I SA/Go 296/08

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. - Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R.S. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wartości celnej towaru postanowił: odmówić przyznania prawa pomocy. W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, uzasadniając takie żądanie brakiem środków na poniesienie wpisu. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach zawarł informację, że posiada mieszkanie oraz, że zarabia ok. 1200 zł miesięcznie. Pismem sądowym z 13.3.2008r., w trybie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) pełnomocnika skarżącego wezwano do złożenia oświadczenia skarżącego o stanie cywilnym oraz udokumentowania stanu posiadania (a w razie pozostawania w związku małżeńskim również jego żony). Pomimo upływu terminu zakreślonego w wezwaniu do sądu nie wpłynęły żądane dokumenty i oświadczenia. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, co następuje. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 ze zm.), stronie będącej osobą fizyczną można przyznać prawo pomocy w zakresie częściowym, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Udzielenie prawa pomocy jest formą dofinansowania strony z budżetu państwa i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie przez stronę środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście - obiektywnie niemożliwe. Ze wspomnianego przepisu art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. wynika jednak, że ciężar udowodnienia braku możliwości pokrycia kosztów postępowania spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy (post. NSA z 6.10.2004r. GZ 71/04 ONSAiWSA z 2005r. z. 1 poz. 8). Niemniej w razie, gdy oświadczenie strony zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy jest niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu posiadania bądź stanu rodzinnego lub budzi w tych kwestiach wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub jej stanu rodzinnego (art. 255 p.p.s.a.). Zaniechanie złożenia żądanych dokumentów skutkuje rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy w oparciu o treść oświadczeń zawartych w złożonym formularzu (zob. post. NSA z 31.III.2005r. II FZ 126/05 ONSAiWSA z 2006r. z. 1 poz. 13). Kierując się powyższymi kryteriami należało uznać, iż skarżący nie wykazał istnienia przesłanek prawa pomocy. Złożone oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku i dochodach nie pozwala bowiem na ustalenie jego stanu rodzinnego. Do wniosku nie dołączono też żadnych dokumentów, z których wynikałby stan posiadania skarżącego. Nie udokumentowano ani wysokości jego dochodów ani stanu oszczędności. Za wystarczające do niewątpliwego ustalenia zdolności płatniczych skarżącego nie może być uznane oświadczenie określające w przybliżeniu wysokość miesięcznych dochodów brutto oraz wskazujące fakt posiadania mieszkania. Należy też zauważyć, że wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został praktycznie uzasadniony. Uwzględniając powyższe uznano, że wniosek skarżącego nie zasługiwał na uwzględnienie, w związku z czym postanowiono o odmowie przyznania prawa pomocy (art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).