I SA/Go 322/10

Dnia 25 sierpnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Skupień po rozpoznaniu w dniu 25 sierpnia 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2005 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca S.B. wraz ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2005 r. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu opisała całokształt okoliczności, które doprowadziły do wydania zaskarżonej decyzji. Na wstępie skarżąca podkreśliła, że w ramach prowadzonych przez organy skarbowe postępowań wniósła szereg wniosków dowodowych, informacji i innych podań, które miały na celu uzasadnić argumentację skarżącej. W skardze S.B. powołała się również na orzeczenia WSA we Wrocławiu oraz NSA, które rozstrzygają ważne dla niej kwestie. Dalej zarzuciła organom podatkowym, że w postępowaniu naruszyły art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów administracji podatkowej. Wskazała również, że organy wybiórczo analizowały księgi podatkowe, biorąc głównie pod uwagę zawartość tych spośród nich, które były wcześniej zabezpieczone przez KWP. Skarżąca wskazała również, że jej zdaniem decyzje UKS dyskwalifikuje fakt uznania fikcyjnego charakteru transakcji bez jednoczesnego stwierdzenia nierzetelności ksiąg podatkowych, w których te transakcje były zaewidencjonowane. Skarżąca zarówno w skardze złożonej do tutejszego Sądu jak i kolejnych pismach procesowych skupiła się na ogóle zarzutów, skierowanych pod adresem błędnie jej zdaniem prowadzonego postępowania przez Urząd Kontroli Skarbowej oraz decyzji wydanej przez Dyrektora Izby Skarbowej. Nie podała natomiast żadnych powodów ani nie opisała jakichkolwiek okoliczności, które przemawiałyby za tym, że jej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu, jednakże w myśl art.61 §3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten zawiera więc dwie alternatywne przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny. Są nimi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i mogą wystąpić łącznie lub oddzielnie. Przesłanka odnosząca się do wyrządzenia znacznej szkody oznacza , że chodzi o taką szkodę , która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego (wyegzekwowanego) świadczenia , ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu . Zapis w postaci niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody jest przy tym utożsamiony z zagrożeniem dla już istniejącej, aktualnej sytuacji gospodarczej (ekonomicznej) strony postępowania. Natomiast trudne do odwrócenia skutki powstają zwykle tam, gdzie po wykonaniu decyzji jest niemożliwy powrót do pierwotnego stanu sprawy. W obu sytuacjach chodzi o wyjątkowe zagrożenie , odpowiadające szczególnej kategorii tymczasowej ochrony strony, wprowadzonej w art.61 §3 P.p.s.a. jako odstępstwo od wskazanej na wstępie zasady, wynikającej z art.61 §1 cyt. ustawy. Pogląd powyższy co do rozumienia istoty przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji został zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w postanowieniu z dnia 24 maja 2006r., sygn. akt I GZ 170/06 (niepubl.) i Sąd rozpoznający w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w pełni go podziela. W świetle powyższego należy stwierdzić, że okoliczności, a właściwie ich brak, przedstawione we wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie wyczerpują przesłanek określonych w art.61 §3 P.p.s.a. W ocenie Sądu argumentacja strony skarżącej zasadza się tylko na ogólnych wskazaniach co do aktualnej sytuacji prawnej oraz na dość lakonicznym złożeniu samego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca nie wykazała natomiast w jakiejkolwiek mierze, że zapłata należności, określonych zaskarżoną decyzją może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, która nie będzie mogła być naprawiona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia - w przypadku wzruszenia decyzji, na podstawie, której należności te byłyby wyegzekwowane. Trzeba wskazać w tym miejscu, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności jest dolegliwością finansową, rodzącą określony skutek w sytuacji finansowej zobowiązanego, ale co do zasady nie oznacza to wyrządzenia szkody. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 61 §3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.