I SA/Go 307/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Niedzielski po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2009 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. P.P., reprezentowany przez radcę prawnego P.M., wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] określającą skarżącemu kwotę zobowiązania podatkowego za grudzień 2009 r. w wysokości 170 zł oraz kwotę podatku od towarów i usług podlegającą wpłacie na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, należną za grudzień 2009 r. w kwocie 780.965 zł. W ww. skardze skarżący wniósł m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając przedmiotowy wniosek podniósł, że nie posiada wystarczających środków na uregulowanie zobowiązania wynikającego z zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżącego niewątpliwie nastąpi egzekucja w trybie postępowania egzekucyjnego w administracji. Skarżący wskazał, że wykonanie decyzji spowoduje trudny do odwrócenia skutek, w postaci sprzedaży w trybie egzekucji administracyjnej m.in. samochodu osobowego z którego korzysta podatnik i jego rodzina oraz nieruchomości podatnika, co jednocześnie oznaczałoby natychmiastową utratę mieszkania przez skarżącego i jego najbliższych. Skarżący stwierdził również, że z uwagi na określenie w zaskarżonej decyzji zobowiązania podatkowego w bardzo wysokiej kwocie, uzasadnione i konieczne jest wstrzymanie jej wykonania, do momentu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego. Podkreślił również, iż cały jego majątek został zabezpieczony przez organy podatkowe, zatem nie zachodzi obawa, iż przed wydaniem prawomocnego orzeczenia przez sąd administracyjny wyzbędzie się majątku, uniemożliwiając tym samym zaspokojenie roszczeń Skarbu Państwa. Ze złożonego przez skarżącego w niniejszej sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżący jest posiadaczem dwóch nieruchomości położonych w [...]. Na obu nieruchomościach zostały ustanowione hipoteki na zabezpieczenie zaciągniętego przez skarżącego kredytu na łączną wartość 894.000 zł. Nadto w związku z prowadzonym śledztwem przez Wydział d/w z PG KWP, na lokalu o nr [...], postanowieniem o zabezpieczeniu majątkowym z dnia [...] kwietnia 2012 r. sygn. akt [...] Prokuratura Okręgowa dokonała wpisu ograniczenia w rozporządzaniu nieruchomością oraz zakaz zbywania i obciążania nieruchomości. We wniosku tym skarżący wskazał również, że bank wypowiedział mu umowę kredytu i na podstawie BTE zaopatrzonego w klauzulę wykonalności prowadzi przeciw skarżącemu postępowanie egzekucyjne na kwotę 445.474,18 zł powiększoną o odsetki i koszty procesu oraz egzekucji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Po myśli § 3 tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z kolei godnie z regulacją § 4 art. 61 P.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Zaznaczyć również należy, że zgodnie z treścią art. 61 § 6 pkt 1 i 2 P.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Poprzez wyrządzenie znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy od stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno się odnosić do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Tezy do art. 61. Wyd. V. Lex). W rozpoznawanej sprawie skarżący, uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazał, że jej realizacja spowoduje trudny do odwrócenia skutek, w wyniku potencjalnego postępowania egzekucyjnego polegającego na sprzedaży samochodu osobowego oraz nieruchomości należących również do osób najbliższych dla podatnika, co jednocześnie oznaczałoby natychmiastową utratę mieszkania. Odnosząc powyższe do regulacji art. 61 § 3 P.p.s.a., w opinii Sądu, skarżący nie wykazał, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ze złożonego przez skarżącego w niniejszej sprawie wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że skarżący jest posiadaczem dwóch nieruchomości położonych w [...]. Na obu nieruchomościach zostały ustanowione hipoteki na zabezpieczenie zaciągniętego przez skarżącego kredytu na łączną wartość 894.000 zł. Nadto w związku z prowadzonym śledztwem przez Wydział d/w z PG KWP, na lokalu o nr [...], postanowieniem o zabezpieczeniu majątkowym z dnia [...] kwietnia 2012 r. sygn. akt [...] Prokuratura Okręgowa dokonała wpisu ograniczenia w rozporządzaniu nieruchomością oraz zakaz zbywania i obciążania nieruchomości. Co więcej skarżący wskazał, że bank wypowiedział mu umowę kredytu i na podstawie BTE zaopatrzonego w klauzulę wykonalności prowadzi przeciw skarżącemu postępowanie egzekucyjne na kwotę 445.474,18 zł powiększoną o odsetki i koszty procesu oraz egzekucji. Wobec powyższego twierdzenie skarżącego jakoby wykonanie zaskarżonej decyzji miało spowodować trudny do odwrócenia skutek, w postaci sprzedaży w trybie egzekucji administracyjnej m.in. samochodu oraz nieruchomości podatnika, co jednocześnie oznaczałoby natychmiastową utratę mieszkania przez skarżącego i jego najbliższych jest mało prawdopodobne, bowiem przed organem podatkowym występują jeszcze inni wierzyciele (np. bank), których zaspokojenie w pierwszej kolejności może doprowadzić do egzekucji z majątku skarżącego, w tym sprzedaży samochodu, czy nieruchomości o nr [...] a odnośnie lokalu o nr [...] wpisano zakaz zbywania. Tym samym wskazywane przez skarżącego argumenty mające przemawiać za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji nie precyzją konkretnego niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wbrew twierdzeniom skarżącego określenie w zaskarżonej decyzji zobowiązania podatkowego w bardzo wysokiej kwocie nie uzasadnia samo z siebie wstrzymania jej wykonania bowiem każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach na stronie internetowej oczeczenia.nsa.gov.pl). Obowiązkiem wnioskodawcy jest uprawdopodobnienie, że na skutek uiszczenia podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami, a tego w ocenie Sądu skarżący nie uczynił. Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.