I SA/Go 32/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stefan Kowalczyk (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski, Sędzia WSA Dariusz Skupień, Protokolant Asystent sędziego Anna Hatys, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2007 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1998r. od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodu oddala skargę. I SA / Go 32 / 07 U Z A S A D N I E N I E Skarżąca [...] złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] roku nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] roku nr [...]. Z akt sprawy wynika, że : Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] r. nr [...], działając na podstawie art. 10 ust.1 pkt 9, art. 20 ust. 1 i 3, art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych / Dz.U. z 1993r. Nr 14 póz. 176 z późn. zm. / oraz art. 21 §1 pkt 2 i art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1998 roku ordynacja podatkowa / Dz.U. Nr 137 póz. 926 ze zm./, ustalił [...] zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998 rok od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów w kwocie 38.314,50 złotych. Kierując się dyspozycją art. 20 ust.1 i 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych Naczelnik Urzędu Skarbowego porównał wysokość wydatków, jakie [...] poniosła w 1998 roku, do wartości opodatkowanych bądź zwolnionych od podatku zasobów finansowych, jakie zgromadzone zostały w tym roku, oraz zasobów, które zostały zgromadzone wcześniej tj. przed rozpoczęciem roku podatkowego. Na podstawie zebranego przez Urząd Skarbowy materiału ustalił, że małżonkowie [...] w małżeństwie strony obowiązywał ustrój wspólności majątkowej / w 1998 roku ponieśli wydatki na : - zaliczki na podatek dochodowy za 1998 roku w kwocie 2.133,80 złotych, - budowę domu jednorodzinnego w kwocie 88.824,20 złotych, - wydatki na bieżące utrzymanie rodziny, eksploatację samochodu, ubezpieczenia, zakup mebli, itp. 28.202,11 złotych Łączna wysokość opisanych wyżej wydatków wynosi 119.160,11 złotych. Na podstawie deklaracji PIT-33 ustalono, że w 1998 roku małżonkowie [...] uzyskali dochód z pozarolniczej działalności gospodarczej - mąż w kwocie 13.050,33 złotych, - żona w kwocie 3.244,06 złotych, nadpłatę w podatku dochodowym za 1997 roku w kwocie 693,80 złotych. Razem dochody małżonków [...] w 1998 roku wynosiły 16.988,19 złotych. W trakcie postępowania kontrolnego i podatkowego strona twierdziła, że środki na pokrycie wydatków zgromadziła w latach 1990-1997, a pochodziły one ze świadczenia "usług obsługi towarzyskiej świadczonych przez [...] dla obywateli Niemiec na terenie Niemiec". Z tego tytułu [...] uzyskała i zgromadziła kwotę 600.000 złotych, które to pieniądze przechowywane były w wynajętym przez małżonków [...] mieszkaniu. W celu sprawdzenia czy w związku z twierdzeniem małżonków [...], iż na pokrycie wydatków w 1998 roku przeznaczyli oszczędności zgromadzone w latach ubiegłych, organ I instancji dokonał analizy uzyskanych przez małżonków [...] dochodów opodatkowanych bądź zwolnionych z podatku, wykazanych w złożonych deklaracjach podatkowych począwszy od 1992 roku. Ponieważ zdaniem Urzędu Skarbowego w celu wykazania faktu pokrycia poniesionych wydatków oszczędnościami zgromadzonymi w latach poprzedzających rok podatkowy, niezbędnym jest by te oszczędności pochodziły z przychodów opodatkowanych bądź wolnych od podatku organ podatkowy przeanalizował zeznania podatkowe małżonków [...] z lat ubiegłych. Głównym dochodem podatników był dochód z działalności gospodarczej prowadzonej przez oboje małżonków - przez męża od 1993 roku., a przez żonę od 1995 roku. Ponadto małżonkowie [...] uzyskiwali dochody z zasiłku dla bezrobotnych, oraz wykazywali dochody wolne od podatku uzyskane z pracy zagranicą / mąż /, oraz pochodzące z darowizn. Wysokość dochodu z pozarolniczej działalności gospodarczej podlegała zmianom w różnych latach podatkowych i tak np. w 1996 roku podatnicy uzyskali z tego tytułu dochód w kwocie 29.807,98 zł, a już w następnym roku zaledwie 4.694,02 zł. Równocześnie organ I instancji zwrócił uwagę, że wydatki poniesione w 1997 roku znaczenie przewyższały osiągnięte w tym roku dochody / o kwotę 24.808,00 złotych /. Stąd też zdaniem organu podatkowego ewentualne oszczędności uzyskane w latach wcześniejszych zostały spożytkowane na zwiększone wydatki roku 1997. Fakt ten upoważnił organ I instancji do twierdzenia, że na dzień 01.01.1998 roku małżonkowie [...] nie posiadali oszczędności pochodzących z przychodów opodatkowanych i wolnych od opodatkowania. Wobec powyższego organ I instancji stwierdził, że nadwyżka poniesionych w 1998 roku wydatków nad uzyskanymi w tym roku dochodami wynosi 102.171,92 złote, połowa tej nadwyżki przypadająca na każdego z małżonków wynosi 51.0085.96 złotych, a 75% podatek 38.314,50 złotych. Od powyższej decyzji skargę wniósł podatnik wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Skarżąca zarzuciła rozstrzygnięciu: naruszenie przepisów postępowania tj. art. 122 i 187 § 1 ustawy z dnia 29.08.1997 roku ordynacja podatkowa, poprzez nieuzasadnione nieuwzględnienie dowodu w sprawie oświadczenia podatnika a w konsekwencji naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art.1, art. 3 ust.1 w szczególności art. 10 ust.1 pkt. 9, art. 20 ust.1 i 3 oraz art. 30 ust.1 pkt. 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Po rozpoznaniu sprawy w następstwie odwołania Dyrektor Izby Skarbowej nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia i decyzją z dnia [...]r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego. W skutek wniesionej przez podatnika skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 8 listopada 2005 roku sygn. akt I SA / Go 722 / 05 uchylił opisaną powyżej decyzję. Powodem uchylenia decyzji było naruszenie przez organ odwoławczy przepisów postępowania, a mianowicie art. 120, 122, 187 §1 i 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku ordynacja podatkowa / Dz.U. Nr 137 póz. 926 ze zm. /, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem organ odwoławczy nie uwzględnił wniosku strony o przesłuchanie świadka [...] celem ustalenia czy skarżąca wykonywała usługi obsługi towarzyskiej nie uzasadniając swojego stanowiska, a także nie wydał w tym przedmiocie wniosku postanowienia o odmowie jego dopuszczenia. Dyrektor Izby Skarbowej przy ponownym rozpoznaniu sprawy przeprowadził powyższy dowód i rozpoznając sprawę ponownie decyzją z dni [...] roku nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego przedłożone przez stronę dowody w postaci zeznań świadków [...],[...] i [...] nie uprawniają do przyjęcia, iż małżonka strony uzyskiwała przychody ze świadczenia usług seksualnych na rzecz obywateli Niemiec, którymi pokryte zostały wydatki poniesione przez Państwa [...] w kontrolowanym roku podatkowym. Z zeznań świadka [...] wynika, że był on klientem skarżącej w okresie od czerwca 1999 roku do października 2000 roku, podczas gdy skarżąca wyjaśniła, że oszczędności w kwocie 600.000 złotych zgromadzone zostały w latach 1990 lub 1991 do połowy września 1996 roku. Nie jest, zatem możliwe by dochody uzyskane od świadka [...] w okresie 1999 - 2000, były źródłem gromadzenia oszczędności w latach 1990-1996, właśnie na dochody uzyskane w tym okresie wskazuje strona jako bazę pokrycia wydatków poniesionych w kontrolowanym roku podatkowym, wyraźnie przy tym wskazując, że po tym okresie tj. po urodzeniu drugiego dziecka, co miało miejsce [...].03.1997 roku, częstotliwość kontaktów wyraźnie zmalała i oszczędności z tego tytułu już nie gromadziła. Z zeznań świadka [...] nie wynika, zatem fakt uprawiania prostytucji przez stronę w okresie 1990 - 1996 tj. w okresie, w którym z jej wyjaśnień uzyskała dochody z tego tytułu, którymi pokryła poniesione wydatki. Wskazując liczne sprzeczności w zeznaniach świadka, [...], z wyjaśnieniami [...], oraz w oparciu o inne dowody zebrane, w sprawie, organ odwoławczy podważył twierdzenia stron o czerpaniu dochodów z prostytucji. Nadto [...] wymieniając imiona swoich klientów nie wymieniła imienia [...], mimo, że kontakty ze świadkiem przypadały już na sam koniec uprawiania przez nią prostytucji, a z uwagi znikomą częstotliwość kontaktów w tym okresie, [...] był jednym z nielicznych, czy też jedynym jej klientem. Zwrócono też uwagę, że z wyjaśnień [...] wynika, że świadczyła ona usługi seksualne klientom starszym od świadka [...] (/ panom 40 - 60 letnim /, a świadek [...] był rówieśnikiem podatniczki tzn. w chwili rzekomych kontaktów miał ok. 30 lat. Organ odwoławczy zwrócił też uwagę, że spośród tak wielu klientów, którzy jak wynika z wyjaśnień [...] korzystali ze świadczonych przez nią usług seksualnych jedyną osobą której personalia ujawniła był [...], mąż [...], która również zeznawała w sprawie jako świadek. Co prawda w dniu składania zeznań przez [...] nie była ona jeszcze żoną świadka [...], jednakże jak zeznał sam [...] swoją obecną żonę poznał na początku 2001 r. Tak, więc w chwili składania zeznań przez [...] trwała jej znajomość z świadkiem [...]. Tak,więc uprawniony jest pogląd, że powołanie na świadka [...] i [...] miało na celu uwolnienie się od obowiązku zapłaty w podatku z nieujawnionych źródeł przychodu. Trzeba, bowiem wyjątkowego zbiegu okoliczności zdaniem organu podatkowego, by jednym z obywateli Niemiec, dla którego [...] świadczyła usługi seksualne, okazał się późniejszy mąż jej koleżanki zeznającej w sprawie na jej korzyść. Strona nie wykazała też faktu gromadzenia oszczędności. Tłumaczenie strony skarżącej, że pieniądze pochodzące z nierządu były przechowywane w domu brzmi niewiarygodnie, gdy weźmie się pod uwagę fakt, że Państwo [...] w kontrolowanym roku podatkowym zamieszkiwali w wynajętym mieszkaniu. Trudno, zatem przypuszczać by podatnicy zdecydowali się przechowywać tak ogromną kwotę pieniędzy w obcym mieszkaniu i to jak wynika z wyjaśnień strony w walucie krajowej, godząc się z utratą ich siły nabywczej. Od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej podatnik złożył skargę. W skardze skarżąca zarzuciła rozstrzygnięciu Dyrektora Izby Skarbowej: - naruszenie przepisów postępowania tj. art. 122 i 187 §1 ustawy z dnia 29.08.1997r. ordynacja podatkowa poprzez nieuzasadnione nieuwzględnienie jako dowodu w sprawie, oświadczenia podatnika i w konsekwencji: - naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 1, art. 2 ust. 1 pkt. 4, art. 3 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 9, art. 20 ust. 1 i 3 oraz art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. W rezultacie skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu skarżąca zakwestionowała ocenę zebranych w sprawie dowodów. Jej zdaniem rozbieżność czasowa pomiędzy świadczeniem usług seksualnych, z których poczynione zostały oszczędności, a okresem, którego dotyczą zeznania świadka [...] nie może decydować o tym, że [...] w ogóle nie podejmowała się procederu prostytucji. Twierdziła, iż tego rodzaju usługom towarzyszy dyskrecja ze strony klientów, czego konsekwencją jest trudność przedłożenia stosownych dowodów osobowych. W ocenie strony istotą dowodu z zeznań świadka [...] było wykazanie samego faktu wykonywania świadczeń seksualnych i uzyskiwania z tego tytułu dochodów, a ewentualne wykazanie dokładnych przedziałów czasowych wzmacniałoby jedynie dowód, a nie determinowało jego przydatność w ogóle. Rozbieżności między wskazanym wiekiem większości klientów [...], a wiekiem świadka [...] wynikają z fizjonomii świadka [...], któremu po powierzchownej ocenie przypisać można zdecydowanie więcej lat niż w rzeczywistości posiada. Nie wskazanie natomiast przez żonę podatnika imienia tego świadka było uzasadnione, gdyż w okresie kontaktów z [...] nie był on jedynym lub jednym z nielicznych klientów skoro średnio liczba kontaktów wynosiła 2 miesięcznie. Oceniając zeznania świadka [...] skarżący zarzuca głownie "przeakcentowanie" stopnia zażyłości pomiędzy świadkiem a Panią [...]. Osoby te poznały się poprzez dzieci chodzące do tej samej szkoły. Zaproponowanie przez żonę podatnika świadek [...] by ta chcąc wyjść z trudności finansowych zaczęła świadczyć usługi seksualne, tak jak to robiła podatniczka, stanowiło raczej powodowaną okolicznościami "chwilę słabości" w postanowieniu zachowania w dyskrecji, co do faktu uprawiania prostytucji przez żonę podatnika, niż wprost efekt zażyłości tych osób. Powołanie na świadka [...] nie wiązało się ze znajomością ze świadek [...], lecz spotkaniem Pana [...] w 2004 roku, który mieszkał przy granicy z Polską i z racji swojej pracy często przebywał. Przechowywanie natomiast zgromadzonych środków poza systemem bankowym pełnomocnik strony skarżącej tłumaczy utrzymywaniem w tajemnicy źródła ich uzyskania. Skarżący zarzucił także, że wydając zaskarżoną decyzję organ nie ustosunkował się do okoliczności podniesionych w piśmie z dnia 07.11.2005r. złożonym do sprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gorzowie Wlkp. o sygn. akt I SA/Go 724/05. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd uznał, iż skarga nie jest zasadna. Zgodnie, z art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wysokość przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych ustala się na podstawie poniesionych przez podatnika w roku podatkowym wydatków i wartości zgromadzonego mienia, jeżeli wydatki te i wartości nie znajdują pokrycia w mieniu zgromadzonym w roku podatkowym oraz w latach poprzednich pochodzących z przychodów opodatkowanych lub wolnych od opodatkowania. Dla ustalenia podstawy opodatkowania z tytułu przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach należy porównać z jednej strony poniesione wydatki i z drugiej strony wartość zgromadzonego w tym samym roku zasobów finansowych ze źródeł już opodatkowanych bądź wolnych od opodatkowania oraz posiadanych przed danym rokiem zasobów finansowych pochodzących ze źródeł już opodatkowanych bądź wolnych od opodatkowania. Tak, więc rolą organu było ustalenie, wysokości poniesionych przez skarżącego wydatków i wartości zgromadzonego mienia w roku 1998, a także ustalenie przychodów z ujawnionych źródeł lub wolnych od opodatkowania, które to przychody mogły stanowić źródło finansowania tych wydatków. Różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami a przychodami z ujawniony źródeł stanowić będzie podstawę opodatkowania. Jednocześnie należy zaznaczyć, że w sprawach ustalenia wysokości w przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach, odtworzenie stanu rzeczywistego nie jest praktycznie możliwe, co rzutuje na postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organy podatkowe / wyrok NSA z 04.02.2000r. III SA 855 / 99 /. O ile w postępowaniu podatkowym dotyczącym dochodu z nieujawnionych źródeł przychodu zostanie stwierdzone poniesienie wydatków przekraczających znacznie dochód ujawniony w zeznaniu, to na podatniku ciąży wykazanie, że wydatki te znajdują pokrycie w określonych źródłach przychodów lub posiadanych zasobach pochodzących z przychodów opodatkowanych lub wolnych do opodatkowania. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości Sądu, że wydatki poniesione w 1998 roku przekraczają dochód ujawniony w zeznaniu. Ustalona przez organ wysokość wydatków poniesionych przez skarżącego w kontrolowanym roku podatkowym nie jest sporna. Strona skarżąca nie kwestionuje również wysokości osiągniętych przychodów z ujawnionych źródeł lub źródeł wolnych od opodatkowania. Spornym jest możliwość posiadania według stanu na 01.01.1998 roku zasobów finansowych / oszczędności / pochodzących ze źródeł ujawnionych lub wolnych od opodatkowania w wysokości 600.000 złotych. Dopiero wykazanie, że strona skarżąca dysponowała oszczędnościami, które mogły stanowić źródło pokrycia wydatków dokonanych w 1998 roku stanowiłoby podstawę do oceny czy oszczędności te zostały zgromadzone ze źródeł ujawnionych lub wolnych od opodatkowania. Z tego też względu w niniejszej sprawie poboczne znaczenie ma okoliczność świadczenia usług seksualnych dla obywateli Niemiec przez małżonkę skarżącego. Zgodzić się należy z skarżącym, że rozbieżność czasowa, jaka wynika z zeznań świadka [...] pomiędzy świadczeniem usług seksualnych z okresu, z którego miały pochodzić oszczędności a okresem, którego dotyczą zeznania świadka, nie może z natury rzeczy dezawuować twierdzeń strony o tym, że [...] w ogóle podejmowała się procederu prostytucji. Jak już wcześniej wskazano okolicznością, jaka winna zostać udowodniona jest posiadanie na dzień 1.01.1998 roku przez stronę skarżącą oszczędności w kwocie 600.000 złotych. Samo uprawdopodobnienie, czy też udowodnienie faktu świadczenia usług seksualnych w najmniejszym stopniu nie oznacza poczynienia z tego tytułu oszczędności, które w następnych latach stanowiły źródło finansowania wydatków. Tym bardziej udowodnienie, że małżonka skarżącego świadczyła usługi seksualne nie oznacza, że uzyskane oszczędności wyniosły dokładnie 600.000 złotych. W niniejszej sprawie należy rozstrzygnąć czy organy administracyjne prawidłowo dokonały oceny materiału dowodowego przyjmując, że wydatki poniesione w 1998 roku przez skarżącego nie mogły zostać pokryte oszczędnościami zgromadzonymi w latach poprzednich. Zdaniem Sądu strona skarżąca w toku postępowania w żaden sposób nie uprawdopodobniła, że na dzień 01.01.1998r. posiadała oszczędności w wysokości 600.000 złotych. Sąd podziela stanowisko organów, że twierdzenia skarżącego o posiadaniu w mieszkaniu tak dużej kwoty, gromadzonej w okresie kilku lat, są niewiarygodnie. Za niewiarygodne i niezgodne z zasadami logiki uznać należy również twierdzenia strony skarżącej wskazujące, że pomimo iż jego żona otrzymywała za swoje usługi wynagrodzenie w markach niemieckich w latach 1990 / 91- 1996 roku wymieniała je na złotówki, nie inwestując ich w żaden sposób. Nie sposób uznać za wiarygodne tego rodzaju twierdzenia szczególnie mając na uwadze spadek wartości złotego, jaki występował w tamtym okresie. Strona skarżąca, pomimo iż twierdziła, że waluta była sprzedawana, w żaden sposób nie wskazała dowodów na potwierdzenie tych okoliczności. Nie zostały przedłożone deklaracje celne wwozu do kraju walut, o jakie wzywał organ. Również w stosunku do żądań organu w tym zakresie stron skarżąca się nie ustosunkowała. Takie działania uprawniają do przyjęcia, że w latach 1990 / 91 – 96 nie dysponowała środkami finansowymi pozwalającymi na poczynienie oszczędności. Strona skarżąca nie przedłożyła żadnego dowodu celem wykazania,iż taką kwotą dysponowała, nie wniosła również o przeprowadzenie żadnego dowodu na wskazane przez siebie okoliczności. Za dowód w tej materii nie może zostać uznane złożone przez skarżącą wyjaśnienia. Wyjaśnienia te zostały poddane ocenie i jako nieznajdujące oparcia w materiale dowodowym zostały uznane za niewiarygodne. Nie można uznać również, że z zeznań świadków wynika, iż skarżący dysponował powyższą kwotą. W ocenie Sądu, organ słusznie wskazał, że na brak tak dużych oszczędności wskazywać może okoliczność zaciągnięcia kredytu bankowego na zakup samochodu w roku następnym. Twierdzenie skarżącej, że kredyt został zaciągnięty, dlatego by nie narażać się na podejrzenia o posiadanie nieujawnionych źródeł jest w wysokim stopniu niewiarygodna, szczególnie, gdy weźmie się pod uwagę, że skarżąca dokonywała w 1998 roku znacznych wydatków na budowę domu jednorodzinnego, widocznych dla osób postronnych, które przekraczają znacznie łączny dochód uzyskany w 1998 roku. Opodatkowanie w sytuacji, o której mowa w art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych następuje na podstawie tzw. znamion zewnętrznych / tj. wydatków / świadczących o położeniu ekonomicznym podatnika. Oznacza to, że organ podatkowy na podstawie wyżej wskazanych przepisów uprawniony jest do porównania wysokości wydatków, jakie podatnik poniósł w ciągu roku podatkowego, do wartości opodatkowanych bądź zwolnionych z podatków zasobów finansowych, jakie zgromadził w tym roku oraz zasobów, które zgromadził wcześniej, tj. przed rozpoczęciem danego roku podatkowego. Kierując się treścią tego przepisu jak również z uwagi na twierdzenia strony, organ w oparciu o zeznania podatkowe jak również posiadane dowody dotyczące wydatków przeprowadził analizę w zakresie możliwości zgromadzenia przez skarżącą zasobów finansowych i oszczędności w latach 1992 do 1997. Z ustaleń dokonanych w tym zakresie wynika, że strona skarżąca nie miała możliwości poczynienia oszczędności, a nadto wydatki, jakie zostały poczynione w 1997 roku bez uwzględnienia kosztów bieżącego utrzymania rodziny przekroczyły zadeklarowane dochody. Zdaniem Sądu, organ prawidłowo uznał, że strona skarżąca nie udowodniła, że dysponowała jakimikolwiek oszczędnościami, które mogły stanowić źródło finansowania wydatków skarżącego w 1998 roku. Na marginesie wskazać należy, że podnoszony przez stronę zarzut nie ustosunkowania się organu do umowy o podziale majątku wspólnego, jaki nastąpił w październiku 2005 roku pomiędzy skarżącą a jego małżonkiem, w niniejszej sprawie nie ma żadnego znaczenia. Powołana umowa nie stanowi dowodu na wykazanie źródła pokrycia wydatków poczynionych w 1998 roku. Tym samym nie sposób uznać za trafne zarzuty strony skarżącej dotyczące naruszenia przepisu art. 122 jak i 187 § 1 ordynacji podatkowej. Zdaniem Sądu organ podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Sąd nie stwierdził również braków w materiale dowodowym, które spowodowałoby niepełne czy wadliwe ustalenie stanu faktycznego. Zebrany materiał został w całości został oceniony i zanalizowany przez organ podatkowy. Nie ulega wątpliwości Sądu, że wydatki, jakie poczyniła strona skarżąca w 1998 roku znacznie przekroczyły jej dochody ze źródeł ujawnionych jak i wolnych od opodatkowania. Organ prawidłowo na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zastosował od dochodów z nieujawnionych źródeł stawkę podatku w wysokości 75%. Tym samym Sąd nie podziela zarzutów skargi, że zaskarżona decyzja narusza wskazane przepisy prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Z tego względu Sąd uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, oddalił skargę na podstawie art.151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz.1270 /. Sędzia WSA J. Niedzielski Sędzia WSA S. Kowalczyk Sędzia WSA D. Skupień