I SA/Go 328/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Rzepecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Anna Juszczyk -Wiśniewska Sędzia WSA Dariusz Skupień Protokolant st. sekr. sąd. Anna Głowacka po rozpoznaniu w dniu 23 września 2015 r. na rozprawie sprawy ze skargi A - W.L. spółka jawna na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty targowej 1. Uchyla zaskarżoną decyzję. 2. Odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości. A Spółka Jawna ( zw. dalej skarżącą, stroną, Spółką) wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego ( zw. dalej: SKO, Kolegium Odwoławcze, organ II instancji) z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta (zw. dalej: Prezydentem Miasta, organem I instancji) z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] określającej wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie skarbowej w łącznej kwocie 22.967,00 zł Z akt wynika następujący stan faktyczny; Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] określił Spółce wysokość zobowiązania podatkowego w opłacie targowej w łącznej kwocie 22.967,00 zł oraz wysokość odsetek za zwłokę należnych na dzień wydania decyzji w kwocie 506,00 zł. W treści orzeczenia wskazał, że w związku z odmową uiszczenia opłaty targowej sporządzone zostały przez poborców opłaty targowej protokoły, z których wynika, że pracownicy skarżącej w dniach [...] grudnia 2014 r. na placu przy [...] położonym przy ul. [...] oraz na parkingu przy [...] położonym przy ul. [...] dokonywali sprzedaży z ziemi żywych choinek, zajmując powierzchnię gruntu (w każdym przypadku po) 150 m2. Organ stwierdził, że strona zobowiązana była do uiszczenia dziennej opłaty targowej: - za prowadzoną sprzedaż na placu przy [...] - płatnej w dniu prowadzenia sprzedaży - w kwocie 675,50 zł, wyliczoną w następujący sposób: za zajęcie powierzchni 3 m2 włącznie - 14,00 zł, za każdy następny rozpoczęty 1 m2, tj. 147m2 x 4,50 zł - 661,50 oraz - za prowadzoną sprzedaż na parkingu przy [...] - płatnej w dniu prowadzenia sprzedaży - w kwocie 675,50 zł wyliczoną w następujący sposób: za zajęcie powierzchni do 3 m2 włącznie - 14,00 zł, za każdy rozpoczęty 1 m2 tj. 147m2 x 4,50 zł - 661,50,00 zł. W związku z niewykonaniem obowiązku podatkowego przez ww. firmę, Prezydent Miasta postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 wszczął postępowanie podatkowe, w celu określenia wysokości zobowiązania podatkowego w opłacie targowej, a wysokość dziennej opłaty targowej została ustalona w uchwale Rady Miasta z dnia 29 listopada 2005 r. nr LVI/504/05. W odwołaniu n powyższą decyzję, strona zarzuciła naruszenie: a/ art. 122 i art. 187 Ordynacji podatkowej przez nie podjęcie wszelkich działań, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nie zebranie i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie, w szczególności przez nie przeprowadzenie dowodu na okoliczność powierzchni gruntu faktycznie stanowiącej miejsca, w którym była prowadzona sprzedaż przy ul. [...] i przy ul. [...]; b/ pominięcie okoliczności, że w większości zajętej powierzchni gruntu przy ul. [...] stanowiły magazyny sprzedawanego towaru; c) mylne i nieodpowiadające ustawie o podatkach i opłatach lokalnych ustalenie i twierdzenie, że wszystkie grunty w ww. decyzji stanowiły miejsca, w których jest prowadzona sprzedaż; d) wadliwe i bez podstawy prawnej nakazanie/ wskazanie Spółce, na dzień wydania decyzji odsetek za zwłokę w wysokości 506,00 zł, a w konsekwencji: wadliwe określenie Spółce wysokości zobowiązania w opłacie targowej, wadliwe przyjęcie do opodatkowania opłatą targową 150 m2 gruntu przy ul. [...] i 150 m2 przy ul. [...]. Zdaniem Spółki, organ błędnie ustalił powierzchnię, na której prowadzona była przez nią sprzedaż. Faktycznie była ona prowadzona jedynie na niewielkiej części zajętych powierzchni. Pozostała ich część stanowiły magazyny, a więc miejsca, w których choinki były jedynie przechowywane, nie stanowiły one części dostępnej dla klientów. Wskazała, że wyraźnie wydzieliła miejsca przeznaczone do przechowywania, co nie znalazło odzwierciedlenia w protokołach sporządzonych przez poborców opłaty targowej. Jej zdaniem, w konsekwencji niepodjęcia działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niezebrania i nierozpatrzenia całego materiału dowodowego doszło do wydania błędnej decyzji podatkowej tak co do wysokości, jak i podstawy należnej opłaty targowej. Ponadto Spółka wskazała na wadliwe nakazanie jej zapłacenia odsetek za zwłokę w wysokości 506,00 zł na dzień wydania decyzji albowiem ordynacja podatkowa nie zawiera jakiegokolwiek przepisu uprawniającego organ podatkowy do takiego obliczenia i zobowiązania, odsetki za zwłokę należą się z mocy prawa, a ponadto każdego dnia się zmieniają. W tym zakresie zaskarżona decyzja także nie odpowiada prawu. Kolegium Odwoławcze uznało zarzuty odwołanie za bezzasadne. Decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. utrzymało w mocy orzeczenie organu I instancji. W motywach organ II instancji, w pierwszej kolejności omówiło podstawy prawne. W tym względzie wskazał, że z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.), dalej zwanej: "u.p.o.l.", opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych, jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach. Targowiskami, o których mowa w ust. 1, są wszelkie miejsca, w których jest prowadzony handel, z zastrzeżeniem ust. 2a. Wskazał, że znaczenie terminu: "targowisko" jest istotne dla potrzeb pobierania opłaty targowej. Cytowany przepis w ust. 2 zawiera definicję terminu "targowiska", które, jak wynika z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego - jest szersza od definicji "targowiska" jaką posługiwał się dekret z 2 sierpnia 1951 r. o targach i targowiskach (Dz. U. Nr 41 poz. 312 ze zm.). Zgodnie bowiem z przepisem art. 15 ust. 2 u.p.o.l., targowiskami są wszelkie miejsca, w których prowadzony jest handel. A zatem, pobieranie opłaty targowej na podstawie wskazanej ustawy jest związane z prowadzeniem handlu - sprzedaży lub chociażby złożeniem oferty. Zaznaczył też, że z cytowanego przepisu wynika, że nie ma większego znaczenia, w jakim miejscu prowadzona jest sprzedaż oraz czy sprzedaż ma charakter stały, czy okazjonalny. Skoro o pobieraniu opłaty targowej decyduje sprzedaż towaru, uprawnione jest jej pobieranie również za prowadzenie sprzedaży poza miejscami do tego wyznaczonymi (por. wyrok Sądu Najwyższego z 9 grudnia 1994 r., sygn. akt ARN 66/93, OSNC 1994/6/139). Organ nawiązał też do orzecznictwa NSA, zgodnie z którym - skoro według art. 15 ust. 2 targowiskami są wszelkie miejsca, w których prowadzona jest sprzedaż - to chodzi o miejsca, w których lokalizację wyznacza gmina, jak i każde inne miejsce, mimo że formalnie nie jest ono przez gminę oznaczone jako targowisko. W takim rozumieniu targowiskiem jest m.in. hala targowa, dom handlowy, plac, chodnik, pas przydrożny, byleby w tych miejscach prowadzono sprzedaż. Organ wyjaśnił też, że obowiązek uiszczenia opłaty targowej powstaje z mocy prawa z chwilą faktycznego podjęcia czynności handlowych zmierzających do dokonania sprzedaży (niezależnie od skutku) w każdym miejscu danej gminy, a nie tylko w miejscach do tego celu wyznaczonych, przy czym realizacja tego ustawowego obowiązku następuje w razie zażądania jej uiszczenia przez inkasenta, i z tą też chwilą następuje określenie osoby zobowiązanej do zapłaty określonego już zobowiązania z tytułu opłaty targowej przewidzianej uchwałą rady gminy, uprawnionej do określenia zasad i poboru oraz wysokości stawek opłaty targowej, stosownie do art.19 pkt 1 lit a u.p.o.l. Powstanie zatem zobowiązania z tytułu opłaty targowej wynika z samego faktu podjęcia działalności handlowej (sprzedaży) na terenie danej gminy. Nie budzi wątpliwości, że organ podatkowy w toku prawidłowo przeprowadzonego postępowania dowodowego zasadnie zakwalifikował miejsce prowadzenia przez Spółkę działalności handlowej do lokalizacji podlegających opłacie targowej. SKO wskazało też, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika bowiem, że Spółka prowadziła handel w dniach od [...] do [...] grudnia 2014 r. na placu przy [...] położonym przy ul. [...] zajmując powierzchnię 150m2 oraz w dniach od [...] do [...] grudnia 2014 r. przy [...] położonym przy ul. [...] zajmując powierzchnię 150m2, co wynika z protokołów sporządzonych w związku z odmową uiszczenia opłaty targowej, podpisanych również przez pracowników Spółki. Podkreśliło, że pracownicy Spółki nie wnosili żadnych uwag, wyjaśnień ani zastrzeżeń co, do zawartej w nich treści, a w szczególności, co do wielkości powierzchni na której dokonywana była sprzedaż z ziemi żywych choinek. Również po sporządzeniu tych protokołów Spółka nie wniosła żadnych uwag. Nie przedstawiła żadnych dowodów podważających dokonane ustalenia co do miejsca sprzedaży. Nadto wskazało, że co do zasady ciężar dowodu w postępowaniu podatkowym, stosownie do art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, spoczywa na organie podatkowym, jednakże nie jest to obowiązek nieograniczony. W szczególności, jeżeli podatnik usiłuje wykazać korzystne dla siebie rezultaty podatkowe, kwestionując zarazem ustalenia organów, na niego przechodzi obowiązek przedstawienia dowodów na okoliczność, że przyjęte przez organy ustalenia są nieprawidłowe lub niekompletne. Spółka w trakcie prowadzonego postępowania podatkowego przejawiała bierną postawę, nie przedstawiła żadnych dowodów, obalających fakty wynikające z protokołów podpisanych przez pracowników Spółki. Wobec tego nie można zarzucić organowi I instancji naruszenia w sprawie przepisów postępowania podatkowego, w szczególności zasad wynikających właśnie z art. 122, art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, gdyż materiał dowodowy został należycie zebrany, okazał się wystarczający dla podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Organ wyczerpał swoje możliwości dowodowe natomiast jego spójna i logiczna ocena nie naruszyła granic swobodnej oceny dowodów. Jednocześnie, Kolegium Odwoławcze wskazało, że zgodnie z przepisami art. 21 § 3, § 4 i art. 53a O.p. organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego, określając jednocześnie wysokość odsetek za zwłokę, co też organ I instancji uczynił. Ponadto w zaskarżonej decyzji wskazano, że odsetki za zwłokę zostały określone na dzień wydania decyzji, a dalsze odsetki za zwłokę na dzień dokonania wpłaty należy uiścić na wskazany w decyzji rachunek bankowy organu I instancji lub w kasie. Ostatecznie, SKO stwierdziło, że organ I instancji w prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu zasadnie uznał, że sprzedaż w miejscu, w którym skarżąca prowadziła działalność handlową podlegała opłacie targowej. W tej sytuacji za zasadne i prawidłowe organ odwoławczy uznał dokonane w decyzji organu podatkowego wyliczenia wysokości opłaty targowej za kontrolowany okres, w oparciu o protokoły poborców opłaty targowej podpisane przez pracowników strony co do okresu (dat) dokonywania sprzedaży i wielkości powierzchni, na której sprzedaż ta była dokonywana oraz stawki dzienne opłaty, uchwalone przez Radę Miejską. W skardze na powyższe rozstrzygnięcie strona wniosła o jego uchylenie oraz poprzedzające je orzeczenie Prezydenta Miasta. Zarzuciła: 1/ podawanie, w ślad za organem I stopnia, informacji i faktów nieprawdziwych lub niezgodnych ze stanem faktycznym, 2/ naruszenie art. 122 i 187 Ordynacji podatkowej przez nie podjęcie wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz nie zebranie i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie, w szczególności przez nie przeprowadzenie dowodu na okoliczność powierzchni gruntu faktycznie stanowiącej miejsca, w których była prowadzona sprzedaż przy ul. [...] i przy ul. [...], 3/ pominięcie okoliczności, że większość zajętej powierzchni gruntu przy ul. [...] i przy ul. [...] stanowiły magazyny sprzedawanego towaru, 4/ mylne i nie odpowiadające ustawie o podatkach i opłatach lokalnych ustalenie i twierdzenie, że wszystkie grunty wym. w decyzji stanowiły miejsca, w których jest prowadzona sprzedaż, 5/ wadliwe i bez podstawy prawnej określenie Spółce, na dzień wydania decyzji przez organ I stopnia, odsetek za zwłokę w wysokości 506,00 zł., a w konsekwencji: a) wadliwe określenie Spółce wysokości zobowiązania w opłacie targowej, b) wadliwe przyjęcie do opodatkowania opłatą targową 150 m2 gruntu przy ul. [...] i 150 m2 przy ul. [...]. W motywach strona przedstawiła argumenty zbieżne z powołanymi już przez nią na etapie odwołania. Rozszerzyła też zarzut dotyczący odsetek. W tym względzie za całkowicie niezgodne z prawem uznała twierdzenia SKO na temat określenia Spółce, w decyzji organu I stopnia wysokości odsetek za zwłokę należnych na dzień wydania przez ten organ decyzji. Kolegium Odwoławcze wydanie takiego rozstrzygnięcia uzasadniało treścią art. 21 § 3, § 4 oraz art. 53a Ordynacji podatkowej, co według niej nie odpowiada prawdzie i tym przepisom. Przypominając treść tych norm prawnych wskazała, że z art. 23 § 3 wynika tylko tyle, że jeśli w przeprowadzonym postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, którego obciąża obowiązek zapłaty podatku - nie uczyni tego, nie złoży deklaracji podatkowej albo okaże się, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji złożonej przez podatnika - organ podatkowy jest uprawniony i zobowiązany do wydania decyzji, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Przepis ten nie dotyczy jednak określenia wysokości odsetek za zwłokę. Podobnie z § 4 Ordynacji wynika tylko tyle, że §3 i art. 53a stosuje się odpowiednio w sytuacji, gdy podatnik obowiązany do zapłaty podatku, zaliczki na podatek lub raty podatku bez złożenia deklaracji - obowiązku tego nie wykonał (w całości lub w części). Wówczas także organ podatkowy jest uprawniony i zobowiązany do wydania decyzji, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego, a nie odsetek. Z kolei, zważając na treść art. 53a Ordynacji podatkowej skarżąca wskazała, że nie była ona zobowiązana do złożenia deklaracji nie była także zobowiązana do płacenia zaliczek na poczet opłaty targowej. Podkreśliła też, że nie mamy do czynienia z sytuacją w której wysokość należnych zaliczek byłaby inna niż wykazana w deklaracji jak i nie mamy do czynienia z sytuacją w której zaliczki nie zostały zapłacone w całości lub w części; zatem organ nie był uprawniony do wydania decyzji w której określiłby wysokość odsetek za zwłokę, jak podaje ten przepis: na dzień złożenia zeznania podatkowego za rok podatkowy lub inny okres rozliczeniowy, czy też na ostatni dzień terminu złożenia zeznania, w przypadku niezłożenia zeznania w terminie, gdyż taka sytuacja w przypadku Spółki nie ma i nie miała miejsca. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko. Wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002, nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego orzeczenia - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.). W myśl art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji – w granicach i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami - Sąd stwierdził, że skarga okazała się zasadna, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty legły u podstaw uchylenia decyzji. Zarzuty strony dotyczyły przede wszystkim nie podjęcia wszelkich działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W szczególności - nie przeprowadzenia dowodu na okoliczność ustalenia powierzchni gruntu faktycznie stanowiącej miejsca, w którym była prowadzona sprzedaż przy ul. [...] i przy ul. [...], albowiem była ona prowadzona jedynie na niewielkiej części zajętych powierzchni. Pozostałą ich część stanowiły magazyny, a więc miejsca, w których choinki były jedynie przechowywane, nie stanowiły one części dostępnej dla klientów. Strona wskazywała, że wyraźnie wydzieliła miejsca przeznaczone do przechowywania, co nie znalazło odzwierciedlenia w protokołach sporządzonych przez poborców opłaty targowej. W konsekwencji, doszło do wydania błędnej decyzji podatkowej, tak co do wysokości, jak i podstawy należnej opłaty targowej. Organ odwoławczy negując tę argumentację podkreślił w szczególności, że z protokołów sporządzonych w związku z odmową uiszczenia opłaty targowej wynika, że skarżąca dokonywała sprzedaży w dniach od [...] do [...] grudnia 2014 r. na placu przy [...] położonym przy ul. [...] zajmując powierzchnię 150m2 oraz w dniach od [...] do [...] grudnia 2014 r. przy [...] położonym przy ul. [...] zajmując powierzchnię 150m2. Protokoły te były podpisane przez pracowników Spółki. Nie wnosili oni żadnych uwag, wyjaśnień ani zastrzeżeń co, do zawartej w nich treści, a w szczególności, co do wielkości powierzchni na której dokonywana była sprzedaż z ziemi żywych choinek. Również po sporządzeniu tych protokołów Spółka nie wniosła żadnych uwag. Nie przedstawiła żadnych dowodów podważających dokonane ustalenia co do miejsca sprzedaży. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności należy przypomnieć dyspozycję art. 15 u.p.o.l., zgodnie z którym, opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach, z zastrzeżeniem ust. 2b (ust. 1), przy czym "targowiskami", o których mowa w ust. 1, są wszelkie miejsca, w których jest prowadzona sprzedaż (ust. 2). Opłatę targową pobiera się niezależnie od należności przewidzianych w odrębnych przepisach za korzystanie z urządzeń targowych oraz za inne usługi świadczone przez prowadzącego targowisko.(ust. 3). Ustawodawca w przepisach u.p.o.l. nie zdefiniował określenia "dokonywanie sprzedaży". Należy zatem przyjąć jego szerokie rozumienie, obejmujące nie tylko sprzedaż w rozumieniu art. 535 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz.93 ze zm.), ale również czynności mające miejsce przed sprzedażą. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazano, że przy ustalaniu określenia "dokonywanie sprzedaży" nie jest istotne, czy dana osoba lub jednostka sprzedała oferowany towar, czy też żadna transakcja nie została sfinalizowana. Sama gotowość dokonywania sprzedaży, która przejawia się m.in. zajęciem miejsca na targowisku i wyeksponowaniem towaru (podkreślenie sądu), jest wystarczającą przesłanką do poboru opłaty targowej przez inkasenta. Określenie "dokonywanie sprzedaży" zawarte w art. 15 ust. 1 u.p.o.l. oznacza, że każdy wymieniony w tym przepisie podmiot korzystający z "targowiska" w rozumieniu ust. 2 art. 15 u.p.o.l. w celu podjęcia sprzedaży jakichkolwiek artykułów jest zobowiązany do zapłacenia opłaty targowej, a tym samym sformułowanie "dokonujących sprzedaży" należy interpretować szeroko, uznając, że obejmuje ono wszelkie czynności podejmowane przez podmiot określony w ust. 1 art. 15 u.p.o.l. w celu dokonania sprzedaży, a w szczególności oferowanie produktów, składowanie na stoisku, oczekiwanie na kontrahentów. Warto też zwrócić uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 października 2014 r. sygn. akt II FSK 2553/12, z którego wynika jednoznaczna teza, że opłata targowa jest pobierana od prezentacji towaru na targowisku, a nie od sprzedaży. Obowiązek uiszczenia opłaty targowej powstaje z mocy prawa z chwilą faktycznego podjęcia czynności handlowych zmierzających do dokonania sprzedaży (niezależnie od skutku) w każdym miejscu danej gminy, a nie tylko w miejscach do tego celowo wyznaczonych, przy czym realizacja tego ustawowego obowiązku następuje w razie zażądania jej uiszczenia przez inkasenta, i z tą też chwilą następuje określenie osoby zobowiązanej do zapłaty określonego już zobowiązania z tytułu opłaty targowej przewidzianej uchwałą rady gminy, uprawnionej do określenia zasad i poboru oraz wysokości stawek opłaty targowej (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 4 grudnia 2013r., sygn. akt I SA/Sz 1107/13, LEX nr 1107/13, wszystkie cytowane orzeczenia dostępne także pod adresem: http://orzeczenia. nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie strona akcentowała, że prowadziła sprzedaż żywych choinek na faktycznie mniejszej powierzchni niż wynika to z protokołów odmowy zapłaty opłaty targowej. Podkreślenia jednakże wymaga, że ani w toku prowadzonego postępowania (od momentu wszczęcia), ani w odwołaniu, ani też w skardze skarżąca, poza samym kwestionowaniem powierzchni nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów potwierdzających jej argumenty i które podważałyby wiarygodność ustaleń organu w spornym zakresie. W skardze co prawda dodała, że jej zdaniem sprzedaż była prowadzona na około 30-35% zajętej powierzchni terenu, lecz nadal to było niczym nie poparte twierdzenie. Skarżąca ograniczyła się jedynie do negowania ustaleń organów, co jednak nie jest wystarczające dla zwolnienia jej z obowiązku aktywności dowodowej dla wykazania swoich twierdzeń. Oceniając zebrany materiał dowodowy w sprawie, Kolegium Odwoławcze nie przekroczyło uprawnienia organu administracji w przedmiocie oceny zgromadzonych dowodów, i prawidłowo w tym zakresie uznało stanowisko organu I instancji za słuszne. Gołosłowne twierdzenia strony na okoliczności podnoszone w zarzutach skargi – (wadliwe przyjęcie powierzchni dokonywanej sprzedaży) nie wykazane przez skarżącą żadnymi dowodami nie mogą i nie mają żadnego znaczenia prawnego w stosunku do udokumentowanych ustaleń organu, które miały wpływ na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy w tym zakresie. Należy bowiem podkreślić, że dokonywanie przez skarżącą sprzedaży (żywych choinek) w dniach od [...] do [...] grudnia 2015 ( przy [...]) i od [...] do [...] grudnia 2015 r. ( przy [...]) udokumentowane jest znajdującymi się w aktach sprawy protokołami z odmowy zapłaty opłaty targowej, w których wskazano dane sprzedawcy, miejsce i datę dokonywania sprzedaży, określono sprzedawane produkty jak też powierzchnie na której ta sprzedaż była dokonywana. Wszystkie te protokoły zostały podpisane przez poborcę miejskiego i przez pracownika strony. Ważnym jest również i to, że organ I instancji postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r. doręczonym stronie w dniu 20 lutego 2015 r. wyznaczył siedmiodniowy termin do zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Nadto, wcześniej, w dniu 29 stycznia 2015 r. doręczył stronie postanowienie z dnia [...] stycznia 2015 r. o wszczęciu postępowania w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w opłacie targowej za dokonywanie sprzedaży w w/w okresie w obu punktach. Prezydent wskazał w nim w sposób szczegółowy i czytelny wszystkie istotne dane, tj. oprócz dotyczących sprzedawcy, miejsca i daty dokonywania sprzedaży, również powierzchnię, na której ta sprzedaż była dokonywana. Spółka nie wniosła żadnych uwag. Nie zapoznała się też, ze zgromadzonym w sprawie materiałem. W toku postępowania zachowywała się biernie. Dokonując podsumowania powyższych rozważań należy stwierdzić, że w świetle zgromadzonego materiału dowodowego oraz regulacji prawnych zasadnie obciążono skarżącą opłatą targową w wysokości prawidłowo określonej przez organ I instancji. Jedynie w uzupełnieniu należy dodać, że wysokości dziennej opłaty targowej ustalono w oparciu o uchwałę Rady Miasta z 29 listopada 2005 r. nr LVI504/05 w sprawie określenia wysokości stawek i zasad poboru opłaty targowej (Dz. Urz. Woj. z 2005 r. Nr 100, poz. 1771 z późn. zm.). Kwestia, która legła u podstaw uchylenia zaskarżanej decyzji dotyczy odsetek. Poza sporem jest, że podstawa prawna wskazana w tym zakresie przez organ I instancji i uznana za słuszną przez Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji jest nieprawidłowa. Przyznał to organ II instancji w odpowiedzi na skargę. Stwierdził bowiem, że w istocie błędnie wskazano art. 53a Ordynacji podatkowej podczas gdy zastosowanie znajduje art. 53 Ordynacji podatkowej. Niemniej jednak uchybienie to uznał za nie mające wpływu na wynik sprawy i z tym poglądem organu, mając na względzie okoliczności tej sprawy – nie sposób się jednakże zgodzić. W istocie, nie ulega wątpliwości że od zaległości podatkowych, naliczane są odsetki za zwłokę (tak też w tej sprawie). Są one bowiem następstwem powstania zaległości podatkowej. Co istotne, winny być naliczane w oparciu o prawidłową podstawę prawną – od dnia wymagalności każdorazowej opłaty. Przy czym, z zaskarżonej decyzji winno wynikać w jaki sposób kwota odsetek została wyliczona, z rozpisaniem na każdą opłatę targową. Kwestia ta winna była być wyjaśniona w motywach wydanego rozstrzygnięcia, a informacja o tym powinna być czytelna, jasna i poddająca się kontroli zarówno organu odwoławczego, jak i – przede wszystkim - adresata decyzji. Jest to tym bardziej uzasadnione, gdy weźmie się pod uwagę fakt, że po pierwsze - odsetki stanowiły jeden z elementów rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta, po drugie – oparte zostały na nieprawidłowej podstawie prawnej, która jak zostało to już powyżej stwierdzone, w ogóle nie mogła mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Należy podkreślić, że organy podatkowe są zobowiązane do prowadzenia postępowań z zachowaniem podstawowych zasad wynikających z przepisów ustawy Ordynacja podatkowa – w szczególności sformułowanych w art. 120, art. 121, art. 122, art. 124. Dane do podania których ograniczył się organ I instancji w końcowych motywach wydanego orzeczenia, są z jednej strony błędne, z drugiej niedostateczne. W tym stanie rzeczy kwestia ta (wyliczenie odsetek), nie poddaje się zarówno kontroli Sądu, jak i nie mogła być przedmiotem właściwej weryfikacji organu II instancji, czy samej strony. Sąd nie jest w stanie stwierdzić, czy w istocie wysokość wskazanej kwoty odsetek jest, co prawda podana w oparciu o błędną podstawę prawną, ale co do zasady prawidłowa. W tym miejscu wypada zauważyć, że w aktach brak też jest jakiegokolwiek dokumentu, z którego wynikałby sposób ustalenia przez organ I instancji wysokości odsetek w podanej w rozstrzygnięciu wysokości. W ponownie prowadzonym postępowaniu Kolegium Odwoławcze obowiązane będzie zastosować się do oceny prawnej zawartej w niniejszym wyroku i wyjaśnić sprawę w zakwestionowanym przez Sąd zakresie. Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. W kwestii dotyczącej zasądzenia kosztów postępowania, Sąd orzekł na podstawie art. 206 p.p.s.a. mając na względzie przede wszystkimi treść wskazanej normy oraz zakres w którym uznał zasadność zarzutów sformułowanych w skardze.