I SA/Go 34/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Juszczyk-Wiśniewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 marca 2019 r. wniosku skarżacego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi R.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku rolnego za 2018 rok postanawia: odmówić przywrócenia terminu. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej powoływane także jako: "SKO", "Kolegium") utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] ustalającą R.P. (powoływanemu dalej także jako "skarżący") oraz M.P. podatek rolny za 2018 r. Powyższa decyzja wraz z pouczeniem o terminie i trybie jej zaskarżenia została doręczona R.P. w dniu 22 maja 2018 r. (z.p.o. k. 23 akt administracyjnych). W dniu 16 listopada 2018 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym) R.P. wniósł, za pośrednictwem organu, skargę na ww. decyzję z dnia [...] kwietnia 2018 r. W skardze tej zawarł jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W motywach uzasadnienia wniosku skarżący podniósł, że organy l i II instancji nie doręczały mu żadnych decyzji ani żadnej korespondencji - przez co pozbawiły go możności obrony swoich praw. Skarżący zaznaczył, iż o zaskarżonej decyzji dowiedział się 15 listopada 2018 r., kiedy to Poczta Polska doręczyła mu pismo SKO z dnia [...] października 2018 r. nr [...] informujące go, że w niniejszej sprawie wydano decyzję w dniu [...] kwietnia 2018 r., i że akta sprawy zostały odesłane do Wójta Gminy w dniu 31 lipca 2018 r. Wobec powyższego skarżący stwierdził, że termin ustawowy 7 dni do złożenia wniosku o przywrócenie terminu w pełni zachowuje. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyjaśniło, że organ pierwszej instancji wydał decyzję ustalającą zobowiązanie podatkowe w podatku rolnym za 2018 r. obu współwłaścicielom nieruchomości. Decyzja ta została doręczona skarżącemu w dniu 13 lutego 2018 r. i została przez niego odebrana osobiście. Odwołanie od tej decyzji skarżący nadał w urzędzie pocztowym w dniu 27 lutego 2017 r. Odwołanie to nie zawierało żadnego uzasadnienia. Zaskarżona decyzja Kolegium została skarżącemu doręczona w dniu 22 maja 2018 r. Skarżący odebrał ją osobiście. W ocenie organu nieprawdziwy jest więc zarzut skarżącego, że organy I i II instancji nie doręczyły mu żadnych decyzji, a dowiedział się o nich dopiero 15 listopada 2018 r. z odebranego przez siebie w tym dniu pisma Kolegium. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r. poz. 1302 ze zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a." czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże zgodnie z regulacją art. 86 § 1 tej ustawy jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Wymogi formalne wniosku o przywrócenie terminu zostały sprecyzowane w art. 87 § 1 - § 4 P.p.s.a., zgodnie z którym pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W rozpoznawanej sprawie skarżący, za pośrednictwem organu, wniósł skargę na decyzję SKO z dnia [...] kwietnia 2018 r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Składając wniosek o przywrócenie terminu dopełnił zatem czynności, której terminowi uchybił. Jako czas, w którym ustała przyczyna uchybienia terminu skarżący wskazał dzień 15 listopada 2018 r., w którym to dniu doręczono mu pismo SKO z dnia [...] października 2018 r. W aktach sprawy brak tego pisma jednakże z uwagi na fakt, że w odpowiedzi na skargę Kolegium nie zaprzeczyło by takowe pismo do skarżącego skierowało Sąd przyjął oświadczenie skarżącego w tym zakresie. Zaznaczyć należy, że w orzecznictwie przyjmuje się, że jeżeli z okoliczności sprawy nie da się w sposób jednoznaczny ustalić, czy termin określony w art. 87 § 1 P.p.s.a. został zachowany, należy rozpoznać wniosek o przywrócenie terminu merytorycznie (por. postanowienie NSA z dnia 28 czerwca 2006 r. sygn. akt II OZ 661/06, wszystkie cytowane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne są na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl.). Wobec powyższego Sąd uznał, że wniosek skarżącego spełnia kryteria formalne warunkujące merytoryczne rozpoznanie wniosku. Dokonując oceny wniosku Sąd stwierdził jednak, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi. Wyjaśnić należy, że o braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nagłej, niezależnej od woli skarżącego i nie dającej się przezwyciężyć (zob. postanowienie NSA z 18 marca 2015 r., sygn. akt I OZ 225/15.) Oceniając wystąpienie tej przesłanki, Sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy i przy rozważeniu uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (zob. postanowienie NSA z dnia 24 marca 2004 r., sygn. akt FZ 13/04). Przywrócenie terminu ma zatem charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Dopiero nagłe, nie dające się wcześniej przewidzieć zdarzenie, może stanowić uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na to, że zaistniałe w sprawie uchybienie terminu było niezawinione, przemawiające za uwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu (por. postanowienie NSA z dnia 26.11.2008 r., sygn. akt II OZ 1231/08). W rozpoznawanej sprawie skarżący, uprawdopodabniając brak winy w złożeniu skargi w terminie powoływał się na brak świadomości o wydanych wobec niego decyzjach. Wskazał bowiem, że organy l i II instancji nie doręczały mu żadnych decyzji ani żadnej korespondencji przez co pozbawiły go możności obrony swoich praw. Skarżący zaznaczył, iż o skarżonej decyzji dowiedział się 15 listopada 2018 r., kiedy to Poczta Polska doręczyła mu pismo SKO z dnia [...] października 2018 r. Twierdzenia skarżącego nie znajdują jednak potwierdzenia w aktach administracyjnych niniejszej sprawy. Wynika z nich bowiem, że decyzja Wójta Gminy z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] została doręczona skarżącemu w dniu 13 lutego 2018 r. (z.p.o. - k. 10 akt administracyjnych). Skarżący wniósł odwołanie od tej decyzji w dniu 27 lutego 2018 r. (k. 11 akt administracyjnych), po rozpatrzeniu którego SKO wydało decyzję z dnia [...] kwietnia 2018 r., która została doręczona skarżącemu w dniu 22 maja 2018 r. (z.p.o. - k. 23 akt administracyjnych). Zaznaczyć należy, że na zwrotnych potwierdzeniach odbioru decyzji organu pierwszej jak i drugiej instancji widnieje podpis "R.P." a z adnotacji doręczyciela wynika, iż przesyłka została wydana adresatowi. Skarżący w żaden sposób nie podważył prawidłowości ww. doręczeń. W tym stanie rzeczy, trudno doszukiwać się uchybień organu w zakresie doręczenia zaskarżonej decyzji, a tym samym braku winy skarżącego w uchybieniu terminowi do wniesienia skargi. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.