I SA/Go 3/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska Sędziowie Sędzia WSA Alina Rzepecka (spr.) Sędzia WSA Joanna Wierchowicz Protokolant Sekretarz sądowy Anna Szymczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2014 r. sprawy ze skargi "L" S.A. na indywidualną interpretację Ministra Finansów - Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanowił: na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. Wnioskiem z [...] lipca 2013r. L S.A. (zw. dalej: stroną, Spółką, skarżącą) zwróciła się do Ministra Finansów reprezentowanego przez Dyrektora Izby Skarbowej (zw. dalej: Ministrem Finansów, organem podatkowym) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej zastosowania stawki podatku od towarów i usług jaką powinna stosować Spółka wystawiając dla najemców faktury VAT za energie elektryczna, wodę, odprowadzanie ścieków z tytułu mediów. Opisując we wniosku stan faktyczny, który miał być podstawą wydanej indywidualnej interpretacji, strona wskazała, że zajmuje się wynajmowaniem swoich wolnych pomieszczeń. W związku z tym zawiera umowy najmu, w których określony jest czynsz najmu oraz odrębnie opłaty za media (np. energia, woda, odprowadzenie ścieków). Koszty związane z w/w mediami nie stanowią elementu kalkulacji czynszu lecz są odrębnie ustalane na podstawie zużycia licznikowego lub proporcjonalnie do takiego zużycia. Spółka wystawia odrębne faktury za usługę najmu stosując 23% stawkę podatku VAT oraz faktury za media stosując dla nich odpowiednio stawki: energia - 23%, woda -8%, ścieki -8%. Na kanwie powyższego opisu skarżąca zadała pytanie, czy w związku z art.29 ust.1, art.8 ust.2a ustawy o VAT może stosować do wystawianych faktur za media na najemców odpowiednio stawki energia – 23%, woda -8%, ścieki -8% ? Prezentując własne stanowisko stwierdziła, że może odrębnie rozliczać odpłatność z tytułu czynszu najmu oraz odpłatność za media. Wskazała też, że nie dolicza do odpłatności za media dodatkowej marży tylko obciąża najemców takimi kwotami jakimi jest obciążana przez firmy dostarczające media. Zatem może wystawiać faktury za media na najemców stosując odpowiednio stawki energia – 23%, woda -8%, ścieki -8%. W zaskarżonej interpretacji indywidualnej Minister Finansów uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe. Generalnie organ podatkowy stwierdził, że opłaty z tytułu mediów (w przypadku gdy najemca nie zawarł umowy bezpośrednio z dostawcą mediów) stanowią wraz z czynszem obrót w rozumieniu art.29 ust.1 ustawy o VAT, z tytułu świadczenia usług najmu na rzecz najemców. W związku z tym powinny zostać zaliczone do podstawy opodatkowania z zastosowaniem 23% stawki VAT. Minister Finansów przekonując o słuszności swojego stanowiska zwrócił również uwagę na orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z 25 lutego 1999r. sygnatura C-349/96 oraz na treść art.73 i art.78 Dyrektywy 2006/12/WE. Po wyczerpaniu drogi wezwania o usunięcie naruszenia prawa, w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim, strona wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji. Zarzuciła naruszenie: art.29 ust.1 art. 8 ust.2a ustawy o VAT poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie oraz w konsekwencji – brak uwzględnienia w odniesieniu do usługi najmu różnic wynikających z ukształtowania warunków tej usługi przez strony umowy najmu; w tym w szczególności brak uwzględnienia faktu, że czynsz najmu nie obejmował opłat za media, brak zatem podstaw do przyjęcia, że mamy do czynienia ze świadczeniem jednolitym usługi najmu w cenę którego wliczany jest czynsz jak i koszty świadczeń dodatkowych i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie tego przepisu.; art.670 §1 kc poprzez zupełny brak jego zastosowania, podczas gdy przepis ten przewiduje możliwość ponoszenia przez najemcę świadczeń podatkowych, a tym samym pozwala na obciążenie najemcy – poza czynszem- także innymi dodatkowymi świadczeniami; art.28 oraz art.79 lit. c Dyrektywy 2006/12/WE poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji brak uwzględnienia, że podstawa opodatkowania nie obejmuje między innymi kwot otrzymanych przez podatnika od nabywcy lub usługobiorcy, jak zwrot wydatków poniesionych w imieniu i na rzecz nabywcy lub usługobiorcy, a zaksięgowanych przez podatnika na koncie przejściowym, przy czym podatnik musi przedstawić dowód na rzeczywistą kwotę kosztów, o których mowa i nie może odliczyć VAT, który w danym przypadku mógł zostać zaliczony. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów, posługując się dotychczasową argumentacja, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak stanowi art.125 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Przepis ten reguluje podstawę fakultatywnego zawieszenia postępowania, o czym decydują między innymi względy celowościowe. Zagadnienie wstępne musi mieć wpływ na wynik danego postępowania. Tego rodzaju zależność wystąpiła w niniejszej sprawie. Jednocześnie skład orzekający w niniejszej sprawie za konieczne uznaje wyjaśnić, że przy interpretacji pojęcia "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", podziela linię orzecznictwa, zgodnie z którą należy dokonać szerokiej wykładni tego pojęcia i wyjść poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania. Pojęcie to obejmuje przypadek rozstrzygania pewnych kwestii w innych toczących się sprawach w drodze uchwały NSA lub poprzez wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, czy też z pytaniem do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) (por.. postanowienie NSA z dnia 13 kwietnia 2010r., sygn. akt I GSK 746/09 i z dnia 26 sierpnia 2009r., sygn. akt I FZ 248/09, publ. http:// orzeczenia.nsa.gov.pl; M. Niezgódka-Medek w uwadze 3 i 4 w komentarzu do art.125 P.p.s.a. [w:] B. Deuter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lex 2011; postanowienie NSA z dnia 20 maja 2008r., sygn. akt II FZ 200/08, LEX nr 505445). Przy rozważaniu tej kwestii należy zwrócić uwagę na takie elementy, jak: celowość zawieszenia postępowania analizowaną z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub sądowoadministracyjnego, względy ekonomii procesowej i sprawiedliwości oraz konieczność kierowania się zasadą państwa prawa, gdzie liczą się przede wszystkim: stabilność orzecznicza sądów, trwałość i nienaruszalność prawomocnych wyroków, spójność systemu prawnego i konstytucyjna eliminacja wadliwych aktów normatywnych. Nadto, zwrócić uwagę należy na art.6 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, który dotyczy nie tylko szybkiego postępowania, ale i postępowania rzetelnego, którego rozsądny termin zakończenia jest jednym z elementów kształtujących. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest indywidualna interpretacja wydana w zakresie stosowania stawki podatku od towarów i usług przy refakturowaniu na najemców usług poszczególnych mediów i stosowania dla nich odpowiednich – zróżnicowanych stawek [energia - 23%, woda -8%, ścieki -8%] - w określonych okolicznościach faktycznych. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 22 października 2013r., sygnatura akt I FSK 1389/1226 zawiesił postępowanie w sprawie i wystąpił do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z pytaniem prawnym, czy: 1) przepisy art.14 ust.1, art. 15 ust.1 i art.24 ust.1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.06.347.1 ze zm.; dalej zwanej Dyrektywą 112) należy interpretować w ten sposób, że dochodzi do dostaw przez wynajmującego energii elektrycznej, cieplnej i wody oraz usług wywozu nieczystości na rzecz najemcy lokalu, bezpośrednio zużywającego te towary i usługi, które dostarczane są do tego lokalu przez wyspecjalizowane podmioty trzecie, w sytuacji gdy stroną umów o dostawy tych towarów i świadczenie usług jest wynajmujący przenoszący jedynie koszty ich poniesienia na najemcę lokalu z nich faktycznie korzystającego?; 2) w przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie pierwsze – czy koszty energii elektrycznej, cieplnej i wody oraz wywozu nieczystości zużytych przez najemcę lokalu powiększają u wynajmującego podstawę opodatkowania (czynsz), o której mowa w art.73 Dyrektywy 112, z tytułu świadczenia usługi najmu, czy też przedmiotowe dostawy i usługi stanowią świadczenia odrębne od usługi wynajmu lokali?. Niewątpliwie treść pytań pokrywa się w istocie z przedmiotem sporu. Przedstawione kwestie prawne do rozstrzygnięcia TSUE mają znaczenie i w niniejszej sprawie, dotyczą bowiem problematyki jednolitość świadczeń, refakturowania tych świadczeń oraz stosowania stawki podatkowej, gdy w umowie strony określiły swoje prawa i obowiązki w sposób podany we wniosku o interpretację. W tym stanie rzeczy, Sąd w składzie obecnym uznał, że występują podstawy do zawieszenia postępowania w tej sprawie ze względu na konieczność rozstrzygnięcia istotnego dla sprawy problemu prawnego w drodze wyroku TSUE, którego wykładnia ma wiążący charakter dla wszystkich krajowych sądów administracyjnych nie tylko tego sądu, który zadał pytanie prawne. Pytania prejudycjalne są środkiem służącym zapewnieniu jednolitości (spójności) stosowania prawa unijnego w zakresie tych przepisów krajowych, które podlegają procesowi harmonizacji (por. wyrok TS UE z dnia 22 lutego 1990 w sprawie C-221/88, Zb. Orz.1990,s.I-495). Takimi przepisami jest polska ustawa z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług. Co istotne, oczekiwanie przez inne sądy krajowe na rozstrzygnięcie TSUE w przedmiocie pytania prejudycjalnego zadanego przez jeden z sądów krajowych w sprawie istotnej w konkretnym sporze, stanowi realizację zasady lojalnej współpracy z art.4 ust.3 Traktatu o Unii Europejskiej (wersja skonsolidowana Dz. Urz. UE C 83 z 30 marca 2010r., s.13). Powyższe oznacza, że jeżeli nie istnieją uzasadnione wątpliwości co do ważności zaskarżonego aktu lub czynności lub akt ten czy też czynność powinny zostać w sposób oczywisty wyeliminowane z obrotu z innych przyczyn – pożądanym będzie zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu rozstrzygnięcia TSUE w sprawie, która stała się podstawą do wystąpienia z zapytaniem prejudycjalnym innego sądu. W związku z powyższym, biorąc pod uwagę przedstawione okoliczności faktyczne i prawne Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art.125 §1 pkt 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.