I SA/Go 317/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Kruszewski po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi K.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 rok z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości postanawia: odmówić przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Decyzją z [...] maja 2021 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] lutego 2021 r. określającą K.K. wysokość podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 rok z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości. Decyzja organu odwoławczego została doręczona skarżącemu 4 czerwca 2021 r. Zawierała pouczenie o trybie i sposobie jej zaskarżenia. W dniu 20 lipca 2021 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) K.K. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z [...] maja 2021 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku skarżący podał, że sprawował opiekę nad dziećmi, a od [...] do [...] lipca 2021 r. przebywał z nimi na urlopie w [...]. Wskazał, że 14 lipca 2021 r. był z córką na drugim szczepieniu przeciwko COVID-19 i tego samego dnia wieczorem był z nią na SOR z powodu jej złego samopoczucia po szczepieniu. Nadto 17 lipca 2021 r. skarżący sam przyjął szczepienie przeciw COVID-19, co również spowodowało u niego, jak i u córki złe samopoczucie do 20 lipca 2021 r. Do wniosku dołączył dowód rezerwacji i opłaty na booking oraz zaświadczenie swoje i córki o przyjęciu drugiej dawki szczepienia przeciw COVID-19. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – zwanej dalej "p.p.s.a."), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli jednak strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a nadto równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a.). Instytucja przywrócenia uchybionego terminu ma na celu usunięcie ujemnych następstw procesowych wynikłych wskutek uchybienia terminowi procesowemu, gdy strona nie ponosi winy w tym uchybieniu. Przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce wyłącznie wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej o swoje interesy. Nie jest możliwe przywrócenie terminu, gdy z okoliczności sprawy będzie wynikało, że strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Ponadto, dopiero nagłe, nie dające się wcześniej przewidzieć zdarzenie, może stanowić uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na to, że zaistniałe w sprawie uchybienie terminu było niezawinione (por. postanowienie NSA z dnia 26 lutego 2020 r., II OZ 167/20; z dnia 10 stycznia 2020 r., I GZ 445/19; postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 25 marca 2019 r., III SA/Gl 204/19, CBOSA). W orzecznictwie podkreśla się, iż przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i nastąpić może jedynie w przypadku, gdy łącznie spełnione zostaną wszystkie określone w przepisach przesłanki (por. postanowienie NSA z 5 marca 2001 r., sygn. akt I SA/Ka 2418/00 niepubl.). Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, iż skarżący wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi złożył z zachowaniem siedmiodniowego terminu od ustania przyczyny uchybienia, którą niewątpliwie był powrót do zdrowia skarżącego po przyjętym szczepieniu przeciw COVID-19. Wraz z wnioskiem skarżący dopełnił czynności, dla której był określony termin, tj. wniósł skargę na decyzję wskazana w sentencji niniejszego postanowienia. Jednakże w ocenie Sądu, nie zaistniała ostatnia przesłanka umożliwiająca pozytywne odniesienie się do wniosku skarżącego, bowiem skarżący nie uprawdopodobnił w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją, brak swojej winy w uchybieniu terminu. Podstawowym kryterium uprawdopodobnienia braku winy jest wykazanie, że strona dopełniła obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonaniu czynności procesowej. Podkreślić ponadto należy, że uprawdopodobnienie nie oznacza udowodnienia, wymaga natomiast wiarygodnej argumentacji wskazującej na fakt istnienia nie dającej się usunąć przeszkody w uchybieniu terminu i to trwającej w sposób ciągły aż do dnia dokonania czynności procesowej (por. postanowienie NSA z 25.10.2011 r. sygn. akt II FZ 604/11). Okolicznością, na którą powołuje się skarżący we wniosku o przywrócenie terminu był planowany urlop skarżącego wraz z dziećmi w dniach od [...] do [...] lipca 2021 r. w [...] oraz przyjęcie drugiej dawki szczepienia przeciwko COVID-19 i w następstwie pogorszenie samopoczucia i stanu zdrowia skarżącego i jego córki trwające do 20 lipca 2021 r. W ocenie Sądu przedstawiona przez skarżącego argumentacja nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący przed wyjazdem na urlop miał bowiem świadomość i wiedzę o toczącym się postępowaniu przed Dyrektorem Izby Administracji Skarbowej. W dniu 4 czerwca 2021 r. odebrał decyzję ostateczną z [...] maja 2021 r., w której został poinformowany o prawie i trybie jej zaskarżenia. Zatem 30-dniowy termin na wniesienie skargi do tut. Sądu upływał skarżącemu z dniem 5 lipca 2021 r. Podnieść należy, że planowany urlop nie jest sytuacją nagłą ani nadzwyczajną. Nie stanowi również przeszkody w złożeniu skargi. Należy zresztą dostrzec, że skarżący decyzję odebrał 4 czerwca 2021 r., a więc na miesiąc przed planowanym urlopem. Zachowując minimum staranności w prowadzeniu własnej sprawy, winien był wnieść skargę podczas urlopu, bądź też ustanowić pełnomocnika, który dochowałby ustawowych terminów. Braku winy w uchybieniu terminu nie uprawdopodobniają również podnoszone okoliczności związane z reakcjami poszczepiennymi skarżącego i jego córki. Jak wynika z przedłożonych przez skarżącego dokumentów wynika, że oboje szczepionki przyjmowali już po upływie terminu do wniesienia skargi (14 i 17 lipca 2021 r.). Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż opóźnienie w złożeniu skargi wynikły nie z powodu nieprzezwyciężalnej przeszkody, lecz były skutkiem zaniedbania skarżącego, co uniemożliwia uznanie, iż doszło do niezawinionego uchybienia terminu. Stąd Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.