniu celnym kwotą cła oraz podatku od towarów i usług a kwotami określonymi w wyniku prowadzonego postępowania celno - podatkowego stanowi zaległość podatkową, od której pobierane są odsetki za zwłokę. Takie uzasadnienie faktyczne, odpowiadające okolicznościom sprawy, znajduje się, wbrew twierdzeniom skarżącej, w decyzjach organów obu instancji. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.