I SA/Go 34/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący: sędzia WSA Barbara Rennert po rozpoznaniu w dniu 3 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.G. i A.G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wstrzymania wykonania decyzji p o s t a n a w i a odrzucić skargę. W dniu [...] grudnia 2009r. małżonkowie J.G. i A.G., działając przez pełnomocnika radcę prawnego W.Ż., wnieśli wspólnie jako skarżący skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2009r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wstrzymania wykonania decyzji. Sąd zważył: W niniejszej sprawie w pierwszej kolejności należy mieć na uwadze, że występuje w niej dwoje skarżących, są to małżonkowie A.G. i J.G.. Z akt sprawy wynika natomiast, że całkowicie odmiennie musi być postrzegana sytuacja procesowa każdej z tych osób. Zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] września 2009 r. nr [...] zostały wydane w toku wszczętego wobec J.G. postanowieniem z dnia [...] października 2008 r. postępowania w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r., zakończonego przez organ I instancji decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] określającą J.G. to zobowiązanie. Mimo, że decyzja z dnia [...] sierpnia 2009 r. została skierowana tylko do J.G., pełnomocnik wniósł od niej odwołanie w imieniu obojga małżonków, zgłaszając równocześnie wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Po rozpatrzeniu tego wniosku Naczelnik Urzędu Skarbowego, działając na podstawie art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. nr [...] odmówił, wyłącznie wobec A.G. wszczęcia postępowania w sprawie wstrzymania wykonania decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. W wyniku rozpatrzenia złożonego również przez obojga małżonków zażalenia na powyższe postanowienie, Dyrektor Izby Skarbowej wymienionym na wstępie postanowieniem z dnia [...] listopada 2009 r. (adresowanym do A.G.), którego dotyczy skarga w niniejszej sprawie, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Mając na względzie powyższe, w odniesieniu do skargi A.G. należy wskazać, że zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 , poz. 1270 ze zm.), sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W myśl art. 219 § 1 i § 2 p.p.s.a. opłatę sądową należy uiścić gotówką do kasy właściwego sądu administracyjnego lub na rachunek bankowy tego sądu, przy wniesieniu do sądu pisma podlegającego opłacie. Art. 231 cyt. ustawy określa, że w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne pobiera się wpis stosunkowy, natomiast w innych sprawach pobiera się wpis stały. W niniejszej sprawie, w której skargę wniesiono na postanowienie w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wstrzymania wykonania decyzji należny jest wpis stały, który wynosi 100 zł, stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). W myśl powołanego przepisu wpis stały w wyżej wymienionej wysokości obowiązuje bowiem w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie zaś z art. 221 p.p.s.a. w przypadku wnoszenia przez adwokata lub radcę prawnego pisma (skargi) podlegającego opłacie stałej, należyte opłacenie tego pisma oznacza uiszczenie takiej opłaty (wpisu) bez wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W rozpoznawanej sprawie w części dotyczącej skargi A.G. Sąd stwierdził brak należytego opłacenia skargi. Jak wynika bowiem z informacji Oddziału Finansowo-Budżetowego tut. Sądu, do dnia 15 stycznia 2010 r. wpis nie został uiszczony. Powinno to nastąpić w terminie, jaki biegł do złożenia skargi, a zatem najpóźniej do dnia 15 grudnia 2009 r. Wobec nieuiszczenia wpisu stałego, wniesioną przez radcę prawnego skargę A.G. Sąd zatem odrzucił na podstawie cyt. art. 221 p.p.s.a. Natomiast odnośnie skargi J.G., złożonej na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] należy stwierdzić, że jest ona niedopuszczalna i jako taka też podlega odrzuceniu, ale na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Niedopuszczalność wniesienia skargi przez J.G. wynika z art. 50 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Prawo do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu prawnego lub czynności organu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem przysługuje zatem temu, kto wykaże swój interes prawny. Oznacza to, że zaskarżony akt musi mieć związek ze sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego. Treścią interesu prawnego jest bowiem przyznanie wskazanemu przez przepis prawa podmiotowi konkretnego uprawnienia (korzyści) lub nałożenie na niego obowiązku, które można realizować w postępowaniu administracyjnym przez wydanie decyzji administracyjnej. Cechą tego interesu jest to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu materialnego (por. Hanna Knysiak-Molczyk [w]: Uprawnienia strony w postępowaniu administracyjnym. Zakamycze 2004). Istotę interesu prawnego stanowi jego związek z konkretną normą prawa materialnego, którą można wskazać jako podstawę tego interesu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy stwierdzić, że skarżący J.G. nie ma interesu prawnego we wniesieniu skargi na, skierowane wyłącznie do jego żony, postanowienie w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wstrzymania wykonania decyzji. Zaskarżone postanowienie pozostaje wprawdzie w związku z wydaną tylko na rzecz J.G. decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. określającą jego zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r., jednakże jest ono jedynie rozstrzygnięciem o charakterze formalnym dotyczącym tylko A.G.. Pozostawanie A. i J.G. w związku małżeńskim nie zmienia tego stanu rzeczy. Na gruncie prawa podatkowego z samego faktu małżeństwa nie można bowiem wywodzić interesu prawnego drugiego małżonka w sprawie podatkowej dotyczącej wyłącznie jednego z małżonków. W niniejszej sprawie potwierdzeniem powyższego jest dodatkowo art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych ( Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) określający zasadę, że małżonkowie podlegają odrębnemu opodatkowaniu od osiągniętych przez nich dochodów. Reasumując, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd administracyjny odrzuca skargę, gdy stwierdzi, że jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn aniżeli wymienione w pkt 1 - 5 tego przepisu. Wobec wykazanego powyżej braku interesu prawnego (art. 50 § 1 p.p.s.a.) skarżącego J.G., Sąd w części dotyczącej jego skargi, również orzekł o jej odrzuceniu.