I SA/Go 307/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Skupień po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 września 2014 r. sprawy ze skargi A.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania postanawia: umorzyć postępowanie. A.K., reprezentowany przez adwokata A.J., wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] lutego 2014r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania. Przyczyną zawieszenia postępowania, wszczętego na wniosek skarżącego z dnia [...] września 2013r. o wznowienie postępowania podatkowego zakończonego ostateczną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2011 r. w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów, było wystąpienie Marszałka Sejmu do Trybunału Konstytucyjnego o wyjaśnienie skutków prawnych wyroku Trybunału z dnia 18 lipca 2013 r. sygn. akt SK 18/09, w którym orzeczono niekonstytucyjność m.in. art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 1998 r. do 31 grudnia 2006 r., czyli w okresie za jaki wymierzono skarżącemu zryczałtowany podatek dochodowy. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez zawieszenie postępowania pomimo braku ku temu podstaw faktycznych i prawnych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Nadto organ poinformował, że w związku z postanowieniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 2 kwietnia 2014 r. sygn. akt SK 18/09, skutkującym ustaniem przyczyn zawieszenia postępowania w zaskarżonej sprawie, postępowanie zostało podjęte postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...]. Jednocześnie postępowanie wszczęte z wniosku skarżącego z dnia [...] września 2013 r. zostało zakończone decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...]. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 20 maja 2014 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 złotych, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący uiścił należną opłatę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym. W orzecznictwie podkreśla się, że bezprzedmiotowość postępowania sądowoadministracyjnego w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. występuje, gdy zaistnieją zdarzenia, które uniemożliwiają osiągnięcie jego celu, albo spowodują, że kontrola zaskarżonego aktu lub czynności stała się zbędna. Wskazać również należy, że celem postępowania sądowoadministracyjnego wywołanego skargą na postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego jest dokonanie kontroli przez sąd czy zatamowanie postępowania nie narusza przepisów i, gdyby sąd stwierdził naruszenie takich przepisów, wyeliminowanie z obrotu takiego postanowienia blokującego prowadzenie i zakończenie postępowania podatkowego (w realiach sprawy postępowania wznowieniowego). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy zaznaczyć trzeba, że wobec wydania przez Dyrektora Izby Skarbowej postanowienia z dnia [...] kwietnia 2014 r. o podjęciu z urzędu zawieszonego postępowania, wyeliminowana została przeszkoda do kontynuowania i zakończenia tego postępowania. W skardze podnoszono, że brak było podstaw faktycznych i prawnych do zawieszenia postępowania wznowieniowego, a więc wydanie postanowienia o podjęciu tego postępowania i doręczenie go stronie wyeliminowało skutki w zakresie nieprowadzenia postępowania. Tym samym skarżący, choć w sposób zastępczy, uzyskał oczekiwany przez siebie cel tj. prowadzenie postępowania wznowieniowego, a jednocześnie postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. O bezprzedmiotowości postępowania sądowego przekonuje dodatkowo decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], którą uchylono w całości decyzję tego organu z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] oraz decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia skarżącemu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2006 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów i umorzono postępowanie w sprawie. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a., umorzył postępowanie sądowoadministracyjne. Odnosząc się do podniesionego w skardze wniosku skarżącego o zwrot kosztów postępowania wskazać należy, ze kwestia ta została uregulowana w art. 200 i art. 201 P.p.s.a. Pierwszy z tych przepisów przewiduje zwrot kosztów postępowania w przypadku uwzględnienia skargi przez sąd, drugi zaś - uwzględnienia skargi przez organ w trybie autokontroli na podstawie art.54 § 3 P.p.s.a. W innych przypadkach sąd nie rozstrzyga o zwrocie kosztów postępowania. Nie istnieje bowiem podstawa prawna dla takiego rodzaju rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 3 października 2011 r. sygn. akt I FSK 1308/11 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o sprawach na stronie internetowej orzeczenia.nsda.gov.pl.). Tymczasem, w niniejszej sprawie nie doszło do merytorycznego badania skargi, tak by móc mówić o jej uwzględnieniu, a podjęcie postępowania przez organ nie było efektem uwzględnienia podniesionych w skardze zarzutów, lecz procesową konsekwencją ustania przyczyny, która w ocenie organu stanowiła podstawę zawieszenia postępowania. Brak zatem podstaw do zasądzenia zwrotu kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącego.