I SA/Go 319/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Niedzielski po rozpoznaniu w dniu 27 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia strony skarżącej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 6 grudnia 2016 r. sygn. akt I SA/Go 319/16 utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 15 listopada 2016 r. odmawiające stronie skarżącej przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi "G" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od gier za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2010 r. postanawia: odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 15 listopada 2016r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim odmówił "G" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Na skutek wniesionego przez skarżącą spółkę sprzeciwu, postanowieniem z dnia 6 grudnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, na podstawie art. 260 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego. Postanowienie to doręczono pełnomocnikowi skarżącej spółki. Na powyższe postanowienie "G" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji, reprezentowana przez adwokata, wniosła zażalenie, żądając przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wlkp. do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z regulacją art. 197 § 2 P.p.s.a. do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej, z wyłączeniem art. 185 § 2. Z kolei stosownie do art. 178 tej ustawy wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Zaznaczyć należy, że stosownie do treści art. 194 § 1 P.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, enumeratywnie wymienione w pkt 1-10 tego przepisu. Jeżeli zatem ustawa przewiduje (w określonych sytuacjach), wydanie postanowienia i jednocześnie nie stanowi, że od takiego postanowienia przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to niedopuszczalne jest wniesienie tego środka odwoławczego (por. postanowienie NSA z dnia 30 czerwca 2011 r. sygn. akt II FZ 196/11 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 6 grudnia 2016 r., którym Sąd, na podstawie art. 260 § 1 i § 3 P.p.s.a. utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 15 listopada 2016 r. odmawiające skarżącej przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Zaznaczyć trzeba, że w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, modyfikująca – w sprawach wszczętych po tym dniu, a taką jest rozpoznawana sprawa – m.in. zasady rozpoznawania w postępowaniu sądowoadministracyjnym wniosków o przyznanie prawa pomocy. Znacznej zmianie uległ m.in. art. 260 P.p.s.a., przed dniem 15 sierpnia 2015 r. stanowiący, że wniesienie sprzeciwu (jeśli nie jest on odrzucony) skutkuje utratą mocy przez zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został ten sprzeciw wniesiony, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie sądu wydane w tym trybie przysługiwało zażalenie (por. art. 260 P.p.s.a. in fine, w brzmieniu sprzed 15 sierpnia 2015 r.). Obecnie jednak, w świetle art. 260 P.p.s.a. sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzeń lub postanowień referendarza, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 P.p.s.a., wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza zmienia albo utrzymuje w mocy, orzekając jako Sąd II instancji i stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Przepis art. 260 P.p.s.a. w brzmieniu obecnie obowiązującym nie wskazuje zatem na zaskarżalność postanowienia wydanego na jego podstawie (por. postanowienie NSA z dnia 11 października 2016 r. sygn. akt II FZ 648/16). Wobec powyższego stwierdzić należy, że skarżącej spółce nie przysługuje prawo do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 6 grudnia 2016 r. Zaś wniesiony przez stronę środek odwoławczy należy uznać za niedopuszczalny. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.