I SA/Go 300/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Juszczyk – Wiśniewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 sierpnia 2017 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi T. V., J. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zielonej Górze z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. T.V., J.Z. wnieśli skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] kwietnia 2017r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2016 r. W piśmie z [...] czerwca 2017 r. zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd. W uzasadnieniu skarżący T.V. podniósł, że w związku z obowiązującym od stycznia 2017 r. podziałem nieruchomości, prosi o anulowanie wymiaru podatku za 2017 r. Dodał, że obecne egzekwowanie podatku spowodowałoby znaczną szkodę w jego emeryckim budżecie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z regulacją art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; dalej P.ps.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z kolei stosownie do § 3 tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem: 1/ wydania przez Sąd orzeczenia uwzględniającego skargę; 2/ uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę (art. 61 § 6 pkt 1 i 2 P.p.s.a.). Wskazać należy również, że rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych od odwrócenia skutków. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy od stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Należy jednak podkreślić, że ugruntowany jest pogląd, iż wniosek o wstrzymanie winien być należycie uzasadniony, a uzasadnienie powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (zob. m.in. B. Dauter w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2009, s. 206.). Ponadto, wywody zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu powinny także zostać połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony, zwłaszcza jej stan finansowy i majątkowy (vide: m.in. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2009 r., II GSK 257/09, LEX nr 575347). Zdaniem Sądu, skarżący nie wywiązał się z ww. obowiązku. Stwierdził bowiem jedynie, że obowiązek uiszczenia podatku spowoduje szkodę w jego emeryckim budżecie. Podnosząc to nie wskazał chociażby w jakiej wysokości otrzymuje emeryturę i czy jest to jego jedynie źródło dochodu. Trudno zatem ocenić, czy ewentualna egzekucja spowodowałaby znaczną szkodę. Okoliczności te nie wynikają również z akt administracyjnych zgromadzonych przez organ. Trzeba również dodać, że nawet ewentualna egzekucja z emerytury, ograniczona jest do minimum zagwarantowanym przez ustawodawcę (art. 8-10 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), wobec czego nie zachodzi żadna z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., skoro stronie zostaje zapewnione minimum egzystencji (por. post. NSA z 29 maja 2017 r. sygn. akt I FZ 103/17). Nie ulega też wątpliwości, że każdy akt zobowiązujący do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11 opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń NSA na stronie internetowej cbois.nsa.gov.pl). Wreszcie rodzaj obowiązku objętego zaskarżoną decyzją nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, gdyż odnosi się do świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy przecież odwracalnego. Zatem w sytuacji uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.